Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Η ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο της ισπανικής El Pais η Γερμανία, σε συνεργασία με τις τράπεζες της, ενισχύει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον των χωρών του Νότου, με στόχο τη λεηλασία τους. Ειδικότερα, η πολιτική λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία στους «εταίρους» της, δημιουργεί μεγάλα πλεονεκτήματα στην ίδια, επειδή τη βοηθάει να περιορίσει τα τεράστια ελλείμματα της - γεγονός που επιτυγχάνεται με την «υπόγεια» ενίσχυση της κερδοσκοπίας εκ μέρους της, όσον αφορά τα δημόσια χρέη των χωρών του Νότου, με αποτέλεσμα τα δικά της επιτόκια δανεισμού να είναι μηδενικά. Οι συγγραφείς του άρθρου, αφού αναφέρονται στον καπιταλισμό-καζίνο, ο οποίος θεωρούν πως δημιουργήθηκε από την «απορρύθμιση» και την πλήρη απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού κλάδου, «τεκμηριώνουν» την ύπαρξη ενός ιδιωτικού χρηματιστηρίου, με έδρα τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο - ενός χρηματιστηρίου, το οποίο ευρίσκεται στα χέρια του «χρηματοπιστωτικού καρτέλ», αποτελούμενου από έξι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες και έξι ευρωπαϊκές (τράπεζες που αφού χρεοκόπησαν, υπεξαιρώντας τεράστια ποσά, διασώθηκαν από τις κυβερνήσεις των χωρών τους, εις βάρος των φορολογουμένων πολιτών). Η Γερμανία κατηγορείται ότι, «ενισχύει τα στοιχήματα των κερδοσκόπων εναντίον των χωρών του Νότου». Παράλληλα, υπενθυμίζεται ο ρόλος της Goldman Sachs στην απόκρυφη χρεών της Ελλάδας, πριν την είσοδο της στην Ευρωζώνη - όπου ενοχοποιείται ότι, μαζί με τη Deutsche Bank, χρησιμοποίησε την εσωτερική της πληροφόρηση για να στοιχηματίσει στην έκτοτε προγραμματισμένη, μελλοντική κατάρρευση της Ελλάδας. Σύμφωνα τώρα με τη γερμανική εποπτική αρχή (BAFIN), το 2009 ευρίσκονταν στην κατοχή γερμανικών τραπεζών «τοξικά» χρεόγραφα αξίας 800 δις . Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να τιμωρήσει τους ενόχους-τραπεζίτες για τις κερδοσκοπικές τους «ατασθαλίες» (Hypo Real Estate, IKB, WLB, Commerzbank κλπ.), προτίμησε, σε συνεργασία με τις χρεοκοπημένες ουσιαστικά τράπεζες της, να στρέψει έντεχνα την προσοχή των αγορών μακριά από την ίδια, στις χώρες του Νότου - με απώτερο στόχο τον εξευτελισμό, τη λεηλασία και την κατάληψη του. Περαιτέρω, πάντοτε κατά την El Pais, η Γερμανία τοποθετείται εναντίον της ενίσχυσης των ισπανικών τραπεζών - αποκρύπτει όμως το ότι, η Deutsche Bank έλαβε το 2008 περί τα 20 δις $ από την Fed, με επιτόκιο μόλις 0,01%! Την ίδια στιγμή η Γερμανία κερδίζει από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της Ισπανίας, ως εξής: (α) «Παράγει» αρνητικές ειδήσεις, όταν η Ισπανία απευθύνεται στις αγορές για το δανεισμό της, με αποτέλεσμα να αυξάνονται δυσανάλογα τα επιτόκια και να προβληματίζεται/εκβιάζεται η ισπανική κυβέρνηση. (β) Απαιτεί την ιδιωτικοποίηση των κερδοφόρων ισπανικών εταιρειών του δημοσίου (αεροδρόμια, τυχερά παιχνίδια κλπ.), έτσι ώστε αυτές οι εταιρείες να οδηγηθούν στα χέρια των χωρών του Βορά, σε εξευτελιστικές τιμές. (γ) Δημιουργεί προϋποθέσεις «πιστωτικής ασφυξίας» στην αγορά, οπότε καταρρέουν οι μετοχές των πολυεθνικών ισπανικών επιχειρήσεων (Telefonica, Iberdrola, Repsol, Gas natural κλπ.) - με στόχο την πάμφθηνη εξαγορά τους από τις γερμανικές και άλλες πολυεθνικές. (δ) Ενισχύει τον «χρηματοπιστωτικό πανικό» στην Ισπανία, ο οποίος οδηγεί στη μαζική εκροή καταθέσεων από τις τράπεζες και στη γενικότερη έξοδο κεφαλαίων από τη χώρα, με προορισμό το Βορά. Μόνο τους πρώτους 8 μήνες του 2012 έφυγαν από τη χώρα 330 δις  τα οποία, μαζί με αυτά που εγκατέλειψαν την Ιταλία και την Ελλάδα, κατευθύνθηκαν σε τράπεζες της Ελβετίας, του Λουξεμβούργου, της Ολλανδίας και της Γερμανίας. Οι συγγραφείς αναφέρονται στο σκάνδαλο Libor και επικρίνουν την παθητικότητα της Κομισιόν, ειδικά όσον αφορά τις ενορχηστρωμένες κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας από το τραπεζικό καρτέλ - το οποίο συνεχίζει να δρα από το χρηματιστηριακό καζίνο του Λονδίνου, με την ενίσχυση του αμερικανικού «λόμπι» (εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ κλπ.). Επικρίνουν επίσης το σκοτεινό ρόλο της γερμανικής κεντρικής τράπεζας στην όλη διαδικασία - η οποία, σε συνεργασία με τις εμπορικές υπερτράπεζες (με την ΕΚΤ επίσης), λεηλατεί το Νότο, μεταφέροντας πολλά δις  στο Βορά. Τέλος ισχυρίζονται ότι ο στόχος της Γερμανίας είναι, μέχρι τις εκλογές του 2013, να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερα κεφάλαια του Νότου στην επικράτεια της - με τη βοήθεια της «βρώμικης» πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει στις δειλές κυβερνήσεις εκείνων των κρατών, τα οποία έχουν συνθηκολογήσει, αποδεχόμενα την ηγεμονία της. http://silver.pblogs.gr/2012/12/h-klimakwsh-toy-polemoy.html

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Οι πολιτικοί αντιπρόσωποι ως ενεργούμενα των πραγματικών εξουσιαστών.

Σήμερα ζούμε μια εποχή που δεν μοιάζει με άλλες προηγούμενες. Έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και θέλει τα δικά της αντίδοτα. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις νέες προκλήσεις με γιατροσόφια του χθες. Τι συμβαίνει όμως ακριβώς σήμερα και τι πρέπει να γίνει; Όπως είναι γνωστό, όποιος έχει την εξουσία έχει.... το πάνω χέρι. Είναι αυτός που ρυθμίζει τα πράγματα και τις ζωές των ανθρώπων. Η εξουσία στις διάφορες εποχές πηγάζει κυρίως από τις κυρίαρχες οικονομικές διαδικασίες. Προτιμούμε αυτόν τον όρο για να μην χαθεί η ουσία σε δογματικές αντιπαραθέσεις. Όσοι είναι ιδιοκτήτες αυτών των κυρίαρχων οικονομικών διαδικασιών είναι και οι πραγματικοί εξουσιαστές. Στην εποχή της Φεουδαρχίας κυρίαρχη οικονομική διαδικασία ήταν η γεωργική παραγωγή, δηλαδή η βασική οικονομική ενασχόληση ήταν αυτή του πρωτογενούς οικονομικού τομέα. Επομένως οι ιδιοκτήτες μεγάλων εκτάσεων γης, οι φεουδάρχες, ήταν αυτόματα οι πραγματικοί εξουσιαστές και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα ήταν η μοναρχία. Η δε εξουσία του μονάρχη δεν πήγαζε από την βούληση των δουλοπάροικων, αλλά από τη στήριξη που του παρείχαν οι φεουδάρχες. Διάφορες εξεγέρσεις των δουλοπάροικων, ως αντίδοτο στην κρατούσα οικονομική διαδικασία, δεν αναιρούσαν την κυρίαρχη οικονομική διαδικασία και επομένως απέτυχαν. Η κατάσταση άλλαξε όταν κυρίαρχη οικονομική διαδικασία έγινε πλέον η βιομηχανική παραγωγή. Πραγματικοί εξουσιαστές έγιναν οι μεγαλοβιομήχανοι μεγαλοαστοί του δευτερογενούς οικονομικού τομέα, οι οποίοι είχαν αντιπρόταση που αναιρούσε την μέχρι τότε κυρίαρχη οικονομική διαδικασία και φυσικά νίκησαν με τον τεράστιο πλούτο και τα μέσα που διέθεταν το παλιό καθεστώς και το υπέταξαν. Ως κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έκανε την εμφάνισή του η ολιγαρχία των προυχόντων μεγαλοαστών οι οποίοι διεκδίκησαν από τον μονάρχη τη δυνατότητα να αποφασίζουν μόνοι τους σε κοινοβούλιο. Η μορφή αυτή εξελίχθηκε σε αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική «δημοκρατία», στην αρχή με περιορισμένο δικαίωμα ψήφου για την εκλογή των αντιπροσώπων, μόνο μεταξύ των μεγαλοαστών και αργότερα διευρύνθηκε. Η ανάγκες για πρώτες ύλες και φθηνότερο εργατικό δυναμικό για τις βιομηχανίες, οδήγησαν τα διοικούμενα από τους μεγαλοβιομήχανους νέα αστικά κράτη, σε αποικιοκρατίες και έλεγχο του διεθνούς εμπορίου. Οι διάφορες εξεγέρσεις των εργαζόμενων στα εργοστάσια και αργότερα η δημιουργία οργανωμένου εργατικού κινήματος δεν μπόρεσαν να αμφισβητήσουν την κυρίαρχη οικονομική διαδικασία και να αποτελέσουν αντιπρόταση, παρά μόνο να την εξανθρωπίσουν μέχρι ένα ορισμένο μέτρο. Σήμερα έχουμε φύγει από την βιομηχανική εποχή. Η κατάσταση άλλαξε πάλι και ήδη βρισκόμαστε σε μια μεταβιομηχανική περίοδο η οποία δεν έχει πάρει ακόμα την επίσημη ονομασία της. Ποια όμως είναι η κυρίαρχη οικονομική διαδικασία σήμερα; Ποιοι ασκούν πραγματική εξουσία; Και τι πολιτικό σύστημα έχουμε ή πρέπει να έχουμε; Είναι γενική παραδοχή ότι κυρίαρχη πλέον οικονομική διαδικασία είναι η χρηματοπιστωτική διαδικασία. Μια διαδικασία του τριτογενούς πλέον οικονομικού τομέα. Οι πραγματικοί εξουσιαστές είναι οι ιδιοκτήτες του χρήματος και κυρίως οι παραγωγοί χρήματος μέσω του δανεισμού και διαφόρων άλλων μεθόδων πλασματικής αύξησης του χρήματος. Σύμφωνα με υπολογισμούς το διεθνές πλασματικό χρηματιστηριακό κεφάλαιο είναι 100 φορές μεγαλύτερο από τον όγκο του χρήματος που διακινείται παγκοσμίως στο πραγματικό εμπόριο. Μια τεράστια χρηματιστηριακή φούσκα που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική παραγωγή. Οι παραδοσιακοί μεγαλοβιομήχανοι έχουν χάσει την παλιά δύναμή τους και είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τους δανειστές. Η παραδοσιακή εθνική μεγαλοαστική τάξη υποτάχθηκε σε μια ευρύτερη χωρίς σύνορα χρηματιστηριακή τάξη. Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν είναι πλέον εθνικές, είναι κυρίως πολυεθνικές χωρίς συγκεκριμένους μεγαλοϊδιοκτήτες. Η πιο πλουσιοπάροχα αμειβόμενη τάξη είναι σήμερα αυτή των golden boys, δηλαδή των εφευρετών νέων διαδικασιών μεγιστοποίησης της ποσότητας του πλασματικού χρήματος. Οι απλοί πολίτες, αλλά και ολόκληρα κράτη έχουν καταστεί δούλοι των τόκων, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο σε επιπλέον παραγωγή χρήματος υπέρ των ιδιοκτητών του. Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας έχει πάψει πλέον να υφίσταται, έστω και ως ολιγαρχία μεγαλοαστών. Στην πράξη το πολιτικό προσωπικό των σύγχρονων αντιπροσωπευτικών κοινοβουλευτικών «δημοκρατιών» είναι εντολοδόχοι και αχυράνθρωποι των (πάνω πλέον από αυτό) πραγματικών εξουσιαστών, δηλαδή των ιδιοκτητών του χρήματος. Δεν πρέπει επομένως να μας παραξενεύουν καθόλου οι απότομες πολιτικές κυβιστήσεις των πολιτικών μας εκπροσώπων, οι οποίες υπαγορεύονται από άγνωστες και κοινωνικά ανέλεγκτες άνωθεν εντολές. Το αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, ως πολιτειακή μορφή, είναι φυσικά σύστημα μιας άλλης περασμένης εποχής, της βιομηχανικής εποχής και επομένως δεν θα μπορέσει να συνεχίσει στην νέα εποχή. Έτσι κι αλλιώς θα αλλάξει. Είτε θα γίνει ο "Μεγάλος Αδελφός" είτε θα ακολουθηθεί ο αρχαιοελληνικός κύκλος. Πάντως, αναγκαστικά θα αλλάξει. Αν πιστέψουμε τον αρχαιοελληνικό κύκλο των πολιτευμάτων και αφού ολοκληρώθηκαν ήδη οι φάσεις της μοναρχίας και της ολιγαρχίας, νομοτελειακά οδηγούμαστε προς την τρίτη φάση, αυτή της δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άλλη λύση. Ο "Μεγάλος Αδελφός" προφανώς δεν είναι η λύση. Οι σύγχρονοι πραγματικοί εξουσιαστές θα ήθελαν τη λύση του «Μεγάλου Αδελφού» και έχουν πλέον μεγάλη δύναμη για να το επιτύχουν. Όμως έχουν και μια μεγάλη αδυναμία. Λειτουργούν σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και με αυτή την έννοια είναι πανίσχυροι και πιο δυνατοί από τα επιμέρους κράτη, τις οικονομίες των οποίων ελέγχουν και μπορούν να καταστρέψουν ανά πάσα στιγμή, όμως δεν μπορούν να επέμβουν άμεσα σε επίπεδο πολιτών. Τους πολίτες τους ελέγχουν έμμεσα, ελέγχοντας τους πολιτικούς αντιπροσώπους τους, που όπως είδαμε είναι μαριονέτες των πραγματικών εξουσιαστών. Δεν διαθέτουν δηλαδή την αμεσότητα επιβολής που είχε παλιά ένας μονάρχης ή μια εθνική αστική ολιγαρχία. Κινούνται σε διεθνές επίπεδο και χρησιμοποιούν αναγκαστικά πολιτικούς επιστάτες, πολιτικούς κοτζαμπάσηδες, σε όλα τα κράτη. Αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη αδυναμία τους και αργά ή γρήγορα οι λαοί θα το αντιληφθούν και θα αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να αυτοοργανωθούν και να δράσουν συλλογικά άμεσα, συμμετέχοντας οι ίδιοι πλέον στη λήψη σημαντικών αποφάσεων. Αναγκαστικά οι λαοί θα περιορίσουν τις εξουσίες των ευάλωτων αντιπροσώπων τους, προκειμένου να αμυνθούν με τον τρόπο αυτό, απέναντι στις επιθέσεις των διεθνών εξουσιαστών. Αυτή η αυτοοργάνωση και συλλογική δράση προϋποθέτει την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας ως τρίτης φάσης στον κύκλο των πολιτευμάτων. Εντελώς τυχαία και από σπόντα, το πρώτο παράδειγμα της Νέας Εποχής το έδωσε η Ισλανδία. Εκεί δεν δόθηκε η απαραίτητη προσοχή από το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα και η κατάσταση ξέφυγε εντελώς. Οι πραγματικοί διεθνείς εξουσιαστές, προτίμησαν στη συνέχεια να αφήσουν για την ώρα κάπως ήσυχη την Ισλανδία για να μην τραβήξουν εκεί την διεθνή προσοχή. Προς το παρόν απλά επέβαλαν εμπάργκο στα ελεγχόμενα ΜΜΕ, ακόμα και στα Ισλανδικά και έτσι η περίπτωση της Ισλανδίας πέρασε μέχρι στιγμής στα ψιλά. Συντηρείται σε ένα βαθμό μόνο μέσα από το διαδίκτυο. Κάποια στιγμή όμως, αν το παράδειγμα της Ισλανδίας αρχίσει να συζητιέται πολύ μεταξύ των λαών, τότε θα επανέλθουν για να διορθώσουν αυτή τη μικρή ρωγμή στο σύστημα matrix που έχουν επιβάλει παγκοσμίως, παραδειγματίζοντας με την τιμωρία που θα επιβάλουν στην Ισλανδία και τα υπόλοιπα έθνη. Προς το παρόν ασχολούνται με τον παραδειγματισμό των λαών και κυρίως των ευρωπαϊκών μέσω Ελλάδας. Με λίγα λόγια, το υπερόπλο με το οποίο το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο ελέγχει τους λαούς, τις ζωές και τις περιουσίες των απλών πολιτών, είναι ο έλεγχος που ασκούν πάνω στις κυβερνήσεις και το πολιτικό προσωπικό, των απαρχαιωμένων ήδη αντιπροσωπευτικών «δημοκρατιών». Είναι τα ενεργούμενα υποχείριά τους. Από τη στιγμή που οι λαοί θα περιορίσουν τις εξουσίες των πολιτικών τους αντιπροσώπων και θα αναλάβουν οι ίδιοι τη λήψη σημαντικών αποφάσεων, ο ενδιάμεσος σύνδεσμος μεταξύ πραγματικών εξουσιαστών και λαών θα σπάσει και αυτόματα η κυρίαρχη οικονομική διαδικασία θα μεταλλαχθεί. Επομένως, για να απαντήσουμε στο αρχικό ερώτημα, το μόνο αντίδοτο στη σύγχρονη εποχή ενάντια στην καταπίεση των πραγματικών εξουσιαστών, δεν είναι κάποιο τοπικό εργατικό κίνημα ή κάτι τέτοιο ελεγχόμενο από τα εντολοδόχα των πραγματικών εξουσιαστών πολιτικά κόμματα, ούτε κάποια τοπική εξέγερση κατά του διεθνούς συστήματος, αλλά οι δημοκρατικά αυτοοργανωμένες και συλλογικά δρώσες κοινωνίες. Είτε το θέλουμε είτε όχι, προς τα εκεί θα πάμε αναγκαστικά και όσο πιο γρήγορα το αρχίσουμε εμείς, που τώρα είμαστε στο επίκεντρο του πειραματισμού της παγκοσμιοποίησης, αλλάζοντας ριζικά το πολιτειακό μας σύστημα προς την πιο πάνω δημοκρατική κατεύθυνση, τόσο πιο γρήγορα θα εξέλθουμε από την κρίση και ταυτόχρονα θα μπούμε στην πρωτοπορία των διεθνών αλλαγών. Αν κάνουμε απλά τα καλά και υπάκουα "παιδιά" και χάσουμε αυτή την ευκαιρία, τότε θα πεταχτούμε στο καλάθι των αχρήστων της ιστορίας ευτελίζοντας ακόμα και την ίδια την μέχρι τώρα ιστορική μας διαδρομή. http://hassapis-peter.blogspot.gr/2012/12/blog-post_3059.html

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Αποικία χρέους με κυβερνητικά ψεύδη

Γράφει ο Νίκος Κοτζιάς* Η Ελλάδα της κρίσης κυβερνάται με συνειδητά ψέματα. Πιο συγκεκριμένα: Πρώτο ψέμα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα πρέπει να τελειώνει το κοινοβούλιο την έγκριση του νέου Μεσοπρόθεσμου μέσα σε μία μέρα, διότι θα έπρεπε να πάει στο Eurogroup προκειμένου να πάρει άμεσα τις επόμενες δόσεις δανεισμού. Διαφορετικά, διαβεβαίωνε, στις 16.11. θα τέλειωναν τα ρευστά της χώρας και θα κατέρρεε η οικονομία. Ακόμα και αυτός ο «μονόδρομος» στο όνομα του οποίου η κυβέρνηση προχώρησε στην παραπέρα υποβάθμιση του κοινοβουλίου αποδείχτηκε πολύ γρήγορα ψεύτικος. Και αυτό διότι προκειμένου να έρθουν οι δόσεις, το Βερολίνο απαιτεί τα κλειδιά της χώρας. Ο «από τα πάνω» έλεγχος δεν του φτάνει πια. Η Ελληνική κυβέρνηση, δεύτερο ψέμα, εγγυήθηκε ότι δεν θα υπάρξουν καινούργια μέτρα. Πριν καν στεγνώσουν τα μελάνια στα πρακτικά της Βουλής, αποκαλύφτηκε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι θα χρειαστούν επιπλέον μέτρα ύψους 6,4 δισεκατομμυρίων Ευρώ. Η κυβέρνηση είπε, ψευδώς, ότι τα μέτρα που ψήφιζε η Βουλή είναι τα τελευταία. Στην πραγματικότητα, με βάση το όσα έχει εγκρίνει η παρούσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μέτρα θα λαμβάνονται αλλά δεν θα περνάνε από τη Βουλή. Πρόκειται για... τα μέτρα που θα λαμβάνονται κατά την λεγόμενη «τρίμηνη επικαιροποίηση». Στα μνημόνια προβλέπεται ότι η Βουλή δεν εγκρίνει αυτές τις επικαιροποιήσεις. Απλά «ενημερώνεται» για αυτές «από τον υπουργό οικονομικών». Επιπλέον, πρόκειται για τα μέτρα που θα προκύψουν από τη λεγόμενη ρήτρα «ισοδυνάμων» που την ονομάζω ως «ρήτρα ενέχυρων». Τέλος, τα πιο σκληρά μέτρα δεν θα τα πηγαίνει εξαρχής στη βουλή διότι θα τα περνά ως «πράξεις νομοθετικού περιεχομένου» Η κυβέρνηση διατείνεται, τρίτο ψέμα, ότι «κατάφερε» τάχα, χάρη στις σκληρές -γράψτε ανύπαρκτες- διαπραγματεύσεις, να εισάγει στο «μεσοπρόθεσμο νομοσχέδιο» πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία αν τα πράγματα πάνε καλύτερα, τότε θα υποκαθίστανται τα έσοδα από μέτρα λιτότητας με τα έσοδα «της καλής πορείας» της οικονομίας. Στην πραγματικότητα στο νομοσχέδιο αυτό ψηφίστηκε μια «ρήτρα ενέχυρο». Με αυτή προβλέπεται ότι αν δεν πάει καλά το πρόγραμμα, που σίγουρο δεν θα πάει, ήδη η ύφεση είναι κατά πολύ μεγαλύτερη της προβλεπομένης στον προϋπολογισμό, τότε αυτόματα θα λαμβάνονται νέα εισπρακτικά μέτρα. Αυτό το «αυτόματα» σημαίνει ότι δεν θα περνάνε τα μέτρα από τη Βουλή. Η κοινοβουλευτική, δηλαδή, πλειοψηφία παραιτήθηκε των δικαιωμάτων της Βουλής, προκειμένου να περιφέρεται με το τέταρτο ψέμα άλλοθι ότι «δεν θα ψηφίσει νέα μέτρα». Και αυτό, διότι απλούστατα, έχει ήδη ψηφίσει εκ των προτέρων κάθε νέο μέτρο «επικαιροποίησης» της πολιτικής λιτότητας. Ενώ αν χρειαστούν επιπλέον, μέτρα, λόγο της χειροτέρευσης της κατάστασης, έχει αναθέσει εν λευκώ στον υπουργό οικονομίας να τα συμφωνήσει με την τρόικα χωρίς την διαβούλευση με τη βουλή, τον έλεγχο ή την έγκρισή της. Με άλλα λόγια η οικονομική κρίση συνοδεύεται με την υποβάθμιση της Βουλής, κρίση δημοκρατίας και πολιτικής λειτουργίας. Και όλα αυτά εμφανίζονται ως άλλοθι υποκρισίας και ψεμάτων βουλευτών που το Σύνταγμα τους έχει τάξει να πράττουν υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας. Η κυβέρνηση, πέμπτον, ψεύδεται συνειδητά, όταν στην τεκμηριωμένη κριτική ότι συμβάλλει στη μετατροπή της χώρας σε Αποικία χρέους απαντά λέγοντας ότι δεν θα υπάρξει διεθνή εποπτεία ούτε ειδικός λογαριασμός στο εξωτερικό. Λέγοντας ψέματα κάνει και ομολογίες: διεθνής έλεγχος υπάρχει ήδη. Μόνο που τώρα θα γίνει πιο ολοκληρωτικός, με ανοικτό Βέτο και μυστικές συμφωνίες. Όσον αφορά δε τον λογαριασμό πράγματι θα είναι εδώ, και όχι έξω. Και αυτό διότι η διεθνής εποπτεία που θα τον ελέγχει θα εγκατασταθεί στην Αθήνα. Ανάλογα γινόντουσαν και στις αποικίες που ονομάστηκαν στον 19ο αιώνα ως αποικίες «εμπορικών ελλειμμάτων». Οι μνημονιακοί με ψέματα, εκβιασμούς και λεηλασίες ψυχών και περιουσιών των ελλήνων στήνουν την Αποικία Χρέους, έννοια που αναλύσαμε στην παρούσα στήλη στις 27.9.12 και υιοθετούν όλο και περισσότερες αντιμνημονιακές δυνάμεις. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα ΠΗΓΗ: http://www.onalert.gr/stories/xreos-xreokopia-kotzias