Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Μα κανείς από τους σωτήρες δεν βλέπει

ότι -με την ταχεία προώθηση του «Δημοσιονομικού Συμφώνου», η οποία αναμένεται να υπογραφεί στην προσεχή Σύνοδο Κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 1-2 Μαρτίου. - από το δεύτερο μισό του 2012 θα τεθεί σε λειτουργία ο μόνιμος Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM), διαδεχόμενος τον προσωρινό μηχανισμό EFSF. Με κεφάλαιο 500 δις €, ο ESM θεωρείται ότι θα μπορεί να βοηθήσει χώρες με οικονομικά προβλήματα στο μέλλον. - η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα , υπό τη νέα της ηγεσία, συμβάλλει στην προστασία και στη ρευστότητα των ευρωπαϊκών τραπεζών. ότι πλέον οι πιθανότητες διασποράς της ελληνικής κρίσης έχουν μειωθεί δραματικά και άρα θα μας αναγκάσουν να μας πετάξουν πιο εύκολα έξω; Ακόμη όμως και αν η ύφεση δεν επιδεινωθεί, εάν απλά διαμορφωθεί δηλαδή ως έχει προβλεφθεί στο -4% , η Ελλάδα θα υποχρεωθεί πλέον να εγκαταλείψει μόνη της την Ευρωζώνη, αφού δεν θα έχει πια καμία δυνατότητα να διαχειριστεί τη κρίση χρέους και δανεισμού – ειδικά όταν καίγονται καθημερινά χρήματα και συρρικνώνεται συνεχώς η ποσότητα τους. Επομένως, η καταναγκαστική επιστροφή στο σενάριο της δραχμής, χωρίς κανένα πλεονέκτημα πλέον, γίνεται πολύ πιο πιθανή – ειδικά όταν η Ευρωζώνη απαιτεί πρωτογενές πλεόνασμα από την Ελλάδα, για να συνεχίσει να την δανείζει. ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ της χρεοκοπίας και την δραχμή που λένε οι σωτήρες ας δούμε μία άλλη άποψη: (α) Τα περισσότερα κράτη συνήθως χρεοκοπούν (αναγκάζονται να κηρύξουν στάση πληρωμών καλύτερα, αφού ένα κράτος δεν μπορεί να χρεοκοπήσει, όπως συμβαίνει σε μία επιχείρηση), επειδή δεν έχουν στη διάθεση τους συνάλλαγμα - με το οποίο να μπορούν να πληρώνουν τις εξωτερικές υποχρεώσεις τους, να εισάγουν εμπορεύματα, πρώτες ύλες, ενέργεια κλπ. Η Ελλάδα όμως έχει συνάλλαγμα στη διάθεση της – αφού το Ευρώ είναι συνάλλαγμα. (β) Η Ελλάδα δεν είναι κομμουνιστική χώρα, οπότε οι εισαγωγές φαρμάκων, πετρελαίου κλπ. δεν γίνονται από το δημόσιο τομέα, αλλά από τον ιδιωτικό – επομένως, δεν εμποδίζονται από τυχόν έλλειψη χρημάτων του δημοσίου. (γ) Το πρωτογενές έλλειμμα του προϋπολογισμού μας είναι «μόλις» 5 δις €. Επομένως, η μείωση του κατά το ποσόν αυτό (κάτι που μας υποχρεώνει επίσης η δανειακή σύμβαση), δεν θα προκαλούσε «σεισμό» στην Ελλάδα. (δ) Τα έσοδα του δημοσίου ξεπερνούν τα 50 δις €, οπότε καλύπτονται πλήρως οι μισθοί και οι συντάξεις – ενώ περισσεύουν αρκετά χρήματα. Η εσωτερική χρεοκοπία, η οποία επιχειρείται, έχει ήδη αναφερθεί εκ μέρους μας (άρθρο). (ε) Πρόβλημα στις τράπεζες και επομένως στις καταθέσεις, θα μπορούσε θεωρητικά να συμβεί ανά πάσα στιγμή – εάν τυχόν τρομοκρατούταν οι καταθέτες, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει επίθεση (Bank run) στις τράπεζες. Εάν δεν κάνουμε λάθος δε, ο πρωθυπουργός τρομοκράτησε επαρκώς τους Πολίτες, καθώς επίσης τους βουλευτές την Κυριακή – αν και μάλλον δεν τα κατάφερε, με όλους όσους τοποθετούν τη χώρα υπεράνω των «προνομίων» τους. (στ) Οι κοινωνικές αναταραχές (ένα «δείγμα» τους μας δόθηκε παραδόξως την Κυριακή, με την οργανωμένη επίθεση εναντίον της Αθήνας, καθώς επίσης πολλών άλλων πόλεων της πατρίδας μας), όπως επίσης οι επιθέσεις (bank run) εναντίον των τραπεζών ή των supermarkets, θα μπορούσαν σε κάθε περίπτωση να αποφευχθούν, εάν υπήρχε σωστή προστασία και ενημέρωση των Πολιτών. (ζ) Στην Αργεντινή , αν και κήρυξε στάση πληρωμών μετά από πολλά χρόνια στο ζυγό του ΔΝΤ (λόγω κάποιων προδοτών πολιτικών «ανδρών» της), δεν χρεοκόπησαν όλες οι τράπεζες, παρά το ότι έκλεισαν για λίγες ημέρες - ενώ οι καταθέτες δεν έχασαν τα χρήματα τους (μόνο από τον πληθωρισμό που ακολούθησε, επειδή η χώρα είχε εθνικό νόμισμα). akritas

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Ιστορική ευκαιρία!

Βυθίζεται ασυγκράτητα η Ελλάδα στην οικονομική ύφεση και στα χρέη. Βυθίζεται στην απαξίωση το κατεστημένο πολιτικό προσωπικό. Βυθίζεται στην απόγνωση ο λαός. Μεγαλώνουν οι απειλές κατά της ακεραιότητας των συνόρων και των εθνικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο και στα Βορρά. Διαλύεται από τη διαφθορά και τη δυσπραγία ο κρατικός μηχανισμός. Οι περισσότεροι πολίτες δεν δείχνουν διαθέσιμοι να αντιδράσουν. Είναι καταπτοημένοι, απαίδευτοι πολιτικά, αιχμάλωτοι του εγωισμού και της “πάρτης” τους, γονατισμένοι από την ανέχεια. ΑΛΛΑ: Η οικονομική κρίση στην Ευρώπη, εξελίσσεται σε πολιτική καθώς, μεθοδεύονται επιπλέον αναφλέξεις στις περιοχές εφοδιασμού της με πρώτες ύλες κι ενέργεια, επέρχονται νομισματικές και πιστοληπτικές υποβαθμίσεις μελών της ΕΖ και εκλογές ανατρεπτικές των Μερκοζί. Ποιοί και πώς θα διαχειριστούν τέτοιες κρίσεις; ΓΙ’ ΑΥΤΟ, η Ελλάδα, επίκεντρο οικονομικών εξελίξεων και γιγαντιαίο ενεργειακό απόθεμα, μπορεί να εξέλθει της κρίσης με τις δικές της δυνάμεις, να πρωτοπορήσει στην σταθερότητα της περιοχής και της Ευρώπης, να ξαναλάμψει, με αυτογνωσία κι αυτοπεποίθηση στο επικίνδυνο σήμερα, αντάξια στα κλέη του παρελθόντος της. Κινδυνεύουμε να αποτεφρωθούμε, πρέπει όμως-και μπορούμε-να ξαναγεννηθούμε! ΠΩΣ; Είτε σύντομα είτε όποτε (κατακτήσουμε) διεξαχθούν βουλευτικές εκλογές, να προβάλλουν δυνάμεις έντιμες, με πρόταση διεξόδου στηριγμένοι στις δυνάμεις μας και αναζωογόνησης του πολιτικού συστήματος. Χωρίς δογματισμούς και προκαταλήψεις, χωρίς ηγεμονισμούς και ιδιοτέλειες. Με ένα σύνθημα: ΕΝΟΤΗΤΑ, δημοκρατική και πατριωτική! Να συντονιστούμε και να οργανωθούμε ώστε, η φετεινή 25η Μαρτίου, να γίνει ημέρα Ευαγγελισμού Ανάστασης. Να γίνει ΔΙΠΛΗ εορτή: ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ και ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ! Να ντυθεί η χώρα και κάθε Έλληνας και Ελληνίδα στα γαλανόλευκα. Να μην πάψουμε ολόκληρη την ημέρα να ζητάμε την ελευθερία μας από την Τροϊκανή κατοχή και την δικτατορία τους. Και την συναδέλφωση όλων των Ελλήνων, με ή χωρίς στολή, χωρίς κόμματα και έχθρες. Τα παιδιά μας και οι νέοι μας, έχουν λόγο και αιτία, να χαρούν την πατρίδα μας! Ν.Κ.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Στάση πληρωμών λοιπόν! Τώρα!

Ο Βαρουφάκης εξηγεί γιατί δεν πρέπει να φοβόμαστε την χρεοκοπία: Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε. Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας. Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία). Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η ‘γενναιοδωρία’ μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ. Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους. Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας. Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ. Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια – δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ. Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο – όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του. Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς: • η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών • η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση • οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την ‘επιτυχημένη’ επίθεση στο χρέος της Ελλάδας) • οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%) • όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής. Στάση πληρωμών λοιπόν! Τώρα! Με χαμόγελο και αισιοδοξία! (Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν…) *Ο Γιάνης Βαρουφάκης διδάσκει οικονομική θεωρία και πολιτική οικονομία στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. ΠΗΓΗ protagon.gr

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Το ΝΑΙ του ’40

Σκέφτομαι τι θα είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της ιταλικής εισβολής στην Ελλάδα το 1940, αν οι τότε Έλληνες είχαν τη νοοτροπία των σημερινών Ελλήνων. Καλά, η ελληνική ιστορία θα είχε πάρα πολύ μεγάλη πλάκα, αν και εμείς θα βρίσκαμε μετά κάποιο τρόπο να τη «διορθώσουμε», για να μοιάζει ηρωική και μεγαλειώδης, όπως και όλη η ελληνική ιστορία. Λοιπόν, για να δούμε την ιταλική επίθεση το 1940 με τα σημερινά δεδομένα. Οι Ιταλοί δίνουν τελεσίγραφο στον πρωθυπουργό της Ελλάδας Ιωάννη Μεταξά, ο Μεταξάς λέει στον Ιταλό πρεσβευτή «Λοιπόν, έχουμε πόλεμο» και γίνεται επιστράτευση. Μαθαίνει ο Μήτσος πως πρέπει να πάει στα σύνορα να πολεμήσει για την πατρίδα και λέει «Τι λέτε, ρε μαλάκες, που θα πάω εγώ να πολεμήσω τους Ιταλούς μαζί με τον Γιάννη που είναι κομμουνιστής;». Ο Γιάννης, από τη μεριά του, λέει «Σιγά μην πάω να πολεμήσω μαζί με τον Μήτσο που είναι αναρχικός. Αφού εγώ είμαι πιο αριστερός απ’ αυτόν». Ο Πέτρος λέει «Είναι ποτέ δυνατόν να πάω εγώ ο τροτσκιστής να πολεμήσω μαζί με τους δεξιούς;». Ο Νίκος λέει «Ρε δεν γαμιόμαστε που θα πάω εγώ ο βασιλόφρων να πολεμήσω παρέα με τους αναρχοκομουνιστές;». Ο Μιχάλης –που είναι και πιο κοσμοπολίτης- λέει «Είναι τρελός όποιος πιστεύει πως θα πάω εγώ να πολεμήσω μαζί με τον Σταμάτη που είναι εθνικιστής και ρατσιστής». Κανείς δεν θα πήγαινε να πολεμήσει, οι Ιταλοί θα είχαν καταλάβει την Ελλάδα με περίπατο και –να σου πω και κάτι;- μπορεί να ήταν και καλύτερα, αφού, ίσως, να αποφεύγαμε την αδίστακτη γερμανική κατοχή και να την περνούσαμε φίνα με τους Ιταλούς που είναι τζιτζιφιόγκοι και πονόψυχοι. Εγώ, βέβαια, μια χαρά την περνούσα το 1940 γιατί ήμουν αγέννητος αλλά οι παππούδες μου και οι γιαγιάδες μου είχαν κάποια προβληματάκια. Τέλος πάντων, σήμερα έχουμε εισβολή στη χώρα –όχι με στρατό-, αλλά η κατάσταση είναι όπως την περιέγραψα πιο πάνω. Αλλού αγωνίζονται οι κομουνιστές, αλλού οι 82 συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλού οι αναρχικοί, αλλού οι «Δεν πληρώνω», αλλού οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλού οι φαρμακοποιοί, αλλού οι χαλυβουργοί, αλλού οι δημοσιογράφοι, αλλού οι φορτηγατζήδες, αλλού οι ταξιτζήδες και –γενικά- έχουμε μια κατάσταση «εγώ εδώ κι εσύ αλλού με τα συμπτώματα τρελού» που λέει κι ο Γιάννης Πάριος. «Εμείς δεν πάμε στη διαδήλωση με τους κομουνιστές», «Εμείς δεν πάμε με τους αναρχικούς», «Εμείς δεν πάμε αν θα είναι κι αυτοί γιατί αυτοί δεν είναι τόσοι αριστεροί όσο εμείς», «Α, χρυσό μου, αν έρθει και η Βίβιαν στη διαδήλωση, εμένα ξέχασέ με!». Ρε ζώα, σε άλλη χώρα ζούμε; Πόσος ατομικισμός, πόση ιδιωτεία και πόση βλακεία πια; Δεν μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί ένα αντιμνημονιακό μέτωπο να τους ξεφορτωθούμε και μετά να σκοτωθούμε μεταξύ μας με την ησυχία μας; Γιατί ξέχασα να σου πω πως μπορεί να αποφεύγαμε τη γερμανική κατοχή -αν δεν πολεμούσαμε τους Ιταλούς-, αλλά τον εμφύλιο δεν θα τον αποφεύγαμε με τίποτα. Με την καμία. Άλλωστε, όπως είναι προφανές, τον εμφύλιο τον συνεχίζουμε και σήμερα. Εμείς το πάμε ανάποδα από τους προγόνους μας: ξεκινήσαμε από τον εμφύλιο. Καλή επιτυχία σε όλους. Πάντα νίκες. (Αυτό το ποστ γράφτηκε μετά από παραινέσεις πολλών θυμωμένων αναγνωστών να γράψω για την ανάγκη δημιουργίας ενός αντιμνημονιακού μετώπου – λες και θα ακούσει κανείς εμένα. Τέλος πάντων, εγώ το έγραψα και αμαρτίαν ουκ έχω – το τελευταίο μέιλ για αυτό το θέμα ήταν από τον φίλο αναγνώστη που μου έστειλε και τη φωτογραφία, η οποία είναι από βιτρίνα ανθοπωλείου στη Φιλολάου – φυτά, ε φυτά!) http://pitsirikos.net/2012/02/%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-40/

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Τι απέγιναν οι «Αγανακτισμένοι»;

του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη που κυκλοφορεί Εδώ και τρεις μήνες, το κίνημα των «Αγανακτισμένων» μοιάζει να έχει σιγήσει, τη στιγμή που, αντίθετα, θα έπρεπε να... εντείνει τις κινητοποιήσεις ενάντια στη νέα «ντρίπλα» των καθεστωτικών δυνάμεων, με την κυβέρνηση Παπαδήμου και την προσχώρηση/εγκλωβισμό του Σαμαρά στο μνημονιακό στρατόπεδο. Την ώρα που έρχονται τα χειρότερα, με το νέο μνημόνιο και το οριστικό ξεπούλημα της χώρας, λείπει η ισχυρή λαϊκή πίεση που θα μπορούσε να τα αποτρέψει και να στριμώξει το πολιτικό σύστημα. Και αυτό είναι εφικτό, διότι η συναίνεση των κομμάτων και η εσωτερική συνοχή τους κρέμεται από μία κλωστή, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες ψηφοφορίες στη Βουλή. Θα αρκούσε μια ισχυρή λαϊκή πίεση για να σπάσει. Και όμως, αυτή η λαϊκή πίεση απουσιάζει την κρισιμότερη στιγμή. Γιατί άραγε; Μήπως έπαψε ο λαός να είναι αγανακτισμένος και αηδιασμένος; Όχι βέβαια! Αντίθετα, όπως καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, ακόμα και στη στροφή των καθεστωτικών ΜΜΕ, που έχουν γίνει όψιμα και με το αζημίωτο «αντιμνημονιακά», η αντίθεση του λαού έχει γίνει καθολική. Πρέπει λοιπόν αλλού να αναζητήσουμε τις αιτίες αυτής της λαϊκής απουσίας, την ώρα που κινδυνεύουμε να μας περάσουν οριστικά τη θηλιά στο λαιμό. Ανασύνταξη του συστήματος από τα «αριστερά» Τ ο σύστημα αμύνεται με νύχια και με δόντια απέναντι στη διαφαινόμενη κατάρρευσή του και όλο και περισσότερο κινητοποιεί τους θεσμοποιημένους αντιπάλους του, την αντιπολίτευση της αυτού Μεγαλειότητας. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, που προσωποποιούσε ανοικτά το κόμμα των σοσιαληστών, την προδοσία και την παράδοση της χώρας, απομακρύνθηκε, και στη θέση του μπήκε ένας «αόρατος» τραπεζίτης. Ταυτόχρονα σύρθηκε ο Σαμαράς να βρεθεί στο τραπέζι των κούισλιγκ, συνυπεύθυνος για τη συνέχεια. Όμως αυτό δεν θα αρκούσε για να σιγήσουν οι «αγανακτισμένοι». Ούτε αρκούσαν τα τάγματα εφόδου του Παπουτσή, που με δολοφονική μανία κτυπούσαν το κίνημα. Χρειαζόταν η συμβολή των καθεστωτικών δυνάμεων της «αντιπολίτευσης». Η κρίση του δικομματισμού θα έπρεπε να μεταφραστεί σε ενίσχυση των κομμάτων της θεσμικής αντιπολίτευσης. Και δεν πρόκειται μόνο για το φούσκωμα του αποκόμματος του παλιού Συνασπισμού, της ΔΗΜΑΡ με τον Φώτη Κουβέλη και τη Ρεπούση, αλλά και για τη διοχέτευση της λαϊκής αγανάκτησης στα ελεγχόμενα κανάλια της Αριστεράς. Τωόντι, στην πρώτη φάση, όλες αυτές οι δυνάμεις, που επί τόσα χρόνια καλλιεργούσαν τον εθνομηδενισμό, την πολυπολιτισμικότητα, τον ευρωπαϊσμό, μαζί με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, τρόμαξαν μπροστά σε ένα ακηδεμόνευτο μαζικό λαϊκό κίνημα, που εμφανίστηκε με μόνο σύμβολο την ελληνική σημαία. Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να το υπονομεύσουν. Το ΚΚΕ το συκοφάντησε από την αρχή. Ο Σύριζα στην αρχή το απέρριπτε, ενώ στη συνέχεια προσπάθησε να το αλλοιώσει και να το βάλει στα ακίνδυνα καλούπια της ψευδοαριστερής αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστική υπήρξε η αντίθεση στην πλατεία Συντάγματος, ανάμεσα στη «επάνω» πλατεία, του λαού, την οποία θεωρούσαν εθνικιστική, και την «κάτω» πλατεία, όπου ήταν μαζεμένα όλα τα γκρουπούσκουλα. Ας θυμηθούμε τι προσπάθειες έκαναν για να διωχθεί η ελληνική σημαία, σύμβολο της αντίστασης του ενιαίου ελληνικού λαού, από τις πλατείες. Τέλος, επιστρατεύτηκαν και οι «ένοπλες» δυνάμεις του στρατοπέδου. Οι ψευδώνυμοι αντιεξουσιαστές, οι οποίοι στην πραγματικότητα παρασιτούν στη συγκεκριμένη εξουσία, και είχαν ταχθεί από την αρχή ενάντια στο κίνημα. Εξ άλλου συμμερίζονται τα ίδια ιδεολογικά και πολιτισμικά πρότυπα με τους δήθεν αντιπάλους τους – το μίσος της πατρίδας, την ξενομανία, τον άκρατο ατομικισμό και τη λογική του πλιάτσικου. Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να προβοκάρουν και να διαλύσουν το κίνημα. Είναι χαρακτηριστική η τελευταία μεγαλειώδης συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, στις 20 Οκτωβρίου 2011, όταν κουκουλοφόροι και κνίτες, ο καθένας από την πλευρά του, διέλυσαν –με τη συμβολή της αστυνομίας του Παπουτσή– την τελευταία μεγάλη συγκέντρωση του κινήματος. Οι ανεπάρκειες των «αγανακτισμένων» Ωστόσο υπάρχει και μια δεύτερη αιτία γι’ αυτήν τη σιγή, οι αδυναμίες του ίδιου του κινήματος το οποίο, απέναντι σε τόσες επιθέσεις, από τους κρανοφόρους έως τους… κουκουλοφόρους, δεν κατόρθωσε να αντισταθεί αποτελεσματικά. Δεν κατόρθωσε να αποκτήσει μια ενιαία κατεύθυνση και στόχευση. Δεν διατύπωσε ένα συνεκτικό πρόγραμμα, δεν επιχείρησε έστω να συγκροτήσει ένα ευρύ αντιμνημονιακό μέτωπο. Γι’ αυτό, και παρότι αντιστάθηκε με νύχια και με δόντια, οδηγήθηκε προσωρινά στη σιγή και μάλιστα τη χειρότερη στιγμή. Στο επίπεδο της πλατείας, δεν μπόρεσε να αυτοοργανωθεί αποτελεσματικά για να αντιμετωπίσει τα Ματ και τους κουκουλοφόρους, με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί η μαζική του έκφραση. Στο επίπεδο της ιδεολογικής συνοχής, απέτυχε να διαμορφώσει ένα ρεαλιστικό και συνεκτικό πρόγραμμα άρνησης του μνημονίου και ταυτόχρονης σωτηρίας της πατρίδας. Αντίθετα, παρασύρθηκε πολύ συχνά από τυχοδιώκτες, εξημμένες κεφαλές, κάποτε και ψυχιατρικές περιπτώσεις, σε δρόμους αδιέξοδους. Και το σύστημα έσπευσε να χρησιμοποιήσει τέτοιες περιπτώσεις, όπως κάνουν τα λαμόγια- επιχειρηματίες, οι οποίοι χρησιμοποιούν τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες που ελέγχουν, για να επιταχύνουν τη χρεοκοπία της χώρας, το πέρασμα στη δραχμή σε συνθήκες κατάρρευσης, ώστε να μηδενίσουν τα χρέη και τις ζημιές τους. Γι’ αυτό προβάλλουν τις πιο αδιέξοδες και ακίνδυνες για το σύστημα στρατηγικές. Και το κίνημα δεν αναλογίστηκε τι άραγε προκάλεσε το επαναστατικό μένος του Κοντομηνά, του Κουρή, του Κυριακού και των φερεφώνων τους; Το ίδιο, δυστυχώς, συνέβη στο επίπεδο του «αντιμνημονιακού μετώπου». Ένα τέτοιο μέτωπο, σε μίνιμουμ βάση, αποτελούσε αίτημα και ζητούμενο του λαού για να μπορέσει να απαντήσει και σε ένα στοιχειώδες πολιτικό και εκλογικό επίπεδο. Και όμως, ενάμιση χρόνο μετά την έκφραση αυτού του αιτήματος από πολλές δυνάμεις, όχι μόνο δεν συγκροτήθηκε κάτι ανάλογο, αλλά αντίθετα ενισχύθηκαν και πάλι τα κόμματα της ξεπερασμένης αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστικός υπήρξε ο ρόλος του Μίκη Θεοδωράκη και των πρωτοβουλιών του, της «Σπίθας» και της «ΕΛΑΔΑς», που φάνηκαν να σαρκώνουν την ελπίδα για τη συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου. Και όμως, αυτά τα σχήματα απέκλεισαν την πιθανότητα πολιτικής μετεξέλιξής τους και συμμετοχής στις εκλογές, ώστε να εκφραστεί η λαϊκή αγανάκτηση. Έτσι, με εσωστρέφεια, αποχωρήσεις και διαγραφές, η «Σπίθα» αυτοσυρρικνώθηκε, ενώ η «ΕΛΑΔΑ» κατέληξε, πριν καν γεννηθεί, σε μετωπικό σχήμα του Συνασπισμού, το οποίο διαχειρίζονται διάφοροι αιώνιοι μεταλλαγμένοι Κνίτες. Εν τέλει, όπως καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις, ένα μεγάλο μέρος των «αγανακτισμένων» αναγκάζεται να καταφύγει στα γνωστά κόμματα, υπεύθυνα για την κατάντια της μεταπολίτευσης. Οι οργανωτικές πρωτοβουλίες που αναλήφθηκαν από τον Θεοδωράκη, αντί να δώσουν πολιτική διέξοδο στους αγανακτισμένους, μπλόκαραν στην πράξη –ηθελημένα ή αθέλητα, δεν έχει σημασία– τη δυνατότητα συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου και λειτούργησαν αρνητικά για την ανάπτυξη του κινήματος. Τι να κάνουμε Αυτές οι αδυναμίες, απαντούν εκ του αντιθέτου, και στα αιτήματα που τίθενται επιτακτικά σήμερα: Επανεμφάνιση του κινήματος, πιο οργανωμένου στις «πλατείες» της χώρας, ιδεολογική διαύγαση και διαμόρφωση μίνιμουμ θέσεων, συγκρότηση ενός πολιτικού υποκειμένου, που θα αποτελέσει τη βάση για ένα αυθεντικό αντιμνημονιακό μέτωπο. Και τώρα, άμεσα, κινητοποίηση, για να αποφευχθεί η καταστροφή της υπογραφής του νέου μνημονίου. Οι αγανακτισμένοι πρέπει να μεταβληθούν σε ένα πατριωτικό, κοινωνικό και αντιμνημονιακό κίνημα, διότι διαφορετικά παραμονεύουν και άλλοι – οι φαιοχίτωνες– μνηστήρες, που θα επιχειρήσουν να εκτρέψουν και να χρησιμοποιήσουν τη λαϊκή αγανάκτηση. Το σενάριο παίχτηκε και αλλού, στο παρελθόν. Αν αφήσουμε τους τυχοδιώκτες και την εθνομηδενιστική χαβιαροαριστερά να λυμαίνονται το κίνημα των αγανακτισμένων, σε συνθήκες καθολικής και καταλυτικής κρίσης της χώρας, τότε αναπόφευκτα θα προβάλουν και άλλες αυταρχικές, φαιές απαντήσεις στην κρίση. Και στο μεταξύ ο μεγαλύτερος κίνδυνος, άμεσα, είναι η διαιώνιση της κυβέρνησης Παπαδήμου, ή η ακυβερνησία, που θα επιτρέψει στις αντιδημοκρατικές λύσεις να επιβληθούν. Γι’ αυτό εξάλλου πασχίζουν τα εσχάτως «επαναστατικοποιημένα» κανάλια και ραδιόφωνα!

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Ενωτική πρόσκληση!

Η Ομάδα Ανεξάρτητων Πολιτών Σαρωνικού (ΟΑΠΣ), από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής της (Μάρτιος του 2011), επιδίωξε, πέραν από την αντικειμενική πολιτική ενημέρωση, να συνεισφέρει στην άρση των κομματικών και δογματικών διαχωρισμών. Όλες οι εκδηλώσεις μας κατέτειναν σε αυτό το δίπολο: ενημέρωση και ενότητα,των συμπολιτών μας. Στόχος, η συνένωση όλων όσοι θέλουν να προσφέρουν στη διέξοδο από την κρίση που μας εξοντώνει. Και σκοπός, η υπεράσπιση και διάσωση της πατρίδας μας. Όλους αυτούς τους μήνες, γνωρίσαμε λαμπρούς και γνήσιους συμπατριώτες μας, όπως οι κ.κ. : Νίκος Λυγερός, Γ. Κασιμάτης, Δ. Μπέης, Σ. Σακοράφα, Μ. Χαραλαμπίδης, Γ. Καραμπελιάς, Φ. Κρανιδιώτης. Που συνέβαλαν όχι μόνο στην επιτυχία των εκδηλώσεών μας αλλά και στην αφύπνιση- μέσω της πληροφόρησης και των γνώσεων που πρόσφεραν- όλων μας. Παράλληλα, συμμετέχοντας και στις διαμαρτυρίες στην πλατεία Συντάγματος, γνώρισαμε και πολλούς άλλους είτε μεμονωμένους είτε μέλη ομάδων, με την ίδια αγωνία κι αναζήτηση : ενότητα και διέξοδος από την κρίση. Δυστυχώς, οι μήνες περνούσαν, η κατάσταση χειροτέρευε κι εμείς παραμέναμε ανίσχυροι . Πολλές απόπειρες συγκλίσεων, μας απογοήτευσαν είτε διότι κάποιοι επέμεναν στα εγκεφαλικά τους δόγματα που ήθελαν αυταρχικά να επιβάλουν είτε κάποιοι αποσκοπούσαν στην αυτοπροβολή τους … Μέσα απ’ όλες όμως αυτές τις διεργασίες, κάποιοι φίλοι μάς ξεχώρισαν και κάποιους ξεχωρίσαμε, μεμονωμένους ή σε ομάδες και αρχίσαμε κοινές συναντήσεις. Τελευταία, προτείναμε στους φίλους από : την “Πατριωτική Κίνηση” , από τους “Ελεύθερους Χρεοκοπημένους” και τους “Ελεύθερους Έλληνες”,όπως και σε μερικούς ακόμη που δεν έχουν καταλήξει ως τώρα, να συνδιοργανώσουμε κεντρική πολιτική εκδήλωση,με θέμα : ” ΕΘΝΙΚΗ, δημοκρατική-πατριωτική, ΕΝΟΤΗΤΑ, ΤΩΡΑ! “ . Μαζί λοιπόν, απευθυνθήκαμε κι αναμένουμε την οριστικοποίηση της απάντησής τους, στους κ. κ. : Μίκη Θεοδωράκη, Πάνο Καμμένο, Γιάννη Δημαρά,Παναγιώτη Κουρουμπλή, Στέλιο Παπαθεμελή, Δημήτρη Μπουραντά, Νότη Μαριά, Μιχάλη Χαραλαμπίδη, Γιώργο Καραμπελιά και Νίκο Αλικάκο. Για να μας μιλήσουν σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα, να τους ακούσουμε και να ακούσουν κι ο ένας τον άλλο και, να τους κρίνουμε όλους μαζί, για την συνεισφορά τους στη διέξοδο της πατρίδας μας. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 18 Φεβρουαρίου στις 11.00 στην παλαιά Βουλή. Πιστεύουμε πως θα σηματοδοτήσει τη συμπόρευση των δημοκρατικών και πατριωτικών δυνάμεων όχι μόνο για την απελευθέρωσή μας από την τροϊκανή κατοχή των τοκογλύφων και των υπαλλήλων τους αλλά και, για την αναγέννηση της Ελλάδας μας. Ο δρόμος αυτός, της Εθνικής Δημοκρατικής Πατριωτικής Ενότητας, είναι μονόδρομος κι όλοι όσοι αγαπούν τον λαό μας και πιστεύουν στον ελληνισμό, οφείλουμε να τον βαδίσουμε μαζί. Εμείς θα υπηρετήσουμε εδώ, μαζί με όσους φίλους συμπαραταχθούμε και σύντομα θα συντονισθούμε ακόμη καλύτερα από μια πανελλαδική συνδιάσκεψη. Ν.Κ. http://vimasaronikou.wordpress.com/2012/02/02/%CE%B5%CE%BD%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7/

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΑ ΑΥΤΑΡΚΗΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΤΑ 94%

Διατροφικά αυτάρκης σε ποσοστό 94% είναι η Ελλάδα σε σειρά βασικών αγροτικών προϊόντων επισήμανε ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ (Πανελλήνια Συνομοσπονδία Γεωργικών Συνεταιριστικών Οργανώσεων) Τζανέτος Καραμίχας. Ειδικότερα, σύμφωνα στοιχεία που παρουσίασε σο κ. Καραμίχας το ΔΣ της ΠΑΣΕΓΕΣ που συνεδρίασε στη Θεσσαλονίκη, το ποσοστό αυτάρκειας στη φυτική παραγωγή ανέρχεται, κατά μέσο όρο, στο 99% περίπου, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως τα δημητριακά, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 82% περίπου, με το μικρότερο ποσοστό να καταγράφεται στο μαλακό σιτάρι (32%) και το υψηλότερο στο ρύζι (171%).

Στο ελαιόλαδο και τις ελιές η αυτάρκεια εμφανίζει υψηλό ποσοστό, μια και όπως είναι γνωστό η χώρα παραμένει έντονα εξαγωγική στα δύο αυτά προϊόντα.

Στα εσπεριδοειδή τη μεγαλύτερη αυτάρκεια κατέχουν τα πορτοκάλια με ποσοστό 167% ενώ στα λεμόνια η αυτάρκεια περιορίζεται στο 63% , στα φρούτα η αυτάρκεια παραμένει υψηλή (128%), ενώ πολύ χαμηλή αυτάρκεια διαπιστώνεται στην κατηγορία των οσπρίων με ποσοστό που κυμαίνεται στο 39%.

«Πρέπει να σταματήσει η απαξίωση της ελληνικής αγροτικής παραγωγής και η τρομοκρατία ότι σε περίπτωση χρεοκοπίας δεν θα έχουμε να φάμε», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Τζανέτος Καραμίχας και κατέληξε: «Μπορούμε να πάμε σε υπεραυτάρκεια, να παράξουμε νέο πλούτο, να στηρίξουμε τη χώρα».