Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Η ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο της ισπανικής El Pais η Γερμανία, σε συνεργασία με τις τράπεζες της, ενισχύει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον των χωρών του Νότου, με στόχο τη λεηλασία τους. Ειδικότερα, η πολιτική λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία στους «εταίρους» της, δημιουργεί μεγάλα πλεονεκτήματα στην ίδια, επειδή τη βοηθάει να περιορίσει τα τεράστια ελλείμματα της - γεγονός που επιτυγχάνεται με την «υπόγεια» ενίσχυση της κερδοσκοπίας εκ μέρους της, όσον αφορά τα δημόσια χρέη των χωρών του Νότου, με αποτέλεσμα τα δικά της επιτόκια δανεισμού να είναι μηδενικά. Οι συγγραφείς του άρθρου, αφού αναφέρονται στον καπιταλισμό-καζίνο, ο οποίος θεωρούν πως δημιουργήθηκε από την «απορρύθμιση» και την πλήρη απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού κλάδου, «τεκμηριώνουν» την ύπαρξη ενός ιδιωτικού χρηματιστηρίου, με έδρα τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο - ενός χρηματιστηρίου, το οποίο ευρίσκεται στα χέρια του «χρηματοπιστωτικού καρτέλ», αποτελούμενου από έξι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες και έξι ευρωπαϊκές (τράπεζες που αφού χρεοκόπησαν, υπεξαιρώντας τεράστια ποσά, διασώθηκαν από τις κυβερνήσεις των χωρών τους, εις βάρος των φορολογουμένων πολιτών). Η Γερμανία κατηγορείται ότι, «ενισχύει τα στοιχήματα των κερδοσκόπων εναντίον των χωρών του Νότου». Παράλληλα, υπενθυμίζεται ο ρόλος της Goldman Sachs στην απόκρυφη χρεών της Ελλάδας, πριν την είσοδο της στην Ευρωζώνη - όπου ενοχοποιείται ότι, μαζί με τη Deutsche Bank, χρησιμοποίησε την εσωτερική της πληροφόρηση για να στοιχηματίσει στην έκτοτε προγραμματισμένη, μελλοντική κατάρρευση της Ελλάδας. Σύμφωνα τώρα με τη γερμανική εποπτική αρχή (BAFIN), το 2009 ευρίσκονταν στην κατοχή γερμανικών τραπεζών «τοξικά» χρεόγραφα αξίας 800 δις . Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να τιμωρήσει τους ενόχους-τραπεζίτες για τις κερδοσκοπικές τους «ατασθαλίες» (Hypo Real Estate, IKB, WLB, Commerzbank κλπ.), προτίμησε, σε συνεργασία με τις χρεοκοπημένες ουσιαστικά τράπεζες της, να στρέψει έντεχνα την προσοχή των αγορών μακριά από την ίδια, στις χώρες του Νότου - με απώτερο στόχο τον εξευτελισμό, τη λεηλασία και την κατάληψη του. Περαιτέρω, πάντοτε κατά την El Pais, η Γερμανία τοποθετείται εναντίον της ενίσχυσης των ισπανικών τραπεζών - αποκρύπτει όμως το ότι, η Deutsche Bank έλαβε το 2008 περί τα 20 δις $ από την Fed, με επιτόκιο μόλις 0,01%! Την ίδια στιγμή η Γερμανία κερδίζει από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της Ισπανίας, ως εξής: (α) «Παράγει» αρνητικές ειδήσεις, όταν η Ισπανία απευθύνεται στις αγορές για το δανεισμό της, με αποτέλεσμα να αυξάνονται δυσανάλογα τα επιτόκια και να προβληματίζεται/εκβιάζεται η ισπανική κυβέρνηση. (β) Απαιτεί την ιδιωτικοποίηση των κερδοφόρων ισπανικών εταιρειών του δημοσίου (αεροδρόμια, τυχερά παιχνίδια κλπ.), έτσι ώστε αυτές οι εταιρείες να οδηγηθούν στα χέρια των χωρών του Βορά, σε εξευτελιστικές τιμές. (γ) Δημιουργεί προϋποθέσεις «πιστωτικής ασφυξίας» στην αγορά, οπότε καταρρέουν οι μετοχές των πολυεθνικών ισπανικών επιχειρήσεων (Telefonica, Iberdrola, Repsol, Gas natural κλπ.) - με στόχο την πάμφθηνη εξαγορά τους από τις γερμανικές και άλλες πολυεθνικές. (δ) Ενισχύει τον «χρηματοπιστωτικό πανικό» στην Ισπανία, ο οποίος οδηγεί στη μαζική εκροή καταθέσεων από τις τράπεζες και στη γενικότερη έξοδο κεφαλαίων από τη χώρα, με προορισμό το Βορά. Μόνο τους πρώτους 8 μήνες του 2012 έφυγαν από τη χώρα 330 δις  τα οποία, μαζί με αυτά που εγκατέλειψαν την Ιταλία και την Ελλάδα, κατευθύνθηκαν σε τράπεζες της Ελβετίας, του Λουξεμβούργου, της Ολλανδίας και της Γερμανίας. Οι συγγραφείς αναφέρονται στο σκάνδαλο Libor και επικρίνουν την παθητικότητα της Κομισιόν, ειδικά όσον αφορά τις ενορχηστρωμένες κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας από το τραπεζικό καρτέλ - το οποίο συνεχίζει να δρα από το χρηματιστηριακό καζίνο του Λονδίνου, με την ενίσχυση του αμερικανικού «λόμπι» (εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ κλπ.). Επικρίνουν επίσης το σκοτεινό ρόλο της γερμανικής κεντρικής τράπεζας στην όλη διαδικασία - η οποία, σε συνεργασία με τις εμπορικές υπερτράπεζες (με την ΕΚΤ επίσης), λεηλατεί το Νότο, μεταφέροντας πολλά δις  στο Βορά. Τέλος ισχυρίζονται ότι ο στόχος της Γερμανίας είναι, μέχρι τις εκλογές του 2013, να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερα κεφάλαια του Νότου στην επικράτεια της - με τη βοήθεια της «βρώμικης» πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει στις δειλές κυβερνήσεις εκείνων των κρατών, τα οποία έχουν συνθηκολογήσει, αποδεχόμενα την ηγεμονία της. http://silver.pblogs.gr/2012/12/h-klimakwsh-toy-polemoy.html

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Οι πολιτικοί αντιπρόσωποι ως ενεργούμενα των πραγματικών εξουσιαστών.

Σήμερα ζούμε μια εποχή που δεν μοιάζει με άλλες προηγούμενες. Έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και θέλει τα δικά της αντίδοτα. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις νέες προκλήσεις με γιατροσόφια του χθες. Τι συμβαίνει όμως ακριβώς σήμερα και τι πρέπει να γίνει; Όπως είναι γνωστό, όποιος έχει την εξουσία έχει.... το πάνω χέρι. Είναι αυτός που ρυθμίζει τα πράγματα και τις ζωές των ανθρώπων. Η εξουσία στις διάφορες εποχές πηγάζει κυρίως από τις κυρίαρχες οικονομικές διαδικασίες. Προτιμούμε αυτόν τον όρο για να μην χαθεί η ουσία σε δογματικές αντιπαραθέσεις. Όσοι είναι ιδιοκτήτες αυτών των κυρίαρχων οικονομικών διαδικασιών είναι και οι πραγματικοί εξουσιαστές. Στην εποχή της Φεουδαρχίας κυρίαρχη οικονομική διαδικασία ήταν η γεωργική παραγωγή, δηλαδή η βασική οικονομική ενασχόληση ήταν αυτή του πρωτογενούς οικονομικού τομέα. Επομένως οι ιδιοκτήτες μεγάλων εκτάσεων γης, οι φεουδάρχες, ήταν αυτόματα οι πραγματικοί εξουσιαστές και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα ήταν η μοναρχία. Η δε εξουσία του μονάρχη δεν πήγαζε από την βούληση των δουλοπάροικων, αλλά από τη στήριξη που του παρείχαν οι φεουδάρχες. Διάφορες εξεγέρσεις των δουλοπάροικων, ως αντίδοτο στην κρατούσα οικονομική διαδικασία, δεν αναιρούσαν την κυρίαρχη οικονομική διαδικασία και επομένως απέτυχαν. Η κατάσταση άλλαξε όταν κυρίαρχη οικονομική διαδικασία έγινε πλέον η βιομηχανική παραγωγή. Πραγματικοί εξουσιαστές έγιναν οι μεγαλοβιομήχανοι μεγαλοαστοί του δευτερογενούς οικονομικού τομέα, οι οποίοι είχαν αντιπρόταση που αναιρούσε την μέχρι τότε κυρίαρχη οικονομική διαδικασία και φυσικά νίκησαν με τον τεράστιο πλούτο και τα μέσα που διέθεταν το παλιό καθεστώς και το υπέταξαν. Ως κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έκανε την εμφάνισή του η ολιγαρχία των προυχόντων μεγαλοαστών οι οποίοι διεκδίκησαν από τον μονάρχη τη δυνατότητα να αποφασίζουν μόνοι τους σε κοινοβούλιο. Η μορφή αυτή εξελίχθηκε σε αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική «δημοκρατία», στην αρχή με περιορισμένο δικαίωμα ψήφου για την εκλογή των αντιπροσώπων, μόνο μεταξύ των μεγαλοαστών και αργότερα διευρύνθηκε. Η ανάγκες για πρώτες ύλες και φθηνότερο εργατικό δυναμικό για τις βιομηχανίες, οδήγησαν τα διοικούμενα από τους μεγαλοβιομήχανους νέα αστικά κράτη, σε αποικιοκρατίες και έλεγχο του διεθνούς εμπορίου. Οι διάφορες εξεγέρσεις των εργαζόμενων στα εργοστάσια και αργότερα η δημιουργία οργανωμένου εργατικού κινήματος δεν μπόρεσαν να αμφισβητήσουν την κυρίαρχη οικονομική διαδικασία και να αποτελέσουν αντιπρόταση, παρά μόνο να την εξανθρωπίσουν μέχρι ένα ορισμένο μέτρο. Σήμερα έχουμε φύγει από την βιομηχανική εποχή. Η κατάσταση άλλαξε πάλι και ήδη βρισκόμαστε σε μια μεταβιομηχανική περίοδο η οποία δεν έχει πάρει ακόμα την επίσημη ονομασία της. Ποια όμως είναι η κυρίαρχη οικονομική διαδικασία σήμερα; Ποιοι ασκούν πραγματική εξουσία; Και τι πολιτικό σύστημα έχουμε ή πρέπει να έχουμε; Είναι γενική παραδοχή ότι κυρίαρχη πλέον οικονομική διαδικασία είναι η χρηματοπιστωτική διαδικασία. Μια διαδικασία του τριτογενούς πλέον οικονομικού τομέα. Οι πραγματικοί εξουσιαστές είναι οι ιδιοκτήτες του χρήματος και κυρίως οι παραγωγοί χρήματος μέσω του δανεισμού και διαφόρων άλλων μεθόδων πλασματικής αύξησης του χρήματος. Σύμφωνα με υπολογισμούς το διεθνές πλασματικό χρηματιστηριακό κεφάλαιο είναι 100 φορές μεγαλύτερο από τον όγκο του χρήματος που διακινείται παγκοσμίως στο πραγματικό εμπόριο. Μια τεράστια χρηματιστηριακή φούσκα που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική παραγωγή. Οι παραδοσιακοί μεγαλοβιομήχανοι έχουν χάσει την παλιά δύναμή τους και είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τους δανειστές. Η παραδοσιακή εθνική μεγαλοαστική τάξη υποτάχθηκε σε μια ευρύτερη χωρίς σύνορα χρηματιστηριακή τάξη. Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν είναι πλέον εθνικές, είναι κυρίως πολυεθνικές χωρίς συγκεκριμένους μεγαλοϊδιοκτήτες. Η πιο πλουσιοπάροχα αμειβόμενη τάξη είναι σήμερα αυτή των golden boys, δηλαδή των εφευρετών νέων διαδικασιών μεγιστοποίησης της ποσότητας του πλασματικού χρήματος. Οι απλοί πολίτες, αλλά και ολόκληρα κράτη έχουν καταστεί δούλοι των τόκων, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο σε επιπλέον παραγωγή χρήματος υπέρ των ιδιοκτητών του. Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας έχει πάψει πλέον να υφίσταται, έστω και ως ολιγαρχία μεγαλοαστών. Στην πράξη το πολιτικό προσωπικό των σύγχρονων αντιπροσωπευτικών κοινοβουλευτικών «δημοκρατιών» είναι εντολοδόχοι και αχυράνθρωποι των (πάνω πλέον από αυτό) πραγματικών εξουσιαστών, δηλαδή των ιδιοκτητών του χρήματος. Δεν πρέπει επομένως να μας παραξενεύουν καθόλου οι απότομες πολιτικές κυβιστήσεις των πολιτικών μας εκπροσώπων, οι οποίες υπαγορεύονται από άγνωστες και κοινωνικά ανέλεγκτες άνωθεν εντολές. Το αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, ως πολιτειακή μορφή, είναι φυσικά σύστημα μιας άλλης περασμένης εποχής, της βιομηχανικής εποχής και επομένως δεν θα μπορέσει να συνεχίσει στην νέα εποχή. Έτσι κι αλλιώς θα αλλάξει. Είτε θα γίνει ο "Μεγάλος Αδελφός" είτε θα ακολουθηθεί ο αρχαιοελληνικός κύκλος. Πάντως, αναγκαστικά θα αλλάξει. Αν πιστέψουμε τον αρχαιοελληνικό κύκλο των πολιτευμάτων και αφού ολοκληρώθηκαν ήδη οι φάσεις της μοναρχίας και της ολιγαρχίας, νομοτελειακά οδηγούμαστε προς την τρίτη φάση, αυτή της δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άλλη λύση. Ο "Μεγάλος Αδελφός" προφανώς δεν είναι η λύση. Οι σύγχρονοι πραγματικοί εξουσιαστές θα ήθελαν τη λύση του «Μεγάλου Αδελφού» και έχουν πλέον μεγάλη δύναμη για να το επιτύχουν. Όμως έχουν και μια μεγάλη αδυναμία. Λειτουργούν σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και με αυτή την έννοια είναι πανίσχυροι και πιο δυνατοί από τα επιμέρους κράτη, τις οικονομίες των οποίων ελέγχουν και μπορούν να καταστρέψουν ανά πάσα στιγμή, όμως δεν μπορούν να επέμβουν άμεσα σε επίπεδο πολιτών. Τους πολίτες τους ελέγχουν έμμεσα, ελέγχοντας τους πολιτικούς αντιπροσώπους τους, που όπως είδαμε είναι μαριονέτες των πραγματικών εξουσιαστών. Δεν διαθέτουν δηλαδή την αμεσότητα επιβολής που είχε παλιά ένας μονάρχης ή μια εθνική αστική ολιγαρχία. Κινούνται σε διεθνές επίπεδο και χρησιμοποιούν αναγκαστικά πολιτικούς επιστάτες, πολιτικούς κοτζαμπάσηδες, σε όλα τα κράτη. Αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη αδυναμία τους και αργά ή γρήγορα οι λαοί θα το αντιληφθούν και θα αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να αυτοοργανωθούν και να δράσουν συλλογικά άμεσα, συμμετέχοντας οι ίδιοι πλέον στη λήψη σημαντικών αποφάσεων. Αναγκαστικά οι λαοί θα περιορίσουν τις εξουσίες των ευάλωτων αντιπροσώπων τους, προκειμένου να αμυνθούν με τον τρόπο αυτό, απέναντι στις επιθέσεις των διεθνών εξουσιαστών. Αυτή η αυτοοργάνωση και συλλογική δράση προϋποθέτει την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας ως τρίτης φάσης στον κύκλο των πολιτευμάτων. Εντελώς τυχαία και από σπόντα, το πρώτο παράδειγμα της Νέας Εποχής το έδωσε η Ισλανδία. Εκεί δεν δόθηκε η απαραίτητη προσοχή από το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα και η κατάσταση ξέφυγε εντελώς. Οι πραγματικοί διεθνείς εξουσιαστές, προτίμησαν στη συνέχεια να αφήσουν για την ώρα κάπως ήσυχη την Ισλανδία για να μην τραβήξουν εκεί την διεθνή προσοχή. Προς το παρόν απλά επέβαλαν εμπάργκο στα ελεγχόμενα ΜΜΕ, ακόμα και στα Ισλανδικά και έτσι η περίπτωση της Ισλανδίας πέρασε μέχρι στιγμής στα ψιλά. Συντηρείται σε ένα βαθμό μόνο μέσα από το διαδίκτυο. Κάποια στιγμή όμως, αν το παράδειγμα της Ισλανδίας αρχίσει να συζητιέται πολύ μεταξύ των λαών, τότε θα επανέλθουν για να διορθώσουν αυτή τη μικρή ρωγμή στο σύστημα matrix που έχουν επιβάλει παγκοσμίως, παραδειγματίζοντας με την τιμωρία που θα επιβάλουν στην Ισλανδία και τα υπόλοιπα έθνη. Προς το παρόν ασχολούνται με τον παραδειγματισμό των λαών και κυρίως των ευρωπαϊκών μέσω Ελλάδας. Με λίγα λόγια, το υπερόπλο με το οποίο το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο ελέγχει τους λαούς, τις ζωές και τις περιουσίες των απλών πολιτών, είναι ο έλεγχος που ασκούν πάνω στις κυβερνήσεις και το πολιτικό προσωπικό, των απαρχαιωμένων ήδη αντιπροσωπευτικών «δημοκρατιών». Είναι τα ενεργούμενα υποχείριά τους. Από τη στιγμή που οι λαοί θα περιορίσουν τις εξουσίες των πολιτικών τους αντιπροσώπων και θα αναλάβουν οι ίδιοι τη λήψη σημαντικών αποφάσεων, ο ενδιάμεσος σύνδεσμος μεταξύ πραγματικών εξουσιαστών και λαών θα σπάσει και αυτόματα η κυρίαρχη οικονομική διαδικασία θα μεταλλαχθεί. Επομένως, για να απαντήσουμε στο αρχικό ερώτημα, το μόνο αντίδοτο στη σύγχρονη εποχή ενάντια στην καταπίεση των πραγματικών εξουσιαστών, δεν είναι κάποιο τοπικό εργατικό κίνημα ή κάτι τέτοιο ελεγχόμενο από τα εντολοδόχα των πραγματικών εξουσιαστών πολιτικά κόμματα, ούτε κάποια τοπική εξέγερση κατά του διεθνούς συστήματος, αλλά οι δημοκρατικά αυτοοργανωμένες και συλλογικά δρώσες κοινωνίες. Είτε το θέλουμε είτε όχι, προς τα εκεί θα πάμε αναγκαστικά και όσο πιο γρήγορα το αρχίσουμε εμείς, που τώρα είμαστε στο επίκεντρο του πειραματισμού της παγκοσμιοποίησης, αλλάζοντας ριζικά το πολιτειακό μας σύστημα προς την πιο πάνω δημοκρατική κατεύθυνση, τόσο πιο γρήγορα θα εξέλθουμε από την κρίση και ταυτόχρονα θα μπούμε στην πρωτοπορία των διεθνών αλλαγών. Αν κάνουμε απλά τα καλά και υπάκουα "παιδιά" και χάσουμε αυτή την ευκαιρία, τότε θα πεταχτούμε στο καλάθι των αχρήστων της ιστορίας ευτελίζοντας ακόμα και την ίδια την μέχρι τώρα ιστορική μας διαδρομή. http://hassapis-peter.blogspot.gr/2012/12/blog-post_3059.html

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Αποικία χρέους με κυβερνητικά ψεύδη

Γράφει ο Νίκος Κοτζιάς* Η Ελλάδα της κρίσης κυβερνάται με συνειδητά ψέματα. Πιο συγκεκριμένα: Πρώτο ψέμα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα πρέπει να τελειώνει το κοινοβούλιο την έγκριση του νέου Μεσοπρόθεσμου μέσα σε μία μέρα, διότι θα έπρεπε να πάει στο Eurogroup προκειμένου να πάρει άμεσα τις επόμενες δόσεις δανεισμού. Διαφορετικά, διαβεβαίωνε, στις 16.11. θα τέλειωναν τα ρευστά της χώρας και θα κατέρρεε η οικονομία. Ακόμα και αυτός ο «μονόδρομος» στο όνομα του οποίου η κυβέρνηση προχώρησε στην παραπέρα υποβάθμιση του κοινοβουλίου αποδείχτηκε πολύ γρήγορα ψεύτικος. Και αυτό διότι προκειμένου να έρθουν οι δόσεις, το Βερολίνο απαιτεί τα κλειδιά της χώρας. Ο «από τα πάνω» έλεγχος δεν του φτάνει πια. Η Ελληνική κυβέρνηση, δεύτερο ψέμα, εγγυήθηκε ότι δεν θα υπάρξουν καινούργια μέτρα. Πριν καν στεγνώσουν τα μελάνια στα πρακτικά της Βουλής, αποκαλύφτηκε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι θα χρειαστούν επιπλέον μέτρα ύψους 6,4 δισεκατομμυρίων Ευρώ. Η κυβέρνηση είπε, ψευδώς, ότι τα μέτρα που ψήφιζε η Βουλή είναι τα τελευταία. Στην πραγματικότητα, με βάση το όσα έχει εγκρίνει η παρούσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μέτρα θα λαμβάνονται αλλά δεν θα περνάνε από τη Βουλή. Πρόκειται για... τα μέτρα που θα λαμβάνονται κατά την λεγόμενη «τρίμηνη επικαιροποίηση». Στα μνημόνια προβλέπεται ότι η Βουλή δεν εγκρίνει αυτές τις επικαιροποιήσεις. Απλά «ενημερώνεται» για αυτές «από τον υπουργό οικονομικών». Επιπλέον, πρόκειται για τα μέτρα που θα προκύψουν από τη λεγόμενη ρήτρα «ισοδυνάμων» που την ονομάζω ως «ρήτρα ενέχυρων». Τέλος, τα πιο σκληρά μέτρα δεν θα τα πηγαίνει εξαρχής στη βουλή διότι θα τα περνά ως «πράξεις νομοθετικού περιεχομένου» Η κυβέρνηση διατείνεται, τρίτο ψέμα, ότι «κατάφερε» τάχα, χάρη στις σκληρές -γράψτε ανύπαρκτες- διαπραγματεύσεις, να εισάγει στο «μεσοπρόθεσμο νομοσχέδιο» πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία αν τα πράγματα πάνε καλύτερα, τότε θα υποκαθίστανται τα έσοδα από μέτρα λιτότητας με τα έσοδα «της καλής πορείας» της οικονομίας. Στην πραγματικότητα στο νομοσχέδιο αυτό ψηφίστηκε μια «ρήτρα ενέχυρο». Με αυτή προβλέπεται ότι αν δεν πάει καλά το πρόγραμμα, που σίγουρο δεν θα πάει, ήδη η ύφεση είναι κατά πολύ μεγαλύτερη της προβλεπομένης στον προϋπολογισμό, τότε αυτόματα θα λαμβάνονται νέα εισπρακτικά μέτρα. Αυτό το «αυτόματα» σημαίνει ότι δεν θα περνάνε τα μέτρα από τη Βουλή. Η κοινοβουλευτική, δηλαδή, πλειοψηφία παραιτήθηκε των δικαιωμάτων της Βουλής, προκειμένου να περιφέρεται με το τέταρτο ψέμα άλλοθι ότι «δεν θα ψηφίσει νέα μέτρα». Και αυτό, διότι απλούστατα, έχει ήδη ψηφίσει εκ των προτέρων κάθε νέο μέτρο «επικαιροποίησης» της πολιτικής λιτότητας. Ενώ αν χρειαστούν επιπλέον, μέτρα, λόγο της χειροτέρευσης της κατάστασης, έχει αναθέσει εν λευκώ στον υπουργό οικονομίας να τα συμφωνήσει με την τρόικα χωρίς την διαβούλευση με τη βουλή, τον έλεγχο ή την έγκρισή της. Με άλλα λόγια η οικονομική κρίση συνοδεύεται με την υποβάθμιση της Βουλής, κρίση δημοκρατίας και πολιτικής λειτουργίας. Και όλα αυτά εμφανίζονται ως άλλοθι υποκρισίας και ψεμάτων βουλευτών που το Σύνταγμα τους έχει τάξει να πράττουν υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας. Η κυβέρνηση, πέμπτον, ψεύδεται συνειδητά, όταν στην τεκμηριωμένη κριτική ότι συμβάλλει στη μετατροπή της χώρας σε Αποικία χρέους απαντά λέγοντας ότι δεν θα υπάρξει διεθνή εποπτεία ούτε ειδικός λογαριασμός στο εξωτερικό. Λέγοντας ψέματα κάνει και ομολογίες: διεθνής έλεγχος υπάρχει ήδη. Μόνο που τώρα θα γίνει πιο ολοκληρωτικός, με ανοικτό Βέτο και μυστικές συμφωνίες. Όσον αφορά δε τον λογαριασμό πράγματι θα είναι εδώ, και όχι έξω. Και αυτό διότι η διεθνής εποπτεία που θα τον ελέγχει θα εγκατασταθεί στην Αθήνα. Ανάλογα γινόντουσαν και στις αποικίες που ονομάστηκαν στον 19ο αιώνα ως αποικίες «εμπορικών ελλειμμάτων». Οι μνημονιακοί με ψέματα, εκβιασμούς και λεηλασίες ψυχών και περιουσιών των ελλήνων στήνουν την Αποικία Χρέους, έννοια που αναλύσαμε στην παρούσα στήλη στις 27.9.12 και υιοθετούν όλο και περισσότερες αντιμνημονιακές δυνάμεις. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα ΠΗΓΗ: http://www.onalert.gr/stories/xreos-xreokopia-kotzias

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Μόνο με αλλαγή του Συντάγματος θα τιμωρηθούν οι πολιτικοί.

Σύμφωνα με την με αρ. 683/1975 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, με την οποία καταδικάστηκαν αμετάκλητα οι πρωταίτιοι της εφτάχρονης δικτατορίας, η πρώτη μετά την δικτατορία Βουλή είχε πρωτογενή συντακτική εξουσία, παρότι η τότε πολιτική εξουσία την ονόμασε αναθεωρητική. Ταυτόχρονα ο ΑΠ δέχτηκε ότι δεν υπήρξε λαϊκή προσχώρηση στο πραξικόπημα των Απριλιανών και επομένως αυτό ποτέ δεν νομιμοποιήθηκε από τη λαϊκή βούληση. Αφού λοιπόν δέχτηκε ότι η νέα κυβέρνηση και η νέα Βουλή είχαν πρωτογενή συντακτική εξουσία, αποφάνθηκε ότι δεν δεσμεύονταν από…. τη σχετική αρχή περί της αναδρομικότητας των ποινικών νόμων που θέσπιζε το Σύνταγμα του 1952. Επιπλέον δέχτηκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει δικαστικός έλεγχος ως προς τον εναρμονισμό των πράξεων της νέας κυβέρνησης και της νέας Βουλής με το Σύνταγμα του 1952, εφόσον είχαν πρωτογενή συντακτική εξουσία δημιουργίας νέου Συντάγματος. Με βάση αυτό το σκεπτικό ο ΑΠ καταδίκασε τους πρωταίτιους για εσχάτη προδοσία και στάση, απορρίπτοντας όλες τις προβληθείσες σχετικές ενστάσεις. Μάλιστα θεώρησε ότι δεν δεσμεύεται ούτε από αντίθετες αποφάσεις που εξέδωσε ο ίδιος ο ΑΠ κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Σύμφωνα με το άρθρο 86 του ισχύοντος Συντάγματος, όπως αυτό ισχύει μετά την αναθεώρηση το 2001, μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη, κατά των μελών της κυβέρνησης και όσων διετέλεσαν μέλη κυβερνήσεων και καμία δίωξη ούτε ανάκριση κ.λ.π. δεν γίνεται εναντίον των πιο πάνω προσώπων, χωρίς την άδεια της Βουλής. Μάλιστα το αξιόποινο των πράξεων των ανωτέρω προσώπων υπόκειται σε προκλητικά μικρή παραγραφή. Απαγορεύει δε στον κοινό νομοθέτη ακόμα και τη δυνατότητα θέσπισης ιδιώνυμων αδικημάτων για τα μέλη των κυβερνήσεων. Η διάταξη αυτή είναι καταχρηστική, δεν νοείται σε κράτος δικαίου και είναι προδήλως αντίθετη με τη θεμελιώδη δημοκρατική αρχή της ισότητας και ισονομίας όλων των πολιτών. Επομένως είναι άκυρη και δεν παράγει αποτελέσματα. Ταυτόχρονα, η όποια παραγραφή που έχει στο μεταξύ τρέξει, θεωρείται ότι είναι σε αναγκαστική αναστολή και ότι η παραγραφή του αξιόποινου του αντίστοιχου εγκλήματος θα αρχίσει να τρέχει κανονικά μετά την αποκατάσταση της πιο πάνω δημοκρατικής αρχής στην πράξη. Όλοι οι πολιτικοί μιλάνε δήθεν για αλλαγή αυτής της διάταξης, αλλά την ίδια στιγμή οχυρώνονται πίσω από την αιτιολογία ότι είναι συνταγματική διάταξη και μέχρι να γίνει αναθεώρηση του Συντάγματος δεν μπορεί να αλλάξει. Ταυτόχρονα όμως και για να καταφανεί η υποκρισία του πράγματος, δεν παρέχουν καμία άδεια δίωξης των πιο πάνω προσώπων. Εννοείται φυσικά, ότι δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει τιμωρία των πολιτικών εκείνων (όποιοι κι αν είναι αυτοί) που είναι υπεύθυνοι για το σημερινό κατάντημα της Ελλάδας. Αν τελικά υπάρξει αναθεώρηση του Συντάγματος (πολλά χρόνια αργότερα, λόγω της πολύπλοκης διαδικασίας που προβλέπεται), αφενός οι ίδιοι οι πολιτικοί θα το αλλάξουν έτσι ώστε και πάλι να μην πειραχτούν οι υπεύθυνοι, αφετέρου, ακόμα και αν κάποια στιγμή καταργηθεί πλήρως το άρθρο 86 με αναθεώρηση, τότε και πάλι δεν πρόκειται κανείς να τιμωρηθεί αφού οποιοδήποτε έγκλημα τελέστηκε θα καλύπτεται αναδρομικά από το σημερινό άρθρο 86 και το σχετικό αξιόποινο θα έχει παραγραφεί. Μόνη λύση είναι να δημιουργηθεί εξ υπαρχής Νέο Σύνταγμα από τον ίδιο το λαό μέσω Λαϊκής Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, οπότε και δημιουργείται πρωτογενές συνταγματικό δίκαιο το οποίο δεν δεσμεύεται από το προηγούμενο, όπως ακριβώς και στην περίπτωση του μεταπολιτευτικού συνταγματικού δικαίου σε σχέση με το Σύνταγμα του 1952. Μόνο τότε τα δικαστήρια δεν θα δεσμεύονται από τις παραγραφές του σημερινού άρθρου 86 του ισχύοντος Συντάγματος και θα προχωρήσουν σε τιμωρία των ενόχων. Διαφορετικά καμία τιμωρία δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει. Ας το έχουν αυτό υπόψη εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν πρέπει να αλλάξει το σημερινό Σύνταγμα. Πέτρος Χασάπης. . http://olympia.gr/2012/11/20/%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CF%89/#comment-969697

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Η αναχρονιστική και αντιδραστική "Δημοκρατία" μας...

Του Γιώργου Κοντογιώργη Δηλώνω εξαρχής ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι αναχρονιστικό και συνάμα αντιδραστικό. Είναι αναχρονιστικό, διότι ανάγεται στις διανοητικές επεξεργασίες και ανάγκες του 18ου αιώνα, όταν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αγωνιούσαν να αποτινάξουν τη φεουδαρχία. Επομένως, δεν απαντά στα σημερινά προβλήματα, ούτε ανταποκρίνεται στις.... πραγματικές συνθήκες. Είναι αντιδραστικό, διότι χρησιμοποιείται ως όχημα για να εμποδιστεί η κοινωνία να χειραφετηθεί, να πάρει τη μοίρα της στα χέρια της, και κυρίως για να ποδηγετηθεί από τη διεθνή των αγορών. Από την άλλη, η νεοτερικότητα, από άγνοια αλλά και από βαθιά ολιγαρχική αφετηρία, επιχειρεί να το νομιμοποιήσει, διατεινόμενη ότι πέτυχε το θαύμα: ότι το σημερινό σύστημα είναι και αντιπροσωπευτικό και δημοκρατικό, τη στιγμή που δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, και πάντως τα δύο αυτά συστήματα είναι ασύμβατα μεταξύ τους. Τι είναι δημοκρατία; Στη δημοκρατία το πολιτικό σύστημα ανήκει στην κοινωνία των πολιτών, η οποία έτσι γίνεται συστατικός θεσμός της πολιτείας, δήμος. Συγχρόνως, η κοινωνία των πολιτών κατέχει όλη την πολιτική αρμοδιότητα, αυτοκυβερνάται. Στον αντίποδα, στις μέρες μας, το πολιτικό σύστημα το κατέχει το κράτος, στο σύνολο του, και μαζί την πολιτική κυριαρχία. Η κοινωνία στη δημοκρατία είναι δήμος, σήμερα είναι ένας απλός (εξω-πολιτειακός) ιδιώτης. Η δημοκρατία διαφέρει, επίσης, από την αντιπροσώπευση. Και τις δύο αυτές πολιτείες η κοινωνία των πολιτών είναι δήμος, θεσμός/μέτοχος της πολιτείας. Όμως, στην αντιπροσώπευση κατέχει μόνο την ιδιότητα/τις αρμοδιότητες του εντολέα, ενώ οι αρμοδιότητες του εντολοδόχου ανήκουν στον φορέα της πολιτικής εξουσίας. Εξού και δεν γίνεται στην ίδια χώρα να συνυπάρξουν αντιπροσώπευση και δημοκρατία. Γιατί επικαλούμαστε τη δημοκρατία; Γιατί τόση εμμονή της εποχής μας να δηλώνει αυτάρεσκα ότι το σύστημά της είναι δημοκρατία, ενώ δεν είναι; Τι ανώτερο έχει η δημοκρατία από τα άλλα πολιτεύματα, ώστε θέλουμε να αισθανθούμε ή έστω να δείξουμε ότι το κατέχουμε; Θα αναφέρω δύο από τους κύριους λόγους. Ο ένας αφορά σ' αυτό που έρχεται να εμπραγματώσει η δημοκρατία. Την καθολική (ατομική, κοινωνική και πολιτική) ελευθερία. Ο σκοπός αυτός της δημοκρατίας σήμερα περνάει απαρατήρητος, διότι οι αξίες της εποχής μας περιορίζονται μόνο στην ατομική ελευθερία. Είμαστε έτοιμοι να ξεσηκωθούμε εάν μας περιορίσουν την ατομική μας διαθεσιμότητα, στην ιδιωτική μας ζωή, και ορισμένα κοινωνικοπολιτικά δικαιώματα. Όμως, κανείς δεν αισθάνεται μη ελεύθερος στο κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό πεδίο, όπου αποφασίζουν άλλοι, οι ιδιοκτήτες των αντίστοιχων συστημάτων (του οικονομικού και του πολιτικού), για τη ζωή του. Ο άλλος λόγος, έχει να κάνει με τους συσχετισμούς δυνάμεων που διαμορφώνουν το περιβάλλον της ζωής μας. Εάν η κοινωνία σήμερα έχει περιέλθει σε μειονεκτική θέση, με αποτέλεσμα να χάνει και τα ολίγα που κατέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες με πολλούς αγώνες, οφείλεται στο γεγονός ότι η μεν ίδια βρίσκεται εκτός πολιτείας, η δε οικονομία (με τη μορφή της αγοράς) έχει κερδίσει μια συντριπτική υπεροχή ισχύος. Έτσι, η αγορά έθεσε σε ομηρία την πολιτική τάξη και δι' αυτής το κράτος και τις αποφάσεις του. Η σχετική ισορροπία μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγοράς, που είχε διαμορφωθεί στο παρελθόν, έχει ολοκληρωτικά ανατραπεί. Πώς θα αποκατασταθεί η ισορροπία; Προφανώς όχι με όχημα το παρόν πολιτικό σύστημα, ούτε με τους παραδοσιακούς τρόπους πολιτικής δράσης. Διαπιστώνουμε καθημερινά την αναποτελεσματικότητα της «πολιτικής του δρόμου», όπως και την ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση των φορέων του πολιτικού συστήματος από το «διακύβευμα» των αγορών. Άλλωστε, οι πολιτικές ηγεσίες δεν κρύβουν ότι έχουν τάξει ως σκοπό της πολιτικής του κράτους το συμφέρον των αγορών και όχι το κοινωνικό συμφέρον. Για να είμαι ακριβής, οι ίδιοι οι θεμελιώδεις χάρτες εντέλλονται όπως οι πολιτικοί πολιτεύονται με γνώμονα τη «συνείδηση» τους και όχι το κοινό συμφέρον. Να υποθέσουμε άτι η λύση εντοπίζεται στην εγκαθίδρυση της δημοκρατίας; Προφανώς όχι. Για τον πολύ απλό λόγο ότι η δημοκρατία δεν είναι εφικτή στις μέρες μας. Αποτελεί την πολιτεία της κοινωνικής ωριμότητας και όχι της βρεφικής φάσης που διέρχεται ο κόσμος της εποχής μας. Όπως ο ατομικός άνθρωπος δεν μπορεί εξ αποφάσεως να μεταβεί από την ηλικία των δέκα ετών σε εκείνη των εξήντα ή των εβδομήντα, έτσι και οι κοινωνίες. Η βιολογία των συγχρόνων κοινωνιών μάς καλεί να σκεφθούμε πάνω στο ζήτημα της μετάβασης τους από το μη αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, που βιώνουμε, στην αντιπροσώπευση . Από τη στιγμή που η κοινωνία θα εγκατασταθεί στο εσωτερικό της πολιτείας και θα λειτουργήσει ως εντολέας, οι κοινωνικοί συσχετισμοί, που υπαγορεύουν τις πολιτικές αποφάσεις, θα ανατραπούν δραματικά υπέρ της. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι αρκεί γι' αυτό μια προσομοίωση αντιπροσώπευσης, που θα έδινε στην κοινωνία των πολιτών τη δυνατότητα του «ελέγχειν» και του «ευθύνεσθαι» της πολιτικής τάξης. Η αρμοδιότητα αυτή, σε συνδυασμό με την εκλογική νομιμοποίηση του πολιτικού προσωπικού, θα της επέτρεπε, αντί να χτυπάει έξωθεν την πόρτα της εξουσίας, να ανοίξει, έστω κατά μικρόν, μια χαραμάδα παρουσίας στο εσωτερικό της, με ασύμμετρες επιπτώσεις. Οι αγορές, και μαζί τους πια η πολιτική τάξη, γνωρίζουν ότι η αντιπροσωπευτική μετάλλαξη της πολιτείας αποτελεί τη μείζονα απειλή για τα συμφέροντα τους. Εξού και η κοινωνία των πολιτών έχει εξελιχθεί στον πρωταρχικό τους αντίπαλο. Κατά τούτο, εκτιμώ ότι ο πόλεμος των εννοιών -και όχι των ιδεών- θα είναι αδυσώπητος στο προσεχές διάστημα. Διότι από αυτόν θα κριθεί, σε σημαντικό βαθμό, ο χρόνος ανασυγκρότησης του πολιτικού προτάγματος της κοινωνίας, η απελευθέρωσή της από τα στερεότυπα που την θέλουν εγκιβωτισμένη στον ιδιωτικό χώρο, μακράν του πολιτειακού κέντρου, όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις για τη μοίρα της. http://hassapis-peter.blogspot.gr/2012/ ... _3011.html

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

Οι εργαζόμενοι στο ΤΤ για τις αναφορές του υπουργού Οικονομικών

7/9/2012 18:10 Την δημοσιοποίηση των στοιχείων των ελέγχων της Black Rock στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών ζητάει μεταξύ άλλων ο Σύλλογος Εργαζομένων Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, με αφορμή αναφορές του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα στη Βουλή για το ΤΤ, απαντώντας στην επίκαιρη ερώτηση του Αρχηγού της Αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Αλέξη Τσίπρα. Αναλυτικά η ανακοίνωση: "Ο Υπουργός Οικονομικών συνέχισε και σήμερα τη «φιλότιμη» προσπάθειά του, για απαξίωση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, αυτή τη φορά στην ολομέλεια της Βουλής, απαντώντας στην επίκαιρη ερώτηση του Αρχηγού της Αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Αλέξη Τσίπρα. Δυστυχώς γι’ αυτόν τα πραγματικά στοιχεία είναι αμείλικτα και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. 1)Επικαλέστηκε ότι ενισχύθηκε το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (ΤΤ) με 526 εκατομμύρια €. Απάντηση Από πότε η αύξηση μετοχικού κεφαλαίου μιας Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας εισηγμένης στο Χρηματιστήριο με συμμετοχή ιδιωτών 55% θεωρείται κρατική ενίσχυση; Τον Ιούνιο του 2009 το Ελληνικό Δημόσιο συμμετείχε στη ΑΜΚ του ΤΤ, με το ποσό των € 179 εκ. και όχι με το ποσό των € 526,26 εκ., γιατί κατέχει το 34,04%. Αντίθετα την τελευταία μόνο πενταετία το ΤΤ έχει αποδώσει στο Ελληνικό Δημόσιο, πάνω από € 3δις. 2) Επικαλέστηκε τα 224 εκατομμύρια που διέθεσε στο ΤΤ με αγορά προνομιούχων μετοχών το έτος 2009. Απάντηση Το ΤΤ στις 21/05/2009 συμμετείχε στα μέτρα στήριξης του Ν 3723-2008 με αύξηση του μετοχικού του κεφαλαίου (ύψους 224,9 εκ. ευρώ, με ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου και όχι με ρευστό), έπειτα από πίεση της Κυβέρνησης και χωρίς να είναι αναγκαίο εκείνη τη χρονική στιγμή, με βάση τους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας και ρευστότητας της τράπεζας. Σε αντίθεση με όλες τις άλλες τράπεζες που απεγνωσμένα ζητούσαν στήριξη από το Ελληνικό Δημόσιο. Θυμίζουμε ότι ο Δείκτης Κεφαλαιακής Επάρκειας, χωρίς τα κεφάλαια των προνομιούχων μετοχών ήταν 16,7%. Σε αντίθεση με «συστημικές» τράπεζες, το ΤΤ καταβάλει στο Ελληνικό Δημόσιο τόκους των ανωτέρω προνομιούχων Μετοχών με επιτόκιο 10%. Η Γενική Συνέλευση των μετόχων του ΤΤ τον Ιανουάριο του 2010 αποφάσισε την επιστροφή στο Δημόσιο των € 224,9 εκατομμύριων, γεγονός που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, γιατί το Ελληνικό Δημόσιο (ο βασικός μέτοχος) δεν συναίνεσε ώστε να μην εκτεθούν οι άλλες τράπεζες. 3) Επικαλέστηκε ότι η πραγματική εξάρτηση του ΤΤ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ECB) ανέρχεται στο 24,1%, όταν το όριο που θέτει η ECB έως το 2015 είναι 15%. Απάντηση Τα ποσοστά εξάρτησης των υπολοίπων «βιώσιμων» τραπεζών από την ECB και τον ΕLA (ECB&ELA/ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟ) είναι τα εξής: ΕΤΕ 33,6%, ALPHA 51,2%, EUROBANK 54,7% και ΠΕΙΡΑΙΩΣ 66,9%. Ποια άλλη «συστημική» τράπεζα έχει έστω και το δείκτη 24,1% του ΤΤ και ποια μπορεί να προσεγγίσει έως το 2015 το δείκτη του 15% που θέτει η ECB; 4) Επικαλείται ότι στο τελευταίο STRESS TEST (2011) το ΤΤ πέτυχε ένα πολύ χαμηλό δείκτη. Απάντηση Τα αποτελέσματα της Ευρωπαϊκής Άσκησης Προσομοίωσης Ακραίων Καταστάσεων της EBA για το 2011 (που αφορούν το δείκτη Κεφαλαιακής Επάρκειας) έχουν ως εξής: ΕΤΕ 7,7%, ALPHA 7,2%, TT 5,5%, ΠΕΙΡΑΙΩΣ 5,3% και EUROBANK 4,9%. Γιατί λοιπόν, άλλες τράπεζες που τις λέμε «συστημικές» είχαν πολύ χαμηλότερους δείκτες και μάλιστα μία εξ αυτών πέρασε το τεστ με αλχημείες και μαγειρέματα; Αυτές γιατί να είναι βιώσιμες; Αξίζει να σημειωθεί ότι στην τότε έκθεση ο Δείκτης Κεφαλαιακής Επάρκειας (%) του ΤΤ μετά από όλες τις δράσεις μείωσης των κινδύνων, προβλεπόταν στο 7,1% την 31/12/2012. 5) Δηλώνουν ότι τα αποτελέσματα της Black Rock θα δημοσιευθούν σε μεταγενέστερο χρόνο, αφού θα έχουν γίνει οι διεργασίες στο χώρο των τραπεζών. Απάντηση Ας δοθούν τα στοιχεία τώρα, για να γνωρίζει ο Ελληνικός λαός ποιες «συστημικές» τράπεζες βολεύει η απόκρυψη των στοιχείων. Επιπλέον τονίζουμε ότι δεν αμφισβητείται από κανέναν πως το ΤΤ εμφανίζει τις χαμηλότερες επισφάλειες δανείων σε σύγκριση με όλες τις άλλες Ελληνικές τράπεζες. Όλα αυτά τα ζητήματα τα θέτουμε υπόψη του Έλληνα φορολογούμενου, που θα πληρώσει από την τσέπη του, τις αμαρτίες των ιδιωτών τραπεζιτών και υπόψη της Ελληνικής Δικαιοσύνης και του Οικονομικού Εισαγγελέα, για να διερευνήσει τη μεγάλη απάτη και το σκάνδαλο που συντελείται σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου. http://www.capital.gr/gmessages/showTop ... id=3259399

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

Θα γυρίσει ο τροχός ανάλγητες κουφάλες...

Όσο και να λες να φύγει και να μην ξαναγυρίσει, κάπου βαθιά μέσα σου χαίρεσαι. Ξεσκαρτάρεις ρε παιδί μου φίλους και γνωστούς. Τους μετράς στα δύσκολα. Τους μετράς και χαίρεσαι για τους λίγους που ξεπερνούν τις προσδοκίες σου και λυπάσαι για τον χρόνο που έχεις χάσει με φελλούς και αναίσθητους. Άλλοτε λυπάσαι για την νοημοσύνη τους -πώς δεν είχες καταλάβει τόσο καιρό ότι είναι ηλίθιοι;- αλλά και για τη δική σου ανεκτικότητα. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνείς μαζί τους για να κρατηθούν στο ύψος τους. Είναι απαραίτητο όμως να τους καταλάβεις και να σε καταλάβουν, να νιώσεις ότι παρόλο που έχετε διαφορετικές προσεγγίσεις, θέλετε πραγματικά έναν καλύτερο κόσμο κι οι δυο. Στο μετερίζι αυτών που πιστεύουν στην καλοσύνη των ανθρώπων, στην ισότητά τους και στην αυταπόδεικτη αξία τους βρήκα πολλούς παλιούς φίλους. Βρήκα κι άλλους απέναντι. Όμως οι περισσότεροι δεν ξέρουν πού να σταθούν. Αγαπώ τους ιδεαλιστές. Αγαπώ ακόμα κι αυτούς τους ιδεαλιστές της απέναντι πλευράς αλλά δεν μπορώ να μη θυμώσω όταν κλείνουν τα μάτια στα κακά που έφερε ο καπιταλισμός τους. Δεν μπορώ να μη θυμώσω όταν δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι όσα κέρδισε σε ισορροπία ο κόσμος τα τελευταία διακόσια χρόνια με αίμα, τα πέταξαν μεμιάς στα σκουπίδια και κοντεύει να καεί το σύμπαν. Παρόλα αυτά τους ακούω. Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να πιστεύουν, αλλά και να μπορούν να παραδεχθούν τα λάθη τους. Ακούτε φίλοι; Σας ακούω αλλά πρέπει να βγείτε απ’ τη γυάλα και να καθίσετε μαζί μας στο κρύο. Ξέρεις ποιους δεν μπορώ καθόλου; Αυτούς που είναι δικοί μας άνθρωποι, φτωχοί και σκληρά εργαζόμενοι, που λιώνουν στα δωδεκάωρα και παρόλα αυτά ακόμα πιστεύουν πως θα τα καταφέρουν επειδή είναι άξιοι. Όχι γιατί δεν είναι. Αλλά γιατί θεωρούν τα εκατομμύρια των πεινασμένων ανάξιους κι αποτυχημένους. Γιατί αντί να κάνουν τον σταυρό τους (λέμε τώρα) που βρέθηκαν εκεί που βρέθηκαν κι ακόμα έχουν να φάνε, ζητωκραυγάζουν χαιρέκακα για κάθε άνθρωπο που χάνει τη δουλειά του σε μια δημόσια υπηρεσία επειδή πιθανώς δεν την έκανε καλά (οι πιθανότητες δεν είναι άνθρωποι αγαπητοί «ορθολογιστές», ο συγκεκριμένος μπορεί να ήταν καλύτερος κι από εσάς). Αλλά το ξέρω, είναι ανόητοι, μπορεί μετά από χρόνια να το παραδεχτούν άμα φάνε τη γερή σφαλιάρα των αφεντικών, άμα γευτούν το γλυκό με το παράξενο όνομα «κανείς δεν είναι αναντικατάστατος», άμα τα παιδιά τους τούς παίρνουν τις δουλειές και κάθονται άπραγοι γιατί έχασαν το τρένο της «καινοτομίας και της δια βίου μάθησης» και άλλες τέτοιες ανταγωνιστικές απάνθρωπες αηδίες. Δεν μπορώ και τους άλλους όμως. Εκείνους που για χρόνια ρούφαγαν το γάλα τους από το σιχαμένο, κατά τα άλλα, κράτος, που τράφηκαν με επιδοτήσεις άμεσα ή έμμεσα, που δούλεψαν σε επιχειρήσεις που υπήρχαν και βασίλευαν μόνο και μόνο από επιδοτήσεις και κρατικές εργολαβίες, και τώρα κουνάνε το δάχτυλο επιτιμητικά σε κάθε μεροκαματιάρη ή στους δασκάλους που θα προσλαμβάνονται με εξακόσια ευρώ μισθό γιατί «δεν αποδίδουν και δεν είναι παραγωγικοί». Όλους εκείνους που έκαναν μόκο τόσα χρόνια και γέμιζαν το βιογραφικό τους με δουλειές του κράτους και τώρα απέκτησαν μια γλώσσα να (με το συμπάθιο) και άμα τους πεις και καμιά αλήθεια σου τραβάνε ένα «αυτά είναι λαϊκισμοί» και νομίζουν ότι καθάρισαν. Αυτοί μάλλον δεν ήταν ποτέ τους φίλοι μου, αλλά τους αξίζει να γίνουν εχθροί μου. Και για κάθε άνθρωπο που απελπίζεται θα τους φυλάω μια τιμωρία. Θα έρθει η ώρα τους. Είναι αλήθεια ότι δεν μπορώ και κάποιους ακόμα αλλά αυτούς τους είχα ξεγραμμένους από την αρχή. Καμένα χαρτιά στα κλαμπ και στα σκυλάδικα, εκμεταλλευτές μεταναστών και μεταναστριών. Αυτών που έπαιρναν τους «ξένους» να δουλεύουν για πενταροδεκάρες και μετά τους έδιναν στην αστυνομία για να μην τους πληρώσουν τα μεροκάματα. Αυτών που έριχναν μια παναγία στη γυναίκα τους άμα τους έλεγε τίποτα, αλλά έτρεχαν να γαμήσουν όποια μετανάστρια ερχόταν στην ανάγκη τους. Κι ύστερα τις έλεγαν όλες πουτάνες και βρωμιάρες. Οι ίδιοι αυτοί σηκώνουν και σήμερα σημαίες στο Σύνταγμα, ζητάνε κάθαρση και να φύγουν όλοι. Κάποτε, όταν τους έλεγες την αλήθεια σε κοιτούσαν σαν κουλτουριάρη άπλυτο, σου έλεγαν «να τους πάρεις στο σπίτι σου» ή «άμα βιάσουν την αδερφή σου οι αλβανοί να δω τι θα λες» και εγώ σκεφτόμουν από μέσα μου, πως άμα βιάσουν την αδερφή μου θα έχω ακόμα μεγαλύτερη οργή για τους φασίστες, γιατί εκείνοι φταίνε που γαμούσαν τόσα χρόνια τον ανθό της ομορφιάς άλλων λαών με ένα δεκάευρω, γυναίκες που δεν θα τους έριχναν ούτε μια ματιά αν δεν ήταν στην ανάγκη κι αν δεν είχαν κάπου ένα παιδί ή μια οικογένεια να στείλουν λεφτά, και νόμισαν οι μαλάκες ότι είναι κάποιοι. Τους ξέρω αυτούς, τους τα έλεγα, κάποιες φορές τους τα λέω και τώρα και πιο άσχημα, αλλά δεν καταλαβαίνουν και πολλά. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, αλλά επικίνδυνοι κιόλας. Το καλό είναι πως τώρα φανερώνονται πιο εύκολα, μυρίζουν τα χνώτα τους μίσος και κόμπλεξ, εθνικισμό και ελληναραδισμό, βρωμάνε σαπίλα και παρακμή. Άμα τους βάλεις να γράψουν μια παράγραφο δεν θα ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα, η αμορφωσιά τούς έχει βγάλει τα μάτια. Η κρίση με βοήθησε σου λέω. Μετράω τους φίλους μου. Τους μετράω και τους ξαναμετράω κάθε μέρα. Βλέπω ποιοι φοβούνται μη χάσουν τη βολή τους. Παρακολουθώ ποιοι δεν έβγαιναν ποτέ στο δρόμο και μόλις ξεφράγκισαν είναι πρώτη μούρη στη διαδήλωση. Τους μετράω και τους ξαναμετράω. Δεν είμαι θεός να τους κρίνω βέβαια για όλη τη στάση της ζωής τους, αλλά για να παραμείνεις φίλος μου πρέπει να ‘σαι και να δείχνεις άνθρωπος αδερφέ. Τι να τα κάνω τα κρασιά που ήπιαμε μαζί, τις νύχτες που κλάψαμε για μια γυναίκα ή τα τραγούδια που τραγουδήσαμε στις παρέες; Τι να τα κάνω αδερφέ όταν εσύ ηδονίζεσαι με τους απολυμένους και τα βάζεις με τους μπαχαλάκηδες τη στιγμή που η κυβέρνηση και οι βουλευτάδες που ψήφιζες τόσα χρόνια μάς έχουν αλλάξει τον αδόξαστο; Όταν σου λέω κατέβα στην πορεία, άμα είμαστε πολλοί μπορούμε, και μου λες ότι «πρέπει να ωριμάσεις, δεν βλέπεις ότι δεν γίνεται τίποτα, αυτοί ό,τι θέλουν να κάνουν θα το κάνουν». Ναι φίλε, θα το κάνουν γιατί εσύ κοιμάσαι, γιατί δέχεσαι να παραπληροφορηθείς από τα δελτία ειδήσεων, γιατί δεν βγάζεις το θηρίο που έχεις μέσα σου και σε βλέπουν για αρνί που θα στείλουν στη σφαγή (ή στην εφεδρεία) και μαζί τους θα σφάξουν κι εμένα. Όλοι οι μουλωχτοί φανερώθηκαν, όλοι οι υπερόπτες πέταξαν ένα εγώ τεράστιο πάνω απ’ τ’ αδειανό τους κεφάλι. Όλοι οι νεόπλουτοι και οι ψωνισμένοι βγάλανε τις μάσκες και πλέον καταδίδουν με το κενό τους πρόσωπο όποιον δεν τους αρέσει, σε κοινή θέα. Τα δημόσια πρόσωπα έχασαν την ήρεμη και νηφάλια όψη τους και μετά το πρώτο σοκ, ζητάνε κεφάλια αθώων και ενόχων στον βωμό των μεταρρυθμίσεων. Ξεχνάνε ότι κάποτε ήταν άνθρωποι. Αλλά όσοι παραμείνουμε άνθρωποι δεν θα τους ξεχάσουμε. Η κρίση μάς έσωσε από δαύτους, μάθαμε να τους αποφεύγουμε. Και θα μάθουν ότι η κυνικότητα και η αναισθησία που επιδεικνύουν θα έχει κολλήσει σαν ρετσινιά για πάντα πάνω τους. Όσα λένε μένουν χαραγμένα στις ζωές μας που τις καταστρέφουν. Θα γυρίσει ο τροχός ανάλγητες κουφάλες. Θα γυρίσει… εγραψε το πιτσιρικι http://pitsirikidotnet.wordpress.com/2012/08/18/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b9%cf%84%cf%83%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%b9-%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%b9-%ce%b8%ce%b1-%ce%b3%cf%85%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b5%ce%b9-%ce%bf-%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%87/

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Γιατί εκποιούνται ΑΤΕ και ΤΤ; Διότι ΔΕΝ εκδιώκεται από την Ευρωζώνη η Ελλάδα!

Με αδιευκρύνιστα και αυθαίρετα κριτήρια η Αγροτική Τράπεζα Ελλάδας και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, εξαιρέθηκαν από την αναχρηματοδότηση του ευρωπαϊκού EFSF. Ως γνωστόν οι τέσσερις μεγαλύτερες τράπεζες ( εθνική, alpha, eurobank, πειραιώς ) εξαιτίας του “κουρέματος ” στα ελληνικά ομόλογα αλλά και της έκρηξης των επισφαλών δανείων τους έχουν ( άτυπα ) πτωχεύσει. Χαρακτηριστικά μάλιστα, η ΤΤΕ αρνείται να δημοσιεύσει τα στοιχεία από την έρευνα της Black Rock για τα επισφαλή δάνεια στις ελληνικές τράπεζες. Η πτωχευτική κατάστασή τους έχει προκύψει από την άπληστη κακοδιαχείριση των διοικήσεών τους. Πάνω από δέκα χρόνια κερδοσκόπησαν με όπλο τα φτηνά δάνειά τους από την ΕΚΤ δανείζοντας αφειδώς και τοκογλυφικά είτε το ελληνικό κράτος είτε τις επιχειρήσεις είτε τα νοικοκυριά. Τα υπερκέρδη αυτά διανεμήθηκαν στους μετόχους και σε αμοιβές στελεχών. Όταν όμως προέκυψε η κρίση στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα το 2008 και διακόπηκαν ή περιορίστηκαν οι διατραπεζικές δανειοδοτήσεις και επακόλουθα και οι κρατικές, τότε έπαυσε η κερδοσκοπική ευφορία των τραπεζιτών μας. Πολλά από τα δάνεια γρήγορα έγιναν επισφαλή στην ύφεση που επακολούθησε την πιστωτική σύσφιγξη, οι κεφαλαιακές επάρκειες καταπατήθηκαν και οι τράπεζες έπρεπε να βρουν κεφάλαια να καλύψουν τις απώλειές τους και από την δημοσιονομική κατάρρευση της Ελλάδας. Μάλιστα ειδικά οι “4″, είχαν δώσει σε δάνεια το 130% των καταθέσεών τους. Με πρώτο διδάξαντα τον Αλογοσκούφη, πρόθυμους μιμητές τους ΓΑΠ/Παπακωνσταντίνου και επόμενο τον Παπαδήμ(ι)ο, το ελληνικό δημόσιο χάρισε αφειδώς δισεκατομμύρια ( πάνω από 110 μέχρι τώρα ) στους τραπεζίτες και τις τράπεζές τους. Τα νοικοκυριά πτώχευαν και οι πολίτες αυτοκτονούσαν, οι κυβερνήσεις μας όμως πάσχιζαν να σώσουν τους τραπεζίτες ώστε να μην εισφέρουν κεφάλαια οι ίδιοι και οι μέτοχοί τους για την διάσωσή τους. Υπάρχει κάποιος άλλος ορισμός του τι είναι διαπλοκή; ( http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=19189:oi-ippotes-tis-trapezis-kai-oi-trapezokomoi-toy-kosta-baksebani&catid=102:2011-11-22-16-27-25&Itemid=157 ) Τώρα λοιπόν στο όνομα της αδυναμίας ανακεφαλαιοποίησης της ΑΤΕ την εκχωρούν τζάμπα στην Πειραιώς (όπου προϋπήρξε διευθυντής ο Προβόπουλος , που προϋπήρξε διευθυντής στην Εμπορική, όπου τον διαδέχθηκε ο Στουρνάρας…) με κεφάλαια από το EFSF που χρεώνονται στο ελληνικό δημόσιο. Και όπως σε προηγούμενο άρθρο καταγγέλλεται η μεταβίβαση θα στοιχίσει στους φορολογούμενους 13 δις. Τι αξία όμως έχει η ληστεία μιας δημόσιας τράπεζας ( ΑΤΕ ) ή και δυο ( κατακρεουργώντας και την υγιέστερη ελληνική τράπεζα των μικροκαταθετών δηλ. το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο ) σε μια χώρα που επίκειται να εκδιωχθεί από την ΕΖ με κεφάλαια της ΕυρωΖώνης; Και γιατί επιτράπηκε στην ΤΤΕ από την ΕΚΤ να αυξήσει-κατ’ εξαίρεση- το όριο δανεισμού σε ελληνικές τράπεζες στα 7 δις, προκειμένου να πληρώσει το ελληνικό δημόσιο μέσω αυτών τα ομόλογά του που λήγουν στις 20 Αυγούστου; Προφανέστατα διότι καμια εκδίωξη ή επιστροφή στην δραχμή μεθοδεύεται. Δεν συμφέρει και δεν επιδιώκει κανείς την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΖ διότι θα προκληθεί χάος στις αγορές παγκόσμια ( βλ. και προηγούμενο άρθρο μας ) και κανείς δεν θα πληρωθεί από τους δανειστές. Αυτό όμως που επιχειρείται είναι η εκποίηση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας, η εξουθένωση των Ελλήνων πολιτών. Με φανερό στόχο τον απόλυτο έλεγχο της Ελλάδας μέσω των ραγιάδικων κυβερνήσεων και των κομμάτων τους. Ώστε να λεηλατηθεί και ο τεράστιος ορυκτός ( ΑΟΖ ) και γεωπολιτικός πλούτος της πατρίδας μας! Εφόσον όμως αρθρώσουμε εκτεταμένο δίκτυο πολιτικών παρεμβάσεων, ενημέρωσης και αλληλεγγύης, εφόσον συγκροτήσουμε ομάδες βάσης ακομμάτιστων-ανεξάρτητων πολιτών, εφόσον επαναφέρουμε το ήθος και την εντιμότητα στην Πολιτική. Τότε μπορούμε να επανακτήσουμε την πατρίδα μας. Φαίνεται πως πολύ επιπόλαια και φτηνά, απεμπολήσαμε την περιουσία και την κληρονομιά μας. Να προλάβουμε μην τα χάσουμε όλα! Νίκος Καραβαζάκης. http://vimasaronikou.wordpress.com/2012/08/07/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%cf%84%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%cf%84-%ce%b4%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b9-%ce%b4%ce%b5%ce%bd/

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Ο Μύθος των Ισοδυνάμων

Είτε έτσι είτε αλλιώς θα πληρώσεις... Στην προσπάθεια να συντηρηθεί η προπαγάνδα και η αφελής πίστη των πληβείων ότι αυτή η κυβέρνηση έχει δυνατότητες επίλυσης του ελληνικού προβλήματος, όπου κι αν ακούσεις ειδήσεις θα πέσεις πάνω στα "μαγικά" ισοδύναμα μέτρα, αυτά που θα σε σώσουν από την εξαθλίωση. Σου λένε αγαπητέ συνέλληνα να μην ανησυχείς καθώς δεν θα κοπούν συντάξεις, μισθοί κλπ, αλλά θα βρεθούν ισοδύναμα μέτρα που και το (πρωτογενές) έλλειμμα θα κλείσουν αλλά και δεν θα σε θίξουν. Είναι σύνηθες για τους άσχετους, τους ψεύτες και αυτούς που τελούν σε σύγχυση ή πανικό να λένε ψέματα. Είτε ηθελημένα είτε αθέλητα. Τι από όλα αυτά συμβαίνει με τους πολιτικούς και τους λοιπούς σωτήρες θα το αποφασίσεις εσύ αγαπητέ συνέλληνα. Αυτό που είναι σημαντικό να καταλάβεις, αν δεν το έχεις ήδη μυριστεί, είναι πως με τα ισοδύναμα μέτρα τα χρήματά σου δεν τα γλυτώνεις. Τα μέτρα τα πληρώνεις. Εσύ. Το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος. Βλέπεις, ακόμα και αν δεν είναι να πληρώσεις άμεσα ένα σεντ, αυτά τα χρήματα θα φύγουν από την πραγματική οικονομία, άρα θα έχεις λιγότερους πελάτες, η εταιρεία στην οποία δουλεύεις (το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;) θα σε πληρώνει ακόμα πιο αραιά ή θα σε απολύσει και βέβαια οι τράπεζες θα χάσουν ακόμα περισσότερες καταθέσεις από αυτούς που τρώνε από τα έτοιμα ή από αυτούς που αποεπενδύουν και πάνε σε άλλη παραλία (χώρα δηλαδή). Αυτούς τους τελευταίους μην σκεφτείς καν να τους κατηγορήσεις. Καλά κάνουν. Βλέπεις το 1776 ξεκίνησε η αμερικανική επανάσταση για αυτούς ακριβώς τους λόγους. Εξ' αιτίας: της φορομπηχτικής πολιτικής των άγγλων, κάτι που ζούμε και σήμερα. της πλήρως δεσμευμένης οικονομικής και νομισματικής πολιτικής, κάτι που ζούμε και σήμερα. της συστηματικής στέρησης των ελευθεριών ατομικών και συλλογικών, κάτι που ζούμε και σήμερα. της πολιτικής υποδούλωσης σε έναν μακρινό μονάρχη, κάτι που ζούμε και σήμερα. Επειδή λοιπόν εσύ και εγώ αγαπητέ συνέλληνα δεν αντιδρούμε σοβαρά, κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για να προστατέψουν τους εαυτούς και τις οικογένειές τους. Πάνε σε άλλη παραλία να παίξουν. Και σαν τους επιχειρηματίες δρουν τόσοι και τόσοι εργαζόμενοι, φοιτητές και επιστήμονες. Γι' αυτό σου λέω μην τους κατηγορείς. Δεν είναι αυτοί οι εχθροί σου. Το γεγονός πως αυτά τα χρήματα που μαζεύονται θα κατευθυνθούν στην παρασιτική οικονομία σημαίνει ότι ακόμα λιγότερο ρευστό θα υπάρχει στην αγορά. Καθώς δε οι πρώτες ύλες και αρκετά από τα προϊόντα που χρησιμοποιούμε είναι εισαγόμενα οι τιμές τους δεν θα πέσουν αλλά θα ανέβουν (για άλλους λόγους, αυτό θα το δούμε παρακάτω). Με τις τιμές να ανεβαίνουν και το χρήμα να βαίνει όλο και μειούμενο θα ζήσεις ακόμα χειρότερα, αγαπητέ συνέλληνα, την οικονομική ασφυξία και αν δεν αυτοκτονήσεις και δεν καταλήξεις στο τρελάδικο τότε μάλλον θα καταλήξεις στον δρόμο. Επειδή οι νεο-φιλελεύθεροι ήδη θα έχουν ξεσηκώσει την γειτονιά ας ξεκαθαρίσουμε κάτι μια και καλή. Τα δανεικά πάνε στην παρασιτική οικονομία των χρηματοπιστωτικών οίκων ανοχής ακόμα κι αν φαινομενικά εμείς τα πληρώνουμε στους δανειστές μας. Οι δανειστές μας βλέπετε τα έχουν δανειστεί και οι ίδιοι, άρα πρέπει να τα δώσουν πίσω, ενώ ταυτόχρονα πληρώνουν πολλά, πάρα πολλά, για να επανακεφαλαιοποιήσουν αυτούς τους οίκους ζόμπι, οι απώλειες των οποίων προέρχονται από δύο παράγοντες: τις επενδύσεις σε φούσκες και τα παράγωγα, τα οποία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δηλαδή του παρασιτισμού. Γι' αυτό σκούζουν οι νεο-φιλελεύθεροι όταν αναφέρουμε αυτά τα θέματα. Για το γεγονός πως η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα έδωσε δάνεια 1.75 τρις ευρώ στις τράπεζες δεν ακούω να φωνάζουν οι οπαδοί της "ελευθερίας". Γιατί αν ήταν πραγματικά υπερ της ελευθερίας και της ισότητας δεν θα έπρεπε να εξανίστανται για αυτή την καταφανή παραβίαση της ισονομίας; Αλλά δεν το κάνουν γιατί αυτός είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να αρμέγουν τους πάντες και να αποφεύγουν την προσωπική ευθύνη όταν τελικά έρθει ο λογαριασμός. Και όσο υπάρχει fractional reserve banking ο λογαριασμός θα έρχεται. Και όσο κι αν αναβάλουν το μοιραίο κόβοντας χρήμα αβέρτα, έρχεται μια στιγμή που ο λογαριασμός έρχεται ξανά και είναι υπέρ πολλαπλάσιος, παρ' όλο που η παράταση ήταν μερικών μηνών ή χρόνων. Αυτό ακριβώς μας συνέβη και μας συμβαίνει και αυτή την στιγμή. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι όντας είτε αριστερίζοντες είτε (νέο και πάλαιο) κεϋνσιανοι είτε της σχολής του Σικάγο, λένε κόψτε χρήμα να σωθείτε. Όμως αγαπητέ συνέλληνα ακριβώς αυτό συμβαίνει από το 2007 παγκοσμίως και όχι μόνο δεν σωθήκαμε αλλά πάμε και χειρότερα. Η ευρώπη θα είχε καταρρεύσει προ πολλού αν η FED (η αμερικάνικη κεντρική τράπεζα) δεν έκοβε χρήμα για να στηρίξει τις κεντρικές και εμπορικές τράπεζες της ευρώπης. Όμως η ευρώπη θα έπρεπε να είχε καταρρεύσει. Αυτό το σύστημα ήταν γνωστό ότι δεν θα δούλευε. Αν έχεις όρεξη ψάξε τι έλεγαν οι Άγγλοι τότε και πώς δικαιολογούσαν την μη είσοδό τους στο ευρώ. Ή διάβασε αυτό. Τώρα που την έβαλαν στην εντατική και την κρατούν ζωντανή τα (εκτυπωτικά) μηχανήματα η φούσκα του χρέους όλο και μεγαλώνει. Θα έρθει σύντομα η στιγμή που θα σκάσει και τότε το πρόβλημα θα ισοπεδώσει τις οικονομίες όλου του πλανήτη. Βλέπεις τα μηχανήματα μπορούν να σε ζήσουν μέχρι ένα σημείο και μετά πεθαίνεις. Βλέπεις τα επιτόκια μπορούν να κατέβουν μέχρι ένα σημείο, μετά γίνεσαι Ζιμπάμπουε. Για να καταλάβεις δες αυτό :
Πού ξέρουμε ότι η FED στηρίζει την ευρώπη; Από δύο πηγές. Από τα λίγα στοιχεία που κατάφεραν δημοσιογράφοι να αποσπάσουν από την ίδια μέσω δικαστικών αγώνων και από τον τιμάριθμο. Τα πρώτα είναι απλά. Πάνω από ένα τρις δολάρια δάνεισε η FED με μηδενικό πραγματικό επιτόκιο στην ευρώπη. Το δεύτερο επίσης είναι απλό. Ο πληθωρισμός παγκοσμίως θερίζει. Στην Ελλάδα μας έχουμε πληθωρισμό 1.5% (αν και πολύ θα ήθελα να δω τα στοιχεία και τον τρόπο υπολογισμού) και ταυτόχρονα έχουμε ύφεση 7%. Στις ΗΠΑ βρήκαν μια εξαιρετική λύση. Επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλαξαν τον τρόπο που μετράνε το μέγεθος αυτό. Έτσι με τον τρόπο που χρησιμοποιούνταν 1992 ο τιμάριθμος είναι αυτή τη στιγμή στο 7% περίπου (και όχι κάτω από 2 όπως λένε) ενώ αν χρησιμοποιήσουμε τον τρόπο που ίσχυε το 1982, αυτή τη στιγμή είναι πάνω από 10%. Και επειδή οι αγορές και οι τιμές δεν κοιτάνε τα μαγειρέματα των κυβερνήσεων ανεβαίνουν τα κόστη ασταμάτητα. Το πετρέλαιο, το βαμβάκι, τα σιτηρά, η σόγια, τα μεταλλεύματα και ότι άλλη πρώτη ύλη μπορείς να φανταστείς. Για αυτό τον λόγο οι τιμές δεν πρόκειται να πέσουν ότι και να σου λένε αγαπητέ συνέλληνα. Η Κίνα έχει πληθωρισμό πάνω από 6.5% (στα τρόφιμα έχει 10%). Γιατί άραγε; Γιατί έχει ανάπτυξη; Όχι βέβαια. Η ανάπτυξη δικαιολογεί ένα πολύ μικρότερο ποσοστό πληθωρισμού κάτω από 1 με 2% καθώς η Κίνα σχεδόν όλα τα πλεονάσματά της τα κάνει αποθέματα, δεν τα κυκλοφορεί στην εσωτερική αγορά. Αλλά γιατί τότε αυτός ο πληθωρισμός; Πολύ απλά γιατί έχει ελεγχόμενη ισοτιμία με το δολάριο. Για να διατηρήσει την ισοτιμία αυτή αναγκάζεται και αγοράζει τεράστιες ποσότητες δολαρίων τυπώνοντας δικό της χρήμα. Αυτός είναι ο λόγος που ευθύνεται κυρίως για τον πληθωρισμό της και εντελώς για το ότι έχει 1.5 τρις δολάρια σε αποθεματικά. Από την άλλη τα επιτόκια των κεντρικών τραπεζών έχουν πέσει στα πατώματα. Αυτό σημαίνει τεράστια ποσότητα credit που δημιουργείται κάθε μέρα σε όλες τις ηπείρους και παρ' όλα αυτά δεν βλέπουμε φώς στον ορίζοντα. Γιατί τα επιτόκια έπρεπε να πηγαίνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Προς τα ουράνια. Τα χρέη έπρεπε να ρευστοποιούνται σε τιμές 0 - 10 %, όσο δηλαδή πράγματι αξίζουν και οι παραγωγάδες και όσοι άλλοι πουλούν και αγοράζουν αέρα γεμιστό με μόχλευση να μείνουν στον δρόμο ταπί και ψύχραιμοι. Βλέπεις αγαπητέ συνέλληνα τα πράγματα είναι απλά παρ' όλο που επιμελώς δεν τα συζητά κανείς στην πραγματική τους διάσταση. Ή αυτοί θα χάσουν ή εσύ. Πολύ περισσότερο που και το χρήμα όπως έχει γίνει πιά ένα παράγωγο είναι κι αυτό ... Όλα αυτά τα γράφω αγαπητέ συνέλληνα για να γίνει σαφές πως δεν φταις κυρίως εσύ. Εσύ και εγώ ήμασταν και είμαστε τα κορόιδα που φάγαμε το τυρί και μας έπιαασε πρώτους η φάκα. Το πρόβλημα είναι καθαρά παγκόσμιο και συστημικό. Με όσα μέτρα, κανονικά ή ισοδύναμα, κι αν φορτωθείς έχουμε ήδη χρεοκοπήσει. Έχουμε ένα αδηφάγο παράσιτο που ρουφάει το αίμα του πλανήτη, στο όνομα υποτίθεται της ελευθερίας. Με κλασσικά μέτρα θα σου τα πάρουν πριν τα πάρεις περικόπτοντας. Με φορολογικά, θα σου τα πάρουν μόλις τα πάρεις. Με ισοδύναμα θα σου τα πάρουν στερώντας σου την δυνατότητα να τα πάρεις. Και κόβοντας χρήμα θα σου τα πάρουν ανεβάζοντας τις τιμές στα ύψη, δηλαδή εξανεμίζοντας την αγοραστική σου δύναμη. Και ότι μαζέψουν απ' όλο τον κόσμο θα πάει στις τράπεζες για να κλείσουν οι τρύπες από τα τοξικά παράγωγα που οι ίδιες κατασκεύασαν. Αν δεν το έχεις καταλάβει, σου συμβαίνουν ήδη όλα αυτά ταυτόχρονα, φταις δεν φταις (που δεν φταις). Αυτό είναι άλλο ένα θαύμα αυτής της έρημης χώρας. Και δεν φταις και πληρώνεις με τα χρήματα, την αξιοπρέπεια και την ίδια την ζωή σου. Γιατί μια ζωή ανελευθερίας και μιζέριας αγαπητέ συνέλληνα δεν είναι ζωή. Μήπως ήρθε η ώρα να θυμηθούμε τον Ρήγα ; ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΙΑΣ ΩΡΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΗ ΠΑΡΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΗ. Τώρα πια εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Υπάρχουν δύκολες λύσεις όμως. - Αλλαγή συντάγματος από συντακτική εθνοσυνέλευση - Εθνικό νόμισμα με ισχυρό προστατευτισμό και τον ανάλογο πληθωρισμό μέχρι να αποκτήσουμε παραγωγική βάση και παραγωγή. - Μη συμμετοχή στο FOREX μέχρι να σταθεροποιηθεί και να αρχίσει να ανατιμάται το νόμισμά μας. - Πλήρης αλλαγή του πολιτειακού και πολιτικού συστήματος. - Σοβαρή παιδεία. - Αναστροφή της υπογεννητικότητας. και άλλα πολλά. Αλλά αυτά είναι δύσκολα πράγματα. Πολύ δύσκολα, γιατι απαιτούν εσύ και εγώ να ξεκολήσουμε από τα δόγματά μας... Όπως πάντα σε ευχαριστώ που με διάβασες. http://capitalistinwonderland.blogspot.gr/2012/07/blog-post_18.html

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

OYTE ΠΟΥ ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗ ΦΡΙΚΗ ΠΟΥ ΘΑ ΖΗΣΟΥΝ...

Παίζουν με την λογική μας, παίζουν με την υπομονή μας και σαν ανάλγητοι ξεδιάντροποι συνένοχοι δολοφόνων, παίζουν και με την ζωή μας… Και παίζουν για το κέρδος των αφεντάδων τους..., πρεζόνια της εξουσίας που ζούνε με την υπόσχεση πως θα πάρουν την δόση που ποθούν... Σαπρόμυαλοι κι ανίκανοι που βολεύονται πετώντας μία πατρίδα κι έναν λαό στις δεξαμενές της κρεατομηχανής της Νέας Τάξης... «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα…», αλλά και αδίστακτοι συνεργοί εκείνων που μας θέλουν πειραματόζωα στην κλούβα, δεν μπορούν να διανοηθούν πως η βία που ασκούν μόνο με μεγαλύτερη βία θα αντιμετωπισθεί στο τέλος. Άλλους από εμάς τους έχουν ναρκώσει, άλλους τους ξεγελάνε χαρίζοντάς τους αστραφτερά μπιχλιμπίδια, άλλους πάλι τους έχουν «πείσει» μέσα από τους συνεχείς εκβιασμούς και τις απειλές τους. Μα κάποιοι τους ξέφυγαν κι είναι αυτό το σπουδαίο εκείνο γεγονός, που θα οδηγήσει τους υπανθρώπους θρασείς υπαλλήλους και τα απάνθρωπα αφεντικά τους στο τέλος εκείνο που τους αξίζει. Ορμούν τα σκυλιά να πάρουν το βιός μας. Ορμούν οι μισεροί να αρπάξουν τα όνειρά μας. Ορμούν οι άθλιοι να ξεπουλήσουν την πατρίδα μας. Ορμούν οι τιποτένιοι να ξεπουλήσουν τα παιδιά μας. Ελάτε κόσμε! Όλα μία δραχμή. Μπιρ παρά, για να μην ξεχνάμε και την Ελληνοτουρκική φιλία… Ξεπουλάμε και δίνουμε δώρα ανθρώπινες ψυχές, κορμιά ζωντανών – νεκρών στην μακάβρια δούλεψή σας… Ελάτε ισχυροί! Αρπάξτε τα όλα και σώστε τους ανέντιμους εφιάλτες που σας (εξ)υπηρετούν. Δώρα σας δίνουν, όλα εκείνα που δεν τους ανήκουν. Τσιμέντα, σίδερα, χώμα κι ανθρώπινα κορμιά… χάρισμά σας, αρκεί να σώσετε εκείνους που κάθονται δίπλα σας σαν τα υπάκουα αγριόσκυλά σας. Σειρές ανθρώπων στέκουν για ένα πιάτο φαγητό. Σειρές ανθρώπων στέκουν τρέμοντας μην τους κόψουν το ρεύμα. Σειρές ψυχών περιμένουν να τις ποδοπατήσει η επόμενη μαριονέτα που παίζει τον ρόλο του ανάλγητου κυβερνήτη. Σειρές παιδιών που περιμένουν μπροστά στον σύγχρονο Καιάδα, να παραδώσουν την ζωή τους στα χέρια εκείνων που περιμένουν ανυπόμονοι να τα συνθλίψουν για να κερδίσουν ακόμη περισσότερα. Σειρές γερόντων που αποκαμωμένοι ελπίζουν πως θα βρούνε το φάρμακό τους για να ζήσουν. Σειρές σχηματίζουν οι άνθρωποι πειραματόζωα, αναμένοντας το νεύμα του δυνάστη, στη σύγχρονη φρικιαστική αρένα του τρόμου. Τους τα πήραν όλα και θέλουν περισσότερα. Στοχεύουν ίσια μέσ’ την καρδιά και την ψυχή τους. Στοχεύουν να αρπάξουν ή να δολοφονήσουν θύμισες προγονικές και αξίες που μήτε τα χρυσάφια όλου του κόσμου μπορούν να εξαγοράσουν. Τουλάχιστον, όχι απ’ όλους, αφού οι πρόθυμοι έκαναν το βήμα μπροστά και εθελοντικά ανέλαβαν τον ρόλο του δήμιου, χωρίς κουκούλα, που θα θανατώσει παραδειγματικά -κατά τις προσταγές του αφέντη του- όλους εκείνους που τολμούν ακόμη να σκέφτονται, όλους εκείνους που λαχταρούν την λευτεριά τους, όλους εκείνους που δεν έσκυψαν ακόμη το κεφάλι να προσκυνήσουν το θεριό που τους απειλεί. Αλαζόνες οι δήμιοι, ζωντανοί καθρέφτες των αφεντάδων τους, τροχίζουν το σπαθί, ελέγχουν την θηλιά και ανέκφραστοι μετρούν τα κορμιά που πέφτουν άψυχα μπροστά στα πόδια τους. Και δεν λογαριάζουν οι μισεροί πως ετούτη την οργή που γεννούν δεν είναι σε θέση να την αντιμετωπίσουν. Δεν είναι σε θέση να σταθούν ούτε μπροστά στην σκιά εκείνου που πρώτος θα σηκωθεί και θα τους πει: «Τέρμα. Ως εδώ. Εσείς ότι ήταν να κάνετε το κάνατε. Τελειώσατε. Τώρα αρχίζω εγώ». Δεν σκέφτονται οι μαριονέτες, πως το αφεντικό τους θα τους πετάξει στην φωτιά για να σωθεί το ίδιο. Πάντα έτσι γίνεται. Και τώρα έτσι θα γίνει, σαν θα αρχίσει η φωτιά να δυναμώνει και να βγαίνει από τις καρδιές όλων μας. Ψίχουλα θα μας πετάξουν για να μας ηρεμήσουν οι αφεντάδες. Ταξίματα πολλά θα μας κάνουν για να αναβάλουν το τέλος που τους προσμένει. Και μια θα έχει ζέστη, και μια θα έχει κρύο, για να μπορέσουν να κάνουν καλά έναν λαό που τον χασισοπότισαν και του έδωσαν τα μύρια όσα κακά για να τον ναρκώσουν. Για να μην τους αντισταθεί. Ψέμα στο ψέμα θα σπείρουν, αφού άλλο στη ζωή τους δεν ξέρουν να κάνουν. Στο ψέμα γεννήθηκαν, από το ψέμα ζούνε και σε αυτό μπροστά θα βρεθούν για να τους δικάσει. Αυτοί στο ναρκωτικό της εξουσίας, κανονικά πρεζόνια, αντάλλαξαν τις ζωές μας για να παραμείνουν στον άθλιο μικρόκοσμό τους, κι εμείς απέναντι, στην ουρά περιμένουμε τον δήμιό μας… Και υπάρχει τόση ηρεμία μέσα σε αυτόν τον πόνο. Και υπάρχει τόση οργή σε αυτή την ακινησία… Όμως, η βία γεννά την βία και ετούτη η γέννα έχει πολύ πόνο, πολλές κραυγές και πολύ θανατικό. Μεγαλύτερο από αυτό που σήμερα ανέκφραστα ο δήμιος μοιράζει… Αυτοί που στην σειρά καρτερικά περιμένουν, ξέρουν πως υπήρχαν πριν από ετούτους που σήμερα θέλουν να τους χαλάσουν τις ζωές, να τους πάρουν το αίμα, να τους κάνουν κομμάτια που θα μοσχοπουλήσουν στις αγορές της ελπίδας, να τους αρπάξουν τα χώματα τα ιερά και να χτίσουν με αόρατα σίδερα φυλακές για αδούλωτα πνεύματα. Ελπίζουν έτσι οι ανθρωπόμορφοι δαίμονες πως θα γίνουν δυνατότεροι μέσα από τον θάνατο ενός λαού. Ελπίζουν πως η ιστορία καταγράφει στατιστικά στοιχεία. Ελπίζουν πως το αιματοβαμμένο παντεσπάνι τους δεν είναι ορατό από τον Θεό… Ελπίζουν, όμως μέσα τους το ξέρουν οι απάνθρωποι προσωρινοί αφεντάδες, πως ο χρόνος τους είναι λίγος, απέναντι σε έναν λαό που πιότερο βάζει την πατρίδα του πάνω κι απ’ τη μάνα του την ίδια. Και ετούτη την πατρίδα θέλουν να αρπάξουν οι δόλιοι με τα δουλικά τους. Μα, δεν θα τα καταφέρουν… Γιατί η υπομονή τελειώνει και ο φόβος άρχισε να γίνεται συνήθεια… Πιστέψτε το εσείς οι φθονεροί γλοιώδεις προσωρινοί δυνάστες… Αυτό που έρχεται δεν είναι επανάσταση. Είναι αποκατάσταση, είναι η μοίρα που κανείς δεν απέφυγε, είναι η αλήθεια που δεν μπορεί να κρυφτεί, είναι το δίκιο που εσείς θελήσατε να εξαφανίσετε. Κρυφτείτε, φύγετε ή μετανιώστε. Όταν η Νέμεσις ξεκινήσει τον βηματισμό της, θα είναι αργά για όλους… Ιδίως για εσάς που ξεδιάντροπα την προκαλέσατε… kostasxan.blogspot.com

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

ΑΠΙΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Οδεύουν προς ψήφιση οι κυβερνητικές επιλογές της νέας Βουλής. Με μοναδικό άξονα κατεύθυνσης και αποκλειστικό κριτήριο την απόλυτη υποταγή στα τροϊκανά μνημόνια. Και με αρχι-εκτελεστή, τον τελευταίο, πιο αδίστακτο και πιο πορωμένο σημιτικό, τον Στουρνάρα. Έτσι: Μια κυβέρνηση του 30% της ΝΔ με αυθαίρετα προστιθέμενες επιπλέον 50 βουλευτικές έδρες. Που ήταν 18% και έγινε 30% ύστερα από τις τρομοκρατικές επεμβάσεις των τροϊκανών και των Γερμανών αλλά και χάρη στις ” αστοχίες ” του ΣΥΡΙΖΑ για φορολόγηση των καταθέσεων και πρόσκληση των οικογενειών των αλλοδαπών. Με συμμετοχή του κατάλοιπου ΠΑΣΟΚ 12%. Και την εξαγνιστική συμβολή του μειλίχιου Κουβέλη που συμπράττει μνημονιακά εξαπατώντας τους ψηφοφόρους του. Καταλήγει στην πλήρη ανατροπή της λαϊκής ετυμηγορίας που καταδικαστικά και απόλυτα πλειοψηφικά απέρριψε 2 φορές, τα μνημόνια και τον δικομματισμό. Στο μεταξύ, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του ΕΚΑΒ, μόνο τον Ιούνιο καταγράφηκαν 350 απόπειρες αυτοκτονίας. Πού το πάνε λοιπόν οι συγκυβερνητικοί; Δεν είναι προφανές πως τον χειμώνα ή και νωρίτερα θα εκδηλωθεί εξέγερση και επακόλουθο χάος; Πώς βάζουν την προσωπική τους αξία οι Σαμαράς και Βενιζέλος ( πρωτίστως όμως ο Σαμαράς ) πάνω από τις ζωές των απελπισμένων συμπατριωτών τους; Και δεν εγκαταλείπουν τις ηγετικές κομματικές θέσεις τους ώστε να απαλλάξουν από τα δεσμά των υπογραφών τους ολόκληρη την Ελλάδα; Και να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε τις ευνοϊκές συγκυρίες στην Ευρωζώνη, για την αναδιαπραγμάτευση των χρεών και των δανειακών συμβάσεων; Την ώρα που ξεκινούν διώξεις στις τοκογλυφικές συμμορίες των τραπεζιτών (BARCLAYS,RBS, CITI, NOMURA, DEUTSCHE BANK κ.ά. ) για πρακτικές χειραγωγήσεων στις αγορές, η συγκυβέρνησή μας δουλικά χαρίζει δις στους ημεδαπούς τραπεζίτες, αρπάζοντάς τα από τους πολίτες. Δυστυχώς, το διήμερο της συζήτησης στην Βουλή, κουβέντα δεν ακούστηκε για διέξοδο της Ελλάδας από την κρίση. Πέρα από το ξεπούλημα των δημοσίων ακινήτων και επιχειρήσεων-και τις φυσικές καταγγελίες και αντεγκλήσεις επ’ αυτών-πρόταση και πρόγραμμα για την ανάπτυξη, χωρίς δανεικά, χωρίς παρασιτισμό, με τις δικές μας δυνάμεις και ιδιαιτερότητες, δεν παρουσιάστηκε, δεν εκτέθηκε. Και προπάντων, δεν προτάχθηκε η άμεση ανακήρυξη της ελληνικής Α.Ο.Ζ. που δίνει προοπτική και αναβαθμίζει την αξία και την αξιολόγηση της πατρίδας μας. ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ αλλά και ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ προτάσσουν τα κομματικά τους συμφέροντα, τις ιδιοτελείς και ψηφοθηρικές υστεροβουλίες αντί να προστρέξουν στην σωτηρία της κοινωνίας μας. Αναγκαστικά, πρέπει να έχουν και όλοι αυτοί την τύχη του Καρατζαφέρη, για να σωθεί ο τόπος. Ν.Κ.

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Τι θα πρέπει να ζητήσει απ' την Ευρώπη η νέα κυβέρνηση;

«Οι Έλληνες ψηφοφόροι έδωσαν την αντιφατική τους ετυμηγορία. Ενώ το 55 τοις εκατό ψήφισαν κόμματα που ήταν κατά των όρων του πακέτου στήριξης, εντούτοις μια κυβέρνηση υπέρ του πακέτου στήριξης, πρόκειται να σχηματιστεί - τέτοια είναι η φύση του εκλογικού συστήματος στην Ελλάδα (που επιβραβεύει το πρώτο κόμμα με μπόνους 50 επιπλέον βουλευτικές έδρες). Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας θα ηγηθεί της κυβέρνησης, παρόλο που ένας στους τρεις ψηφοφόρους που το υποστήριξαν, νοιάζονται ελάχιστα για το κόμμα και τον ηγέτη του, αλλά αισθάνθηκαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή από τον να τον ψηφίσουν, επειδή η εναλλακτική λύση -μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- θα μπορούσε να φέρει στο Έθνος σύσσωμη την οργή του Βερολίνου, της Φραγκφούρτης και των Βρυξελών. Αυτή είναι μια δυσοίωνη αρχή, για μια νέα κυβέρνηση με ένα βουνό προκλήσεων, όπως θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Λοιπόν τι έπεται; Αφήνοντας κατά μέρος τις ανοησίες των επόμενων ημερών (οι οποίες θα είναι αναγκαίες, πριν το εκφυλισμένο σοσιαλιστικό κόμμα Πασοκ βρει την «κατάλληλη επιχειρηματολογία» που θα του επιτρέψει να εξηγήσει στον εαυτό του, την υποστήριξη στην κυβέρνηση της Ν.Δ.) το σημαντικότερο στοιχειό, στο οποίο προσβλέπουν είναι η επικείμενη σύνοδος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 28 και 29 Ιουνίου, όπου ένα 3ο πακέτο οικονομικών μέτρων στήριξης θα συγκροτηθεί. Παρά τις διαμαρτυρίες της Γερμανίας (ότι η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει στους όρους και τις προϋποθέσεις του 2ου Πακέτου Οικονομικών μέτρων) η πραγματικότητα μας έχει ξεπεράσει και ουσιαστικά ακύρωσε το πακέτο 2ο πακέτο στήριξης. Για να το θέσουμε απλά, όλες οι βασικές υποθέσεις (κυρίως όσον αφορά στην ύφεση στην Ελλάδα και τις σχετικές προβλέψεις για τα φορολογικά έσοδα) έχουν παραβιαστεί από τα γεγονότα επί του εδάφους. Το 3ο πακέτο στήριξης είναι αναπόφευκτο, δεδομένου ότι ένα Grexit θα ισοδυναμούσε με την άμεση διάλυση της Ευρωζώνης. Αυτό που είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, είναι ότι η Ευρώπη θα ανταμείψει τη Νέα Δημοκρατία με χαλάρωση των όρων από2ο πακέτο στήριξης. Αυτή η χαλάρωση θα σήμαινε τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς, ένα θρίαμβο. Δυστυχώς ο ενθουσιασμός, θα είναι πιο σύντομος από αυτόν που ακλούθησε το 2ο πακέτο και σχεδόν ανύπαρκτος σε σχέση με την ευθυμία που έφερε το 1ο πακέτο στήριξης. Ποια θα είναι η ουσία του 3ο πακέτο στήριξης; Ένα 2ο πακέτο στήριξης, σε πιο light μορφή. Στην Ελλάδα θα δοθεί ένα επιπλέον χρονικό διάστημα 3 έως 5 χρόνων για να φέρει το δημοσιονομικό της έλλειμμα κάτω από το μαγικό όριο του 3%. Η κυβέρνηση Σαμαρά, η όποια είναι δεσμευμένη με τους όρους του 2ου πακέτου να περικόψει τις δημόσιες δαπάνες κατά 11. 5 δισ μέσα σε ένα μήνα, πιθανότατα θα του επιτραπεί τη γλιτώσει με μικρότερο στόχο, (ας πούμε 5 δισ) . Η Ελλάδα προφανώς θα δανειστεί επιπλέον 50 δισ και στη νέα συνταγή θα προστεθούν κάποιες ανακοινώσεις σχετικές με τη διαρθρωτική χρηματοδότηση των επενδυτικών σχεδίων. Κατά την εκτίμησή μου μια τέτοια χαλάρωση θα είναι η χειρότερη δυνατή εξέλιξη για την Ελλάδα και καταστροφική για την Ευρώπη. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί είμαι πεπεισμένος ότι μια χαλάρωση των όρων και των προϋποθέσεων της ελληνικής διάσωσης, θα επιφέρει ένα δυσμενές αποτέλεσμα για όλους. Η ελληνική οικονομία είναι πραγματικά τραυματισμένη. Οι πιστωτές και το κύκλωμά τους, έχουν πάθει τόση σοβαρή ζημιά, που ακόμη και αποτελεσματικές και κερδοφόρες επιχειρήσεις έχουν αποκοπεί από τις αγορές κεφαλαίων, αλλά και τις διεθνείς αγορές (εφόσον οι προμηθευτές δεν θα δέχονται τις ελληνικές τραπεζικές εγγυήσεις, τις οποίες οι ελληνικές επιχειρήσεις χρειάζονται για να εισάγουν πρώτες ύλες). Αυτοί οι πιστωτές θα πληγούν κάτω από αυτούς τους νέους όρους και προϋποθέσεις, όπως τους περιέγραψα παραπάνω. Ούτε η παράταση των αποπληρωμών των νέων δανείων στον αφερέγγυο κράτος (το οποίο όλοι γνωρίζουν ότι θα οδηγηθεί ξανά στη χρεοκοπία), ούτε τα νέα δάνεια θα αλλάξουν αυτή την κατάσταση. Επιπλέον οι νέες περικοπές δαπανών, ακόμη και αν είναι λιγότερες απ ότι είχε προβλεφθεί απ το 2ο πακέτο στήριξης, θα δώσουν άλλη μια ώθηση στην ύφεση. Με λίγα λόγια δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι μια τέτοια χαλάρωση, απλά θα παρατείνει τον μαρτυρικό θάνατο της ελληνικής κοινωνικής οικονομίας, ενώ την ίδια στιγμή θα εξαντλήσει τα ελάχιστα αποθέματα υπομονής χωρών, όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Φιλανδία και η Αυστρία. Για να το θέσω διαφορετικά, όταν τον επόμενο Δεκέμβριο ξεκαθαρίσει ότι ένα πιο χαλαρό ακόμη σχέδιο διάσωσης έχει αποτύχει, αυτή η συνειδητοποίηση θα προστεθεί στις εντάσεις που υπάρχουν ήδη στην Ευρώπη, επιταχύνοντας περαιτέρω τις φυγόκεντρες δυνάμεις που θα διασπάσουν την Ευρώπη. Έτσι, αν μια χαλάρωση της ελληνικής διάσωσης δεν πετύχει, τότε τι θα πετύχει; Για ποια πράγματα θα πρέπει να παζαρέψει η ελληνική κυβέρνηση; Η ουσία της πρότασής μου είναι, ότι η Ελλάδα για την ακρίβεια, δεν χρειάζεται περισσότερα χρήματα. Το να ρίξει κανείς επιπλέον «καλό» χρήμα μέσα στα βουνά «κακού» χρήματος, που έχουν μπει στην τρύπα της λιτότητας, είναι άστοχο. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια διαφορετική λογική. Μια νέα συνταγή σε αντίθεση με τις διαφορετικές δόσεις του ίδιου δηλητηρίου. Ελλάδα, Ισπανία, Ιρλανδία, Ιταλία, ολόκληρη η Ευρώπη απαιτεί, ότι για να σταματήσει ο ευρώ- εκτροχιασμός χρειάζονται 3 πράγματα: (α) άμεση ανακεφαλαιοποίηση των προβληματικών τραπεζών της από το EFSF, (με ρύθμιση της Κεντρικής τράπεζας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών ), (β) το καθεστώς του Μάαστριχτ για δανειοδότηση στην περιφέρεια να μετατραπεί σε θέμα της ΕΚΤ, (με παράλληλη έκδοση ομολόγων της ΕΚΤ), και (γ) ένα επενδυτικό πρόγραμμα αποκατάστασης που θα χρηματοδοτήσει από κοινού , από την ΕΤΕΠ και ΕΚΤ (σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκά θεσμικά ταμεία που δεν λειτουργούν σωστά). Αυτά τα τρία βήματα (αντικατοπτρίζουν τη Μετριοπαθή Πρότασή) θα αποδειχτούν λιγότερα ακριβά από τη σημερινή κλιμάκωση των άσκοπων διασώσεων. Η διαφορά είναι ότι δίνουν μια θαυμάσια ευκαιρία να ανατραπεί η κρίσης σε αντίθεση με τις διασώσεις που οδηγούν σε αδιέξοδα. Αλλά μπορεί μια ελληνική κυβέρνηση να διαπραγματευτεί όλα αυτά για λογαριασμό της ευρωπαϊκής Περιφέρειας; Φυσικά και όχι. Αλλά μπορεί να κάνει ένα γρήγορο ξεκίνημα ζητώντας τα ακόλουθα: Αντί των νέων δανείων ως μέρος του πακέτου το 3ο πακέτο στήριξης, η Ευρώπη να βγάλει από τα ελληνικά λογιστικά βιβλία τα χρήματα που της δόθηκαν για να τα παραχωρήσει σε ελληνικές τράπεζες και να κάνουν «ευρωπαϊκές» τις τράπεζες. Αυτό είναι βάσιμο και θα ακουγόταν ελκυστικό ακόμη και στην ΕΚΤ στο ΔΝΤ, στο Παρίσι και στην Ουάσιγκτον. Σε όλους τους γνώστες των οικονομικών. Επίσης, τη στιγμή που η Ελλάδα θα το ζητήσει, η Ισπανία θα προσθέσει τη φωνή της σε μια τέτοια εξαιρετικά λογική πρόταση. Και στη συνεχεία η Ιταλία. Ενδεχομένως και το Δουβλίνο. Μια νέα «ατζέντα» θα δημιουργηθεί στην Ευρώπη. Φυσικά όταν αρχίζει η μπίλια να κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, απαιτείται μια κυβέρνηση στην Αθήνα που να είναι ικανή να κοιτάξει τους γερμανούς εταίρους μας στα μάτια επίμονα, χωρίς δισταγμό. Δυστυχώς, η ομήγυρης της ΝΔ και το τσιράκι τους το Πασοκ, ήταν οι νικητές της μέρας με την υπόσχεση της γρήγορης εκκίνησης. Μπορεί να πραγματοποιήθηκε η ευχή της Ευρώπης αυτό το Σαββατοκύριακο. Σύντομα όμως θα ξαναθυμηθεί, ότι ο πιο εκδικητικός θεός είναι αυτός που πραγματοποιεί τέτοιες ευχές». Γιάννης Βαρουφάκης

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Ψηφίζουμε νηφάλια στην δημοκρατική Ευρώπη του φασισμού


Η Ευρώπη πέταξε τη μάσκα της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, πέταξε τον Λοκ, τον Μοντεσκιέ, τον Ρουσώ στα σκουπίδια. Φάρος και οδηγός της είναι μόνον ο Καρλομάγνος και αυτό πλέον το διατυμπανίζει. Επί δύο μήνες επιστράτευσε τους μηχανισμούς της, επιστράτευσε λυτούς και δεμένους, παντός χρώματος πολιτικούς της σε μια -μοναδική στην ιστορία- φασιστική επέμβαση, προκειμένου να επηρεάσει το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών. Το “δόγμα του σοκ” υιοθετείται πλήρως από Ε.Κ.Τ., Δ.Ν.Τ., Κομισιόν, Πρόεδρο και Βουλή της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τρομοκρατούν προς κάθε κατεύθυνση. Τα μέσα άλλαξαν: περάσαμε από τα tanks στις banks. Η πρόσφατη παρουσία του νέου Γάλλου Προέδρου στην ελληνική τηλεόραση ήταν ενδεικτική για τον υπαλληλικό ρόλο αμφοτέρων, δηλωτική για το προσχεδιασμένο της πτώχευσης που θα πλήξει όσους το φασιστικό σύστημα επιλέξει. “Ψηφίστε ό,τι θέλετε, αρκεί να συμφωνεί με αυτό που θέλουμε”. Αρκεί να τηρηθεί το απάνθρωπο μνημόνιο, που όχι μόνον πραγματοποιεί τα αντίθετα από όσα υπόσχεται, αλλά θεμελιώθηκε πάνω στο απόλυτο ψεύδος, στην πλήρη εξαπάτηση των πολιτών, στο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, στην απόλυτη έκπτωση των θεσμών που λειτουργούσαν (όσο λειτουργούσαν), μη εξαιρουμένου του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Δημοκρατία κατά τη σημερινή Ευρώπη είναι εκείνο το πολίτευμα, στο οποίο ο “κυρίαρχος λαός” έχει δικαίωμα επικύρωσης των εναντίον του εγκλημάτων. Κι αφού το πολίτευμα δεν είναι “ελέω Θεού”, αλλά στήνεται κάλπη, εννοείται επίσης ότι ο λαός είναι “κυρίαρχος” στην πολύπλευρη “ενημέρωση” του ενός. Εννοείται ότι προσέρχεται να αποφασίσει, βάσει τρομο-διλημμάτων, κατασκευασμένων συνθημάτων και τριτευόντων θεμάτων (από το ογκώδες μνημόνιο πόσα γνωρίζουμε;). Δημοκρατία λοιπόν για την Ευρώπη σημαίνει “ευθύνες για όσα συμβαίνουν στους πολίτες”, “μίζες και ασυλία για τους εκλεγμένους πολιτικούς”! Η ταύτιση των Ευρωπαίων με τα δυο ελληνικά κόμματα εξουσίας εξήγησε ως ένα βαθμό και τον εγχώριο φασισμό των δυο τελευταίων δεκαετιών. Ενώ από το 1821 εμπεδώνουμε πόσο αδύναμοι είμαστε, πόση ανάγκη χρημάτων και εκσυγχρονισμού έχει ο ελληνικός πολιτισμός, εντελώς “ξαφνικά, απρόσμενα και αναπάντεχα” την τελευταία δεκαετία ξαναγράφεται η (λειψή) ιστορία μας επί το ευρωπαϊκότερον, το μουσουλμανικότερον, το αυτοκρατορικότερον, το διεθνιστικότερον. Ο συνωστισμός των τούρκικων σήριαλ στην “πολύπλευρη” ενημέρωση είναι προφανώς συμπτωματικός. Εξίσου “ξαφνικά”, εκτός των PIGS, “πρόβλημα χρέους” παρουσίασε και η Κύπρος. Το διαπίστωσε η Moody’s, η οποία προφανώς διαπίστωσε ότι το χρέος της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, δεν συνορεύει με το οικόπεδο Λεβιάθαν. Ενώ το θέμα “Ιραν” ήταν έτοιμο να σκάσει, ξαφνικά προέκυψε “πρόβλημα δημοκρατίας” στη Συρία. Κάτι προβλήματα δικτατόρων σε Αίγυπτο και Λιβύη “τακτοποιήθηκαν”. Τι μένει; Το “πρόβλημα” της Ελλάδας, που ίσως να λυθεί με τη “μέθοδο Γιουγκοσλαβίας”. Το “Δουβλίνο 2” άνοιξε τα σύνορα, τώρα πρέπει να προστατευτούν οι μετανάστες από τη “ρατσιστική βία” των Ελλήνων. Όσο για τους μουσουλμάνους της Θράκης… Θα προσέλθουμε λοιπόν στην κάλπη με άξονα το φόβο, με θέμα τα χαστούκια, τα τσεκούρια και τις μολότωφ ή θα προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε όσα συμβαίνουν; Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται υπό κατοχή και η κατοχή αυτή απειλεί με το φασισμό της όλα τα κράτη, όλα τα έθνη. Όχι όμως ταυτόχρονα, τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση. Την ίδια στιγμή, η Ε.Ε. επιχειρεί να ορίσει τον φασισμό έξω απ’ αυτήν. Πετώντας τον διαφωτισμό στα σκουπίδια, η Ευρώπη δηλώνει ότι δεν τον χρειάζεται πια. Της αρκεί ο ανθρωπισμός της γκιλοτίνας και των γκούλαγκ (που περιέργως, διαδέχθηκαν τον διαφωτισμό). Τι κάνουμε; Η ανάλυση του πώς φτάσαμε εδώ πρέπει να συνεχιστεί. Ταυτόχρονα, ενημερώνουμε όσο περισσότερους ευρωπαίους πολίτες μπορούμε. Κατανοούμε ότι πέρα από την προπαγάνδα που υφίστανται, δεν έχουν το κίνητρο να μας προσέξουν, όπως κι εμείς δεν προσέχαμε τη Γιουγκοσλαβία πριν μερικά χρόνια. Τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα υπέγραψαν την καταδίκη μας. Από ευρωπαϊκή ιδεολογία; Το ένα σίγουρα όχι, και τα δυο όμως, συρόμενα-εκβιαζόμενα από το φόβο της αποκάλυψης των σκανδάλων στα οποία ενεπλάκησαν. Η “αριστερά” και η “δεξιά” που πιστέψαμε επί 40 χρόνια εξαφανίστηκαν, με τρόπο που μαρτυρά ότι ουδέποτε υπήρξαν, έτσι όπως αυτοπροσδιορίστηκαν. Όμως ακούμε και πάλι για “κεντροαριστερές” και “κεντροδεξιές” λύσεις! Πόσο εύκολο είναι να εμπλακούμε σε ένα νέο, ψευδεπίγραφο διχασμό; Ψηφίζουμε νηφάλια ως προς αυτούς που θέλουν να μας παρασύρουν, ψηφίζουμε χωρίς φόβο, αλλά με πάθος για ελευθερία, για ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ψηφίζουμε, γνωρίζοντας ότι τελείωσε η εποχή της δια της ψήφου -μόνον- επίλυσης των θεμάτων, συνειδητοποιώντας ότι την επαύριο -στην καλύτερη περίπτωση- έχουμε πάρα πολλή δουλειά… 15-6-2012 Στέργιος Ζυγούρας

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Financial Times:”Μήπως οι Έλληνες γελάσουν τελευταίοι”;

”Η χρεοκοπία θα είναι καταστροφική για την Ελλάδα και η συνεπακόλουθη μετάδοση της κρίσης θα είναι ζημιογόνος για την Ευρώπη. Αυτή είναι η κοινή εκτίμηση. Η συζήτηση που διεξάγεται περιστρέφεται μόνο στο πόσο ισχυρή θα είναι η μετάδοση της κρίσης και ποιος θα πρέπει να είναι ο χειρισμός για τα υπερχρεωμένα κράτη αλλά και για τους μεγάλους χρηματοδότες της Ε.Ε. Μήπως, όμως, η συζήτηση κινείται σε λάθος βάση; Εκτός ευρωζώνης η Ελλάδα θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνη για το σύστημα στο οποίο πραγματικά ποτέ δεν ανήκε… Μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα επιτυχούς ανάκαμψης!Υπάρχει ένα σενάριο που παραγνωρίζεται, βάσει του οποίου η χρεοκοπία δεν καταλήγει σε καταστροφή για την Ελλάδα. Σε αυτήν την περίπτωση, η πραγματική και πιο υπαρξιακή απειλή για την ευρωζώνη είναι πολύ διαφορετική. Σε αυτό το σενάριο εκείνοι που γελούν τελευταίοι είναι οι Έλληνες. Ας δούμε, όμως, αυτό το σενάριο. Οι άμεσες επιπτώσεις από την αποχώρηση ή την εκδίωξη της Ελλάδας από την ευρωζώνη σίγουρα θα είναι ισοπεδωτικές. Θα ενταθεί η φυγή κεφαλαίου, θα πυροδοτηθούν η υποτίμηση και ο πληθωρισμός. Θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί και να γίνει επαναδιαπραγματεύσιμη η ονομαστική αξία όλων των υπαρχόντων συμβολαίων, φέρνοντας χρηματοοικονομικό χάος. Αυτό που ενδεχομένως να αποδειχθεί πολιτικά ολέθριο είναι πως μπορεί τελικά να απαιτηθεί περισσότερη λιτότητα, καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να καταγράφει πρωτογενές έλλειμμα, το οποίο θα πρέπει να εκμηδενιστεί εάν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ σταματήσουν να χρηματοδοτούν.Αυτή η διαδικασία, όμως, θα οδηγήσει και σε σημαντική υποτίμηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας (50 δραχμές για 1 ευρώ ποιος θα πάρει;). Παρ’ όλα αυτά, έτσι θα τεθεί σε κίνηση μία διαδικασία προσαρμογής, που σύντομα θα οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό της οικονομίας και θα τη θέσει σε δρόμο βιώσιμης ανάπτυξςη. Πράγματι, ίσως υπάρξει εκτίναξη της ανάπτυξης, πιθανότατα για μεγάλη χρονική περίοδο, εάν υιοθετηθούν λογικές πολιτικές για την ανάκτηση της μακροοικονομικής σταθερότητας. Ποια στοιχεία στηρίζουν αυτήν την υπόθεση; Ας δούμε τι έγινε σε χώρες που χρεοκόπησαν και υποτίμησαν τα νομίσματά τους και τις χρηματοοικονομικές κρίσεις της δεκαετίας του 1990. Όλες αρχικά υπέφεραν με σοβαρή ύφεση, που όμως διήρκεσε για ένα ή δύο χρόνια. Ακολούθησε η ανάκαμψη. Η Νότιος Κορέα κατέγραψε εννέα έτη συνεχούς ανάπτυξης με μέσο ετήσιο ρυθμό 6%. Η Ινδονησία, η οποία υπέστη αλυσιδωτές χρεοκοπίες, οι οποίες οδήγησαν στην κατάρρευση σχεδόν κάθε τράπεζας της χώρας, την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε ετησίως κατά 5%. Η Αργεντινή κατά 8% και η Ρωσία πάνω από 7%. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι υπάρχει ζωή και μετά τις χρηματοοικονομικές κρίσεις.Βεβαίως, στην περίπτωση της Ελλάδας υπάρχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες. Ο χαμηλός λόγος των εξαγωγών ως ποσοστό του ΑΕΠ λέγεται ότι αποκλείει την πιθανότητα ανάκαμψης που να στηρίζεται στις εξαγωγές. Το επιχείρημα αυτό, όμως, δεν είναι ισχυρό, επειδή οι κρίσεις μπορεί να οδηγήσουν σε δραστικό επαναπροσδιορισμό της οικονομίας.Η Ινδία, επί παραδείγματι, κατάφερε να διπλασιάσει τον λόγο των εξαγωγών ως προς το ΑΕΠ μέσα σε μία δεκαετία μετά την κρίση του 1991 και τον επαναδιπλασίασε την επόμενη δεκαετία χωρίς μεγάλη υποτίμηση.Επιπλέον, η Ελλάδα θα υποστεί υποτίμηση γιγαντιαίων διαστάσεων. Μία τέτοια αλλαγή αδιαμφισβήτητα θα δημιουργήσει νέες ευκαιρίες για εξαγωγές και θα μετατρέψει δραστηριότητες που μέχρι πρότινος δεν είχαν εμπορικό πλεονέκτημα σε εμπορικές ευκαιρίες. Ουδείς μπορεί να προβλέψει ποιες θα είναι αυτές οι εξαγωγές. Θα δημιουργηθούν, όμως, ισχυρά κίνητρα από τη σούπερ ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία, γεγονός που είναι αδιαμφισβήτητο. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι κατά τα μέσα του 2013 η ελληνική οικονομία ανακάμπτει, ενώ η υπόλοιπη ευρωζώνη παραμένει σε ύφεση. Ο αντίκτυπος στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στην Ιταλία, που θα παλεύουν ακόμη με τη λιτότητα, θα είναι ισχυρός. Οι ψηφοφόροι των συγκεκριμένων χωρών θα αρχίσουν να παρατηρούν την επιτυχία της γειτονικής Ελλάδας, που όλοι μέχρι πρότινος περιφρονούσαν.Θα αρχίσουν να διερωτώνται γιατί οι δικές τους κυβερνήσεις δεν ακολουθούν το ελληνικό παράδειγμα και θα ενταθούν οι φωνές που θα τάσσονται υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, το ελληνικό παράδειγμα θα μπορούσε να αλλάξει θεμελιωδώς τα κίνητρα των χωρών να παραμείνουν στην ευρωζώνη, ειδικότερα εάν το οικονομικό περιβάλλον εξακολουθήσει να είναι δυσμενές. Σε αυτό το σημείο, θα επηρεαστεί και η Γερμανία. Σήμερα η Γερμανία κάνει τα ελάχιστα για να παραμείνει ενωμένη η ευρωζώνη και μάλιστα με απροθυμία. Εάν, όμως, η έξοδος γίνει ελκυστική πρόταση για τα μέλη της ευρωζώνης, τότε η Γερμανία θα βρεθεί στο στόχαστρο. Θα της ζητηθεί να δείξει μεγαλοθυμία αντί για την τρέχουσα τσιγκουνιά ως ύστατη δοκιμασία για το πόσο πολύ εκτιμά την ευρωζώνη. Η απάντηση μπορεί να ξαφνιάσει. Ο γερμανικός λαός μπορεί ξαφνικά να συνειδητοποιήσει ότι η ευρωζώνη προσφέρει στη χώρα όχι ένα, αλλά δύο «αλόγιστα προτερήματα»: χαμηλά επιτόκια, που είναι και ο παράδεισος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, και ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία καθώς δένεται με πιο αδύναμους εταίρους. Σε αυτήν την περίπτωση, η Γερμανία θα πρέπει να προσφέρει στους εταίρους της μία πολύ πιο ελκυστική συμφωνία για να τους κρατήσει στην ευρωζώνη.Αυτό το σενάριο βρίθει ειρωνικών καταστάσεων. Η Ελλάδα, που τώρα θεωρείται ο παρίας που μολύνει την ευρωζώνη, θα είναι πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος για την επιβίωση του ευρώ εάν εκδιωχθεί. Εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη στην Ελλάδα, τότε μπορεί να υπάρξει ο κίνδυνος μετάδοσης της… επιτυχίας. Η συνεχιζόμενη ελληνική τραγωδία μπορεί να έχει τελικά αίσιο τέλος για την Ελλάδα. Η τραγωδία, όμως, θα συνεχιστεί για την ευρωζώνη και ίσως για όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα”.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Τὸ πειραματόζωον θέλει νά ζήσῃ!

Του ΑΛΦΟΝΣΟΥ ΒΙΤΑΛΗ Το πειραματόζωο αντέδρασε. Και αντέδρασε ανατρεπτικά, σαρώνοντας σε πρώτη φάση κυριολεκτικά τους βασικούς πυλώνες του πολιτικού συστήματος, στέλνοντας στα “τάρταρα” την Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ. Το σχεδόν ετοιμοθάνατο πειραματόζωο, τράνταξε τα πάντα με το καθαρό και ηχηρό μήνυμα του ότι θέλει να επιβιώσει, ότι δεν θέλει άλλο από το φάρμακο που το οδηγεί σταθερά στο θάνατο. Η λαϊκή βούληση κάτι παραπάνω από καθαρή και κρυστάλλινη ζητά επιτακτικά αλλαγή πολιτικής , αλλαγή πορείας, αλλαγή πλεύσης για την χώρα. Ζητά πολιτικές τουλάχιστον επιβίωσης και όχι ακόμα μεγαλύτερης εξαθλίωσης. Και αν το μνημόνιο δεν είναι δυνατόν να καταργηθεί εδώ και τώρα, ζητά τουλάχιστον να αλλάξουν οι επαχθείς και απάνθρωποι όροι του. Ο Ελληνικός λαός , αυτό το πειραματόζωο των “εξτρεμιστών του νεοφιλελευθερισμού”, διεκδικεί την δική του ευκαιρία να επιβιώσει. Και την διεκδικεί σε ένα περιβάλλον που καταγράφονται σημαντικές αλλαγές . Με τον άξονα των “Μερκοζί” πλέον να μην υπάρχει πλέον μετά την ήττα στην Γαλλικές Προεδρικές Εκλογές του Ν. Σαρκοζί και την επικράτηση του Φ. Ολάντ , με την Ρουμανία να πετυχαίνει μετά από αναδιαπραγμάτευση με το Δ.Ν.Τ χαλάρωση της ασφυκτικής δημοσιονομικής πολιτικής , μετά από εκλογική ανατροπή της Δεξιάς Κυβέρνησης , με την Ιρλανδία στις 31 Μαϊου να είναι έτοιμη να πει “όχι” στο δημοψήφισμα στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο που επέβαλαν οι “Μερκοζί”. Η κατανόηση του “σεισμού της κάλπης” , αλλά και του μηνύματος που εξέπεμψε ένας ολόκληρος λαός, είναι μια σημαντική παράμετρος που όλοι οφείλουν να καταλάβουν. Στις κρίσιμες μέρες που ακολουθούν και στους ποικίλους εκβιασμούς που πιθανόν να επιχειρηθούν, η ενότητα του Ελληνικού λαού, είναι μονόδρομος. Οι πολίτες είναι ρεαλιστές , απαίτησαν με συντριπτικό τρόπο ανατροπή, όμως καταννοούν ότι δεν μπορούν όλα να γίνουν σε λίγα 24ωρα. Συνεπώς ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα , ομαλής και σταθερής απεμπλοκής από την αθλιότητα των βάρβαρων μνημονίων, μπορεί να είναι το σημείο της σύγκλισης και της έκφρασης της ενότητας του λαού και μιας ευρείας πολιτικής συμμαχίας. Μιας συμμαχίας χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς , που θα έχει ως μόνο στόχο την πραγματική σωτηρία της χώρας , με την απεμπλοκή της από τα εξωπραγματικά και βάρβαρα μνημόνια και με σταθεροποίηση της θέσης της στην Ευρώπη. Η χώρα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ευρώπη , αυτό δεν αμφισβητείαται και όσοι επιχείρησαν εκτός ή εντός Ελλάδας , να δημιουργήσουν αμφιβολλίες γι΄αυτό, το έκαναν μόνο για να εκβιάσουν. http://logioshermes.blogspot.com/2012/05/blog-post_1957.html?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

ANΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΩΝ

Oι Ελεύθεροι Χρεοκοπημένοι συνυπογράφουν το Συμβόλαιο Τιμής που συντάχθηκε στις 10 Απριλίου 2012 ανάμεσα στους Ανεξάρτητους Έλληνες και σε αντιμνημονιακούς πολιτικούς φορείς, συλλογικότητες και κινήματα. Αποδεχόμαστε την κοινή δέσμευση όλων των πλευρών ότι δεν θα υπάρξει καμιά συνεργασία με κανένα κόμμα η φορέα που έχει ταχθεί υπέρ του μνημονίου. Τονίζουμε ότι πρόκριμα για αυτή την επιλογή μας ήταν η αντίληψη πως δεν αρκεί σήμερα να είναι κανείς μόνο αντιμνημονιακός, αλλά πρέπει να είναι και ενωτικός. Η συνεργασία των Ανεξάρτητων Ελλήνων με τους Αντιμνημονιακούς Πολίτες, το Άρμα Πολιτών και ομάδες ενεργών πολιτών ήρθε στην κατάλληλη στιγμή, ώστε να δώσει το μήνυμα για την ενότητα του πατριωτικού, δημοκρατικού και αντιμνημονιακού χώρου. Προχωράμε ενωμένοι και αισιόδοξοι στην κρισιμότερη εκλογική αναμέτρηση μετά τη μεταπολίτευση και ευελπιστούμε να διευρυνθεί και μετεκλογικά η ενότητα των Ελλήνων που ζητάνε εθνική ανεξαρτησία, κάθαρση του πολιτικού βίου και αξιοπρεπή διαβίωση.

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Οι Ελευθεροι Χρεοκοπημενοι στηριζουν Καμμενο-Μαρια-Δημαρα

Οι Ελευθεροι Χρεοκοπημενοι στηριζουν Καμμενο-Μαρια-Δημαρα Στη συνελευση των Ελευθερων Χρεοκοπημενων, οι αποφασεις που παρθηκαν ηταν οι εξης: 1) η ΔΗΠΕ ως συντονιστικη των ομαδων δεν λειτουργει σαν κομμα και αφηνει ελευθερη καθε ομαδα να στηριξει οποιο αντιμνημονιακο συνασπισμο η κομμα θελει κατα το δοκουν...ετσι αλλες ομαδες της θα στηριξουν Καμμενο-Μαρια-Δημαρα, αλλες Παπαθεμελη-ΕΠΑΜ και αλλες δεν θα βγαλουν αποφαση στηριξης. 2) οι Ελευθεροι Χρεοκοπημενοι με μεγαλη πλειοψηφια αποφασισαν να στηριξουν την επιλογη Καμμενου-Μαρια-Δημαρα (μονο για τις εκλογες) με βαση το σκεπτικο οτι πριν ανακοινωθει ο εκλογικος αυτος συνασπισμος καποιοι απο μας σκεφτοντουσαν να ψηφισουν ειτε Μαρια, ειτε Καμμενο...επιπλεον γιατι ειχαμε πει οτι θα στηριξουμε ενωτικες προσπαθειες και τελος γιατι η συνεργασια αυτη φαινεται οτι θα εξασφαλισει διψηφιο ποσοστο στις εκλογες και ετσι δημιουργουνται οι προυποθεσεις να βγει αξιωματικη αντιπολιτευση με φανερη την ελπιδα να κοψει πρωτη το νημα στις μεθεπομενες εκλογες που εκτιμουμε οτι θα γινουν συντομα καθως τωρα βιωσιμη κυβερνηση δεν θα προκυψει. 3) αποφασισαμε να επιδιωξουμε συναντηση με τους επικεφαλης του συνασπισμου που θα στηριξουμε ωστε να υπογραφει συμβολαιο τιμης οτι ο συνασπισμος δεν θα επιδιωξει μετεκλογικα συνεργασιες με μνημονιακα κομματα. 4) η αποφαση αυτη των Ελευθερων Χρεοκοπημενων δεν δεσμευει ολα τα μελη τους να ψηφισουν μονοκουκι, καποιοι απο μας θα ψηφισουν Παπαθεμελη-ΕΠΑΜ η ΚΚΕ...ετσι νομιζω δινουμε το μηνυμα οτι λειτουργουμε αμεσοδημοκρατικα και χωρις κομματικη πειθαρχια.

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Τελικός στόχος η δήμευση της περιουσίας των Ελλήνων

Η υπαγωγή της χώρας στο μηχανισμό στήριξης και οι όροι που συνόδευσαν τη δανειακή βοήθεια έχουν δημιουργήσει μια πραγματικότητα, η οποία πλέον, έπειτα από δύο χρόνια Μνημονίου, επιτρέπει την εξαγωγή ορισμένων συμπερασμάτων. Στο παρόν άρθρο επικεντρωνόμαστε στην άνευ προηγουμένου επίθεση που έχει εξαπολύσει η τρόικα, σε συνεργασία με τις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν το Μνημόνιο, στην ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων. Μια ψυχρή ματιά στην κλιμάκωση των μέτρων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στόχος αυτής της πολιτικής είναι η δήμευση της ελληνικής ιδιοκτησίας. Κι αν υποθέσει κάποιος ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απόρροια συνειδητού σχεδιασμού, το αποτέλεσμα θα είναι ακριβώς αυτό. Διότι με τις επιβαρύνσεις που επιβάλλονται στην ιδιωτική περιουσία είναι πολύ δύσκολο πλέον για τους Έλληνες να κρατήσουν ακόμα και την πρώτη κατοικία τους. Έστω κι αν αυτή είναι ένα μέσο διαμέρισμα σε μια μέση περιοχή. Οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται. Και θα μειωθούν κι άλλο. Η ανεργία αυξάνεται. Και θα αυξηθεί κι άλλο. Το ίδιο και τα τεκμήρια. Οι αντικειμενικές αξίες, επίσης. Οι φοροελαφρύνσεις για τα στεγαστικά θα καταργηθούν. Ένας εργαζόμενος, το εισόδημα του οποίου έχει συρρικνωθεί δραματικά, αλλά μένει σ' ένα σπίτι το οποίο αγόρασε όταν η οικονομική του κατάσταση ήταν διαφορετική, θα φορολογηθεί με βάση το ύψος των τεκμηρίων, το οποίο ενδεχομένως να υπερβαίνει το εισόδημά του, ενώ ταυτόχρονα θα κληθεί να πληρώσει όλα τα υπόλοιπα: έκτακτα χαράτσια που γίνονται μόνιμα, ΦΑΠ, ΕΤΑΚ και άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός. Όταν σε ένα τέτοιο τοπίο κατακρήμνισης εισοδημάτων, εφιαλτικής ανεργίας και της μεγαλύτερης μεταπολεμικής ύφεσης συνεχίζουν να επιβάλλονται όλο και περισσότεροι... φόροι στην ιδιωτική ακίνητη περιουσία, με την πλειοψηφία των πολιτών να αδυνατεί να ανταποκριθεί, διότι το εισόδημα της πλέον δεν της το επιτρέπει, η κατάληξη θα είναι η κατάσχεση του ακινήτου από την εφορία ή την τράπεζα ή η «εγκατάλειψή» του από τον ιδιοκτήτη του. Τέτοιας έκτασης μαζική δήμευση ιδιωτικής περιουσίας δεν έχει προηγούμενο και, πάντως, όχι σε δημοκρατίες δυτικού τύπου. Ίσως στη σκληρή εκδοχή του αλήστου μνήμης υπαρκτού σοσιαλισμού. Αυτό που θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες θα είναι τρομακτικό. Η δε απλοποίηση των διαδικασιών κατάσχεσης, στην οποία επέμεινε η τρόικα, θα επιταχύνει την αρπαγή της ιδιοκτησίας. Η θεωρία περί εσωτερικής υποτίμησης μέσω της πτώσης της τιμής των ακινήτων, λόγω των εκατοντάδων χιλιάδων πλειστηριασμών που θα ακολουθήσουν, εκτός από γελοία είναι και ομολογία εγκλήματος. Καταστρέφουν τις περιουσίες και τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, ενός ολόκληρου λαού, για να «πετύχει» το πρόγραμμά τους. Αφήνουν άστεγες χιλιάδες οικογένειες, επικαλούμενοι την «προσαρμογή». Η ανατριχιαστική έξωθεν παρότρυνση προ καιρού, «ας πουλήσουν οι Έλληνες τα σπίτια τους για να πληρωθεί το χρέος», μαρτυρεί πολλά για τις σκέψεις των δανειστών. Οι Ευρωπαίοι ποτέ δεν μπόρεσαν να χωνέψουν το υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα. Ούτε το γεγονός ότι πάρα πολλοί Έλληνες έχουν δεύτερο σπίτι ή εξοχικό. Ούτε το «κακό συνήθειο» οι ελληνικές οικογένειες να πασχίζουν ν' αφήσουν «ένα κεραμίδι» στα παιδιά τους. Τώρα είναι η ευκαιρία να διορθώσουν αυτή την «ιδιαιτερότητα». Στο όνομα του Μνημονίου. Με αυτό τον τρόπο θα επιτύχουν και κάτι άλλο: Θα πλήξουν όχι μόνο το οικονομικό, αλλά και το πολιτικό απόθεμα του Έλληνα. Η ακίνητη ιδιοκτησία, εκτός από οικονομικό μαξιλάρι, αποτελούσε και πολιτικό εργαλείο, τρόπον τινά, στο βαθμό που του επέτρεπε σε μια δύσκολη στιγμή να τη χρησιμοποιήσει είτε πωλώντας τη είτε ενοικιάζοντάς τη είτε αξιοποιώντας τη με οποιονδήποτε τρόπο, διεκδικώντας ένα βαθμό αυτονομίας, που συνδιαμόρφωνε μια στάση ζωής και μια θεώρηση των πραγμάτων. Τώρα η ζωή των Ελλήνων και η θεώρηση των πραγμάτων αλλάζουν. Είναι πλέον στο χέρι του ελληνικού λαού να αντισταθεί στην πολιτική που έχει ως στόχο να τον εκμηδενίσει. Εναπόκειται στους Έλληνες να αποτρέψουν τον ξεριζωμό τους από τα ίδια τους τα σπίτια και τη μετατροπή τους σε ανέστιο πληθυσμό. Οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους μετρούν αντιδράσεις. Κι όσο δεν συναντούν αντίσταση, θα συνεχίζουν. Μέχρι τέλους. . http://kostasxan.blogspot.com/2012/04/blog-post_8534.html

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η
Φίλες και φίλοι. Η Πρωτοβουλία Δημοκρατικής και Πατριωτικής Ένότητας ( ΔΗ.Π.Ε.) σας καλεί σε συνάντηση γνωριμίας και συνεννόησης στην Αθήνα, το Σάββατο 7 Απριλίου στις 11.30, στο ξενοδοχείο STANLEY στην πλ. Καραϊσκάκη (σταθμός μετρό “Μεταξουργείο”.). Η συνάντηση αυτή, σκοπό έχει την μεταξύ μας γνωριμία και την ανίχνευση των δυνατοτήτων και περιθωρίων πολιτικής συνεργασίας, οιασδήποτε μορφής. Ως ΔΗ.Π.Ε., έχουμε συγκροτηθεί στις 18/2 από ομάδες ανεξάρτητων πολιτών που σχημάτισαν κοινή Συντονιστική Επιτροπή και Επιτροπή ηλεκτρονικής Επικοινωνίας. Στην συνάντησή μας, o εκπρόσωπος κάθε ομάδας θα έχει τη δυνατότητα να λάβει το λόγο και να τοποθετηθεί σε σχέση με τα παρακάτω ερωτήματα: . Α) Πιστεύετε πως πρέπει να λειτουργήσει κοινός συντονιστικός φορέας των ομάδων; Β) Εκτιμάτε πως πρέπει να συνεργαστούμε σε κοινές δράσεις και να προχωρήσουμε και στην προβολή τους μεσω διαδικτύου, εντύπων, ραδιοφώνου; Γ) Υπάρχει δυνατότητα κοινής εκλογικής παρέμβασης των ομάδων; Η συνάντησή μας είναι διερευνητική και φυσικά δεν δημιουργεί δεσμεύσεις ή υποχρεώσεις. Προτείνουμε κάθε ομάδα να έχει έναν αντιπρόσωπο και αν υπάρξει χρονική ευχέρεια να παρέμβουν και μεμονωμένα πρόσωπα ως παρατηρητές. H πρόσκληση αφορά σε ομάδες πολιτών και συλλογικότητες. . Η προσυνεννόηση και δήλωση συμμετοχής, είναι απαραίτητη! Επικοινωνία: dipe-net.gr / Νίκος Καραβαζάκης nbsv@otenet.gr / Κώστας Παπαδόπουλος rainplace9@gmail.com /Δημήτρης Κυριόπουλος jimceasar@hotmail.com / κινητό:6980133016. . Με φιλικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς Η Συντονιστική Επιτροπή της ΔΗ.Π.Ε. . 7 σημεία σύγκλισης! 1. Κατάργηση των δανειακών συμβάσεων/μνημονίων, αναδιαπραγμάτευση του δημοσιονομικού χρέους, απόρριψη του άδικου και υπερβολικού τμήματός του. 2. Ανακήρυξη της ελληνικής Α.Ο.Ζ. έκδοση "πατριωτικού ομολόγου" με αντίκρισμα ένα μικρό ποσοστό του εθνικού ορυκτού πλούτου, άμεση αξιοποίησή του προς όφελος του λαού. Λογιστικός συμψηφισμός των γερμανικών πολεμικών οφειλών. 3. Καταγραφή, διαχείριση, αποτροπή, ανακοπή της λαθρομετανάστευσης. 4. Συνταγματική μεταρρύθμιση και θέσπιση δημοψηφισμάτων, κάθετος διαχωρισμός των εξουσιών. Δίωξη όσων ευθύνονται για την εξαχρείωση της χώρας και του κράτους, δήμευση των παρανόμων περιουσιών. 5. Επείγουσα αποκατάσταση της αξιοπρεπούς διαβίωσης, Υγεία και ελληνική Παιδεία για όλους τους πολίτες, άμεση περιστολή σπατάλης, αναλογική κατανομή των βαρών προσαρμογής της οικονομίας, κατάργηση των χαρατσιών. 6. Ανοικοδόμηση εκ βάθρων της ελληνικής οικονομίας με αναπτυξιακή προοπτική και έμφαση στον πρωτογενή τομέα και την Περιφέρεια , την ενεργειακή ανεξαρτησία και την αυτάρκεια. 7. Επανεξέταση-αναθεώρηση του δόγματος εξωτερικής κι αμυντικής πολιτικής.

Διαβάστε την προφητική επιστολή που έστειλε λίγο πριν το θάνατό του ο Μανώλης Ρασούλης!

Διαβάστε την προφητική επιστολή που έστειλε λίγο πριν το θάνατό του ο Μανώλης Ρασούλης! Λίγους μήνες πριν το θάνατό του, ο Μανώλης Ρασούλης έστειλε την τελευταία προφητική επιστολή του στην φίλη του και δημοσιογράφο Ζωή Νιομανάκη στη Γερμανία. Ένα χρόνο μετά, η εφημερίδα «Το Ποντίκι» δημοσιεύει το κείμενο της επιστολής. «Οι ανίκανοι και άπληστοι μετέτρεψαν την Ελλάδα σε money-land«, έγραψε ο Μανώλης Ρασούλης αναφέροντας: »Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν: «Άκουσον μεν, πάταξον δε«. Ο σκοπός της επιστολής μου είναι να στείλω δυο μηνύματα: 1. Εγώ προσωπικά δεν δέχομαι τους τίτλους pigs-οκνηρός-ασωτος κλπ που μας φόρτωσαν γενικεύοντας κάποιοι από τα βόρεια. 2. Υπάρχει μια Ελλάδα μες στην Ελλάδα, όπως υπήρχε μια Γερμανία από το 1933 ως το 1945″. Παράλληλα, ο αγαπημένος Έλληνας τραγουδοποιός ανέφερε: «Η αλήθεια είναι ότι εδώ και 25 χρόνια, ζώντας με τους συμπατριώτες μου, βιώνοντας μια διαρκώς γενικευόμενη, αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, έλεγα ότι αυτό το στυλ θα καταστρέψει την Ελλάδα, μπορεί και την ανθρωπότητα. Έκανα οτιδήποτε για να εκφράσω το αντίδοτο. Μάλλον απ’ ό,τι φαίνεται ηττήθηκα!». Τέλος, ολοκληρώνοντας της επιστολή του σημείωσε: «Αν, λόγω κρίσης οι νεοέλληνες ξαναχαθούμε στη διασπορά, θα ήθελα να έρθουν στην Ελλάδα ποιητές, διανοούμενοι, επιστήμονες από όλο τον κόσμο και από εδώ να ξεκινήσει μια προσπάθεια διαιώνισης της ζωής πάνω στον πλανήτη σε ένα ανώτερο επίπεδο». http://prosexw.blogspot.com/2012/03/blog-post_29.html

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Νότης Μαριάς: Άμεση τιτλοποίηση του κατοχικού δανείου

Η ελληνική πλευρά μπορεί να εγγράψει το «γερμανικό χρέος προς την Ελληνική Δημοκρατία» στις ανείσπρακτες οφειλές προς το Ελληνικό Δημόσιο! Καθώς βαθαίνει καθημερινά η υπερχρέωση της χώρας και μαζί τα κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα στα οποία μας έχει οδηγήσει η συνταγή της τρόικας, καθίσταται πλέον εμφανές ότι η έξοδος από το Μνημόνιο μπορεί να γίνει μόνο με την ανάληψη μεγάλων πολιτικών πρωτοβουλιών. Σύμφωνα με εμπεριστατωμένες μελέτες (Α. Μπρεδήμας ΝΟΒ 58/2010), η δικαστική διεκδίκηση εκ μέρους της Ελλάδας των πολεμικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου παρουσιάζει ορισμένες δυσκολίες, παρότι, βεβαίως, είναι πέραν πάσης αμφισβητήσεως το γεγονός ότι η Γερμανία μας οφείλει για τις παραπάνω αιτίες το ποσό των 162 δισ ευρώ, πέραν των τόκων και πέραν των οφειλών για τα θύματα του Διστόμου και των άλλων μαρτυρικών ελληνικών πόλεων. Για το λόγο αυτό, από πλευράς επιστήμης, αναζητείται η δικαστική εκείνη οδός η οποία θα είναι η πλέον πρόσφορη για την ευδοκίμηση των δικαστικών ενεργειών της χώρας μας κατά της Γερμανίας για το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου. Τελικά, η ελληνική κυβέρνηση με επίσημο τρόπο, στη Βουλή, στις 13 Δεκεμβρίου 2010, δέχτηκε ότι οι σχετικές κρατικές διεκδικήσεις μας σε σχέση με τις γερμανικές αποζημιώσεις ανέρχονται στο συνολικό ποσό των 162 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους, από τα οποία 108 δις ευρώ αφορούν στις πολεμικές επανορθώσεις και 54 δισ. ευρώ στο αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Σύμφωνα με το Γάλλο οικονομολόγο Ζακ Ντελπλά, σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα Les Echos, οι Γερμανοί οφείλουν εντόκως για τους παραπάνω λόγους 575 δισ. ευρώ, ενώ ο Μανώλης Γλέζος ανεβάζει το ποσό στο 1,1 τρισ. ευρώ. Να τιτλοποιηθεί το κατοχικό δάνειο Το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο επιβλήθηκε από τις κατοχικές γερμανικές και ιταλικές δυνάμεις στη χώρα μας με μονομερή απόφασή τους, την οποία έλαβαν στη Ρώμη στις 14 Μαρτίου του 1942 και την οποία εν συνεχεία ανακοίνωσαν στην κυβέρνηση των δοσιλόγων. Ας σημειωθεί ότι η γερμανική πλευρά κατέβαλε ήδη κατά τη διάρκεια της Κατοχής δύο εξοφλητικές δόσεις του δανείου. Η εν συνεχεία άρνηση καταβολής των σχετικών δόσεων του δανείου μετέτρεψε έκτοτε το δάνειο σε έντοκο, λόγω υπερημερίας. Μάλιστα, η Ιταλία μετά τον πόλεμο αναγνώρισε την οφειλή της από το κατοχικό δάνειο και προχώρησε σε σχετικό διακανονισμό με την Ελλάδα για την εξόφλησή του, σε συνδυασμό με την καταβολή και των σχετικών πολεμικών επανορθώσεων. Όπως επισήμανε σε σχετική του συνέντευξη το 1988 ο Ξενοφών Ζολώτας, που ασχολήθηκε με το ζήτημα του κατοχικού δανείου, για «την κάλυψη των εκτάκτων δαπανών υποχρεώθηκε η Τράπεζα της Ελλάδος να χορηγεί πιστώσεις προς τις γερμανικές Αρχές εξοφλητέες σε πρώτη ευκαιρία. Ήταν κανονικές πιστώσεις, οι οποίες, μάλιστα, είχαν αρχίσει να εξοφλούνται μερικώς κατά τη διάρκεια του Πολέμου. Όταν, όμως, τελείωσε ο Πόλεμος και ανακινήσαμε το ζήτημα των πιστώσεων αυτών, συναντήσαμε άρνηση». Το ζήτημα του κατοχικού δανείου τέθηκε από την ελληνική πλευρά, σύμφωνα με τον Ξενοφώντα Ζολώτα, και το 1955, οπότε και επισημάνθηκε ότι, ενώ οι γερμανικές αποζημιώσεις είχαν ανασταλεί, εντούτοις το κατοχικό δάνειο ήταν απαιτητό, αφού επρόκειτο για «κανονικές πιστώσεις που θα έπρεπε να εξοφληθούν». Στη συνέχεια, το ζήτημα του κατοχικού δανείου έθεσε ανεπίσημα η Ελλάδα το 1964 με τον Άγγελο Αγγελόπουλο. Ακολούθησε η γνωστή έκθεση του Ανδρέα Παπανδρέου για το κατοχικό δάνειο, o οποίος έθεσε επίσημα το ζήτημα αυτό το 1965, οπότε και επισκέφθηκε τη Βόννη. Έκτοτε το ζήτημα τέθηκε ξανά το 1974 από τον Ξενοφώντα Ζολώτα, όπως και στις 18 Απριλίου του 1991, προφορικά, από τον τότε υπουργό Εξωτερικών, Αντώνη Σαμαρά, στο Γερμανό ομόλογό του, κ. Γκένσερ. Το κατοχικό δάνειο στη συνέχεια τέθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο το 1995. Έτσι, κατόπιν εντολής του τότε πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου, προς τον τότε υπουργό Εξωτερικών, Κάρολο Παπούλια, ο Έλληνας πρέσβης στη Γερμανία, κ. Ι. Μπουρλογιάννης, επέδωσε στις 14 Νοεμβρίου του 1995 στον υφυπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας, κ. Χάρτμαν, σχετική ρηματική διακοίνωση, με την οποία ζητούσε να αρχίσουν διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο χωρών για το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων και ειδικότερα για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Στη συνέχεια κι ενώ πέρασαν περισσότερα από δεκαέξι χρόνια και μεσολάβησαν τέσσερις διαφορετικές κυβερνήσεις, με πρωθυπουργούς τους Κ. Σημίτη, Κ. Καραμανλή, Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμο, ο ελληνικός λαός ακόμη περιμένει τους υποτιθέμενους «υπεύθυνους κυβερνητικούς χειρισμούς» για την εξόφληση του κατοχικού δανείου και την καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων. Καθώς, λοιπόν, οι Γερμανοί αρνούνται να καταβάλουν τις οφειλές τους από το κατοχικό δάνειο και ενόψει του γεγονότος ότι στη δανειακή σύμβαση Ελλάδας - κρατών Ευρωζώνης - KfW πέρασαν ρήτρα που απαγορεύει το συμψηφισμό σχετικών απαιτήσεων της χώρας μας ως τρόπο εξόφλησης του εν λόγω δανείου, ένας ιδιαίτερα πρόσφορος τρόπος είναι η τιτλοποίηση (securitization) του κατοχικού δανείου και η πώληση του σχετικού τίτλου – για παράδειγμα, ομολόγου ή άλλου είδους χρεογράφου – στις διεθνείς αγορές. Είναι προφανές ότι θα υπήρχαν εν προκειμένω πολλοί ενδιαφερόμενοι, μεταξύ αυτών και το εβραϊκό λόμπι, για ευνόητους λόγους. Στην όλη ιστορία αναμένεται να εμπλακούν και οι οίκοι αξιο λόγησης, οι οποίοι θα βαθμολογήσουν την εν λόγω τιτλοποίηση και ταυτόχρονα θα προχωρήσουν σε συνακόλουθη βαθμολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Γερμανίας. Θα μπορούσε, άραγε, η Γερμανία να διατηρήσει τα τρία Α στη βαθμολογία της πιστοληπτικής της ικανότητας, εάν υπάρξει η τιτλοποίηση του κατοχικού δανείου, που, κατά τον Κον Μπεντίτ, ανέρχεται σήμερα σε τουλάχιστον 81 δισ. ευρώ και κατ’ άλλους υπολογισμούς – που προέρχονται από ελληνικής πλευράς – σε τουλάχιστον 360 δισ. ευρώ; Να εγγραφεί το γερμανικό χρέος στον κρατικό προϋπολογισμό Επιπλέον, η ελληνική πλευρά, όπως έχουμε ήδη αναλύσει, μπορεί να εγγράψει το «αντίστοιχο γερμανικό χρέος προς την Ελληνική Δημοκρατία» στις ανείσπρακτες οφειλές προς το Ελληνικό Δημόσιο και, κατ’ επέκταση, στον κρατικό προϋπολογισμό, αφού πρόκειται για άμεσα απαιτητό ληξιπρόθεσμο χρέος. Στη συνέχεια θα πρέπει δοθεί σχετική εντολή από το υπουργείο Οικονομικών στις υπηρεσίες του να προβούν σε άμεσες ενέργειες για την είσπραξη του εν λόγω ληξιπρόθεσμου γερμανικού χρέους. Η εγγραφή στον κρατικό προϋπολογισμό του «αντίστοιχου γερμανικού χρέους προς την Ελληνική Δημοκρατία» θα έχει ως αποτέλεσμα ο προϋπολογισμός της χώρας μας να μεταβληθεί σε πλεονασματικό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο και τη δημοσιονομική εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την εκπλήρωση των κριτηρίων του Μάαστριχτ, την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, τα spreads κ.λπ. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τους κανόνες της Eurostat, η Γερμανία θα πρέπει να υποχρεωθεί να εγγράψει το δημόσιο χρέος της προς την Ελλάδα στο δικό της κρατικό προϋπολογισμό και έτσι να τεθεί πλέον το Βερολίνο στη βάσανο της πιθανής δημοσιονομικής επιτήρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού είναι πλέον σαφές ότι δεν θα εκπληρώνει τα κριτήρια του Μάαστριχτ αλλά ούτε και τους όρους του Συμφώνου Σταθερότητας. Στη συνέχεια το υπουργείο Οικονομικών μπορεί επίσης να προχωρήσει στην τιτλοποίηση και των εν λόγω απαιτήσεων κατά της Γερμανίας. Από τα παραπάνω προκύπτει, λοιπόν, ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών. Έχει, όμως, το σθένος η επίσημη ελληνική πλευρά να τις διεκδικήσει; Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα