Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Η ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ

Το μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε. Οι 35 μέρες στο Σύνταγμα, οι απεργίες, οι διαμαρτυρίες, ο θυμός δεν κατόρθωσαν να το σταματήσουν. Εδώ που τα λέμε δεν μπορούσαν. Και δεν μπορούσαν γιατί δεν είχαν αντιπρόταση. Δεν εννοώ σχέδια, προτάσεις, αναλύσεις και λοιπά---αυτά δεν έλειψαν και ούτε θα λείψουν. Αλλά αυτά μικρή αξία έχουν αν δεν υπάρχει ο φορέας, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, που να τα υλοποιήσουν. Γιατί πες δεν πέρναγε το μεσοπρόθεσμο, έπεφτε η κυβέρνηση και είχαμε εκλογές. Μετά τι; Πάλι σε τρεις μήνες, μια άλλη κυβέρνηση, γαλαζοπράσινη το χρώμα, θα το ξανάφερνε. Με πιο βαρείς εκβιασμούς, με πιο άγριο κλίμα τρομοκρατίας. Και βέβαια, για οτιδήποτε στραβό είχε γίνει στο ενδιάμεσο, θα υπήρχε ο αποδιοπομπαίος τράγος: η ανευθυνότητα των αγανακτισμένων που δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και άλλα ωραία παπαγαλιστά που έχουμε συνηθίσει αυτόν τον καιρό.

Το κίνημα διαμαρτυρίας λειτουργεί σε ένα πολιτικό κενό. Δεν έχει εναλλακτική πρόταση, γιατί δεν έχει αυτούς που θα την υλοποιήσουν. Το ξέρουμε, βέβαια. Τι περιμένεις, θα μου πείτε, σε ένα μήνα ή σε ένα χρόνο, να οργανωθεί και να βγει στο προσκήνιο νέα πολιτική πρόταση, που να μπορεί να αναλάβει τη χώρα; Αστείο είναι. Αλλά αυτό είναι και η ουσία του προβλήματος. Γιατί η κρίση δεν ξεκίνησε το 2010 με τα σπρεντς που τινάχτηκαν στον αέρα, έχει ιστορία πίσω της. Βέβαια πριν δε μιλάγαμε για οικονομική κρίση, αλλά για πολιτική. Έχουμε τουλάχιστο μία δεκαετία, που η ελληνική κοινωνία έχει χάσει την εμπιστοσύνη στην πολιτικής της τάξη, τους θεωρεί διεφθαρμένους και ανίκανους, αλλά στο τέλος τους ψήφιζε. Το γιατί είναι μεγάλη ιστορία, και μάλλον για να ντρεπόμαστε. Η ουσία είναι ότι επί μια δεκαετία, η ελληνική κοινωνία αποτύγχανε συνεχώς να φτιάξει εναλλακτική πρόταση εξουσίας, στην οποία να έχει στοιχειώδη εμπιστοσύνη για τις προθέσεις και τις ικανότητές της. Αυτή ήταν η πικρή ήττα που φάγαμε σα χώρα και οι συνέπειές της μας έσκασαν στη μούρη σαν κρίση χρέους.