Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

Εν αρχή...


"Εν αρχή, είπαμε, ην η κραυγή. Μια δισδιάστατη κραυγή, όχι μόνο οργής, αλλά και ελπίδας. Και αυτή η ελπίδα δεν είναι ελπίδα σωτηρίας υπό τη μορφή θεϊκής παρέμβασης. Είναι μια ενεργός ελπίδα, μια ελπίδα ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, μια κραυγή ενεργού άρνησης, μια κραυγή που παραπέμπει στο πράττειν.
Η κραυγή που δεν παραπέμπει στο πράττειν, που αναδιπλώνεται και στρέφεται προς τον ίδιο της τον εαυτό, που παραμένει μια εξωτερική κραυγή απόγνωσης ή, συνηθέστερα, ένα ατελείωτο κυνικό μουρμουρητό δυσαρέσκειας, είναι μια κραυγή που προδίδει τον εαυτό της, χάνει την αρνητική της δύναμη και εισέρχεται σε ένα φαύλο κύκλο αυτοεπιβεβαίωσής της ως κραυγής. Ο κυνισμός -"μισώ τον κόσμο αλλά δεν γίνεται τίποτε"- είναι η κραυγή που ξίνισε, η κραυγή που καταπνίγει την ίδια της την αυτοάρνηση."

J. Holloway, ΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ - ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΗΜΕΡΑ, μτφ. Άννα Χόλογουεη, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2006, σ. 59

Albatros

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου