Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Ειμαστε οι αδοξοι μπασταρδοι που διεκδικουμε το μελλον μας.

Ειχαμε 30 χρονια την ιστορικη ευκαιρια να θεσουμε τα θεμελια μιας μεγαλης δημοκρατικης και πολιτισμενης χωρας. Το στοιχημα ηταν να υπερασπιστουμε τα δικαια του συνολου σε ενα κλιμα ελευθεριας και αλληλεγυης χωρις το καπελωμα ενος καταπιεστικου συστηματος. Αντ' αυτου το ριξαμε στον προσωπικο τυχοδιωκτισμο και αθωωναμε τους εαυτους μας κρυμενοι πισω απο κομματικες η αλλες ταυτοτητες. Συδικαλισταραδες με μεγαλες τσεπες, ρουσφετολαγνοι, κομματοσκυλα, αγωνιστες των γραφειων που ευλογουσαν τα γενεια τους, μιζερια, τσιγκουνια, ανοσια ονειρα ακρατου καταναλωτισμου, κοινωνικα αναλγητοι εργαζομενοι, απολιτικ, φαντασμενοι, υπερφιαλοι μικροαστοι, νεοπλουτοι γενιτσαροι. Αυτα και αλλα πολλα ασχημα προεκυψαν απο τα λαικα στρωματα που επιτελους δικαιωθηκαν ιστορικα και πηραν μια ανασα, καλως δικαιωθηκαν αλλα κακως αλοτριωθηκαν. Επεσε πανω πανω μας βαρυ το Αμερικανικο ονειρο πριν καλα καλα καταφερουμε να σταθεροποιηουμε τα ιστορικα κεκτημενα μας. Γι αυτο και πρωτα απ ολα η κριση ειναι κριση αξιων. Και λιγα πληρωνουμε. Ειχαμε φτασει να εχουμε εναν αξιοπεπες (οχι τελειο) θεσμικο πολιτισμο και αρκετους φιλολαικους και φιλοεργατικους νομους, θα μπορουσαμε να εχουμε πολυ περισοτερους με την παροδο των χρονων, το ζητημα ηταν οτι ειχαμε το σπορο να κανουμε τη χωρα πραγματικα δημοκρατικα διοικουμενη απο τον λαο, τα μεταξωτα βρακια ολως θελουν και μεταξωτους κωλους. Αυτο που συμβαινει ειναι απολυτα λογικο και ισως μας φερεται και με ιδιαιτερη επιεικεια η ιστορια.

Ειχαμε 30 χρονια τα οποια καποιοι τα πληρωσαν για να τα εχουμε, με ξυλο και με εξοριες και με προσωπικα ρισκα και θυσιες. Η "γενια του πολυτεχνειου" που πολλοι εκολα κατηγορουν εκλεισε τον κυκλο της το 1974, μετα ακολουθησε η γενια της μεταπολιτευσης, η γενια δηλαδη που απολαμβανε τα κεκτημενα απο τον κυκλο των σκληρων λαικων αγωνων που κορυφωθηκαν στο Πολυτεχνειο. Η "γενια του πολυτεχνειου" ηταν το τελευταιο μετωπο μιας συνεπους πολιτικης ακολουθιας, ανοιξε και εκλεισε με το πολυτεχνειο και αν πολλοι μπερδευοντε βλεποντας ατομα που εξαργυρωσαν την παρουσια τους στην γενια του πολυτεχειου λαμβανοντας μεγαλες θεσεις μεσα στη μεταπολιτευση ας εχουν υποψην τους και τους ανθρωπους που κλεισαν τον κυκλο της ζωης τους μετρωντας μονο αγωνες και οχι αποτελεσματα οπως και αυτους που δεν εξαργυρωσαν την παρουσια τους στο πολυτεχειο και αποσυρθηκαν απο το κεντρο των εξελιξεων αργοτερα.

Παρ ολα αυτα δεν εχω κανεναν σκοπο να εξιδανικευσω την πορεια της αριστερας στη χωρα και δεν υπονοω οτι η προοδος και οι θυσιες ειναι προνομιο μιας πολιτικης ομαδας, αντιθετως οι θυσιες ειναι ειναι ισως ενα απο τα πιο προσωπικα ζητηματα, αφορουν τον καθε ανθρωπο ξεχωριστα απο εκει που ο ιδιος αποφασισε να βρισκεται. Φυσικα ουτε και θελω να ακυρωσω τη δεξια ως μια αξιοπρεπη πολιτικη σταση, ο καθε ανθρωπος κανει τις πολιτικες του εκτιμησεις και καταληγει στις πολιτικες θεσεις του για τους δικους του ευστοχους η οχι λογους που δεν ειναι δικο μου θεμα να κρινω ουτε και μπορω να το κανω. Το θεμα μου δεν ειναι το διπολο των μεροληπτικων πολιτικων στασεων του παρελθοντος, αριστερα και δεξια. Εκει ομως που θελω να καταληξω ειναι οτι μια μακροχρονη πολιτικη ζυμωση μεσα στην Ελλαδα εθεσε ενα αιτημα που ιστορικα δικαιωθηκε καποια στιγμη, το αιτημα του εκδημοκρατισμου της χωρας και της λαικης κυριαρχιας σε αξιοπροσεκτο βαθμο.
Ο λαος λοιπον καποια στιγμη κερδισε και σημερα ο λαος εχασε δυστυχως πρωτιστως απο τον εαυτο του, που τον επετρεψε να τον παρασυρουν οι σειρηνες.

Παρ ολα αυτα ομως επειδη απεναντι μας εχουμε απλα αρπαχτικα και αξεστα πληθη κερδοσκοπων, ακουσιων και εκουσιων εχθρων του λαου, δεν υπαρχει χωρος για μοιρολατρεια, ειμαστε εντελως απαραδεκτοι στο συνολο μας και καναμε χοντρα λαθη πραγμα που το κραταμε οπωσδηποτε στη μνημη μας, ομως οι ταξικοι μας αντιπαλοι ειναι και αυτοι το ιδιο απαραδεκτοι αλλα με τη διαφορα οτι εχουν τη δυναμη και την διαθεση να μας εξαθλιωσουν εφοσον προεκυψε ιστορικη ευκαιρια. Το πρωτο λοιπον βημα για αυτη τη χωρα ειναι η μετανοια. Ειναι μια απλη και παρεξηγημενη λεξη αλλα απολυτα ευστοχη πολιτικα, κοινωνικα και πολιτισμικα. Θα μετανοησουμε λοιπον, θα αλλαξουμε νου, θα αναλαβουμε τις ευθυνες μας, θα αναγνωρισουμε τα λαθη μας αν ειναι δυνατον και με το παραπανω (ακομα και αυτα που μπορει να μην ειναι τελικα δικα μας) αλλα αμεσως μετα θα βγουμε ξανα στον λαικο αγωνα και στην διεκδικηση του μελλοντος μας γιατι η κατασταση επειγει.
Θα μετανοησουμε και θα αγωνιστουμε λοιπον. Τα ψεματα τελειωσαν και τα εκ των πρωτερων παρασημα ανδρειας και αγιοτητας να μας λειπουν. Ειμαστε οι αδοξοι μπασταρδοι (πολυ μου αρεσε αυτη η φραση οταν την ειδα στην ονονυμη ταινια) που διεκδικουμε το μελλον μας. Το διεκδικουμε οχι για δεκα γενιες αλλα για τη δικη μας γενια και το πολυ πολυ και για την επομενη εαν τα καταφερουμε να συντηρισουμε μια καλη πολιιτικη ισοροπια. Οι μαγικες συνταγες μιας ιδεολογιας που την εφαρμοζεις στην πραξη, τη βαζεις μπρος και ξενοιαζεις για δεκα ζωες χωρις πολλα πολλα μας τελειωσαν, οι σοσιαλιστικοι αυτοματοποιημενοι παραδεισοι θα περιμενουν μεχρι νεωτερας. Η κοινωνια εχει τη δικη της εντροπια που ειναι αδιστακτη και τρυπωνει και απο τις μικρες τρυπουλες του συστηματος και σου κατατρωει το πολιτικο αεικινητο που φανταστηκες οτι εβαλες μπρος.
Θα διαπραγματευτουμε νομο τον νομο και συνθηκη την συνθηκη, θα το κανουμε για οσο θελουμε να κραταμε σε καποιο αξιοπρεπες επιπεδο τη ζωη μας, θα το κανουμε ταπεινα και με συνεση, θα διαλεχθουμε ξανα με ολους, δεν θα θεωρησουμε τον εαυτο μας υπερανω απο κανεναν, θα θυσιασουμε σημερα τα δικαιωματα μας για την προοδο για να τα παρουμε αυριο πισω επιτακτικα και αδιαπραγματευτα, θα δωσουμε υποσχεση στον εαυτο μας για αυτα, θα κατανοησουμε μονοι μας τι ειναι καλο και τι δεν ειναι δεν ειναι για τον τοπο, θα μαθουμε μονοι μας τι μας αναλογει και τι δεν μας αναλογει στην κοινωνια χωρις μεσιτες και μεντορες, θα κινηθουμε με διαρκεια και συνεπεια, θα παρουμε ρισκα για να βγουμε απο αυτο το αδιεξοδο, θα παρουμε και γεναιες αποφασεις που θα τις στηριξουμε οι ιδιοι μας την επομενη μερα. Θα κρατησουμε ανοικτους τους δεκτες μας. Οποιον θα σηκωνουμε για να ηγηθει, θα τον ζυγιζουμε καθημερινα, θα ζυγιζουμε και τον εαυτο μας καθημερινα. Ολα αυτα θελουν δουλεια και δεν εχουν το γοητρο που θα θελαμε να εχουν, το γοητρο μια απολυτης λυτρωτικης επαναστασης.

Οι καιροι παραδοξως ειναι ευοιωνοι, οι καταστασεις μας ωθουν εκ των πραγματων στην κινηση και στην πολιτικοποιηση. Ειμαστε μια χωρα που και μπορει να επωμιστει τα λαθη της αλλα και να τα διορθωσει, δεν εχουμε αναγκη απο κατακτητες και "σωτηρες" που ζηταν γη και υδωρ. Το πρωτο πραγμα που θα διαπραγματευτουμε ειναι η πραγματικη οικονομια της χωρας μας πασει θυσια. Η εξοδος μας απο τις πολυεπιπεδες αλυσιδες που μας φαρεσαν για να μας σωσουν. Θελει τολμη και συνεση ταυτοχρονα. Ειμαι αισιοδοξος, εχουμε το ιστορικο υποβαθρο για να παραδειγματιστουμε και να προσεχουμε, ο αγωνας ειναι ακροβασια σε λεπτο σκοινι, πιστευω οτι αν αφησουμε τον ναρκισισμο μας και την μοιρολατρια μας στην ακρη θα τα βγαλουμε πολλα μετρα επανω στο σκοινι. Καλο Σεπτεμβριο να χουμε και καλη και δημιουργικη αρχη για τη χωρα μας. Η πλατεια Συνταγματος μας περιμενει για να δικαιωσει για μια ακομα φορα το ονομα της.

BILLO