Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Νεοφιλελευθερισμός (1ο μέρος)

Η λέξη «νεοφιλελευθερισμός» (neoliberalism) πρέπει πλέον να αρχίσει να μας απασχολεί όλους σοβαρά. Ο λόγος είναι ο νεοφιλελευθερισμός πλέον άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά(νομοθετήσεις) σε ανεπτυγμένες οικονομίες όπως είναι η χώρα μας.

Καταρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι άλλο ο «φιλελευθερισμός» και άλλο ο «νεοφιλελευθερισμός». Η αγγλική ορολογία ξεχωρίζει με σαφήνεια τα δύο αυτά είδη πολιτικών ιδεολογιών. Οι σύγχρονοι φιλελεύθεροι (liberals) είναι αυτοί που εμμένουν στην ενότητα ελευθερίας και ισότητας και υποστηρίζουν το κράτος πρόνοιας. Οι νεοφιλελεύθεροι (libertarians) είναι αυτοί που επιμένουν μονόπλευρα στην ατομική, ιδίως οικονομική ελευθερία ως απουσία κρατικών επεμβάσεων. Ας σημειωθεί ότι ο όρος «φιλελεύθερος», ακριβώς επειδή οι liberals εμμένουν στην κοινωνική ισότητα ως απαραίτητο συνοδό της ελευθερίας, στις αγγλόφωνες χώρες σημαίνει κάτι σαν αριστερός ή αριστερίζων. Μάλιστα ο Ελληνοαμερικανός Μάικλ Δουκάκης έχασε τις εκλογές για το αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ το 1988 επειδή δεν αντέδρασε έγκαιρα και με τον κατάλληλο τρόπο όταν ο αντίπαλός του Μπους τον χαρακτήρισε φιλελεύθερο (ο Μπους το εννοούσε βεβαίως ως μομφή, ενώ ο Δουκάκης ως κάτι το θετικό, για το οποίο δεν έκρινε αναγκαίο να δώσει εξηγήσεις) ενώ ακόμα πιο πρόσφατα ο Μπάρακ Ομπάμα θεωρήθηκε και αυτός ως liberal και τον αποκαλούσαν υποτιμητικά ως σοσιαλδημοκράτη.

Οπισθέλκουσες ή...

...η φάμπρικα της "Τίνας" και του "Μπάμπη".


"Πώς να κερδίσεις την εμπιστοσύνη των αγορών και να χάσεις την εμπιστοσύνη των πολιτών σου"
Του Ηρακλή Μπογδάνου από το thepressproject.gr

Λέγεται Πολιτικό Τρίλημμα της Παγκοσμιοποίησης (Ντάνι Ρόντρικ) ή Αδύνατη Τριάδα της Πολιτικής του Ελεύθερου Εμπορίου (Ρικάρντο Χάουσμαν):
Δεν μπορείς ως χώρα να τα έχεις και τα τρία, δηλαδή Ανοιχτά Οικονομικά Σύνορα - Δημοκρατία - Εθνική Ανεξαρτησία. Πρέπει να διαλέξεις μόνο τα δύο.
Στους τελευταίους μήνες στη διεθνή βιβλιογραφία για το θέμα, η Ελλάδα αποτελεί αγαπημένο παράδειγμα - όπου το συγκεκριμένο τρίλημμα χτυπάει κόκκινο. Μέσα στην Ε.Ε. δεν μπορεί να βάλει ούτε δασμούς ούτε περιορισμούς στις ροές του κεφαλαίου. Μέσα και στην Ευρωζώνη δεν έχει δικαίωμα ούτε για τη δική της, κατάλληλα προσαρμοσμένη νομισματική πολιτική.
Οπότε καθώς είναι χρεωμένη, έχει παγιδευτεί σε μια τρελή και απελπισμένη κούρσα για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πιστωτών της (ξέρετε αυτών που σε κακή μέρα αποκαλούμε κερδοσκόπους, αλλά σε καλή διορατικούς ξένους επενδυτές). Για να το κάνει όμως αυτό αποτελεσματικά, θα πρέπει να τους πείσει ότι νοιάζεται αποκλειστικά και μόνο για τα δικά τους συμφέροντα! Μπροστά στο να τιμήσει 100% το επικίνδυνο στοίχημα που έβαλαν όλοι αυτοί (ότι το να παίξεις στο χρηματο-οικονομικό καζίνο την Ελλάδα, θα σου φέρει βρέξει χιονίσει καλά κέρδη), θα πρέπει να πείσει η κυβέρνηση ότι δεν βάζει τίποτα άλλο πιο ψηλά: Ούτε την υγεία, ούτε την παιδεία, ούτε το δικαίωμα στην εργασία των πολιτών της.


Όχι κύριοι, θα υποφέρουμε, θα ρισκάρουμε το μαρασμό του παραγωγικού ιστού μας, θα ξεκληρίσουμε τη φορολογική μας βάση, αλλά θα ξεπληρώσουμε σε όλους τους πιστωτές μας αδιακρίτως μέχρι και το τελευταίο σεντ στις ημερομηνίες που μας έχει οριστεί- ή θα πέσουμε προσπαθώντας ( μολών λαβέ τους είπαμε για τα 50 δισ, αλλά κυριολεκτικά). Είναι προφανές ότι σε μια δημοκρατία, οι πολίτες θα καταψηφίσουν αμέσως την κυβέρνηση που θα δώσει εκ προοιμίου τόσο βαριές υποσχέσεις στους ξένους εις βάρος των ίδιων των ψηφοφόρων της. Δεν μπορείς βέβαια να κατέβεις με σύνθημα Δεν Πρόκειται Να Σας Υπολογίσω Καθόλου, Προκειμένου Να Ξοφλήσω Πρώτα Με Θρησκευτική Ευλάβεια Ολα Τα Παλιά Χρέη και να περιμένεις να κερδίσεις.
Ή μήπως...

Ανάλυση της κρίσης. Τμήμα δεύτερο. Οι ελληνικές Τράπεζες.


Η κοτούλα η Κικίτσα (μέρος 1ον)
Λέγαμε στην περιβόητη ανάρτηση, "Ελληνικές Τράπεζες: Η Πραγματικότητα", τον Νοέμβριο του 2008
"Εσύ πας και δανείζεσαι ένα ποσό πχ €100.000. Δανείζομαι, σημαίνει παίρνω κάτι από κάποιον που έχει. Και υπόσχομαι ότι θα το "επιστρέψω" (promissionary note). Η Τράπεζα όμως, στην ουσία, εκείνη την στιγμή δημιουργεί από το πουθενά μια ηλεκτρονική εγγραφήΔεν σου δίνει από αυτά που έχει. Απλά εγγράφει το ποσό αυτό στο ενεργητικό της. Το θεωρεί δηλ. ΗΔΗ περιουσία της. Το χρέος που δημιούργησε, είναι για την τράπεζα σαν να το επέστρεψες ήδη και μάλιστα με τόκο. Κάθε δανεικό ευρώ η τράπεζα το θεωρεί επιπλέον ευρώ στο ενεργητικό της. Αν εσύ στην συνέχεια φανείς ασυνεπής, τότε η τράπεζα προβαίνει σε διαγραφή ή σε εγγραφή επισφάλειας.

ΕΤΣΙ εμφανίζονται τα υπερκέρδη των τραπεζών. Με ΧΡΕΗ που υποτίθεται θα εξοφληθούν. Και που προέρχονται από λεφτά που δεν υπάρχουν, δεν υπήρχαν. "Δημιουργήθηκαν" από το money supply.

(...)

Ανάλυση της κρίσης. Τμήμα πρώτο. Οι Τράπεζες.

Αποφάσισα να δημοσιεύσω τμηματικά ένα κείμενο που μας κίνησε το ενδιαφέρον. Μεταφέρεστε αυτόματα στο αυθεντικό κείμενο με κάνετε κλικ στην επικεφαλίδα ή το λινκ στο τέλος της σελίδας.


Η κοτούλα η Κικίτσα (μέρος 1ον)


Το σύστημα μας βασίζεται σε μία φαύλη παραδοχή και πολλά ευχολόγια (τα λεγόμενα και "Συντάγματα").
Η φαύλη παραδοχή συνίσταται στην αποδοχή ως θέσφατου και αδιαπραγμάτευτου στοιχείου της  παροχής της πίστωσης από ιδιώτες ΠΡΟΣ  αυτό που καλούμε κράτος.


Ξεκινώντας από την αλφαβήτα της κοινωνικής ζωής, έχουμε άκριτα και μηχανικά συναποφασίσει ότι πρέπει να διαβιούμε σε ένα οικονομικό σύστημα όπου η οντότητα την οποία συναποτελούμε ένας προς ένας από εμάς, το κράτος, έχει χωρίς κανέναν απολύτως λόγο δημοσίου συμφέροντος, εκχωρήσει σε ιδιώτες  το απόλυτο δικαίωμα του να ελέγχει το ίδιο την οικονομική ζωή, δια της εκδόσεως και κυκλοφορίας του χρήματος. Παρατηρείται συνεπώς το καταστροφικά παράδοξο, οι πολίτες της οικουμένης, να είμαστε, αντί για φορείς της υγείας, οι εξαρτημένοι ασθενείς ενός ολιγαρχικού συστήματος στου οποίου την ύπαρξη και στην διάτρητη λειτουργία του οι ίδιοι συναινούμε.