Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Πως ο Παπανδρέου οδήγησε τη χώρα στην αιχμαλωσία

Όλη η διαδρομή από το Νοέμβριο του 2009 μέχρι τον Μάιο του 2010, όπου ο Γ. Παπανδρέου οδήγησε σε αναγκαστική χρεοκοπία την Ελλάδα. Η εισαγγελική παρέμβαση των Πεπόνη – Μουζακίτη για την διερεύνηση τυχόν πολιτικών ευθυνών Παπανδρέου – Παπακωσταντίνου και άλλων εμπλεκόμενων υπουργών για τα «φουσκωμένα» στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ), για το έλλειμμα του 2009, τινάζει ουσιαστικά στον αέρα το πολιτικό σκηνικό. Βεβαίως για το αν θα προχωρήσει ο φάκελος προς την Βουλή , με το ερώτημα της άρσης ασυλίας του πρώην πρωθυπουργού, είναι υπόθεση του Συμβουλίου Εφετών. Που ενδεχομένως και κάτω από τις επίσημες πολιτικές πιέσεις και απαράδεκτες, από Συνταγματικής απόψεως , εχθρικές δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, Μ. Παπαιωάννου, μπορεί να μπλοκάρει την όλη εξέλιξη. Το πολύ ενδιαφέρον πάντως είναι ότι ο τότε υπουργός Οικονομικών και περιβάλλοντος σήμερα, Γ. Παπακωσταντίνου δεν είναι βουλευτής και στην περίπτωση του δεν χρειάζεται άδεια της Βουλής για την εξέταση τυχόν ποινικών ευθυνών του, αλλά αντιμετωπίζεται ως απλός πολίτης . Όπως δηλαδή και ο επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, Γεωργίου. Οι καταγγελίες που άνοιξαν τον χορό Η δικαστικού χαρακτήρα αυτή εξέλιξη δίνει ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα στις καταγγελίες στελεχών της ΕΛΣΤΑΤ και ειδικά της κ. Γεωργαντά για επιβεβλημένη από τα πάνω, από το υπουργείο Οικονομικών και σε πλήρη συντονισμό με την Ευρωπαική Στατιστική Υπηρεσία ,διαδικασία «φουσκώματος» των ελλειμμάτων του δημοσίου για το 2009. Ελλείμματα που δικαιολόγησαν την απόφαση της τότε κυβέρνησης Παπανδρέου , να επιβληθεί στη χώρα το ΔΝΤκαι μέσα σε λίγους μήνες να υπογραφεί το πρώτο Μνημόνιο, με παραίτηση από την εθνική κυριαρχία και την εθνική ασυλία επί της δημόσιας περιουσίας. Το ερώτημα του αν η Ελλάδα , το φθινόπωρο του 2009, βρισκόταν σε τόσο δυσμενή κατάσταση , από δημοσιονομικής πλευράς, όσο παρουσιάσθηκε ή αντίθετα οργανώθηκε η χρεοκοπία της από την κυβέρνηση Παπανδρέου και η αποκοπή της από τις αγορές, επανέρχεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση στο προσκήνιο. Το βρώμικο «παίγνιο» και οι πρωταγωνιστές Τελικά ο Παπανδρέου με επιλογή του οδήγησε τη χώρα στην μοιραία αγκαλιά της Τρόικας και την αιχμαλωσία των Μνημονίων ή δεν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο; Οι απαντήσεις είναι πιο απλές απ’ ότι φαίνονται. Όταν τον Οκτώβριο του 2009 ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας ο Γ. Παπανδρέου η Ελλάδα είχε ζήτημα προσαρμογής στα δεδομένα της ευρωζώνης ως προς το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος της, που βρισκόταν στο 120%. Δεν είχε όμως κανένα ζήτημα δανεισμού, ούτε ιδιαίτερα υψηλών επιτοκίων από τις αγορές ούτε σε επίπεδο δημόσιας αναχρηματοδότησης του χρέους της, ούτε σε τραπεζικό και επιχειρηματικό επίπεδο. Ο Γ. Παπανδρέου και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον μέχρι τότε εκπρόσωπο τύπου του ΠΑΣΟΚ, Γ. Παπακωσταντίνου αντί να δανεισθεί κεφάλαια από τις αγορές που του προσφέρονταν οπότε να διασφαλίσει τις ανάγκες της χώρας για το 2011 και να προχωρήσει σε μέτρα περιορισμού των κρατικών δαπανών και αντιμετώπιση της γενικευμένης διαφθοράς και φοροδιαφυγής, με ταυτόχρονα μέτρα αντιμετώπισης της γραφειοκρατίας, πολυνομίας και πελατειακών σχέσεων, άρχισε δηλώσεις καταστροφής. Πέραν των γνωστών δηλώσεων περί Τιτανικού και αναγκαστικής χρεοκοπίας της Ελλάδος, μεγάλο ρόλο στις μετέπειτα εξελίξεις είχαν οι δηλώσεις Παπακωσταντίνου, που επιβεβαιώνονταν από τον πρωθυπουργό για «κρυφό έλλειμμα» , που ξεπερνούσε κατά πολύ το επίσημα διακηρυγμένο και με τη σφραγίδα της Eurostat από την Ελλάδα. Με δεδομένο ότι η Ελλάδα είχε και προηγούμενο για αναξιόπιστα στατιστικά στοιχεία , με τις περίφημες απογραφές του Γ. Αλογοσκούφη, οι αγορές αιφνιδιάστηκαν και πανικοβλήθηκαν , για το αν υπάρχει τελικά «δράκος» στα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδος. η οποία εκτός από χώρα της ευρωζώνης ήταν και μία χώρα που από το 2004 και μετά το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ήταν ως προς τα μεγέθη της , υπό καθεστώς αυστηρής επιτήρησης από την Κομισιόν και την Eurostat. Επεκράτησε διεθνώς , με αφετηρία τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ο όροςGreeK statistics, θέλοντας να δείξει την αναξιοπιστία των στατιστικών μας στοιχείων. Σύμφωνα με τον τελευταίο υπουργό Οικονομικών των κυβερνήσεων Καραμανλή , Παπαθανασίου το έλλειμμα του 2009 θα έπρεπε να κλείσει κάτω από 7%, που ήταν όμως πάνω από τους στόχους που είχαν τεθεί. Επί ημερών Παπανδρέου και επειδή δεν είχαν παρθεί περιοριστικά μέτρα το τελευταίο 4μηνο εκτιμάτο ότι το έλλειμμα θα έκλεινε κοντά στο 10%, πολύ υψηλό αλλά όχι μη αναστρέψιμο. Στο επίπεδο αυτό μπαίνουν οι καταγγελίες των στελεχών της ΕΛΣΤΑΤ , περί τεχνητής αύξησης του ελλείμματος. Αυτό συνέβη υπολογίζοντας λάθος τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ, υπαλογίζοντας τα στο γενικό έλλειμμα, πέραν της μεθοδολογίας της ευρωπαϊκής και ούτω καθεξής. Το έλλειμμα για το 2009 ανακοινώνεται τελικά τον Φεβρουάριο του 2010 και είναι παραπάνω από 15%. Ο ολισθηρός δρόμος της τεχνητής κατάρρευσης Στο μεσοδιάστημα από τον Νοέμβριο του 2009 έως τον Φεβρουάριο του 2010 , οι αγορές σε αυτό το κλίμα και παράλληλα με τις δηλώσεις αυτοκαταστροφής της Αθήνας, προχωρούν σε αύξηση των spread από 150 μονάδες βάσης στις 500 μονάδες βάσης. Η Ελλάδα δεν μπορεί να δανεισθεί πλέον από τις αγορές , εξαιτίας των απαγορευτικών επιτοκίων. Από τον Δεκέμβριο του 2009 ο Παπανδρέου δηλώνει ότι η Ελλάδα θα καταφύγει στο ΔΝΤ για να δανεισθεί. Όταν μία χώρα καταφεύγει στο ΔΝΤ , είναι σε κατάσταση χρεοκοπίας και δεν μπορεί να δανεισθεί από τις αγορές. Σύμφωνα με τις δημόσιες εξομολογήσεις του τότε επικεφαλής του ΔΝΤ Στρος Καν, ο οποίος συνδεόταν από παλιά με προσωπική φιλία με τον Παπανδρέου, από τον Σεπτέμβριο του 2009, συζητούσαν για το κατά πόσον η Ελλάδα θα μπορούσε να προσφύγει στο ΔΝΤ για να λύσει το πρόβλημα χρέους της. Ουσιαστικά συζητούσαν ένα θέμα ταμπού για την Ευρώπη. Το ΔΝΤ να εισέλθει στην ευρωζώνη και η Ελλάδα να θυσιασθεί , για να αλλάξουν τα δεδομένα στην Ευρώπη. Ο Γ. Παπανδρέου εκτέλεσε την Ελλάδα για να αλλάξει ο διεθνής οικονομικός συσχετισμός, αλλά και να πιεσθούν οι πλεονασματικές χώρες να προχωρήσουν σε ευρωομόλογα ή αλλαγή της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ώστε να ακολουθήσει τις λογικές της Αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας , με αποτέλεσμα τη συγκρότηση μηχανισμού αναδιανομής των πλεονασμάτων του ευρωπαϊκού Βορρά στον ελλειμματικό , εξαιτίας και του Μάαστριχτ, Νότου. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν συνέβη. Αντίθετα η Ελλάδα την άνοιξη του 2010, βρέθηκε σε κατάσταση παύσης πληρωμών , που θα σήμαινε ευρωπαϊκό και διεθνές οικονομικό ντόμινο, πολύ χειρότερο από εκείνο της κρίσης στην Αμερική και τις αγορές του 2008. Σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο της ευρωζώνης δεν προβλεπόταν καμία διαδικασία δανεισμού κράτους μέλους, που θα βρισκόταν σε τέτοια «παγίδα». Ακολούθησε ο γνωστός πανικός που κατέληξε στο αποικιακό Μνημόνιο του Μαΐου 2010, όταν για πρώτη φορά εκτός των άλλων χώρα παραιτήθηκε από το διεθνές δικαίωμα ασυλίας της επί της κρατικής περιουσίας. Το μοντέλο της Τρόικας με τη συμμετοχή κατά το 1/3 του ΔΝΤ και την ευρωπαϊκή κυριαρχία των πιστωτών, σε χώρα μέλος του ευρώ ήταν η τελική ρύθμιση. Ακολούθησε ο μηχανισμός στήριξης και σταθεροποίησης, στον οποίο στη συνέχεια εντάχθηκαν οι Ιρλανδία , Πορτογαλία, Ισπανία, αλλά ποτέ η Ελλάδα που εξακολουθεί να είναι ειδική περίπτωση με πολύ π[ιό σκληρό καθεστώς ελέγχου από τις υπόλοιπες , βάση των Μνημονίων Το χαμένο PSI του Μαΐου 2010 και η δευτερογενή αγορά Το πολύ ενδιαφέρον και ελάχιστα γνωστό είναι ότι η Ελλάδα σε όλο αυτό το διάστημα από τον Νοέμβριο του 2009 μέχρι ακόμη και αυτόν τον Μάιο του 2010 θα μπορούσε να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της σε εθελοντική βάση, όπως επιχειρείται τώρα από τα PSI ή με επαναγορά ομολόγων της σε χαμηλότερη τιμή από τη δευτερογενή αγορά , με τη συμμετοχή διεθνών τραπεζών και να μην μπει στα Μνημόνια. Η έγκριτη εκτίμηση είναι ότι αν επιχειρείτο PSI στη λογική του σημερινού , τον Μάιο του 2010, όταν δηλαδή οι Παπανδρέου- Παπακωσταντίνου δέσμευαν την Ελλάδα με τα Μνημόνια, διακηρύσσοντας ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος, θα είχαμε όφελος 180 δις ευρώ, ενώ το χρέος μας θα βρισκόταν κάτω από το 100% του ΑΕΠ. Με λίγα περιοριστικά μέτρα στις δαπάνες και αντιμετώπιση της διαφθοράς, φοροδιαφυγής , γραφειοκρατίας θα βρισκόμασταν από το 2010, πολύ κοντά στα δημοσιονομικά χαρακτηριστικά της Γαλλίας. Ούτε τότε όμως οι Παπανδρέου- Παπακωσταντίνου και η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ επέτρεψαν την διαφυγή της Ελλάδας, από την «παγίδα» που την έριξαν εν γνώσει τους. Τότε είχαμε τις άλλες δηλώσεις ότι η αναδιάρθρωση είναι χρεοκοπία και δεν θα στερήσουμε ούτε ένα ευρώ από τους πιστωτές μας. Το μήνυμα Σημίτη –Προβόπουλου Το «κουτί της Πανδώρας» πάντως μέχρι σήμερα παραμένει το «φούσκωμα» και ο υπολογισμός του ελλείμματος του 2009. Απλά γιατί τα στοιχεία δεν μπορούν να αλλάξουν. Το αποτύπωμα του εγκλήματος σε βάρος της Ελλάδος και των Ελλήνων , δεν μπορεί να σβηστεί. Η «πόρτα» του Ειδικού Δικαστηρίου για τον Γ. Παπανδρέου και όλους τους εμπλεκόμενους υπουργούς και μη , βρίσκεται σε αυτό το σημείο. Οι δύο εισαγγελείς ήδη θέτουν το ερώτημα για πολιτικές και ποινικές ευθύνες. Οι αντιδράσεις από το ΠΑΣΟΚ και τους «πράσινους» υπουργούς που συμμετέχουν στην σημερινή κυβέρνηση Παπαδήμου, θυελλώδεις, γιατί όλοι γνωρίζουν ότι είναι θέμα πολιτικής βούλησης να ανοίξει το θέμα και σήμερα και στο μέλλον. Πολύ ενδιαφέρουσα στο σημείο αυτό είναι και η στάση που κράτα ο πρωθυπουργός της ΟΝΕ ,Σημίτης αλλά και ο κεντρικός τραπεζίτης της Ελλάδος , Προβόπουλος. Και οι δύο, ο πρώτος με προδημοσίευση ομιλίας που θα κάνει τη Δευτέρα στο Βερολίνο και ο δεύτερος με δήλωση ότι όλοι γνώριζαν απολύτως και με ακρίβεια την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας το φθινόπωρο του 2009 στέλνουν το μήνυμα στους Παπανδρέου- Παπακωσταντίνου- Γεωργίου κ.λ.π Ότι για το έγκλημα σε βάρος των Ελλήνων, το προαναγγελθέν στον Στρος Καν από τον Σεπτέμβριο του 2009, στα εδώλια του Ειδικού Δικαστηρίου θα κάτσουν μόνοι τους και δεν θα τους συνοδεύσει κανείς. Ειδικά τώρα που οι κατηγορίες θα είναι περί εσχάτης προδοσίας και εκούσιου δοσιλογισμού. Μενέλαος Τασιόπουλος

....State of Necessity

Θέμα: Ο κόσμος ακούει <<στάση πληρωμών>> ή <<χρεωκοπία>> και φαντάζεται τα χειρότερα.

** **Τόσο απλό και τόσο γρήγορο.........καλά όλοι προδότες είναι;;; ** ** **
*Πέρα από την τρομοκρατία που ασκείται στους Έλληνες για το ενδεχόμενο <<χρεωκοπίας>> της Ελλάδας, επιστροφής στη δραχμή κλπ., η ουσία είναι ότι ενώ η στάση πληρωμών αποτελεί ρεαλιστικό ενδεχόμενο, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία σοβαρή προετοιμασία της Ελλάδας για να την αντιμετωπίσει, εάν χρειαστεί.**Η γενική παραπληροφόρηση - τηλεοπτική και μη - συσκοτίζει την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Ο κόσμος ακούει <<στάση πληρωμών>> ή <<χρεωκοπία>> και φαντάζεται τα χειρότερα. Η αλήθεια είναι όμως, ότι ακόμη και εάν ένα κράτος κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές του (αυτό εννοεί ο όρος <<χρεωκοπία>> κράτους), το κράτος εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή του χρήματα από φόρους για πληρωμές των βασικών του λειτουργιών.* *
<<Στάση πληρωμών>> ή <<χρεωκοπία>> κράτους στη διεθνή οικονομική αργκό δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει καθόλου χρήματα, αλλά ότι το κράτος παύει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Άσχετα από το επιθυμητό ή μη μιας στάσης πληρωμών των ελληνικών δανείων, η Ελλάδα πρέπει να προετοιμαστεί για μια τέτοια περίπτωση, για τον πολύ απλό λόγο ότι το ενδεχόμενο αυτό γίνεται όλο και πιο πιθανό. Πώς όμως θα πρέπει να χειριστεί μια τέτοια κατάσταση;* *


Αυτό που δεν μας λένε ειναι το : State of Necessity*** *


Επιμελώς αποκρύπτεται στην Ελλάδα από όλους ότι το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατάσταση δημοσιονομικής αδυναμίας (αγγλ.: State of Necessity) το δικαίωμα να αναστείλει την πληρωμή των δανείων του. Αυτό δεν είναι η γνώμη του ανώνυμου Επώνυμου, αλλά όσα κωδικοποίησε η Διεθνής Νομική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών (International Law Commission) από εφαρμογή αυτού του κανόνα για πάνω από έναν αιώνα στο διεθνές δίκαιο.


Δείτε **στοILC-Yearbookτου1980

http://untreaty.un.org/ilc/publications ... _p1_e.pdf*

πόσα ενδιαφέροντα επιχειρήματα μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα έναντι των δανειστών της (από τη σελίδα 14 και μετά, ειδικά από το σημείο 25 και έπειτα) και αφήστε το ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α. να ζητάει <<λογιστικό έλεγχο του χρέους>>, ενώ η Ελλάδα έχει στο χέρι της τη δυνατότητα να πει ένα νομιμότατο <<ελάτε όταν έχω>> στους δανειστές της.***

*Αυτό που αποκρύπτεται ακόμη πιο επιμελώς είναι ότι υπάρχει σήμερα όλο και πιο έντονη διεθνής αμφισβήτηση της δυνατότητας αναστολής των πληρωμών όταν τα δάνεια οφείλονται σε ιδιώτες δανειστές (όχι κράτη) και υπάγονται σε αλλοδαπό δίκαιο. Η σημαντικότερη αμφισβήτηση αυτού του είδους τα τελευταία χρόνια προήλθε από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο το 2007, σε σχέση με τα χρέη της Αργεντινής, τη στιγμή που άλλα ανώτατα δικαστήρια (όπως της Ιταλίας το 2005) είχαν αναγνωρίσει ότι η Αργεντινή δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές των δανείων προς ιδιώτες πιστωτές, ακόμη και εάν αυτά υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο.***


*Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος, για τον οποίο υπάρχει τέτοια πίεση για το αγγλικό δίκαιο και ταυτόχρονα (κάτι που δεν λέγεται τόσο πολύ δημοσίως) για το δικαστήριο που θα κρίνει α) αν η Ελλάδα είναι πράγματι σε state of necessity και β) αν δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές προς ιδιώτες. Είναι η μόνη ελπίδα που έχουν σήμερα οι ιδιώτες πιστωτές να ξεπεράσουν το σημαντικότατο νομικό εμπόδιο της State of Necessity.*** *Οι δυνατότητες της Ελλάδας σε καθεστώς State of Necessity*** *Η δυνατότητα να επικαλεστεί η Ελλάδα State of Necessity σε περίπτωση χρηματοδοτικού αδιεξόδου είναι το βασικό της όπλο, που κινδυνεύει με το αγγλικό δίκαιο. Το ελληνικό δίκαιο (άρθρο 31 ν. 1914/1990) προβλέπει ότι οι όροι των ομολόγων (επιτόκιο, χρόνος αποπληρωμής κλπ.) ρυθμίζονται με απλές υπουργικές αποφάσεις. Αυτό σημαίνει ότι, όταν η Ελλάδα επικαλεστεί State of Necessity, μπορεί την άλλη στιγμή με μια απλή υπουργική απόφαση να σταματήσει την τοκογονία των ομολόγων (0% επιτόκιο) και να αναστείλει την πληρωμή τους για όσο διαρκεί η State of Necessity. Με τον τρόπο αυτό, ρίχνει το έλλειμμά της κατά 6% ή περισσότερο (όσο είναι η δαπάνη των τόκων ως ποσοστό του ΑΕΠ) και σταματάει να έχει την πίεση της αποπληρωμής του χρέους. Το σημαντικότερο: Η νομιμότητα μιας τέτοιας ενέργειας θα κριθεί (πλην περιπτώσεων όπου ενεργοποιούνται ρήτρες διεθνούς διαιτησίας) από τα ελληνικά δικαστήρια.*** *

Το ίδιο ακριβώς μπορεί να κάνει και με τα δάνεια του Μνημονίου, με τη διαφορά ότι εδώ θα χρειαστεί νόμος της Βουλής και όχι απλή υπουργική απόφαση. Εδώ η επίκληση της State of Necessity θα είναι όμως πιο ασφαλής, διότι η εφαρμογή της State of Necessity δεν αμφισβητείται έναντι άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών - ασχέτως του ότι η δανειακή σύμβαση του Μνημονίου προβλέπει παραίτηση της Ελλάδας από ασυλίες εθνικής κυριαρχίας: Αυτά δεν ισχύουν όταν υπάρχει State of Necessity, που αποτελεί αναγκαστικό διεθνές δίκαιο. Εδώ η νομιμότητα της State of Necessity θα κριθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δύσκολα θα αρνηθεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε State of Necessity.*** *

Σε απλή αριθμητική, η επίκληση της State of Necessity σημαίνει για την Ελλάδα αυτόματη μείωση του ελλείμματός της στο 3-4%, το οποίο μπορεί να καλυφθεί (εντός του ευρώ και χωρίς καμία ανάγκη για μετάβαση στη δραχμή) είτε με εσωτερικό δανεισμό, είτε με στοχευμένες περικοπές δαπανών, είτε με δανεισμό από τρίτα κράτη, που θα είχαν ενδιαφέρον ή συμφέρον να δανείσουν την Ελλάδα. Για τους δανειστές της Ελλάδας σημαίνει ότι κρατούν όλο το κεφάλαιό τους, αλλά θα ξεκινήσουν ξανά να εισπράττουν τόκους και να μπορούν να ζητήσουν αποπληρωμή του κεφαλαίου τους, όταν η Ελλάδα δηλώσει ότι έχει ξεπεράσει τη State of Necessity. Αυτό θα συμβεί από τη στιγμή που θα επιτευχθούν τα πρώτα πλεονάσματα και βελτιωθεί η διεθνής χρηματοπιστωτική εικόνα της Ελλάδας, ώστε να μπορεί να απευθυνθεί ξανά στις αγορές χρήματος.* ** *Θεωρίες συνωμοσίας*** *Εδώ τίθεται το ερώτημα: Αν είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο, γιατί δεν θέλουν όλοι να ακολουθήσει η Ελλάδα αυτή την λύση, που αφήνει ευχαριστημένους και την Ελλάδα, που θα ξεφύγει από το Μνημόνιο, και τους δανειστές, που δεν θα πρέπει να υποστούν κανένα haircut;*** *

Πρώτον, διότι από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά η ηγεσία της Ελλάδας υπηρετεί οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα, εκτός από τα ελληνικά.* *
Δεύτερον, διότι η ελληνική κρίση προκλήθηκε στα πλαίσια ευρύτερου νομισματικού πολέμου και συντηρείται στα πλαίσια του ίδιου νομισματικού πολέμου.* *
Τρίτον, διότι η ελληνική κρίση είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για πλιάτσικο στην ελληνική δημόσια περιουσία και στο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και αυτοί που κινούν τα νήματα δεν θέλουν να αφήσουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη.*** *
Αυτά όλα μπορεί να είναι θεωρίες συνωμοσίας, όμως είναι και η μόνη λογική εξήγηση γιατί μέχρι σήμερα δεν έχει διερευνηθεί η προφανής (και νόμιμη) λύση για την Ελλάδα, που είναι η, σε διαπραγμάτευση με τους εταίρους, κήρυξη της Ελλάδας σε προσωρινή State of Necessity (δημοσιονομική αδυναμία), ζητώντας από τους πιστωτές να μην χάσουν κεφάλαιο (όπως στο PSI), αλλά μόνον τόκους για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι να στρώσει η Ελλάδα τα οικονομικά της.* *

Κάθε αντίλογος είναι ευχαρίστως δεκτός. Δεδομένα είναι όμως ότι α) η State of Necessity ως κανόνας του διεθνούς δικαίου είναι εκεί και ήταν εκεί πάντα και β) κανείς δεν μιλάει για αυτή τη ρεαλιστικότατη εκδοχή, ενώ διαδεδομένες είναι οι μη ρεαλιστικές συζητήσεις για λογιστικό έλεγχο του χρέους κλπ.* *
Αν αυτά από μόνα τους δεν μας υποψιάζουν ότι οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν κάποια βάση, ας δούμε τουλάχιστον κατάματα την πραγματικότητα μιας ενδεχόμενης ελληνικής χρεωκοπίας: Η Ελλάδα πρέπει να μπορεί να διαχειριστεί μια τέτοια κατάσταση προς το συμφέρον της. Και το καθαρό συμφέρον της είναι, αν χρειαστεί να επικαλεστεί State of Necessity, όπως είναι όλο και πιθανότερο, να το κάνει αυτό με τα ελληνικά ομόλογα υπό το υπάρχον καθεστώς τους.*****


-- Με εκτίμηση Γιώργος Μερτ.