Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Το γαϊτανάκι...

Η παρακάτω δημοσίευση απηχεί τις απόψεις του συντάκτη της και όχι αναγκαστικά τις απόψεις της ομάδας των ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΩΝ.


Εδώ και δεκατέσσερις μήνες, πριν να βγουν οι Αγανακτισμένοι στις πλατείες, φωνάζαμε για το χρονικό της προαναγγελθείσης απάτης. Μιας απάτης που σχεδιάστηκε, οργανώθηκε και στήθηκε από υπερεθνικά οικονομικοπολιτικά (παρα)κέντρα εξουσίας, απ' τις "σκιές" που καταδυναστεύουν την Ευρώπη και τον κόσμο όλο. Μιας φάμπρικας που ξεκίνησε απ' το 2008 και τώρα κορυφώνεται. Μιας απίστευτης ιστορίας εθνικής προδοσίας (ξέρω πολύ καλά ότι ο όρος "εθνική" εξακολουθεί να ενοχλεί μερικούς αμετανόητους "χρήσιμους ηλίθιους", αλλά, μετά από ακόμα 1, 2, 5 χρόνια αγκύλωσης και μαλάκυνσης ίσως, ίσως λέμε, να αντιληφθούν κάποιοι ότι δεν υπάρχουν (ούτε) υπεριστορικές "αρνήσεις": επιλέγεις και χρησιμοποιείς όλα εκείνα τα μετερίζια κι όλες εκείνες τις ιδεολογικές αιχμές, που κάθε φορά είναι προσφορότερες κι αποτελεσματικότερες για να επιλύσεις τους γρίφους, και κυρίως τους κινδύνους, κάθε ιστορικής συγκυρίας, να "αμυνθείς" με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο και, κυρίως, να πείσεις και να συσπειρώσεις να τον κόσμο).
Από το: "λεφτά υπάρχουν", μακράν την μεγαλύτερη μεταπολιτευτική απάτη, περάσαμε στην μειοδοσία των εκβιαστικών ψευτοδιλημμάτων, που εξ' αρχής επιχείρησαν και κατάφεραν να δημιουργήσουν μια επικοινωνιακή τρομοκρατία, μια πρωτοφανή προπαγανδιστική επίθεση ενοχοποίησης κι αυτοπαραίτησης του ελληνικού λαού (εδώ που τα λέμε, δεν ήταν δα και κάνας σπουδαίος άθλος). Μόνιμη επωδός των προπαγανδιστικών ψευτοδιλημμάτων ήταν το: "ή πτωχεύουμε!". Μέχρι προχτές ακόμα, στο κυνοβούλιο επικύρωσαν το ολοκαύτωμα της ελληνικής κοινωνίας και το ξεπούλημα της Ελλάδας..."για να μην πτωχεύσουμε". Για να "μην πτωχεύσουμε", η κατοχική κυβέρνηση, κι οι πάσης φύσεως πρόθυμοι νεοδωσίλογοι και χρήσιμοι ηλίθιοι, ξεκλήρισαν την ελληνική κοινωνία, αποδόμησαν κάθε έννοια και περιεχόμενο κοινωνικής δικαιοσύνης κι αλληλεγγύης, καταστρατήγησαν κάθε κεκτημένο εργατικό και κοινωνικό δικαίωμα, πυρπόλησαν την κοινωνική συνοχή, βύθισαν την πλειονότητα του ελληνικού λαού στην ανέχεια, την απελπισία και την αναξιοπρέπεια, απεμπόλησαν, "οριστικά, αμετακλήτως και άνευ όρων", κάθε ίχνος εθνικής ανεξαρτησίας και πολιτικής αυτοτέλειας, υποθήκευσαν και ξεπούλησαν μπιτ παρά την Ελλάδα στους πάγκους της αγοράς των παγκόσμιων σαράφηδων.
Και τελικώς, πτωχεύσαμε! Πτωχεύσαμε με τους όρους και στον χρόνο που μας επέβαλλαν οι ξένες κυβερνήσεις κι οι πιστωτές του ελληνικού κράτους για να εξυπηρετήσουν, αποκλειστικά και μόνο, τα δικά τους, αλλότρια, συμφέροντα.
Προδοσία!
Δεν υπάρχει άλλη λέξη πιο κατάλληλη να περιγράψει αυτό που ζούμε τους τελευταίους 19 μήνες. Ή ίσως υπάρχει: γαϊτανάκι.
Ένα απίστευτο γαϊτανάκι δημαγωγών, εξωνημένων, μίσθαρνων, δειλών, ηλίθιων, ενοχικών κι αυτοπαραιτημένων. Το γαϊτανάκι ενός λαού σε πλήρη παρακμή, που παρασιτεί εις βάρος της ιστορίας του.



Albatros

ΠΑΣΟΚ: Πανελλήνια Σοσιαλιστική Κλεπτοκρατία

του Τζέιμς Πέτρας   

Στην Ελλάδα, μια αυτοαποκαλούμενη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, επιβάλει, διαμέσου κοινοβουλευτικών ψηφοφοριών και ξύλου, την πιο ακραία αντικοινωνική ανατροπή που έγινε ποτέ στη δυτικοευρωπαϊκή ιστορία όσον αφορά τους μισθούς, τις συντάξεις, την απασχόληση, την εκπαίδευση, την υγεία και τη φορολογία.

Το «πανελλήνιο σοσιαλιστικό κίνημα» (ΠΑΣΟΚ) εγκατέλειψε παντελώς κάθε φιλοδοξία να λειτουργήσει ως κυρίαρχη κυβέρνηση, και παρέδωσε τις παρούσες και μελλοντικές τύχες της πολιτικής της χώρας στους τραπεζίτες της «ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας» (ΕΚΤ), στο «διεθνές νομισματικό ταμείο» (ΔΝΤ) και τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) -Γερμανία και Γαλλία. Το λεγόμενο «μεσοπρόθεσμο» πρόγραμμα λιτότητας περιλαμβάνει τη λεηλασία και το ξεπούλημα όλων των στρατηγικών κερδοφόρων δημοσίων επιχειρήσεων και μεγάλων δημοσίων εκτάσεων, συμπεριλαμβανομένων εκτενών χώρων μεγάλης ιστορικής και ψυχαγωγικής αξίας.

Ουδέποτε προϋπήρξε κυβέρνηση, σοσιαλιστική ή όχι, που να έχει τόσο έκδηλα και ηχηρά παραδώσει τις τύχες μιας ανεξάρτητης χώρας στη πιο αυθεντική μορφή αποικιοκρατίας.

Ο κοινοβουλευτικός δρόμος προς τον αποικιοκρατικό μετασχηματισμό

Το «μεγάλο άλμα προς τα εμπρός» της Ελλάδας λαμβάνει χώρα υπό την ηγεσία ενός «σοσιαλιστή» πρωθυπουργού (του Γεωργίου Παπανδρέου)- που υποστηρίζεται από την πελώρια πλειοψηφία (το 97%) των «σοσιαλιστών» βουλευτών και το σύνολο της «σοσιαλιστικής» του κυβέρνησης -με λιγότερο από 4% να έχουν αποχωρήσει ως αντιρρησίες.

Κι ενώ οι βουλευτές συζητούν και υπερψηφίζουν το ξεθεμέλιωμα της κυριαρχίας της χώρας και την υποβάθμιση της ζωής του λαού της, στις πλατείες και τους δρόμους της χώρας διαδηλώνουν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Αλλά οι αιρετοί ηγέτες και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αδιαφορούν εντελώς για τις διαμαρτυρίες κι υποτάσσονται μόνο στις οδηγίες του πρωθυπουργού τους και των διορισμένων κομματικών ηγετών τους. Το κοινοβούλιο είναι καταφανέστατα εντελώς αποξενωμένο από το λαό που υποτίθεται πως εκπροσωπεί.

Αλλά τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή που μπορεί να αδιαφορεί τόσο προκλητικά στη λαϊκή βούληση; Τι σόι βουλευτές είναι αυτοί που πρόθυμα υποβάθμιζαν διαρκώς το βιοτικό επίπεδο των ψηφοφόρων τους τα τρία προηγούμενα χρόνια -και σχεδιάζουν να συνεχίσουν να κάνουν το ίδιο την επόμενη δεκαετία;

Τo ΠΑΣΟΚ ήταν ανέκαθεν κόμμα της πολιτικής πατρωνίας κι όχι της προγραμματικής αλλαγής. Από την εποχή της πρώτης του εκλογικής επικράτησης, το 1981, το ΠΑΣΟΚ πρόσφερε στους ψηφοφόρους του δουλειά στο δημόσιο, δάνεια, επιδόματα και χάρες. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 η πρόσθεση νέων δημοσίων υπαλλήλων γινόταν δήθεν για να καμφθεί η αντίδραση των δεξιών γραφειοκρατών που σαμπόταραν τις αλλαγές. Αλλά καθώς η «μεταρρυθμιστική» περίοδος εξαντλούνταν, η προσφορά θέσεων εργασίας στο δημόσιο πολλαπλασιαζόταν, με σκοπό να μετατρέψει το κυβερνών κόμμα σε παντοδύναμο εκλογικό μηχανισμό.

Χιλιάδες υποαπασχολούμενοι πτυχιούχοι κατέκλυσαν τα κομματικά γραφεία και συν τω χρόνω αποσπούσαν κάποια μόνιμη δουλειά σε κάποιον υπερδιογκωμένο κρατικό οργανισμό. Κατ' εικόνα και ομοίωση του δεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, το ΠΑΣΟΚ μετέτρεψε τους ανθρώπους αυτούς σε μόνιμους κομματικούς υποστηρικτές του. Ο δημόσιος τομέας μετατράπηκε σε βασικό χώρο εξεύρεσης εργασίας για πολλούς λόγους:
  • Οι περισσότεροι «δημόσιοι» υπάλληλοι απασχολούνταν παράλληλα σε πολλές δουλειές, καμιά φορά και τέσσερις ή πέντε, στην παραοικονομία ή ως αυτοαπασχολούμενοι.
  • Ο λεγόμενος «ιδιωτικός τομέας» στην Ελλάδα ουδέποτε κατόρθωσε να αναπτυχθεί, να καινοτομήσει, να επενδύσει, να αξιοποιήσει τη σύγχρονη τεχνολογία, και γίνει διεθνώς ανταγωνιστικός ή να δημιουργήσει νέες αγορές. Οι περισσότεροι διακεκριμένοι επιχειρηματίες εξαρτιόνταν από τους πολιτικούς τους δεσμούς με το κυβερνών κόμμα για να εξασφαλίζουν δάνεια για σχέδια που ουδέποτε υλοποιούνταν, που τα αξιοποιούσαν για να εισάγουν αγαθά από την ΕΕ και να τονώσουν την κατανάλωση.
Η ένταξη στην ΕΕ παρέσχε στο ΠΑΣΟΚ και τη δεξιά πελώριες ποσότητες κεφαλαίων και δανείων, δήθεν για τον «εκσυγχρονισμό» της οικονομίας ώστε να γίνει ανταγωνιστική η Ελλάδα. Για αντάλλαγμα, η χώρα μείωσε τους δασμούς της και η εσωτερική αγορά της χώρας πλημμύρισε από εισαγόμενα προϊόντα.

Οι πόροι της ΕΕ χρηματοδοτούσαν τον πελατειακό μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ· οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δανείζονταν πόρους από την ΕΕ και μετέφεραν την αποπληρωμή τους στο κράτος, με τη συνδρομή προθύμων πολιτικών· οι ελεύθεροι επαγγελματίες και η μεσαία τάξη εξασφάλιζαν φτηνά δάνεια για να προμηθεύονται πανάκριβα εισαγόμενα αγαθά· οι καθεστωτικοί οικονομολόγοι και πολιτικοί «μαγείρευαν τα στοιχεία» επιδεικνύοντας θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και κρύβοντας δαπάνες. Τα πάντα υποθηκεύτηκαν, ενώ οι ευρωπαϊκές τράπεζες μοίραζαν δάνεια και συσσώρευαν τόκους κι οι δυτικοευρωπαϊκές επιχειρήσεις ξεπουλούσαν τα αγαθά τους. Σύμφωνα με τους ειδήμονες, η Ελλάδα είχε πια «ενταχθεί» στην ΕΕ, με αποτέλεσμα δυστυχώς να γίνεται όλο και πιο ανόμοια από τους ισχυρούς της εταίρους.

Το ΠΑΣΟΚ συγκροτήθηκε γύρω από μια κοινωνική ελίτ και μια μαζική εκλογική πελατεία που ουδέποτε πλήρωνε φόρους και εξαρτιόταν από κρατικά λεφτά. Δισεκατομμυριούχοι εφοπλιστές απέφευγαν τους φόρους, βάζοντας ξένες σημαίες στα πλοία τους, με αντάλλαγμα να προσλαμβάνουν Έλληνες πλοιάρχους και να συνεισφέρουν στα κομματικά ταμεία. Ελεύθεροι επαγγελματίες, δικηγόροι, ιατροί και μηχανικοί, σπάνια έμπαιναν στον κόπο να δηλώνουν έσοδα, και η φοροδιαφυγή τους απέφερε πολλαπλάσια από κάθε μισθό στη χώρα. Επιχειρηματίες, μεσίτες, τραπεζίτες και εισαγωγείς, «λάδωναν» όλοι τους κομματικούς παράγοντες, με αντάλλαγμα να εξασφαλίζουν φορολογική ασυλία και πρόσβαση στους κοινοτικούς πόρους, που τους ανακύκλωναν σε τουριστικά ακίνητα και λογαριασμούς στο εξωτερικό.

Ενώ η κομματική και επιχειρηματική ελίτ λειτουργούσε στην ουσία ως ένα οργανωμένο κλεπτοκρατικό δίκτυο, τα δημόσια ταμεία αφήνονταν να γεμίζουν από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, που οι φόροι τους εισπράττονταν στην πηγή. Η Ελλάδα είναι η χειρότερη χώρα στον κόσμο για να είναι κανείς μισθωτός, αφού μόνο η μισθωτή εργασία φορολογείται και γίνεται αντικείμενο υπερεκμετάλλευσης.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα αυτοαπασχολούμενων μικρομεσαίων επιχειρηματιών και ανεξάρτητων μικροκτηματιών, που συχνά αξιοποιούν τη γη για να γίνουν ξενοδόχοι κι εστιάτορες ή να μεταφερθούν στις πόλεις: ως επί το πλείστον αυτοί φορολογούνται ελάχιστα, αλλά απαιτούν πλήρεις κρατικές παροχές. Αποτελούν οργανικό τμήμα του μηχανισμού πατρωνίας του ΠΑΣΟΚ, και αξιοποιούσαν ανεξέλεγκτα δάνεια και επιδοτήσεις ώστε να αυξάνουν το προσωπικό τους εισόδημα μάλλον, παρά την παραγωγικότητά τους.

Οι κοινοτικοί πόροι χρηματοδότησαν τον εκσυγχρονισμό των συνθηκών διαβίωσης των Ελλήνων, αυξάνοντας παράλληλα τις εισαγωγές γερμανικών οικιακών συσκευών και αυτοκινήτων, αλλά και ολλανδικής ή γαλλικής... φέτας (καθώς οι φθηνές εισαγωγές υποκαθιστούσαν την ντόπια παραγωγή). Με άλλα λόγια, η μεν Ευρώπη υπεξαιρούσε τις ελληνικές αγορές -διογκώνοντας το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας- ενώ το κράτος μετατρεπόταν σε «εργοδότη της υστάτης στιγμής». Χάρη στις πρακτικές της ΕΕ και τις σχέσεις της με το πολιτικό κατεστημένο, το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε να συντηρεί μια ευρεία πελατειακή βάση, αποτελούμενη από κλεπτοκράτες, μικρομεσαίους φοροφυγάδες και διαρκώς ανανεωνόμενα νέα στρώματα δημοσίων υπαλλήλων.

Η ΕΕ οδήγησε την Ελλάδα σε αυξανόμενη πολιτικοστρατιωτική υποταγή: η Ελλάδα υποστήριξε τους πολέμους στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και το Πακιστάν. Ιδίως επί Γεωργίου Παπανδρέου, η υποτακτικότητα του ΠΑΣΟΚ προς το Ισραήλ και τους σιωνιστές Αμερικανούς υποστηρικτές του υπερακόντισε κάθε άλλο προηγούμενο ελληνικό καθεστώς.

Και το λογαριασμό τον πληρώνει...

Οι κρατικοί και ιδιώτες Έλληνες κλεπτοκράτες παραχάρασσαν τα επίσημα στοιχεία εμφανίζοντας τα γιγάντια ελλείμματα ως πλεονάσματα, έως ότου το σύστημα κατέρρευσε. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες έστειλαν το λογαριασμό και απαίτησαν να πληρωθούν. Επί ΠΑΣΟΚ, το ελληνικό κράτος και η καπιταλιστική του ηγεσία αμέσως εκπόνησαν ένα πρόγραμμα «λιτότητας», συμπληρωμένο από «φορολογικές μεταρρυθμίσεις», που χρησίμευσαν μόνο για να «περάσει» η λιτότητα, μιας που το καθεστώς δεν επιθυμούσε να πλήξει την φοροκλεπτική ελίτ και την κοινωνική της βάση.

Επιβλήθηκαν κι εφαρμόστηκαν πρωτοφανείς περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και θέσεις εργασίας. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ακολούθησαν πειθήνια, μιας που οι υπέρογκοι μισθοί τους, οι συντάξεις τους, τα «τυχερά» και οι δωροληψίες τους εξαρτιόταν άμεσα από την υπακοή τους στον πρωθυπουργό, που με τη σειρά του είναι πιόνι στα χέρια των διεθνών τραπεζών και των ιθαγενών κλεπτοκρατών. Η ύπαρξη του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος εξαρτάται από τη ροή των κοινοτικών πόρων, τα «πακέτα στήριξης» και τις ιδιωτικοποιήσεις, που θα του επιτρέψουν να συντηρήσει την πελατεία του.

Το καθεστώς του ΠΑΣΟΚ είναι ένα λαμπρό παράδειγμα αυταρχικής εξουσίας: από τη μια σέρνεται στα πόδια των Ευρωπαίων τραπεζιτών, από την άλλη αρπάζει από το λαιμό τα εκατομμύρια των εκπτωχευμένων Ελλήνων συνταξιούχων και μισθωτών. Η πασοκική κομματική βάση των φοροφυγάδων και του πελατειασμού ελάχιστα επιβαρύνεται από τις αλλαγές: τα δημόσια έσοδα μάλιστα... μειώθηκαν, λόγω της ύφεσης, αλλά και της αδράνειας των φορολογικών μηχανισμών.

Καθώς το καθεστώς του ΠΑΣΟΚ βαθαίνει και επεκτείνει την καταλήστευση των λαϊκών εισοδημάτων και πολλαπλασιάζεται η μαζική αντίσταση, οι νέοι άνεργοι (που φθάνουν το 55%) βυθίζονται στην απελπισία και γίνονται πιο συγκρουσιακοί απέναντι σε μια κυβέρνηση που από τη μεριά της γίνεται όλο και περισσότερο κατασταλτική και ευεπίφορη στη βία.

Αποφασισμένο να ρουφήξει και το μεδούλι από τις αποστεωμένες πλέον αμοιβές των μισθωτών, το ΠΑΣΟΚ στην κυριολεξία συμφώνησε με την ΕΕ και το ΔΝΤ να ελέγξουν, να αποτιμήσουν και να πωλήσουν το σύνολο της εθνικής κληρονομιάς. Κοντολογίς, η αποπληρωμή του χρέους μετατράπηκε σε μοχλό μεταφοράς της εθνικής κυριαρχίας στις μεγάλες δυνάμεις και μεγιστοποίησης της άντλησης υπεραξίας από τη μισθωτή εργασία. Ό,τι απομένει από το «ελληνικό κράτος» είναι η αστυνομία και οι ένοπλες δυνάμεις, που έχουν την αποστολή να επιβάλουν την νέα αποικιοκρατική τάξη στην πλειοψηφία των εκμεταλλευμένων και εκπτωχευμένων Ελλήνων.

Αλλά οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν αντιδρούν ούτε καν σε αυτή την ολέθρια εξέλιξη, που τη σφραγίζει η λεηλασία κι η φτώχεια: εξακολουθούν να υπολογίζουν στη σταθερή κοινωνική βάση του 25% των αυτοαπασχολούμενων, των ελεύθερων επαγγελματιών, των τραπεζιτών, των συμβούλων και των φοροφυγάδων για να κρατήσουν όρθιο το καθεστώς τους, βασιζόμενοι στο ότι το ξεπούλημα αυτούς ελάχιστα θα τους επηρεάσει.

Χάρη στα «πακέτα στήριξης», ακόμα κι αν εκδιωχθούν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα μπορούν να συνεχίσουν να απολαμβάνουν τις ζουμερές του συντάξεις, ενώ οι αυτοαπασχολούμενοι κι ελεύθεροι επαγγελματίες θα συνεχίσουν να εισπράττουν από τα αφορολόγητα τουριστικά και άλλα τους ακίνητα, έστω κι αν η εσωτερική τους πελατεία έχει πτωχεύσει.

Το ΠΑΣΟΚ, ο Παπανδρέου και η αυλή του απέδειξαν πως η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι συμβατή με την πιο ωμή εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, τη συνεχή και άγρια καταστολή της πλειοψηφίας των εργαζόμενων και τη βαθιά και μακρόχρονη επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης. Η ελληνική εμπειρία αποδεικνύει για μια ακόμα φορά, πως όταν κληθούν να υπερασπιστούν την επιβίωση του καπιταλιστικού συστήματος, σοσιαλδημοκράτες και συντηρητικοί δεν έχουν καμία διαφορά. Οι δημοκρατικές ελευθερίες υπάρχουν μόνο στο βαθμό που η πλειοψηφία υποτάσσεται στο νόμο των ιμπεριαλιστών ηγεμόνων και των ντόπιων κλεπτοκρατών καπιταλιστών συνεργατών τους.

Αναμφίβολα κάποια στιγμή θα διεξαχθούν νέες εκλογές, έστω κι αν εντωμεταξύ το επίπεδο διαβίωσης έχει καταρρεύσει, το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί και η χώρα έχει απογυμνωθεί από όλα της τα περιουσιακά στοιχεία. Πιθανότατα το ΠΑΣΟΚ θα καταψηφιστεί. Οι συντηρητικοί του αντίπαλοι, απλά θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του και θα συνεχίσουν να συσσωρεύουν χρέη με τη βοήθεια της αστυνομικής καταστολής.

Για τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, δεν υπάρχει μέλλον ούτε στις διαδηλώσεις, ούτε στο κοινοβουλευτικό παίγνιο, μιας που το δεύτερο αδιαφορεί παντελώς για το πρώτο. Το αδιέξοδο αυτό θέτει το ερώτημα του ποιου είδους εξωκοινοβουλευτική δράση είναι δυνατή και αναγκαία ώστε να μπει ένα τέλος στην εξουσία των διεθνών ηγεμόνων και των κλεπτοκρατών συνεργατών τους.

ΠΩΣ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ;

Το παρακάτω αιτημα με τα χρωματισμένα γράμματα ειναι κεντρικό στην αξιολόγηση των Ελεύθερων Χρεοκοπημένων. Ο ab absurdo θέτει ερωτήματα για το πως μπορεί να πραγματοποιηθεί. Πρόσκληση λοιπον για συζήτηση.

Πανευρωπαϊκός αγώνας να εγκαταλειφθούν τα αντεργατικά νομοσχέδια που προωθούν οι νεοφιλελεύθερες Ελίτ και οι μεγάλες τράπεζες με πρόσχημα την κρίση δανεισμού των ευρωπαϊκών χωρών του νότου.

Πως συγκεκριμένα το εννούμε αυτό όταν το θέτουμε ως αίτημα-στόχο; Σε ποιον απευθυνόμαστε για να οργανώσει αυτόν τον αγώνα; Θα καλέσει πχ. η πλατεία και θα "προκαλέσει" όπως περίπου έκαναν οι Ισπανοί μ' εμάς; Οι Ισπανοί διαδηλωτές αποσύρθηκαν από την πλατεία δίχως να πάρουν τη γνώμη μας. Παρομοίως εμείς περικυκλώσαμε το Κοινοβούλιο, χωρίς να τους ρωτήσουμε. Οι Ιταλοί φαίνεται να συναινούν στα μέτρα. Οι Πορτογάλοι μήτε που τους "απαντήσαμε".

Όσον αφορά το εργατικό κίνημα, εδώ οι διαδικασίες περνάνε από άλλα όργανα. Ας ρίξουν τα συνδικάτα την ιδέα για κοινές απεργιακές κινητοποιήσεις. Να πιέσουν οι χώρες του Νότου μέσα από το σταμάτημα της οικονομικής ζωής στις χώρες τους, την Γερμανική ελίτ (μέσω των οικονομικών πιέσεων στο κοινό νόμισμα); Αυτούς πιθανόν να τους συμφέρει ένα λιγότερο σκληρό νόμισμα. (αναζητούμε τις λύσεις στο δικό τους "γήπεδο"; Δηλαδή Ευρωζωνη-ΕΕ... Τότε θα πρέπει να τεθεί συγκεκριμένα και σε οικονομική αναπτυξιακή βάση το ζήτημα της ανισόμετρης ανάπτυξης)

ab absurdo

"Ο Πούτιν έδινε 25 δις κι ο Παπανδρέου του μιλούσε για τα οικολογικά προβλήματα !"

 


Απίστευτα πράγματα λέει ο Ιβάν Σαββίδης! "Ο Πούτιν ρωτούσε τον Παπανδρέου πόσα λεφτά χρειάζεται κι ο Παπανδρέου μιλούσε για τα οικολογικά προβλήματα της Ελλάδας !"

Η Ρωσία ήταν έτοιμη από τις αρχές του 2010 να παράσχει δάνειο με ευνοϊκούς όρους και η Ελλάδα αδιαφόρησε, δήλωσε στην «Ε», λίγο μετά την επανεκλογή του στην προεδρία της..
 Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας, ο Ιβάν Σαββίδης, βουλευτής της Κρατικής Δούμας, επικεφαλής της 5ης Περιφέρειας του ΣΑΕ και «τσάρος του Ροστόφ», στις όχθες του Δον.

«Ηρθε ο Παπανδρέου στη Ρωσία πέρυσι τον Φεβρουάριο, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ήρθε. Ο ηγέτης της Ρωσίας ήταν έτοιμος να δώσει 25 δισ. ευρώ, δεν έχω λόγο να μην το πω δημοσίως, γιατί έχω ο ίδιος γνώση του ζητήματος. Και ήταν μάλιστα έτοιμος να τα δώσει ως πρώτη δόση βοήθειας στην Ελλάδα, όμως, δυστυχώς... Ηταν δάνειο με χαμηλό επιτόκιο, οι λεπτομέρειες δεν έχουν πια σημασία, αφού προφανώς οι Αμερικανοί, το ΔΝΤ και η Ε.Ε. είπαν όχι. Τότε γιατί ήρθε στη Μόσχα ο Παπανδρέου; Για να δει ο ελληνικός λαός ότι συναντιέται με τον Πούτιν;», μας είπε με πάθος ο Ι. Σαββίδης, που διαμαρτύρεται ότι οι ελληνορωσικές σχέσεις είναι τόσο παγωμένες, όσο ποτέ τα τελευταία 20 χρόνια.


«Ηταν έτοιμος»


«Δεν είναι μυστικό ότι εγώ κανόνισα την κατ' ιδίαν συνάντηση, ζητήθηκε η βοήθειά μου από την ελληνική πλευρά. Το πρωί συναντήθηκα με τον Παπανδρέου στην Κρατική Δούμα, μείναμε οι δυο μας με τον μεταφραστή και του είπα ότι δεν χρειάζεται να προβληματίζεται για τίποτε, ότι ο Πούτιν έχει καλή και θετική διάθεση, γι' αυτό και θα προτείνει να μείνουν μόνοι τους κι εφόσον δώσει κι αυτός τη συγκατάθεσή του, μπορεί να του θέσει οποιοδήποτε ζήτημα θεωρεί χρήσιμο. Ηταν έτοιμος να ακούσει τα πάντα», υποστήριξε ο κ. Σαββίδης, υπογραμμίζοντας ότι η συνομιλία κράτησε τελικά μόλις 20 λεπτά και λίγο αργότερα ενημερώθηκε από το Κρεμλίνο «ότι κατά τη διάρκειά της ο Παπανδρέου ουσιαστικά δεν έκανε απολύτως καμία ερώτηση, αλλά μιλούσε για τα οικολογικά προβλήματα της Ελλάδας».

«Γιατί ήρθατε;»

Σύμφωνα με τον ηγέτη των ομογενών της Ρωσίας, ο Β. Πούτιν είχε νωρίτερα σε ένδειξη καλής θέλησης ορίσει ως υπεύθυνο για την υλοποίηση των διμερών συμφωνιών τον Ιγκορ Σέτσιν, «έναν από τους ισχυρότερους αντιπροέδρους της ρωσικής κυβέρνησης, ο οποίος επιβλέπει ολόκληρο το ενεργειακό σύμπλεγμα και τη βαριά βιομηχανία μηχανοκατασκευών».

Αυτό σήμαινε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για άμεση συμφωνία και επιτάχυνση των διαδικασιών, όμως η Ελλάδα δεν έδειξε καμία διάθεση και «το ίδιο βράδυ πήγα στο προεδρικό ξενοδοχείο "Πρέζιντεντ" όπου έμενε ο Παπανδρέου, και τον ρώτησα: Πείτε μου σας παρακαλώ, γιατί ήρθατε και γιατί χρειαζόταν η κατ' ιδίαν συνάντηση, γιατί μου ζητήσατε βοήθεια, για να με δυσφημήσετε;».

Κατά τις εκτιμήσεις του ομογενή πολιτικού, «η αντίδραση που ακολούθησε είναι πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση» και έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η πρόσφατη αναβολή της προγραμματισμένης για τις 5 Ιουλίου επίσκεψης Λαμπρινίδη στη Μόσχα, έπειτα από ρωσική πρωτοβουλία και με διατύπωση πρωτοφανών αιχμών για έλλειψη περιεχομένου στις διμερείς επαφές.

Σύμφωνα με τον Ι. Σαββίδη, το Κρεμλίνο ζήτησε να εξηγηθεί στον πρωθυπουργό ότι θα μπορούσε να ζητήσει οποιαδήποτε διευκόλυνση ήθελε, έστω και τηλεφωνικά, από τον Β. Πούτιν, γι' αυτό και αργότερα προτάθηκε να χορηγηθεί δάνειο, «που θα πληρωθεί εν μέρει με κρατικές δεσμεύσεις και εν μέρει με αγροτικά προϊόντα», έτσι ώστε να υλοποιηθεί το συμβόλαιο αγοράς τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού από τη Ρωσία, όμως και η πρόταση αυτή απορρίφθηκε.

Οι ελληνικές επιλογές οδηγούν, κατά τον Ι. Σαββίδη, στη σταδιακή μεγιστοποίηση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, καθώς «στο φόντο μιας Ελλάδας που αδυνατίζει και όλο και περισσότερο αποστρέφει το πρόσωπό της από τη Ρωσία, όλο και ενεργότερα η τουρκική οικονομία συνεταιρίζεται με τη ρωσική και η Τουρκία ισχυροποιείται», εξέλιξη, που «θα είναι το χειρότερο έγκλημα για πολλές χιλιετίες. Και τότε δεν θα μπορούμε πλέον τίποτε να διορθώσουμε».

Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
 
http://taxalia.blogspot.com/2011/07/25_14.html