Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

ΤΟ ΝΗΜΑ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ

Η παρακάτω δημοσίευση απηχεί τις απόψεις του συντάκτη της και όχι αναγκαστικά τις απόψεις της ομάδας των ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΩΝ, κάποιοι εκ των οποίων έχουν ενστάσεις στην επιχειρούμενη σύνδεση του κινήματος των Αγανακτισμένων με την εξέγερση του Δεκέμβρη. Αναρτάται γιατί, παρά τις όποιες αντιρρήσεις, συνεισφέρει μια συγκροτημένη θέση, που μπορεί να οδηγήσει σε γόνιμο προβληματισμό και διάλογο. Παράλληλα γιατί σε άλλα σημεία του βρίσκει αρκετούς απο μας σύμφωνους.


ΕΚΕΙ ΠΟΥ Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ

Μια εξέγερση που την ονόμασαν "το κίνημα της αγανακτισμένων". Ένα κίνημα για να χαρακτηρισθεί ως τέτοιο, θα πρέπει να έχει ήδη διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις και τα αιτήματα. Την εξέγερση την χαρακτηρίζει η κοινωνική έκρηξη και η αμεσότητα της ενέργειας απέναντι στο πολιτικό αίτιο και τις συνέπειες του αιτιατού.

Τα κοινό υπόβαθρο και για τις δύο εξεγέρσεις το αποτέλεσε η βαθιά οικονομική κρίση και οδήγησε και στις δύο περιπτώσεις το εγχώριο πολιτικό σύστημα στα όριά του. Στην πρώτη περίπτωση με τον κίτρινο συναγερμό στο στρατό και στη δεύτερη οδηγήθηκε με τις επιχειρήσεις στρατιωτικού χαρακτήρα των ΜΑΤ απέναντι σε διαδηλωτές. Το μακελειό της "μεγάλης" Τετάρτης της 29/06/2011 θα μείνει στην ιστορία. Και στις δυο περιπτώσεις οι από πάνω δεν μπορούσαν να κυβερνήσουν όπως πρώτα. Στην δεύτερη περίπτωση η συμπίεση-σύνθλιψη των κυβερνητικών βουλευτών που προέρχονταν, όχι μόνο από τις πιέσεις πάσης φύσεως υπουργών "κομματικών δεσμοφυλάκων", αλλά κυρίως από τις πιέσεις των μεγάλων πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων του διεθνοποιημένου νεοφιλελευθερισμού (ηγεμονία του χρηματοπιστωτικού τομέα του κεφαλαίου)… αυτές όλες οι πιέσεις, αντισταθμίζονταν από την πολύμορφη αντίρροπη πίεση που ασκούσαν οι εξεγερμένοι στο σύστημα και οδηγούσε στην αποσυμπίεση, ήτοι στον κίνδυνο καταψήφισης του "μεσοπρόθεσμου". Η αδυναμία όχι μόνον στο να συνδιαλλαγούν πολιτικά οι κυβερνητικοί -κυρίως- βουλευτές με τους πολίτες, αλλά και η αδυναμία τους να κυκλοφορήσουν ελεύθερα στις περιφέρειές τους, σε ανοιχτούς χώρους, ακόμα και σε "κλειστές" εκδηλώσεις στην "ενδοχώρα" ή στο εξωτερικό, η αδυναμία τους να προσεγγίσουν την αποκλεισμένη από τους διαδηλωτές Βουλή, οδηγούσε το πολιτικό σύστημα στα όρια των αντοχών του.

Και στις δυο εξεγέρσεις, κοινά στοιχεία:

1. Η Πανελλαδική εμβέλεια – συμμετοχή, καθώς και η παγκόσμια απήχηση αυτών των δράσεων
2. Η μαζικότητα και η μαχητικότητα
3. Η απαξίωση του πολιτικού συστήματος
4. Η κοινή υλική βάση, ήτοι η συστημική πολύπλευρη κρίση

Το 3. στην εξέγερση των "αγανακτισμένων" τη μορφή και το μέγεθος της απαξίωσης το καθόρισε το μέγεθος του κοινωνικού προβλήματος. Το διακύβευμα –η φυσική επιβίωση και η εξαθλίωση- επέβαλλε τον καταλογισμό των ευθυνών ΚΑΙ στα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς, για τις πολιτικές αδυναμίες και τα μεγάλα πολιτικά ελλείμματα που παρουσίασαν τα μεταπολιτευτικά χρόνια. Το πολιτικό σύστημα επελέγη: Αμεσοδημοκρατία = Λαϊκή Εξουσία. Δεν νομιμοποιούνται οι κυβερνήσεις που ζητούν άπαξ την ψήφο του λαού και νομοθετούν ενάντια και παρά τη θέλησή του. Να αποφασίζουν οι πολίτες γι αυτά που τους αφορούν, ήτοι να ασκούν την εξουσία και να έχουν τη δυνατότητα να νομοθετούν. Η εκτελεστική εξουσία περνάει στο λαό και οι υπουργοί μετατρέπονται σε δημόσιους υπαλλήλους. Αυτό που δεν θέλησαν να πράξουν τα καθεστώτα του υπαρκτού –μια από τις αιτίες που κατέρρευσαν αμαχητί- το διεκδικεί η πλατεία. Ένα αίτημα του ΕΑΜ, υιοθετείται από χιλιάδες πολίτες και μπαίνει για συζήτηση και ζύμωση για πρώτη φορά στην κοινωνία των ΠΟΛΙΤΩΝ πλέον.

Εάν το νέο στο Δεκέμβρη ήταν η εκπληκτική πολυμορφία των δράσεων και η αγωνιστική συνύπαρξη διαφόρων πολιτικών συνιστωσών, το νέο που ΠΡΟΣΘΕΤΕΙ η εξέγερση των "αγανακτισμένων" είναι η αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Το «φύγετε» συνοδεύεται πλέον από μια ρεαλιστική πρόταση αμεσοδημοκρατικής διακυβέρνησης (Βλ. Καποδίστριας - Ελβετία). Διαμορφώνεται παρομοίως και ο οδικός χάρτης της οικονομικής λύσης μέσα από ένα ριζικά διαφορετικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, πέρα κι έξω απ' αυτό τον στρεβλό κι εξαρτημένο χαρακτήρα που είχε διαχρονικά, από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους.

Ένα κοινό νήμα και μια ιστορική συνέχεια συνδέει το Δεκέμβρη με την εξέγερση της πλατείας. Τα υπόγεια κοινωνικά ρεύματα της ιστορικής συνιστώσας. (δικαιώνουν τον Ένγκελς)


ΝΑ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

Απευθύνομαι στα μέλη των Ελευθέρων Χρεοκοπημένων που είναι Μαρξιστές...

Πιστεύετε πως με αφορμή την παγκόσμια κρίση και τις αυθαιρεσίες του συστήματος και των "αγορών" χρειάζεται πλέον μια ανανεωμένη πρόταση αμφισβήτησης;

Για παράδειγμα θα μπορούσατε να υποστηρίζατε μικτή οικονομία αντί για οικονομία πλήρως κατευθυνόμενη από το Κόμμα; το λέω γιατί στην παγκόσμια συνείδηση η κομματική οικονομία ευθύνεται για τη χρεοκοπία των καθεστώτων του υπαρκτού ενώ την ιδία τύχη θα είχαν Κίνα και Κούβα αν δεν προχωρούσαν σε μεταρρυθμίσεις. Ακόμη και το ΚΚΕ μιλάει πλέον για ανοχή σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις που απασχολούν ολιγάριθμους υπαλλήλους...

Παράλληλα θα βάζατε στη θέση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου που μπορεί να καταντήσει και Δικτατορία πάνω στο Προλεταριάτο ως ενός ανδρός η μιάς παρέας  αρχή, αμεσοδημοκρατικα σχήματα όπως δημοψηφίσματα και δυνατότητα ελευθεροτυπίας, διαδηλώσεων, απεργιών;

Είναι ένα ζήτημα με ευκαιρία αυτή την κρίση όχι μόνο να μεταρρυθμίσουμε η να ρίξουμε το σύστημα αλλά να μεταρρυθμίσουμε και την αμφισβήτηση, όχι βεβαία να συμφωνήσουμε όλοι σε όλα αλλά να υπάρξει συμφωνία στα βασικά...


ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝ

Νεοφιλελευθερισμός (2ο μέρος)

Ο Hayek (1944) ανέπτυξε μια οικονομική και πολιτική κριτική που καταδίκαζε τον κεντρικό σχεδιασμό ειδικότερα, και την οικονομική παρέμβαση γενικότερα. Υποστήριξε πως ο σχεδιασμός οποιασδήποτε μορφής είναι αναγκασμένος να είναι οικονομικά ανεπαρκής, επειδή οι γραφειοκράτες του κράτους, όσο ικανοί κι αν είναι, αντιμετωπίζουν μια ποικιλία και μια πολυπλοκότητα πληροφοριών, που απλά είναι πέρα από τις ικανότητες τους να την ελέγξουν. Από αυτήν την άποψη, η οικονομική παρέμβαση είναι η μοναδική σοβαρή απειλή για την ατομική ελευθερία, επειδή κάθε προσπάθεια ελέγχου της οικονομικής ζωής αναπόφευκτα οδηγεί το κράτος να αναμιχθεί και σε άλλους τομείς της ανθρώπινης ύπαρξης, γεγονός που τελικά οδηγεί στον ολοκληρωτισμό.

Ο Friedman επέκρινε τον Κεϋνσιανισμό βάσει του ότι οι πολιτικές «των φόρων και των δαπανών» τροφοδοτούν τον πληθωρισμό, ενθαρρύνοντας τις κυβερνήσεις να αυξήσουν τη δανειοληψία χωρίς, στη συνέχεια, να επηρεάσουν το «φυσιολογικό ποσοστό» της ανεργίας.