Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Ή ΑΓΡΑΝΑΠΑΥΣΗ


Μίκης Θεοδωράκης
Από το kinisi-anexartiton-politon.gr

Η επιστήμη της Επανάστασης μας διδάσκει ότι τα αυθόρμητα κινήματα μαζών που εκφράζουν τη λαϊκή διαμαρτυρία, είναι αδύνατο να μετεξελιχθούν σε επαναστατική δύναμη αν λείπει η κοινή και αποδεκτή από όλους ηγετική δύναμη που θα τα μεταβάλει σε συγκεκριμένη και πειθαρχημένη δύναμη κρούσης με συγκεκριμένο σχέδιο δράσης και συγκεκριμένα προγράμματα. Χωρίς αυτή τη μετεξέλιξη όσο μεγάλος κι αν είναι ο όγκος και το πάθος των αυθόρμητων αλλά σκόρπιων και δίχως εσωτερική δομή και σύνδεση διαδηλωτών, τα κινήματα αυτά αποτελούν εύκολο στόχο για την Εξουσία και τα συγκροτημένα με στρατιωτική πειθαρχία όργανά της, εφοδιασμένα με όλα τα μέσα βίας από τα γκλομπ και τα δακρυγόνα έως τα όπλα, ακόμα και τα κανόνια (όπως τα χρησιμοποίησαν στην Ινδία οι Βρετανοί κομματιάζοντας το τεράστιο πλήθος).

Το Κίνημα των Αγανακτισμένων Πολιτών το δημιούργησε από τη μια μεριά η πρωτοφανής συμπεριφορά της Κυβέρνησης με μια σειρά απεχθείς, αντεθνικές και αντιλαϊκές ενέργειες και από την άλλη η έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης από τις παραδοσιακές-φιλολαϊκές-προοδευτικές δυνάμεις. Δηλαδή ενώ η Κυβέρνηση χτυπούσε με δύναμη 100 μονάδων, οι δυνάμεις αυτές απαντούσαν με 10. Αυτό το κενό των 90 μονάδων ήρθαν να καλύψουν οι απλοί πολίτες, εξ ου και η σφοδρή τους αντίθεση ακόμα και με τα κόμματα της Αριστεράς, απέναντι στα οποία αισθάνθηκαν εγκαταλελειμμένοι, εάν όχι και προδομένοι.

(...)

Όλα αυτά τα περί άμεσης δημοκρατίας, πυραμιδικής μορφής εξουσίας και γενικών συνελεύσεων τα είδαμε να εφαρμόζονται καθημερινά στο κάτω μέρος της Πλατείας Συντάγματος. Όπως συνέβη και με ορισμένες Σπίθες του Κ.Α.Π. Που πανηγύριζαν για το γεγονός ότι είναι εντελώς ελεύθεροι. Δεν αναγνωρίζουν ηγετικά σχήματα και για όλα αποφασίζουν όλοι, με κύριο όργανο την Γενική Συνέλευση. Κι όλα αυτά χωρίς να βλέπουν, ότι από πάνω τους τούς παρατηρούσαν τα άγρυπνα μάτια της Εξουσίας, που φυσικά δεν ιδρώνει το αυτί της με λόγια-λόγια και ψηφίσματα-ψηφίσματα. Και γι' αυτό όταν ήρθε η ώρα να ξεμπερδέψουν μαζί τους, αποφάσισαν να θέσουν σε θέση μάχης το 1/1000 της δύναμης κρούσης που διαθέτουν.

Από όλες τις πληροφορίες που κατόρθωσα να συλλέξω, η επίθεση ξεκίνησε από την άνω πλατεία. Τα ΜΑΤ εισέβαλαν από τις πλευρές της Βουλής χτυπώντας άγρια και ρίχνοντας αέρια και υποχρέωναν το λαό να στριμώχνεται και να ποδοπατείται προς τη στενή σκάλα που οδηγεί στην κάτω πλατεία. Ήταν το πιο σκληρό και απάνθρωπο στάδιο του ΣΧΕΔΙΟΥ. Ο κόσμος έπεφτε κάτω και τον χτυπούσαν. Ο ένας πατούσε τον άλλο για να σωθεί. Στη σκάλα μια άμορφη μάζα ανθρώπων κατρακυλούσε, ενώ εξακολουθούσαν να τους χτυπούν.

Όταν βρέθηκαν στην κάτω πλατεία, η ατμόσφαιρα είχε γίνει κόλαση, γιατί δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν και σωριάζονταν, ενώ εξακολουθούσαν να τους χτυπούν. Το ΣΧΕΔΙΟ Β΄ προέβλεπε τη συμμετοχή των κουκουλοφόρων, οπότε το πλήθος δεν ήξερε από πού να ξεφύγει. Τώρα μπήκαν σε ενέργεια και οι πέτρες στις εικονικές συμπλοκές ΜΑΤ-Κουκουλοφόρων. Βιτρίνες, κρυστάλλινες πόρτες και τζάμια των ξενοδοχείων σπάγανε. Στο ταχυδρομείο έβαλαν φωτιά. Κι όλα αυτά, γιατί; Για να μεγαλώσει ο πανικός των ανθρώπων και να δοθεί η εικόνα της καταστροφής. Κάτω από την σκάλα που ενώνει το πάνω μέρος της πλατείας, είναι η είσοδος του Μετρό, που γέμισε από διαδηλωτές, τραυματίες, κουκουλοφόρους και ΜΑΤ. Άλλη μια Κόλαση, ακόμα μεγαλύτερη, με θύματα αυτή τη φορά τους εκατοντάδες τραυματίες, τους οποίους μάταια οι εθελοντές γιατροί προσπαθούσαν να περιθάλψουν.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Με 300 Ματατζήδες και 100 Κουκουλοφόρους οι Εξουσιαστές καθάρισαν το Σύνταγμα. Απαλλάχτηκαν από τον βραχνά του Μεγάλου, Ειρηνικού, Αυθόρμητου Πλήθους που οι εικόνες του γέμιζαν καθημερινά τα ελληνικά και τα ξένα κανάλια. Συνήλθαν. Ψήφισαν ΝΑΙ και ΟΧΙ. Όμως το ΝΑΙ κυριάρχησε, γιατί είχε την πλειοψηφία μιας Βουλής, που έχει γίνει προ πολλού μειοψηφία, γεγονός που προσφέρει τη δυνατότητα στη Λαϊκή πλειοψηφία που βρίσκεται εκτός Βουλής να πει «Κύριοι της Βουλής, Εμείς και όχι εσείς εκπροσωπούμε την πραγματική Εθνική Λαϊκή πλειοψηφία, επομένως εκφράζουμε την πραγματική θέληση του Λαού». Για να μην πω ακόμα, ότι η Κυβέρνηση εξακολουθεί να κυβερνά και να μας δεσμεύει μόνο με το 20% του Λαού. Πού είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Πού είναι τα Κόμματα της Αριστεράς; Το Συμβούλιο Επικρατείας; Ο Άρειος Πάγος; Η Ακαδημία Αθηνών; Τα Πανεπιστήμια; Τα Συνδικάτα; Οι Ενώσεις; Λαός προδομένος! Λαός προδομένος! Λαός Προδομένος!

Για τελευταία φορά σας ρωτώ: Θέλετε να πάμε στη νέα Μάχη ή πιστεύετε ότι οι Σπίθες που άναψαν, έγιναν για εντευκτήρια διαλέξεων, για να περνά η ώρα μας και για να αυτοανακηρυχθούμε μεταξύ μας πρωτοπόροι και επαναστάτες;

Δεν υποχρέωσα κανένα να με ακολουθήσει. Από δω και πέρα όμως, όποιος αποφασίσει να μείνει, σε μια μελλοντική περίπτωση ανάλογη αυτής που ζήσαμε με τα πρόσφατα γεγονότα στο Σύνταγμα, θα πρέπει να είναι παρών, οργανωμένος, πειθαρχημένος και έτοιμος να αντιμετωπίσει κουκουλοφόρους και ΜΑΤ, όπως το κάναμε στο παρελθόν, σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες και να προφυλάξει από τα χτυπήματα τους απλούς πολίτες, που οι περισσότεροι συνήθως είναι γυναίκες και απολυμένοι εργαζόμενοι και υπάλληλοι, που έρχονται να διαδηλώσουν με ειρηνικό τρόπο.

Στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ καυτηρίαζε στη Βουλή την Κυβέρνηση που τους άκουγε και ...έτρεμε, φωνάζοντας με αναφιλητά «Φτάνει πια... Μετανοούμε...», ενώ οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τους παρακαλούσαν «Θα μας αναγκάσετε να ψηφίσουμε με δάκρυα στα μάτια».

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ όμως είπανε ΟΧΙ και ικανοποιημένοι γιατί πράξανε το επαναστατικό σας καθήκον, βγήκανε από την πλαϊνή πόρτα της Βουλής, εκείνη που βλέπει προς την πλατεία, για να ατενίσουν το μέγεθος της απουσίας τους από τον ματωμένο χώρο, όπου κρίνεται το δίκαιο και το μέλλον του Λαού.

Διερωτάται κανείς με ποια δικαιολογία τα κόμματα της Αριστεράς απουσίαζαν απ' αυτή την κορυφαία στιγμή για το μόλις δημιουργούμενο κίνημα αντίστασης απέναντι στις αποφάσεις της Κυβέρνησης που πλήττουν κυρίως τους αγρότες, εργαζόμενους, υπαλλήλους, μικρομεσαίους, βυθίζοντας καθημερινά τη χώρα όλο και πιο βαθειά σε οικονομική και κοινωνική ύφεση.

Στις δεκαετίες του ΄40, του ΄50 και του ΄60 το ΚΚΕ, το ΕΑΜ, η ΕΔΑ και οι Λαμπράκηδες θα είχαν αναλάβει αυτοί το έργο των αγανακτισμένων, που δημιουργήθηκαν ακριβώς λόγω της απουσίας της Αριστεράς.

Εάν πιστεύουν ότι η λύση θα δοθεί μέσα στη Βουλή, στους διαδρόμους του Συστήματος με τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που διοργανώνουν ο καθένας ξεχωριστά και που μαζεύουν όλο και λιγότερο κόσμο, τότε ας βγουν να το πουν καθαρά. Και ας έχουν το θάρρος να δηλώσουν ότι διαφωνούν με τον ξεσηκωμό των εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών που τουλάχιστον οφείλανε να τους προειδοποιήσουν με βάση τις αγωνιστικές τους εμπειρίες, να μην τα βάζουν με τόσο ανέμελο, αυθόρμητο και ανοργάνωτο τρόπο με την Εξουσία, γιατί κινδυνεύουν να πάθουν όσα υπέστησαν τις τρεις μέρες της κρίσιμης ψηφοφορίας. Είναι όμως ποτέ δυνατόν κόμματα μαζών όπως θα πρέπει να είναι τα κόμματα της Αριστεράς, να σνομπάρουν ουσιαστικά τους εξεγερμένους ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της Κυβέρνησης; Γιατί τι άλλο ήταν η παντελής απουσία του ΣΥΡΙΖΑ (έστω και της νεολαίας του) και η τακτική του ΠΑΜΕ, που μόλις έφτανε στο Σύνταγμα γύριζε αυτομάτως την πλάτη και αποχωρούσε;

Ειδικά την ημέρα της Κόλασης το ΠΑΜΕ ξεκίνησε από τους στύλους του Ολυμπίου Διός. Μόλις όμως έφτασαν στο Σύνταγμα, αποχώρησαν αφήνοντας απροστάτευτα τα γυναικόπαιδα στη μανία των ΜΑΤ και των Κουκουλοφόρων της Ασφάλειας, που άρχισαν την επίθεσή τους αμέσως μετά. Δηλαδή όλα αυτά τα εξεγερμένα πλήθη, δεν είναι για το ΚΚΕ «Λαός»; Επειδή τυχαίνει να μην είναι μέλη του Κόμματος; Μ' αυτή τη λογική, μόνο το 10% των Ελλήνων είναι Λαός. Οπότε με ποιον τρόπο στην παρούσα συγκυρία αυτό το 10% θα αναμετρηθεί με την Κυρίαρχη Αστική Τάξη, τον Ταξικό Εχθρό, την Οικονομική Ολιγαρχία και τα όργανά της; Δεν τολμώ να αναφέρω τους ξένους, γιατί κατά μία περίεργη λογική, φορτώνοντας στους ξένους ευθύνες, απαλλάσσω, λένε, από τις ευθύνες του τον κύριο ταξικό εχθρό, την ελληνική ολιγαρχία...

Δεν θα ασχοληθώ με απόψεις και θεωρίες που τις θεωρώ ανεδαφικές και εκτός της ελληνικής και διεθνούς πραγματικότητας και που στην ουσία διασπούν τον λαό και αποτελούν σοβαρό εμπόδιο στην Παλλαϊκή Ενότητα, δηλαδή τη μοναδική δυνατότητα που υπάρχει, το μοναδικό όπλο στα χέρια του Λαού μας, προκειμένου να αντιμετωπίσει το πανίσχυρο μέτωπο του Συστήματος Εξουσίας. Δεν βλέπουν τάχα ότι υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στις συνθήκες που υπήρχαν πριν και μετά την Τρόικα; Δεν θέλω να πω ότι και τότε, από το 1974 έως το 2010 δεν υπήρχε η ξένη εξάρτηση. Αλλά τότε κινούσε τα νήματα διακριτικά. Εάν κάποιοι δεν τα έβλεπαν, είναι άλλο θέμα. Σήμερα όμως, μετά την Τρόικα, οι ξένοι έβγαλαν τη μάσκα και πήραν τα ινία της διακυβέρνησης στα χέρια τους. Τώρα προχωρούν ένα βήμα ακόμα πιο μπροστά τοποθετώντας manager, δηλαδή υπερ-υπουργούς σε κάθε δημόσια υπηρεσία.

Μετά από όλα αυτά, άραγε πιστεύει κανείς ότι ο ρόλος της όποιας Κυβέρνησης μπορεί να είναι άλλος εκτός από το να εφαρμόζει τις αποφάσεις-εντολές των ξένων; Και τότε ποιος είναι ο ρόλος της Βουλής; Υπάρχουν φυσικά πολλά θέματα, πολλά προβλήματα που απασχολούν τον Λαό και για τα οποία θα πρέπει να υπάρξουν λύσεις. Όμως όλα αυτά είναι άμεσα εξαρτημένα από τις αποφάσεις και τις κατευθύνσεις που παίρνονται για την Οικονομία, την Κοινωνία κι ακόμα για την εξωτερική και την αμυντική μας πολιτική.

Κι αυτές τις αποφάσεις-κατευθύνσεις τις επιβάλλουν οι ξένοι με τη συνενοχή των πολιτικών δυνάμεων, που ανέκαθεν ακολουθούσαν τις εντολές των ξένων. Όμως μέσα σε όρια που επέτρεπαν στα κόμματα εξουσίας να κινούνται με αυτοτέλεια, υπό τον όρο να μη θίγονται τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Στην περίπτωση αυτή, όταν δηλαδή στη δεκαετία του ΄60 υπήρχε άνοδος του δημοκρατικού κινήματος μέσα στο οποίο η Αριστερά έπαιζε ιδιαίτερο ρόλο, οπότε οι ξένες υπηρεσίες διέβλεπαν κίνδυνο για την ενεργό παρουσία τους στη χώρα μας, οι Αμερικανοί θορυβημένοι μήπως χάσουν τον έλεγχο, άρχιζαν τα τερτίπια με τις αποστασίες κλπ. για να καταλήξουν στην επιβολή της Δικτατορίας.

Σήμερα η διεθνής κατάσταση είναι διαφορετική, γιατί το Χρήμα αναδείχθηκε σε κυρίαρχη διεθνή δύναμη, σε βαθμό που να φιλοδοξεί και να επιχειρεί να αποτελέσει μια ιδιόμορφη Παγκόσμια Διακυβέρνηση, με βασικούς πυλώνες τις Μεγάλες Τράπεζες και πειθήνια όργανά του τις τοπικές κυβερνήσεις της δικής του επιλογής και εμπιστοσύνης. Μια τέτοια κυβέρνηση είναι κι αυτή του Γ. Παπανδρέου, ο οποίος φρόντισε να πάρει το χρίσμα από τον Στρος-Καν του ΔΝΤ και από την Λέσχη Μπίλντεμπεργκ δηλαδή τον Henry Kissinger λίγο πριν τις εκλογές στα μέσα του 2009.

Για τα έργα και τις ημέρες της Παγκόσμιας Κυβέρνησης έχω μιλήσει διεξοδικά. Για κάποιον όμως που δεν γνωρίζει τους στόχους και τις μεθόδους που έχει ήδη χρησιμοποιήσει κυρίως στην Ασία και τη Νότιο Αφρική, είναι δύσκολο να κατανοήσει τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας. Που πρέπει να σημειώσουμε ότι είναι η πρώτη χώρα της Ευρώπης που χρησιμοποιήθηκε σαν «πειραματόζωο» για να πάνε παραπέρα, όπως ήδη έγινε με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία και μάλλον θα συνεχίσουν με την Ισπανία.. Για ποιο λόγο επιβάλλονται αυτά τα τόσο αντιλαϊκά μέτρα με τελικό στόχο την εξαθλίωση του λαού; Για ποιο λόγο κλείνουν οι βιομηχανίες, οι βιοτεχνίες και τα καταστήματα; Για ποιο λόγο καλπάζει η ανεργία; Και πώς συμβαίνει, ενώ από τον ερχομό της Τρόικα έως σήμερα έχουμε δανειστεί και χρεωθεί δεκάδες δισ. Ευρώ να μην πηγαίνει ούτε ένα Ευρώ στην ανάπτυξη αλλά αντίθετα να αυξάνει η υπανάπτυξη, η οικονομία να βυθίζεται και ο λαός να φτωχαίνει; Πώς και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γίνονται από λάθος; Από ανικανότητα; Ή το ακριβώς αντίθετο; Ο Γ. Παπανδρέου επιβάλλοντάς μας την Τρόικα δήλωσε ότι «παραδίδει ένα μέρος της εθνικής μας αυτοτέλειας στους ξένους». Δηλαδή μας είπε καθαρά και ηθελημένα ότι θα πρέπει να παραδώσουμε εθελοντικά ένα κομμάτι της εθνικής μας αυτοτέλειας, κυριαρχίας και ανεξαρτησίας στους εκπροσώπους των Τραπεζών. Γιατί αλλοιώς δεν θα πληρωθούν οι υπάλληλοι - και οι Βουλευτές; Ποιος να φανταζόταν, αλήθεια, ότι εμείς, οι απόγονοι των χιλιάδων και χιλιάδων που σκοτώθηκαν για την τιμή και την ακεραιότητα της Ελλάδας, θα την ξεπουλούσαμε όπως συμβαίνει σε κάποιους που ξεπουλούν το κορμί τους «επί χρήμασι»;

Φρόντισαν όμως να μας βάλουν να υπογράψουμε, ότι δεν έχουμε δικαίωμα να δανειστούμε από άλλες Τράπεζες εκτός από τις δικές τους. Πράγμα που δεν έγινε λ.χ. με την Ισπανία που πήρε ένα μεγάλο δάνειο από την Κίνα, η οποία δήλωσε (όπως και η Ρωσία πρόσφατα) ότι είναι διατεθειμένη να βοηθήσει την Ευρώπη! Δεν γνωρίζουν τάχα ότι δεν υπάρχει Ευρώπη παρά μόνο η Ευρώπη των Τραπεζών; Θέλω να ελπίζω ότι αυτές οι δύο χώρες θέλουν να σπάσουν την απομόνωση που οι ΗΠΑ προσπαθούν με όλα τα μέσα να επιβάλουν. (Βλ. τι έγινε με τον αγωγό του Μπουργκάς που με τόση ευκολία ματαίωσε ο κ. Παπανδρέου χωρίς να υπάρξει αντίδραση από πουθενά!). Θέλω ακόμα να ελπίζω, ότι σε περίπτωση που μια άλλη ελληνική Κυβέρνηση που θα μπορεί να αποφασίζει ελεύθερα, θελήσει να δανειστεί με χαμηλό επιτόκιο ή ακόμα καλλίτερα να προτείνει κοινοπραξίες επωφελείς για την ελληνική οικονομία, θα δεχθούν την αίτησή μας αυτή. Επομένως θα πρέπει να γνωρίζει ο λαός μας ότι ο δανεισμός από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ δεν είναι μονόδρομος και ότι υπάρχουν και άλλες λύσεις.

Το ΚΚΕ προβάλλει ως μοναδικό στόχο το χτύπημα της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας. Επομένως γι' αυτούς ο χαρακτήρας της πάλης θα πρέπει να είναι αποκλειστικά ταξικός. Στο σημείο αυτό έχω κάνει τις ακόλουθες επισημάνσεις:

Πρώτον: Όταν εμείς λέμε ότι έχουμε ως κύριο στόχο το Σύστημα Εξουσίας, θεωρούμε την οικονομική ολιγαρχία κύριο πυλώνα αυτού του Συστήματος. Κι αυτό γιατί με τη μέθοδο της διαπλοκής επηρεάζει σε μεγάλη κλίμακα το πολιτικό και πολιτειακό Σύστημα. Άρα η ελληνική ολιγαρχία βαρύνεται και με την εμπλοκή της σε όλες τις αντιλαϊκές αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας. Από την άλλη πλευρά είναι κι αυτή, η ολιγαρχία, εξαρτημένη από το Διεθνές Οικονομικό Κεφάλαιο, που όπως είδαμε, κατέχει κυρίαρχη θέση ανάμεσα στις διεθνείς επιθετικές δυνάμεις που διεκδικούν τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας επιβάλλοντας στα Έθνη-Κράτη τους νόμους της παγκοσμιοποίησης με τις επιπτώσεις που βιώνουμε σήμερα. Και που δεν περιορίζονται στον οικονομικό-κοινωνικό τομέα αλλά απειλούν όλα τα ερείσματα ενός λαού. Δηλαδή την ιστορία του, τις παραδόσεις του, την γλώσσα και τον πολιτισμό του.

Δεύτερον: Πιστεύω ότι θα πρέπει να εξετάζουμε το ελληνικό κεφάλαιο σαν ένα αναπόσπαστο μέρος του διεθνούς κεφαλαίου. Εάν μάλιστα συγκρίνουμε τα μεγέθη του ενός και του άλλου, θα διαπιστώσουμε ότι το σύνολο των κεφαλαίων που διαχειρίζονται οι Έλληνες κεφαλαιοκράτες αποτελεί «παρανυχίδα» μπροστά στον τεράστιο όγκο και τη δύναμη του διεθνούς κεφαλαίου, που δυστυχώς για την ανθρωπότητα έχει στόχο την Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Στηριγμένο στον έλεγχο του χρήματος συνενώνει τη διεθνή οικονομική ολιγαρχία αντί να τη χωρίζει όπως γινότανε στο παρελθόν. Δεν έχουμε παρά να δούμε την αγαστή συνεργασία ανάμεσα στο Αμερικανικό ΔΝΤ και τις Ευρωπαϊκές Τράπεζες. Όπως και τη συμπόρευση της Γερμανίας με τη Γαλλία και την Αγγλία, που και οι τρεις αποκαλούν τα Κράτη του Νότου μαζί με την Ιρλανδία «γουρούνια»...

Τρίτον: Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που όπως είδαμε παίζει άμεσα πολιτικό ρόλο, δηλαδή παρεμβαίνει τόσο στον οικονομικό όσο και στον κοινωνικό χώρο του κάθε Κράτους, δεν κάνει εξαίρεση ανάμεσα στα διάφορα κοινωνικά στρώματα από τους εργάτες έως τους μικρομεσαίους είτε τους αγρότες, τους καταστηματάρχες, βιοτέχνες, επιστήμονες, διανοούμενους κλπ.

Ολόκληρη η κοινωνία εκτός από όσους περιλαμβάνονται στο Σύστημα Εξουσίας, δηλαδή τους εγχώριους διεκπεραιωτές των αποφάσεων των διεθνών Τραπεζών, που πάνε χέρι-χέρι με τις Κυβερνήσεις των ισχυρών κρατών, ολόκληρη η κοινωνία, επαναλαμβάνω, βρίσκεται στο στόχαστρο αυτής της ιδιότυπης διεθνούς υπερδύναμης.

Με άλλα λόγια η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας είναι θύμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο της διεθνούς λαίλαπας που σε συνεργασία με το Σύστημα Εξουσίας, που όπως είδαμε κυριαρχείται από την ελληνική ολιγαρχία και τις φιλικές της πολιτικές δυνάμεις, έχει τελικό στόχο να φέρει την κοινωνική εξαθλίωση αλλά και να χτυπήσει καίρια την εθνική μας υπόσταση και την εδαφική μας ακεραιότητα.

Τι είναι άραγε αυτό το Διεθνές Σύστημα Εξουσίας που μας απειλεί;

Κατ' αρχήν αυτό το σύστημα της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης δεν έχει λογική. Ή μάλλον έχει τη «λογική» του Χάους ως συνέπεια της αυτοκαταστροφής του. Ας μην ξεχνάμε, ότι ο καπιταλισμός θεοποίησε το χρήμα σε τέτοιο βαθμό, που του επέτρεψε να αλλάξει ρόλο και από Μέσον να γίνει αυτοτελής Σκοπός με πρώτο θύμα το Σύστημα που το γέννησε. Τα κράτη, οι εθνότητες, οι κοινωνικές τάξεις, η γλώσσα, οι ιστορικές και πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, η ανάπτυξη, η δημόσια Υγεία και Παιδεία, το συνδικαλιστικό κίνημα, η κρατική μέριμνα, οι θεσμοί, οι δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες του κοινωνικού γίγνεσθαι και πάνω απ' όλα οι ίδιοι οι Λαοί σαν ιστορική και πολιτιστική παρουσία και δύναμη ανάπτυξης και προόδου, όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των κοινωνιών που ξεπήδησαν μέσα από την αστική επανάσταση πριν από δύο αιώνες, απειλούνται με εξαφάνιση χωρίς να υπάρχει ένα εθνικό-κοινωνικό μοντέλο που φιλοδοξεί να τα αντικαταστήσει εκτός από την εξοντωτική και παμφάγο βουλιμία του διεθνούς χρηματιστικού συστήματος, για το οποίο η ερήμωση της ανθρώπινης κοινωνίας αποτελεί τον τελικό στόχο για την αυτο-ικανοποίηση των κυριαρχικών του ενστίκτων.

Φαίνεται ότι το φιλελεύθερο κοινωνικό σύστημα στο οποίο κυριαρχούσε το δίκαιο του ισχυρότερου, εξέθρεψε και ανέδειξε ένα νέο τύπο ανθρώπων ισχυρότερων ανάμεσα στους ισχυρότερους, που κατενόησαν ότι το απόλυτο όπλο που θα τους εξασφαλίσει την απόλυτη κυριαρχία είναι το χρήμα. Όχι αυτό που συνδέεται με την παραγωγή αλλά εκείνο που αναπαράγεται και πολλαπλασιάζεται από τον ίδιο τον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορεί να πουλά και να αγοράζει ολόκληρα κράτη, δηλαδή με δύναμη θα λέγαμε κοσμογονική, ισοδύναμη μιας ατομικής υδρογονοβόμβας.

Ωστόσο φαίνεται ότι οι λαοί δεν έχουν ακόμα υποψιαστεί, πλην ολίγων εξαιρέσεων, αυτή την τερατογένεση των σύγχρονων δεινόσαυρων που απειλούν την ίδια την διαιώνιση του ανθρώπινου γένους και των ανθρώπινων κοινωνιών, με τη μορφή που είχαν ως σήμερα. Δεν είναι ένας αλλά εκατοντάδες χιλιάδες Χίτλερ, σίγουρα παρανοϊκοί όπως εκείνος, που μας απειλούν.

Η ελπίδα μας για την οριστική απαλλαγή μας από τις φαινομενικά απρόσωπες σατανικές δυνάμεις, έγκειται στο γεγονός ότι τα έθνη και οι λαοί διαθέτουν ισχυρά αντισώματα που τα βοηθούν να υπερβαίνουν νικηφόρα κάθε είδους δοκιμασίες, φτάνει να μπορέσουν να αντισταθούν και να επιζήσουν έως ότου ανακαλύψουν τους τρόπους με τους οποίους θα βοηθηθούν να αντέξουν στην άμυνα και στη συνέχεια να περάσουν στην αντεπίθεση.

(...)

Πρόκειται για μια υπόθεση Ζωής ή Θανάτου!

Το γεγονός είναι ότι μετά το επιτυχές πείραμα στην Ελλάδα, το τέρας αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα της Ευρώπης, ακολούθησαν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία με επόμενο θύμα την Ισπανία. Θα χτυπήσει άραγε όλη την Ευρώπη; Πάντως στις περισσότερες χώρες, ακόμα και τις πιο ισχυρές, όπως η Γερμανία, η Αγγλία και η Γαλλία, η οικονομική κατάσταση συνεχώς χειροτερεύει. Νομίζω ότι οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου θα πρέπει να βρουν τρόπους για κοινή στάση απέναντι στον κοινό κίνδυνο. Εμείς, εάν υπήρχαν τα οικονομικά μέσα, θα είχαμε ήδη πραγματοποιήσει μια πρώτη συνάντηση εκπροσώπων των Κρατών που αντιμετώπισαν είτε αντιμετωπίζουν την ίδια κρίση με εμάς. Το θέτω όμως εδώ σαν μια πιθανή προοπτική, που θα πρέπει να μας απασχολεί σοβαρά. Η αναζήτηση μιας κοινής αντιστασιακής πολιτικής σε επίπεδο ευρωπαϊκών κρατών, πρώτον συνδέεται άμεσα με τον αγώνα μας εδώ στην Ελλάδα και δεύτερον θα πρέπει να μας οδηγήσει στην αναζήτηση ενός νέου κοινωνικού μοντέλου, που θα οικοδομηθεί πάνω στα ερείπια του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού.

Σε γενικές γραμμές παραθέτω τις προσωπικές μου απόψεις, που συνοψίζονται σε λίγες λέξεις: Κοινωνία της Ελευθερίας, Αλληλεγγύης, Κοινωνικής Δικαιοσύνης, Προόδου και Ανάπτυξης, που να εξασφαλίζει την ευτυχία για όλους τους πολίτες με βάση την αρχή της «δίκαιης ανισότητας», με τον όρο φυσικά της εξασφάλισης για κάθε πολίτη ενός σταθερού και ισότιμου επιπέδου ζωής. Σε παγκόσμιο επίπεδο την επιβολή της Ειρήνης, την κατάργηση των πολεμικών βιομηχανιών και την εξάλειψη των μεγάλων ανισοτήτων που οδηγούν στην πείνα, την εξαθλίωση και τον θάνατο εκατομμυρίων συνανθρώπων μας σε όλο τον κόσμο.

Ας επιστρέψουμε όμως στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα.

(...)

Θεωρώ ότι οι συνθήκες για τη δημιουργία του Παλλαϊκού Μετώπου είναι ευνοϊκές για τους εξής βασικούς λόγους:

Στις εκλογές του 2009 και τις δημοτικές του 2011 παρατηρήθηκε το φαινόμενο της μαζικής εγκατάλειψης των δύο κομμάτων εξουσίας από τους ψηφοφόρους τους. Τα τελευταία γκάλοπ αποδεικνύουν τη μεγάλη καθίζηση από 80-90% στο 38-40%. Έντονη αντίδραση, αγανάκτηση και μίσος κατά της Τρόικα και των ξένων Αφεντικών της, του 80% τουλάχιστον του Λαού. Δυναμική αντίθεση στις αποφάσεις της Κυβέρνησης από τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία.

Διαπιστώνεται έτσι ότι το λαϊκό μέτωπο της Αντίθεσης είναι μεγάλο και κάθε μέρα γίνεται και πιο ριζοσπαστικό. Όμως αυτό δε φτάνει. Για να πεισθεί ο Λαός να μπει στον αγώνα, χρειάζεται να γνωρίζει και τη θέση.

Δηλαδή διώξαμε την Κυβέρνηση. Διαλύσαμε το Σύστημα. Απαλλαγήκαμε από τους ξένους. Όλα καλά. Τι θα γίνει όμως από κει και πέρα; Πώς θα αντιμετωπισθούν τα μεγάλα προβλήματα; Εθνικά, κυριαρχικά, αμυντικά, οικονομικά, κοινωνικά, αναπτυξιακά, διεθνή κλπ. Σε όλα αυτά έχουμε δώσει ορισμένες απαντήσεις. Όμως για να πείσουμε το Λαό, θα πρέπει να προβάλουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την «επόμενη μέρα». Έτσι έχουμε ένα ακόμα μεγάλο και καίριο πρόβλημα, που θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να το συζητήσουμε σαν ένα ξεχωριστό θέμα στο Συνέδριο. Και για το οποίο προτείνω να συγκροτηθεί μια Επιτροπή, που θα προτείνει στις Σπίθες ένα γενικό διάγραμμα μαζί με τις βασικές θέσεις.

Η ιδέα της Ουδετερότητας είναι ισάξια της ιδέας της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Η Ανεξαρτησία θα μας εξασφαλίσει την Ελευθερία και η Ουδετερότητα θα μας απαλλάξει από την κατάρα της μοιραίας «στρατηγικής μας θέσης» που μας έχει μεταβάλει σε πεδίο βολής μεταξύ των αντιμαχομένων για τον έλεγχο της χώρας μας, με αποκλειστικό διαχρονικό θύμα τον Λαό μας. Με άλλα λόγια η Ουδετερότητα θα μας εξασφαλίζει την Ειρήνη με την εγγύηση του ΟΗΕ και των Μεγάλων Δυνάμεων.

Επειδή πιστεύω ότι η ιδέα της Ουδετερότητας έχει τεράστια σημασία για το μέλλον του λαού μας, θεωρώ αναγκαίο να υπάρξει ειδικός προβληματισμός από όλες τις Σπίθες, με στόχο να αντλήσουμε σοβαρά επιχειρήματα, με τα οποία θα προσπαθήσουμε να πείσουμε την διεθνή κοινότητα για την ανάγκη ύπαρξης μιας Ελβετίας της Ειρήνης και του Πολιτισμού, με στόχο την δημιουργία ενός ουδέτερου χώρου όπου θα λύνονται οι διαφορές με ειρηνικό τρόπο και θα προβάλλεται ο διεθνής πολιτισμός σαν στοιχείο πνεύματος, συνάντησης των πολιτισμών όλων των χωρών σε κλίμακα παγκόσμια.

Με άλλα λόγια θα πρέπει να προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις, ώστε η Ελλάδα να γίνει η Ελβετία του Πολιτισμού και της Ειρήνης. Αυτό δεν είναι ουτοπία αλλά μια σωτήρια εφικτή λύση, που θα μας απαλλάξει μια για πάντα από τις επαναλαμβανόμενες τραγωδίες που σε τακτά διαστήματα από το 1830 μας βυθίζουν σε δυστυχία είτε λόγω πολέμων είτε ξένων επεμβάσεων, που μας οδηγούν σε πολιτική αστάθεια. Ξένων επεμβάσεων και ξένων εξαρτήσεων που διαιρούν το λαό, οδηγούν σε εμφύλιες συρράξεις και καταλήγουν όπως μετά τον εμφύλιο πόλεμο σε παρατεταμένη ξενοκρατία, αμερικανοκρατία, που με όργανο το θρόνο εγκαθιστούν σκληρότατο αστυνομικό καθεστώς (1950-1967).

Μετά την αιφνίδια άνοδο της Αριστεράς (1958) δημιουργούν σώματα παρακρατικά τραμπούκων. Δημιουργούν την Ένωση Κέντρου για να εξουδετερώσουν το αυξανόμενο λαϊκό κίνημα και για να συρρικνώσουν την ΕΔΑ. Ωθούν το πολιτικό σύστημα στη διάλυσή του και με όργανο το θρόνο (Αποστασία - 1965) προετοιμάζουν και επιβάλλουν τη δικτατορία (1967-74). Ανέχονται τον ευρωπαϊστή - αντιαμερικανό Κ. Καραμανλή προετοιμάζοντας συστηματικά την πτώση του. Ευνοούν τον Ανδρέα Παπανδρέου και με τη βοήθεια της ελληνικής ολιγαρχίας μεταβάλλουν το ΠΑΣΟΚ σε Δούρειο Ίππο της πολιτικής τους. Διαλύουν από τα μέσα την Αριστερά μεταβάλλοντάς την ουσιαστικά σε δορυφόρο τους μαζί με το εργατικό κίνημα, που το εγκλωβίζουν μέσω της οικονομικής διαφθοράς και του ελέγχου των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Εξουδετερώνουν την παρωχημένη και ξεπερασμένη αμερικανόφιλη δεξιά. Αποπέμπουν χωρίς προσχήματα τους ηγέτες της που τολμούν να παραβούν τις εντολές τους (Μητσοτάκης-Γιουγκοσλαυία, Καραμανλής-Κόσκο και Μπουργκάς, Σκόπια-ΝΑΤΟ). Βυθίζουν τη χώρα σε ανεργία και ανασφάλεια (καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας, πυρκαϊές στην ύπαιθρο) και τελικά επιβάλλουν το απόλυτο όργανό τους, τον τελευταίο απόγονο της δυναστείας των Παπανδρέου. (Από τον Πρώτο, τον εκλεκτό του Τσώρτσιλ, πειθήνιο όργανο του στρατηγού Σκόμπυ και πρωταγωνιστή της σφαγής της 3ης του Δεκέμβρη του 1944, που οδήγησε στην αρχή του Εμφυλίου με τα Δεκεμβριανά. Τον Δεύτερο που με τον Δούρειο Ίππο του ΠΑΣΟΚ εκμηδένισε την Αριστερά, εξετίναξε το δημόσιο χρέος σε 70 μονάδες του ΑΕΠ και το κατέστησε οριστική τροχοπέδη, ώστε να μπορέσει ο Τρίτος να μας οδηγήσει στο δίλημμα «Τρόικα ή Χάος» κι από κει στο σημερινό ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου και της εθνικής μας αυτοτέλειας και ανεξαρτησίας).

Αυτό είναι συνοπτικά το μαρτυρολόγιο του Λαού μας μόνο στα τελευταία 50 χρόνια. Μαρτυρολόγιο που σίγουρα θα συνεχιστεί, εάν ο λαός αρνηθεί ή δεν μπορέσει να δημιουργήσει με την ενότητά του την ιστορική δύναμη που είναι ικανή να επιβάλει με κάθε τρόπο τις δύο υπέρτατες εθνικές λύσεις που θα τον απαλλάξουν μια για πάντα από τις επαναλαμβανόμενες τραγωδίες που δεν του επιτρέπουν να ανοίξει σαν αητός τα φτερά του και να πετάξει. Κι αυτές οι λύσεις είναι η Ανεξαρτησία και η Ουδετερότητα.

(...)

Θέλω όμως εδώ να υπενθυμίσω τους λόγους που με οδήγησαν στην απόφαση να εκθέσω δημόσια τις απόψεις μου την 1η του Δεκέμβρη του 2010 και που δεν ήσαν άλλοι από την πεποίθηση ότι υπάρχει μπροστά μας μια ανεπανάληπτη ιστορική ευκαιρία ως αποτέλεσμα των γεγονότων που μας συγκλονίζουν και που εκτός από τα αρνητικά τους αποτελέσματα έχουν για μας και θετικά στοιχεία, που αφορούν τον συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας και στο Σύστημα Εξουσίας, που έως τώρα κυριαρχεί στη χώρα μας. Συνοψίζω μέσα σε τέσσερις ενότητες:

Πρώτον: Γιατί οι ξένοι σύμβουλοι του κ. Γ. Παπανδρέου τον παρέσυραν σε ενέργειες και πράξεις τόσο απεχθείς όπως ήταν η δήλωσή του για την παράδοση εκ μέρους του ως πρωθυπουργού τμήματος της εθνικής κυριαρχίας, όπως είναι η πρωτοφανής επίθεση εναντίον των λαϊκών συμφερόντων και η βύθιση της χώρας σε οικονομική και κοινωνική κρίση χωρίς προηγούμενο και δίχως καμμία ελπίδα για το μέλλον και τέλος ο υποβιβασμός της Κυβέρνησης σε απλό διεκπεραιωτή των αποφάσεων της Τρόικα. Αυτή η παρακμιακή και προσβλητική για τα αισθήματα αξιοπρέπειας και τιμής του λαού μας καθοδική πορεία της κυβερνητικής παράταξης παρέσυρε στον κατήφορό της ολόκληρο το Σύστημα Εξουσίας αποκαλύπτοντας το αληθινό της πρόσωπο. Οικονομική ολιγαρχία, πολιτική εκπροσώπηση, η ολοκληρωτική μετατροπή των μεγάλων καναλιών σε πιστούς υπηρέτες των κομματικών συμφερόντων με την παράλληλη ανάδειξη των ιδιοκτητών του Τύπου και των ΜΜΕ σε ουσιαστικά αφεντικά μέσα σ' αυτόν τον σάπιο κόσμο της συναλλαγής, έτσι που να φαίνεται καθαρά το τίμημα της εξαγοράς. Με λίγα λόγια διαπίστωσα ότι το Σύστημα Εξουσίας έχασε την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Δεύτερον: Η ξένη εξάρτηση έβγαλε επί τέλους το προσωπείο της και έτσι, ακόμα και οι πιο δύσπιστοι, κατάλαβαν ποιος ήταν όλα αυτά τα χρόνια το μεγάλο αφεντικό που έχοντας τον απόλυτο έλεγχο μέσα στα δύο κόμματα εξουσίας, κατάφερνε με την επικράτηση του δικομματισμού, την περιθωριοποίηση της Αριστεράς και τον έλεγχο του Συνδικαλιστικού Κινήματος να κυβερνά εκ του ασφαλούς αποφεύγοντας να δείξει το πρόσωπό του.

Τρίτον: Η μαζική εγκατάλειψη των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) από τους ψηφοφόρους και οπαδούς τους δίνει ένα οριστικό χτύπημα στο σύστημα του δικομματισμού που όπως είδαμε υπήρξε ο σημαντικότερος μοχλός στα χέρια των ξένων για να επιβάλουν την πολιτική τους.

Τέταρτον: Η καθίζηση μέσα στην κοινή γνώμη του Συστήματος Εξουσίας και η εγκατάλειψη των ψηφοφόρων των δύο κομμάτων δημιούργησε μια πρωτοφανή δεξαμενή ανεξάρτητων πολιτών, που έχουν γυρίσει οριστικά την πλάτη στο παρελθόν και ψάχνουν απελπισμένοι να βρουν κάποια βιώσιμη λύση, που θα τους βοηθήσει στο μέλλον να φανούν ωφέλιμοι, φτάνει να γίνει δυνατόν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις, ώστε ελεύθεροι και υπεύθυνοι να αφιερωθούν στην αναγέννηση της Πατρίδας. Το όραμα αυτό τους κάνει ριζοσπαστικούς και συγχρόνως προσεκτικούς, μιας και αποφάσισαν να μετρούν από δω και στο εξής το κάθε τους βήμα.

(...)

Πρέπει να βγάλουμε από πάνω τους το κουρέλι της δήθεν συνταγματικής νομιμότητας και του δικαιώματος να κυβερνούν επειδή έχουν την πλειοψηφία της Βουλής, αντιτάσσοντας το γεγονός ότι η Κυβέρνηση έχει ουσιαστικά απωλέσει την «έξωθεν καλή μαρτυρία», που είναι η στήριξή της από την πλειοψηφία του λαού. Το γεγονός ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου με τη συνενοχή του ΚΚΕ παραμόρφωσε πραξικοπηματικά το έως τότε ισχύον Σύνταγμα που προέβλεπε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε το δικαίωμα να διαλύει τη Βουλή και να προκηρύσσει εκλογές, εφ' όσον διαπίστωνε δυσαρμονία μεταξύ Λαού και Κυβέρνησης, μεταθέτοντας το δικαίωμα αυτό στον πρωθυπουργό (δηλαδή στον εαυτό του), δεν σημαίνει ότι σήμερα στην πραγματικότητα δεν παραβιάζεται η θέληση του Λαού.

Μπροστά σ' αυτή την ανωμαλία (που θα πρέπει να αναλύουμε και να εξηγούμε έως ότου πείσουμε το Λαό), θα πρέπει να γίνουμε σημαιοφόροι της άποψης ότι η Συνταγματική Τάξη της χώρας έχει καταπατηθεί και επομένως η ευθύνη για την τήρηση του Συντάγματος και των Νόμων έχει περάσει στην ευθύνη της πλειοψηφίας του Λαού. Αυτό άλλωστε ήταν το επιχείρημα του Ανένδοτου Αγώνα κατά του εκλογικού πραξικοπήματος της Δεξιάς στα 1961.

Θα πρότεινα λοιπόν να συνεχιστεί η προσπάθεια για τη δημόσια καταγγελία των υπευθύνων για πράξεις ουσιαστικής βίας, μιας και δεν υπάρχει μεγαλύτερη βία από το να οδηγείς ένα Λαό στην Ανεργία, στη Φτώχεια, να απολύεις δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλους, εργαζομένους, να κλείνεις βιομηχανίες και βιοτεχνίες, να βάζεις λουκέτο στα καταστήματα πετώντας στο δρόμο ιδιοκτήτες και υπαλλήλους να αναγκάζεις τη νεολαία να μεταναστεύει, να παραχωρείς (το κυριότερο) την εθνική μας αυτοτέλεια, να ξεπουλάς τον πλούτο της χώρας, να σκοτώνεις την ανάπτυξη, να ζητιανεύεις για νέα δάνεια και να φορτώνεις τις επόμενες γενιές με νέα δημόσια χρέη, να έχεις καταντήσει τη χώρα μας χώρα ντροπής μέσα στη διεθνή κοινότητα κλπ. κλπ. και τέλος να αναγκάζεις να αυτοκτονούν για λόγους οικονομικούς και ανεργίας, 500 συμπολίτες μας κάθε χρόνο! Αν όλα αυτά δεν είναι βία, τότε πώς αλλοιώς θα πρέπει να χαρακτηριστούν;

Για να μην αναφερθώ στην ωμή αστυνομική βία των ΜΑΤ και των Κουκουλοφόρων του Παπουτσή, που για τρεις μέρες μεταβάλανε το κέντρο της Αθήνας σε κόλαση με μοναδικό στόχο να δείρουν, να τραυματίσουν και να τρομοκρατήσουν αθώους πολίτες, που διαδήλωναν με ειρηνικό τρόπο προκειμένου να εκφράσουν την αντίθεσή τους προς τις αντιλαϊκές ενέργειες της Κυβέρνησης. Τυφλή, άγρια, πρωτοφανής βία που εκτός από τα ανθρώπινα θύματα δημιούργησε και τεράστιες οικονομικές καταστροφές χωρίς να υπολογίσουν την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας.

(...)

Βραχάτι, Ιούλιος 2011
Μίκης Θεοδωράκης


Σημείωση: Το κείμενο αυτό γράφτηκε κατά την περίοδο που βρισκόμουν στο Βραχάτι για λόγους υγείας. Η καθυστέρηση στη δημοσιοποίησή του οφείλεται σε καθαρά τεχνικούς λόγους.

2 σχόλια:

  1. Κύριε Αριστοτέλη,

    Τι γίνεται, γιατί δεν υπάρχουν εξελίξεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Yπαρχουν αλλα επειδη πλακωσαν πολλοι καλοθελητες για ενα μικρο διαστημα διαβουλευομαστε κατ΄ιδιαν...

    Αριστοτελης Ων

    ΑπάντησηΔιαγραφή