Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Ο απολογισμός μου για την πλατεία

Η πλατεία έκλεισε ένα πρώτο κύκλο στις 29/6, στην πράξη ο κύκλος άρχισε να κλείνει στις 15/6 ,με την αδυναμίατου κινήματος να βρεί τους επόμενους στόχους, μετά τον κλονισμό της κυβέρνησης, και τους τρόπους να εμπνεύσει αίσθημα ασφάλειας απέναντι στην καταστολή και τα μπάχαλα. Το ότι η πλατεία ανακαταλήφθηκε και κρατήθηκε, και στις 16 υπήρχαν χιλιάδες κόσμου δεν ήταν αρκετό για να εμπνεύσει, να οδηγήσει στις 28-29/6 σε μια νέα κοσμοσυρροή όπως στις 5/6. Απλά «κράτησε». Δεν είναι λίγο πράγμα αλλά δεν είναι και αρκετό υπό την έννοια του περάσματος σε ένα νέο στάδιο, υπό την πρωτοβουλία του κινήματος κι όχι του συστήματος.

Συν και πλην
+
1. το κίνημα των πλατειών πέτυχε μια τεράστια συσπείρωση κοινωνικών στρωμάτων και κόσμου
2. Φόβησε το σύστημα
3. Με ταχύτητα και με μαζικο τρόπο συνέβαλε στο να γίνει κοινός τόπος για ευρείες μάζες το : δεν πληρωνουμε το χρέος – να φύγουν – μπορεί να γίνει κι αλλιώς - είμαστε πλέον εδώ – δημοκρατία. Επίσης άνοιξε μια συζήτηση για «το μέλλον». Σε τι αξίες οικοδομήθηκε αυτή η χώρα. Ερωτήματα που η παραδοσιακή αριστερά και ο συνδικαλισμός δεν τολμούσαν να αγγίξουν ( «δημόσιο», διευρυμένη ανομία στην κοινωνάι – ρουσφέτι, λαμογιά, καθημερινή παραβατικότητα από τον ημιυπαίθριο ως την απόδειξη που δεν κόβεται, καταναλωτισμός, νεοπλουτισμος του νεοέλληνα κλπ ).Συν το ότι ξαναφέρνει στην επιφάνεια τα «κλασσικά» ταξικά ερωτήματα: κοινωνία για το κέρδος και την καταστροφή της φύσης και του ανθρώπου ή τι άλλο;


-
1. έλλειψη πλαισίου συγκρότησης/λειτουργίας/κανόνων πράγμα που θα εξασφάλιζε την προς τα έξω απεύθυνση με ενιαίο και κοινά αποδεκτό τρόπο, να μπορεί να παίρνει γρήγορες αποφάσεις σε κρίσιμες στιγμές, να επεξεργάζεται, να μεταβολίζει την εμπειρία.

2.Έλλειψη συγκροτημένης τακτικής για επόμενα βήματα πχ μετά τις 15/6. ( Μπορούμε σχηματικα΄να πούμε ότι στις 28-29/6 παίχτηκε ένα replay της 15/6.
Σε σχέση με αυτές τις ελλείψεις : ήταν καταρχάς αναπόφευκτο, όπως συμβαίνει – σχεδόν πάντα; - σε κινήματα τέτοιας μαζικής έκτασης και μάλιστα όταν δεν υπάρχει πολιτικό υποκείμενο που συμμετέχει σε αυτά. Αλλα και στην περιπτωση που υπάρχει είναι ένα ερώτημα πόσο «προλαβαίνει» ένα τέτοιο πολιτικο υποκείμενο να επεξεργαστεί συγκροτημένα το τι συμβαίνει και να ρίξει ιδέες.
Ένα δεύτερο χαρακτηριτικό που εξηγεί τις δύο ελλείψεις είναι η τεράστια, δικαιολογημένη , απεχθεια και απόρριψη απέναντι στα παραδοσιακά συνδικατα και κόμματα συλήβδην.


Για τους Ελευθερους Χρεοκοπημενους

Προτείνω η διαβούλευση να γίνει ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ και όχι ηλεκτρονικά διαφορετικά θα καταλήξουμε σε θέσεις που δεν θα πολυδιαβαστούν και φυσικά δεν θα τις υπερασπιστούν τα μέλη. Χρειαζόμαστε ενεργοποίηση των μελών με στόχο ΤΗ ΔΡΑΣΗ και αυτό μόνο δια ζώσης μπορεί να επιτευχθεί. Φυσικά οι προτάσεις μπορούν να γίνονται διαδικτυακά αλλά οι ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ από κοντά με ψηφοφορία. Είναι αναγκαίο να συζητήσουμε για τους πολιτικούς στόχους του κινήματος των αγανακτισμένων , το πλαίσιο λειτουργίας του (συνελεύσεις,ομάδες εργασίας κτλ), τις μορφές πάλης που εγκρίνουμε και απορρίπτουμε και φυσικά ΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΜΑΣ ζητήματα.

perastikos 13