Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

Εύρηκα!


Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι η Ελλάδα δεν είναι παρά το πειραματόζωο μιας διεθνούς κερδοσκοπικής σπέκουλας, ενταγμένης στο πλαίσιο του νέου, μετακαπιταλιστικού, "ψυχρού" πολέμου.
Αίφνης, η χρεωκοπία, με όποιον επιθετικό προσδιορισμό προτιμάτε, δεν αποτελεί, πλέον, ούτε αδιανόητο ενδεχόμενο, ούτε την καταστροφή όλων των καταστροφών.
Αίφνης, οι μέχρι χτες τιμητές μας, κυρίως οι εγχώριοι, ανακάλυψαν ότι ίσως να μην είμαστε και τόσο πολύ "κοπρίτες", ίσως τελικά να μην κάναμε όλα αυτά τα χρόνια τίποτα διαφορετικό απ' ότι κάνει όλος ο δυτικός κόσμος: μεγεθυνθήκαμε χωρίς να αναπτυχθούμε.
Αίφνης, μετά από 19 μήνες ανελέητου αυτομαστιγώματος, κάποιοι αρχίζουν να ψελλίζουν ότι το "πρόβλημα" δεν είναι ελληνικό, δεν είναι καν νοτιοευρωπαϊκό, αλλά συστημικό.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι οι γερμανικού τύπου αποπληθωριστικές πολιτικές, και τα πάσης φύσεως μνημόνια, όχι μόνον δεν επιλύουν κανένα πρόβλημα, αλλ' αντιθέτως βαθαίνουν την ύφεση κι επιτείνουν την κρίση, οδηγώντας σε όλο και περισσότερο ανυπέρβλητα αδιέξοδα.
Αίφνης, αφού πρώτα ισοπεδώθηκε η ελληνική κοινωνία και κατακρεουργήθηκε κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης κι αλληλεγγύης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι το να επιχειρεί κάποιος να μειώσει τα ελλείμματα με βάρβαρες, οριζόντιες, περικοπές δαπανών και διόγκωση ενός ήδη αβυσσαλέου δημόσιου χρέους, δεν είναι απλώς ατελέσφορο, αλλά καταστροφικό ή ακόμα κι εντελώς ηλίθιο.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι οι "αγορές" δεν είναι ούτε "καλές νεράιδες", ούτε "κακές μάγισσες", ούτε "επιβραβεύουν", ούτε "τιμωρούν", αλλά είναι ξεκάθαροι κερδοσκοπικοί οργανισμοί που τζιράρουν "χρήμα" (που στην ουσία ισοδυναμεί με χρέος) και ωθούνται, όχι από μια, εντός εργαλειακού ορθολογισμού, προσδοκία επενδυτικού κέρδους, αλλά από μια ληστρική διάθεση· διάθεση πειρατείας.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι η "παγκόσμια διακυβέρνηση" μπάζει απ' όλες τις πάντες, γιατί δεν εμπεριέχει κανενός είδους πολιτικό, ή έστω ορθολογικό, περιεχόμενο, αλλά έναν κατ' ουσία άναρχο κι αμοραλιστικό ανταγωνισμό ισχύος και ελέγχου ανάμεσα σε απρόσωπους (;) πολυεθνικούς οργανισμούς· σ' ένα τέτοιο περιβάλλον, τα βατράχια δεν είναι απλώς αναλώσιμα, είναι θνησιγενή.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι το "κοινοτικό πνεύμα" κι η "κοινοτική αλληλεγγύη" υπερεθνικών οργανισμών, όπως η ΕΕ, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επίφαση για την οικονομική, και όχι μόνο, βάρβαρη επιβολή του ισχυρού προς τον ασθενή.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι, στην νεοταξική πολιτική ρύθμιση, τα "καλά παιδιά" απλώς τρώνε περισσότερες σφαλιάρες.
Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι, αν παραδόσεις "οριστικά, αμετακλήτως και άνευ όρων" κάθε ίχνος εθνικής κυριαρχίας και πολιτικής αυτοτέλειας, στο τέλος καταντάς ένα άθυρμα, ένας ψοφοδεής καρπαζοεισπράχτορας.

Albatros

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου