Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

Εύρηκα!


Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι η Ελλάδα δεν είναι παρά το πειραματόζωο μιας διεθνούς κερδοσκοπικής σπέκουλας, ενταγμένης στο πλαίσιο του νέου, μετακαπιταλιστικού, "ψυχρού" πολέμου.
Αίφνης, η χρεωκοπία, με όποιον επιθετικό προσδιορισμό προτιμάτε, δεν αποτελεί, πλέον, ούτε αδιανόητο ενδεχόμενο, ούτε την καταστροφή όλων των καταστροφών.
Αίφνης, οι μέχρι χτες τιμητές μας, κυρίως οι εγχώριοι, ανακάλυψαν ότι ίσως να μην είμαστε και τόσο πολύ "κοπρίτες", ίσως τελικά να μην κάναμε όλα αυτά τα χρόνια τίποτα διαφορετικό απ' ότι κάνει όλος ο δυτικός κόσμος: μεγεθυνθήκαμε χωρίς να αναπτυχθούμε.
Αίφνης, μετά από 19 μήνες ανελέητου αυτομαστιγώματος, κάποιοι αρχίζουν να ψελλίζουν ότι το "πρόβλημα" δεν είναι ελληνικό, δεν είναι καν νοτιοευρωπαϊκό, αλλά συστημικό.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι οι γερμανικού τύπου αποπληθωριστικές πολιτικές, και τα πάσης φύσεως μνημόνια, όχι μόνον δεν επιλύουν κανένα πρόβλημα, αλλ' αντιθέτως βαθαίνουν την ύφεση κι επιτείνουν την κρίση, οδηγώντας σε όλο και περισσότερο ανυπέρβλητα αδιέξοδα.
Αίφνης, αφού πρώτα ισοπεδώθηκε η ελληνική κοινωνία και κατακρεουργήθηκε κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης κι αλληλεγγύης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι το να επιχειρεί κάποιος να μειώσει τα ελλείμματα με βάρβαρες, οριζόντιες, περικοπές δαπανών και διόγκωση ενός ήδη αβυσσαλέου δημόσιου χρέους, δεν είναι απλώς ατελέσφορο, αλλά καταστροφικό ή ακόμα κι εντελώς ηλίθιο.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι οι "αγορές" δεν είναι ούτε "καλές νεράιδες", ούτε "κακές μάγισσες", ούτε "επιβραβεύουν", ούτε "τιμωρούν", αλλά είναι ξεκάθαροι κερδοσκοπικοί οργανισμοί που τζιράρουν "χρήμα" (που στην ουσία ισοδυναμεί με χρέος) και ωθούνται, όχι από μια, εντός εργαλειακού ορθολογισμού, προσδοκία επενδυτικού κέρδους, αλλά από μια ληστρική διάθεση· διάθεση πειρατείας.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι η "παγκόσμια διακυβέρνηση" μπάζει απ' όλες τις πάντες, γιατί δεν εμπεριέχει κανενός είδους πολιτικό, ή έστω ορθολογικό, περιεχόμενο, αλλά έναν κατ' ουσία άναρχο κι αμοραλιστικό ανταγωνισμό ισχύος και ελέγχου ανάμεσα σε απρόσωπους (;) πολυεθνικούς οργανισμούς· σ' ένα τέτοιο περιβάλλον, τα βατράχια δεν είναι απλώς αναλώσιμα, είναι θνησιγενή.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι το "κοινοτικό πνεύμα" κι η "κοινοτική αλληλεγγύη" υπερεθνικών οργανισμών, όπως η ΕΕ, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επίφαση για την οικονομική, και όχι μόνο, βάρβαρη επιβολή του ισχυρού προς τον ασθενή.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι, στην νεοταξική πολιτική ρύθμιση, τα "καλά παιδιά" απλώς τρώνε περισσότερες σφαλιάρες.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι, αν παραδόσεις "οριστικά, αμετακλήτως και άνευ όρων" κάθε ίχνος εθνικής κυριαρχίας και πολιτικής αυτοτέλειας, στο τέλος καταντάς ένα άθυρμα, ένας ψοφοδεής καρπαζοεισπράχτορας.

Albatros

Αριστεράς και Πλατείας γωνία…


Ποιοι "διδάσκουν" ποιους.
Του Γιώργου Παπαϊωάννου (από το e-dromos.gr)

Αρκετοί βιάστηκαν να μιλήσουν για μια «ήττα» του κινήματος στην αντιπαράθεσή του με την κυβέρνηση και την τρόικα. Ξεχνάμε, έτσι, πού βρισκόμασταν δύο μήνες πριν και πού σήμερα. Ξεχνάμε ότι οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν στις 25 του Μάη ανάγκασαν τις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη αλλά και την Ουάσιγκτον να είναι σε απευθείας σύνδεση με την πλατεία Συντάγματος. Ξεχνάμε ότι ο θλιβερός «πρωθυπουργός» αναγκάστηκε σε κωμικοτραγικούς χειρισμούς, σε παραιτήσεις και επανακάμψεις, σε διευθετήσεις και εσωκομματικούς συμβιβασμούς για να αντιμετωπίσει τον αγωνιζόμενο κόσμο. Ξεχνάμε ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο τριγυρνάνε σήμερα στα κανάλια και κλαψουρίζουν που δε μπορούν να βγουν από το σπίτι τους. Ξεχνάμε ότι τα «μεγάλα κανάλια» αναγκάστηκαν να πετάξουν στη μάχη κάθε προσωπείο που τους απέμενε και να μετατραπούν σε απογυμνωμένους κυβερνητικούς εκπροσώπους. Ξεχνάμε κυρίως ότι από αυτό το γύρο αντιπαράθεσης βγαίνει ένα τεράστιο δυναμικό κόσμου που έχει βγει από το σπίτι, έχει συζητήσει πολιτικά περισσότερο από ό,τι τα τελευταία 20 χρόνια μαζί, έχει εξοργιστεί με το πολιτικό προσωπικό, τους ξένους προστάτες, τα ΜΜΕ, τη βάρβαρη αστυνομία και δεν πρόκειται να γυρίσει εύκολα στην προηγούμενη κατάσταση.
Το Πολυτεχνείο ηττήθηκε το Νοέμβρη του 1973; Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ξεφτίλισε τη δικτατορία, ακύρωσε την προσπάθειά της να φορέσει το σκούφο της Δημοκρατίας. Κυρίως άλλαξε σε μαζική κλίμακα τη συνείδηση του λαού. Η πτώση της δικτατορίας δεν ήρθε το Νοέμβρη αλλά μερικούς μήνες μετά, κάτω βέβαια από το βάρος και άλλων τραγικών γεγονότων. Αλλά η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική μετά το καλοκαίρι του 1974, αν δεν υπήρχε ο Νοέμβρης του 1973. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τροφοδότησε το ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης, ανάγκασε σε μια αποχουντοποίηση που θα αργούσε ή θα είχε άλλη έκταση και βάθος. Τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Ο Πινοσέτ παραιτήθηκε σαν κύριος το 1990 παραμένοντας αρχηγός των ένοπλων δυνάμεων της Χιλής. Τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό το 2005 για φορολογικές υποθέσεις! Αλλά η δυναμική του Νοέμβρη τροφοδότησε και με νέες ιδέες και πρακτικές σε μαζικό επίπεδο. Ο Νοέμβρης δεν ήταν ακριβώς «εργατικός» (άλλη μια ρετσινιά των πλατειών), αλλά το κύμα οργάνωσης και αγώνων στα εργοστάσια μετά το 1974 χρωστάει μάλλον όχι λίγα στο αίμα που χύθηκε το 1973.
Μέχρι πρόσφατα αμφισβητούνταν από διάφορες πλευρές η ύπαρξη των «μαζικών διαθέσεων και διεργασιών». Σήμερα αυτές έχουν βγει στο προσκήνιο τόσο ορμητικά που κανείς δεν μπορεί να εξακολουθεί να μην τις βλέπει. Παραμένει όμως το ερώτημα αν θα υπάρξει η διάθεση όσων αναφέρονται στο «συνειδητό παράγοντα» να καταλάβουν με τι όρους και τρόπους θα συναντηθούν μαζί τους. Έτσι, ενώ βασικό ζητούμενο είναι η συνάντηση με το μαζικό λαϊκό ριζοσπαστισμό που έδειξε ότι μπορεί να αποτελέσει τεράστια πηγή αντίστασης, κομμάτια της Αριστεράς εξακολουθούν να αναπαράγουν τον εαυτό τους και τις συνήθειές τους, να μην βγάζουν αναγκαία συμπεράσματα, να εξακολουθούν στο δρόμο που πριν είχαν χαράξει.
Μπορεί κανείς σήμερα να νιώθει αυτάρκης σχετικά με τη συμβολή του στο ξεδίπλωμα της λαϊκής αντίστασης; Κι όμως, ήδη κομμάτια της Αριστεράς κατοχυρώνουν κάποια κλισέ κάνοντας έναν εύκολο και θετικό απολογισμό. Θεωρείται μεγάλη επιτυχία ότι συναντήθηκαν οι πλατείες με το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Η πραγματικότητα είναι ότι χιλιάδες εργαζόμενοι κατέβαιναν στις πλατείες από την πρώτη μέρα, ενώ η είσοδος του «οργανωμένου εργατικού κινήματος» με τα πανό και τις υπογραφές των σωματείων ποτέ δεν έπαψε να αφορά συγκεκριμένες και περιορισμένες πολιτικές και συνδικαλιστικές κατηγορίες. Θεωρείται επιτυχία η 48ωρη απεργία, επειδή τα βιβλία λένε ότι είναι ανώτερη μορφή από την 24ωρη, ενώ δεν υπάρχει κανένας απολογισμός αυτής της επιτυχίας και κανένα πραγματικό επιχείρημα για το πού ακριβώς συνέβαλε στην «άνοδο του κινήματος». Θεωρείται μεγάλη συνεισφορά η «εισαγωγή», για παράδειγμα, του συνθήματος «Δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, δεν πουλάμε», αλλά, αν μιλήσουμε στη σφαίρα του συγκεκριμένου και του μετρήσιμου, δεν είναι εύκολο κανείς να διακρίνει τι είδους πολιτικές μετατοπίσεις ή ανώτερες ποιότητες δημιούργησε.
Προτάσεις που ξαναπέφτουν στο τραπέζι για κάποιο αριστερό μέτωπο ή για ένα αριστερό ριζοσπαστικό μέτωπο δεν φαίνεται να βάζουν στο κέντρο της συζήτησης τα πραγματικά προβλήματα, τις πραγματικές αντιθέσεις που πρέπει να λυθούν, τα ζητήματα που είναι στο κέντρο της μαζικής αναφοράς και συζήτησης. Καταρχήν, αν ισχύουν οι αναλύσεις και οι περιγραφές που οι περισσότεροι κάνουν για το εύρος των κοινωνικών στρωμάτων που χτυπιούνται, τότε μάλλον είναι αναγκαίο ένα μέτωπο πολύ πιο ευρύ και πλατύ από την Αριστερά. Ένα νέο πρωτότυπο και πολύμορφο μέτωπο αντίστασης και αλληλεγγύης που να μπορεί να δώσει απάντηση στις καταστάσεις που θα ζήσουμε και που πραγματικά η δυσκολία και η σκληρότητά τους δεν θα έχουν προηγούμενο στην πρόσφατη ιστορία της χώρας. Αν αυτό το μέτωπο θα έχει μια πρωτοπορία δυνάμεων που κοινωνικά και πολιτικά θα θέτουν πιο προχωρημένα ζητήματα, αυτή είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση που αφορά ένα σύγχρονο επαναστατικό και κομμουνιστικό φορέα, αλλά δεν φαίνεται κανείς να προσδιορίζει ότι αναφέρεται σε αυτή την πλευρά. Έτσι, η συζήτηση περί ενότητας της Αριστεράς, χωρίς προσδιορισμούς, χωρίς υπερβάσεις αλλά και χωρίς συγκεκριμένες πρωτοβουλίες μοιάζει πιο πολύ με γενική έκκληση σωτηρίας παρά με ελπιδοφόρα πρόταση.
Καμιά ελπίδα δε μπορεί να γεννηθεί αν δε συναντηθούν με τις μαζικές διαθέσεις, δυνάμεις με πραγματική όρεξη και διάθεση να υπηρετήσουν το λαό. Η «υπηρέτηση του λαού», βέβαια, σήμερα φαίνεται να κατηγορείται κι αυτή σαν μια προβληματική αφομοίωση με τις μάζες ή σαν «ρούφηγμα από την πλατεία». Αυτό που ξεχνιέται είναι ότι τα βασικά πολιτικά ζητήματα που έθεσε ο λαϊκός παράγοντας είναι στην πραγματικότητα πιο προχωρημένα από τις συνήθειες του οργανωμένου παράγοντα. Αναπαράγεται έτσι μια νέα εκδοχή πλατφορμισμού και οικονομισμού, μακριά από όσα έθεσαν οι ίδιες οι «μάζες». Είναι δυνατόν σήμερα να εξακολουθούμε, για παράδειγμα, να αγνοούμε την εκκωφαντική κραυγή για πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία της χώρας;
Να αναζητήσουμε, λοιπόν, τα πιο προωθημένα, τα πλέον προαγωγικά από τα ζητήματα που τέθηκαν. Να επιδιώξουμε τη συναίρεσή τους και την ενότητα όλων των αγωνιστικών πρωτοβουλιών γύρω από αυτά.
Να μην ξεχνάμε ότι οι ενότητες ανάμεσα στα κόμματα της Αριστεράς θα πρέπει να περιλαμβάνουν και σημαντικά κομμάτια του υπαρκτού αγωνιζόμενου κόσμου. Αλλιώς η χρησιμότητά τους, αν υπάρχει, θα εξαντληθεί γρήγορα κάτω από την πίεση πρωτόγνωρων καταστάσεων. Κάθε νέα προσπάθεια οικοδόμησης είναι καλοδεχούμενη, αλλά καμιά δε μπορεί να γίνει με τα παλιά υλικά τη στιγμή που η κοινωνία προσφέρει ένα τεράστιο πλούτο από υλικά νέα και επικίνδυνα.

ab absurdo

Καταρρέει η “Ελλάς Ελλήνων Τραπεζιτών”

Τι σημαίνει τελικά ότι οι ελληνικές τράπεζες πέρασαν τα stress tests εκτός από την Αγροτική που βρίσκεται σε πρόγραμμα αναδιάρθρωσης και τη Eurobank που ετοιμάζει κινήσεις ενίσχυσης της κεφαλαιακής της επάρκειας;
Και τι είναι αυτό που κάνει τον κ. Βενιζέλο να φουσκώνει σαν… παγώνι για το αποτέλεσμα;
Πράγματι είναι ενθαρρυντικό ότι το τραπεζικό σύστημα δείχνει αντοχές σ’ αυτή την κρίση και ασφαλώς θα ήταν πολύ δυσάρεστη εξέλιξη να «σκάσει» μια τράπεζα αυτή την περίοδο. Μήπως όμως, ξεχνούμε τα δισεκατομμύρια που έχουν δοθεί από το κράτος τα τελευταία τρία χρόνια σε μετρητά και εγγυήσεις;
Κάποιοι κάνουν λόγο για ένα μυθώδες ποσό που ξεπερνά τα 100 δις ευρώ. Τόσα έδωσε η πολιτεία για να στηρίξει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, όπως λέει.
Θέλουμε δηλαδή να ξεχάσουμε ότι οι τράπεζες αυτές ανήκουν σε επιχειρηματίες; Στον κ.Λάτση, τον κ. Σάλλα και τους εφοπλιστές, τον Κωστόπουλο και ούτω κάθε εξής. Εκτός από την Αγροτική και το ΤΤ όλες οι άλλες τράπεζες χρηματοδοτήθηκαν και εγγυοδοτήθηκαν από το κράτος για να μην καταρρεύσουν.
Επίσης, μήπως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την προηγούμενη δεκαετία οι τράπεζες αυτές που ζητούν βοήθεια από την πολιτεία είχαν την τελευταία δεκαετία κέρδη 41 δις ευρώ αν και φορολογήθηκαν με συντελεστή 17%; Το 2009 όπου ξεκίνησε η κρίση για όλους τους Έλληνες τα κέρδη των τραπεζών ήταν 6,1 δις ευρώ.
Μην ξεχνάμε ότι τα πρώτα 28 δις ευρώ τα έδωσε η κυβέρνηση της ΝΔ και συνέχισαν οι πασόκοι με τα υπόλοιπα τεράστια ποσά. Άλλα δόθηκαν μετρητά, άλλα με ομόλογα, άλλα με εγγυήσεις για να μπορούν να δανείζονται, σημασία έχει ότι δόθηκαν απίστευτα δις  για να μπορούν οι τραπεζίτες να επαίρονται που πέρασαν τα stress tests.
Όμως, κάποια τραπεζικά πουλάκια μας λένε ότι εκτός από την Εθνική οι υπόλοιποι έκαναν κάθε μέρα το σταυρό τους για να τη βγάλουν καθαρή. Μια οι μεγαλοκαταθέτες που πήγαν Ελβετία, μια οι κακομοίρηδες με τις αποταμιεύσεις τους που τις έβαλαν στα σεντούκια, τα γκισέ των τραπεζών άδειασαν.
Επίσης, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι για το σημερινό αδιέξοδο των τραπεζών φταίνε οι ίδιες κι όχι η κρίση. Για θυμηθείτε με πόση ευκολία όλοι οι τραπεζίτες έκαναν ανοίγματα στα Βαλκάνια. Για θυμηθείτε τα θαλασσοδάνεια που έδιναν και τους υπέροχους παράδεισους που υπόσχονταν στον κόσμο για να τους κάνουν πελάτες. Θυμηθείτε την περίοδο των παχιών αγελάδων που μας έπαιρναν προμήθεια ακόμη κι όταν… βήχαμε μέσα στην τράπεζα.
Και φυσικά θυμηθείτε τις τεράστιες αυξήσεις κεφαλαίων που έκαναν όλοι τους όταν το χρηματιστήριο έμοιαζε με καζίνο; Που πήγαν όλα αυτά τα λεφτά;
Και γιατί οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών όταν ήρθε η ώρα της κρίσης λούφαξαν και δεν έβγαζαν ευρώ από την τσέπη τους;
Φανταστείτε ότι με πέντε – δέκα δις ευρώ θα μπορούσε το κράτος να εθνικοποιήσει όλες τις τράπεζες μαζί.
Έρχεται λοιπόν τώρα ο κ. Βενιζέλος να πανηγυρίσει γιατί πέρασαν τα τεστ οι τράπεζες Ο κ. Βενιζέλος υπογραμμίζει ότι «τα κριτήρια ήταν ιδιαίτερα αυστηρά, ήταν ακραία. Και για τις ελληνικές τράπεζες ήταν ακόμα πιο αυστηρά, γιατί έχουν να αντιμετωπίσουν την κρίση του ελληνικού δημοσίου χρέους». Τονίζει, ωστόσο, ότι «το ελληνικό τραπεζικό σύστημα ανταπεξέρχεται. Έχει επαρκή κύρια βασικά ίδια κεφάλαια και εκπληροί τις προϋποθέσεις του Μνημονίου, οι οποίες είναι ακόμη αυστηρότερες, γιατί τώρα πρέπει να ελεγχθούν και τα τυχόν επισφαλή δάνεια. Έχουμε, επίσης, διαμορφωμένους μηχανισμούς στήριξης. Έχουμε το Ταμείο Χρηματοδοτικής Σταθερότητας, έχουμε το Ευρωσύστημα μέσα στο οποίο βρίσκεται το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, με επικεφαλής την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αλλά και με τη συμμετοχή της Τράπεζας της Ελλάδος και των κεντρικών τραπεζών», καταλήγει.
Ξέχασε να μας πει για την ενίσχυσή τους με κρατικά χρήματα. Όπως ξέχασε να μας πει πόσο έχει φορτώσει η κυβέρνησή του με ομόλογα τα τραπεζικά χαρτοφυλάκια προκειμένου να μην εκτοξευτεί το χρέος.
Έχουμε κατά καιρούς γράψει για την Ελλάς Ελλήνων Τραπεζιτών αλλά και για την ανάγκη συγχωνεύσεων. Κι αυτό θα είναι το επόμενο βήμα, είναι μονόδρομος. Πολύ σύντομα θα υπάρξουν οι κινήσεις συνενώσεων καθώς δεν μπορούν να αντέξουν άλλο οι τράπεζες. Ειδικά αν αποφασιστεί ένα κούρεμα ομολόγων 20%-30% ή και περισσότερο. Αν δεν μαζευτούν, αν δεν πουλήσουν τις θυγατρικές τους κι αν εγκαταλείψουν τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους για… διεθνή καριέρα είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσουν.

http://www.antinews.gr/2011/07/16/112923/

Το μανιφέστο της Πλατείας


«Εργολαβική Κυβέρνηση» λαϊκής εντολής και ευθύνης.
... Η μόνη λύση για έξοδο από την κρίση.
Καθημερινά ακούμε —και στο άμεσο μέλλον θα ακούμε ακόμα πιο συχνά— για έκτακτες λύσεις "σωτηρίας" του ελληνικού λαού. Θα ακούμε έννοιες, τις οποίες οι περισσότεροι από εμάς τις γνωρίζουν μόνον από την ανάγνωση των βιβλίων της ιστορίας …Έννοιες όπως "Οικουμενική Κυβέρνηση", "Κυβέρνηση εθνικής Σωτηρίας", "Κυβέρνηση Προσωπικοτήτων" κλπ.. Όλα αυτά είναι λάθος. Γιατί; Γιατί όλα αυτά προϋποθέτουν συνθήκες, οι οποίες σήμερα ευτυχώς δεν υπάρχουν. Προϋποθέτουν ο λαός να έχει άγνοια των όσων συμβαίνουν και —πάνω στην αδυναμία του να βρει ο ίδιος λύση— ν' αναγκαστεί να δώσει "λευκή" "εντολή" σε "εκλεκτούς", για να τον "σώσουν". Όλοι αυτοί οι τύποι των Κυβερνήσεων έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Έχουν το "αυτόβουλο". "Πουλάνε" την "τεχνογνωσία" τους σε έναν λαό, ο οποίος δεν γνωρίζει πώς να σωθεί μόνος του και παραδίδει "λευκή" επιταγή.

Όμως, αυτό δεν συμβαίνει σήμερα. Στην κυριολεξία συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ο κόσμος γνωρίζει σε μεγάλο βαθμό τι συμβαίνει και έχει άποψη για τη λύση που τον ευνοεί. Αμφισβητεί τους άθλιους που τον κυβερνούν και δεν πιστεύει πλέον ότι μπορούν να τον "σώσουν" …Όχι επειδή δεν γνωρίζουν τι να κάνουν, αλλά επειδή κρίνει ότι έχουν επιλέξει να μην το κάνουν. Έχουν επιλέξει να ταυτιστούν με τους "φονείς" του ελληνικού λαού και αυτούς υπηρετούν.
Αυτό ακριβώς είναι και το λεπτό σημείο των όσων συμβαίνουν σήμερα. Ο κόσμος, που βγαίνει στις πλατείες να διαμαρτυρηθεί, έχει δική του άποψη για το ποια πολιτική πρέπει ν' ακολουθηθεί και αμφισβητεί ευθέως αυτούς, οι οποίοι βρίσκονται μέσα στη Βουλή… Αμφισβητεί ότι μπορούν να τον "σώσουν". Τους θεωρεί όχι απλά ανίκανους, αλλά προδότες. Όταν λοιπόν όλοι αυτοί θεωρούνται από τον λαό ως προδότες, ευνόητο είναι πως παύει κάθε συζήτηση για "Οικουμενική Κυβέρνηση", στελεχωμένη από το υπάρχον πολιτικό δυναμικό και με δικό της "αυτόβουλο".