Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

ΤΟ ΝΗΜΑ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ

Η παρακάτω δημοσίευση απηχεί τις απόψεις του συντάκτη της και όχι αναγκαστικά τις απόψεις της ομάδας των ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΩΝ, κάποιοι εκ των οποίων έχουν ενστάσεις στην επιχειρούμενη σύνδεση του κινήματος των Αγανακτισμένων με την εξέγερση του Δεκέμβρη. Αναρτάται γιατί, παρά τις όποιες αντιρρήσεις, συνεισφέρει μια συγκροτημένη θέση, που μπορεί να οδηγήσει σε γόνιμο προβληματισμό και διάλογο. Παράλληλα γιατί σε άλλα σημεία του βρίσκει αρκετούς απο μας σύμφωνους.


ΕΚΕΙ ΠΟΥ Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ

Μια εξέγερση που την ονόμασαν "το κίνημα της αγανακτισμένων". Ένα κίνημα για να χαρακτηρισθεί ως τέτοιο, θα πρέπει να έχει ήδη διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις και τα αιτήματα. Την εξέγερση την χαρακτηρίζει η κοινωνική έκρηξη και η αμεσότητα της ενέργειας απέναντι στο πολιτικό αίτιο και τις συνέπειες του αιτιατού.

Τα κοινό υπόβαθρο και για τις δύο εξεγέρσεις το αποτέλεσε η βαθιά οικονομική κρίση και οδήγησε και στις δύο περιπτώσεις το εγχώριο πολιτικό σύστημα στα όριά του. Στην πρώτη περίπτωση με τον κίτρινο συναγερμό στο στρατό και στη δεύτερη οδηγήθηκε με τις επιχειρήσεις στρατιωτικού χαρακτήρα των ΜΑΤ απέναντι σε διαδηλωτές. Το μακελειό της "μεγάλης" Τετάρτης της 29/06/2011 θα μείνει στην ιστορία. Και στις δυο περιπτώσεις οι από πάνω δεν μπορούσαν να κυβερνήσουν όπως πρώτα. Στην δεύτερη περίπτωση η συμπίεση-σύνθλιψη των κυβερνητικών βουλευτών που προέρχονταν, όχι μόνο από τις πιέσεις πάσης φύσεως υπουργών "κομματικών δεσμοφυλάκων", αλλά κυρίως από τις πιέσεις των μεγάλων πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων του διεθνοποιημένου νεοφιλελευθερισμού (ηγεμονία του χρηματοπιστωτικού τομέα του κεφαλαίου)… αυτές όλες οι πιέσεις, αντισταθμίζονταν από την πολύμορφη αντίρροπη πίεση που ασκούσαν οι εξεγερμένοι στο σύστημα και οδηγούσε στην αποσυμπίεση, ήτοι στον κίνδυνο καταψήφισης του "μεσοπρόθεσμου". Η αδυναμία όχι μόνον στο να συνδιαλλαγούν πολιτικά οι κυβερνητικοί -κυρίως- βουλευτές με τους πολίτες, αλλά και η αδυναμία τους να κυκλοφορήσουν ελεύθερα στις περιφέρειές τους, σε ανοιχτούς χώρους, ακόμα και σε "κλειστές" εκδηλώσεις στην "ενδοχώρα" ή στο εξωτερικό, η αδυναμία τους να προσεγγίσουν την αποκλεισμένη από τους διαδηλωτές Βουλή, οδηγούσε το πολιτικό σύστημα στα όρια των αντοχών του.

Και στις δυο εξεγέρσεις, κοινά στοιχεία:

1. Η Πανελλαδική εμβέλεια – συμμετοχή, καθώς και η παγκόσμια απήχηση αυτών των δράσεων
2. Η μαζικότητα και η μαχητικότητα
3. Η απαξίωση του πολιτικού συστήματος
4. Η κοινή υλική βάση, ήτοι η συστημική πολύπλευρη κρίση

Το 3. στην εξέγερση των "αγανακτισμένων" τη μορφή και το μέγεθος της απαξίωσης το καθόρισε το μέγεθος του κοινωνικού προβλήματος. Το διακύβευμα –η φυσική επιβίωση και η εξαθλίωση- επέβαλλε τον καταλογισμό των ευθυνών ΚΑΙ στα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς, για τις πολιτικές αδυναμίες και τα μεγάλα πολιτικά ελλείμματα που παρουσίασαν τα μεταπολιτευτικά χρόνια. Το πολιτικό σύστημα επελέγη: Αμεσοδημοκρατία = Λαϊκή Εξουσία. Δεν νομιμοποιούνται οι κυβερνήσεις που ζητούν άπαξ την ψήφο του λαού και νομοθετούν ενάντια και παρά τη θέλησή του. Να αποφασίζουν οι πολίτες γι αυτά που τους αφορούν, ήτοι να ασκούν την εξουσία και να έχουν τη δυνατότητα να νομοθετούν. Η εκτελεστική εξουσία περνάει στο λαό και οι υπουργοί μετατρέπονται σε δημόσιους υπαλλήλους. Αυτό που δεν θέλησαν να πράξουν τα καθεστώτα του υπαρκτού –μια από τις αιτίες που κατέρρευσαν αμαχητί- το διεκδικεί η πλατεία. Ένα αίτημα του ΕΑΜ, υιοθετείται από χιλιάδες πολίτες και μπαίνει για συζήτηση και ζύμωση για πρώτη φορά στην κοινωνία των ΠΟΛΙΤΩΝ πλέον.

Εάν το νέο στο Δεκέμβρη ήταν η εκπληκτική πολυμορφία των δράσεων και η αγωνιστική συνύπαρξη διαφόρων πολιτικών συνιστωσών, το νέο που ΠΡΟΣΘΕΤΕΙ η εξέγερση των "αγανακτισμένων" είναι η αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Το «φύγετε» συνοδεύεται πλέον από μια ρεαλιστική πρόταση αμεσοδημοκρατικής διακυβέρνησης (Βλ. Καποδίστριας - Ελβετία). Διαμορφώνεται παρομοίως και ο οδικός χάρτης της οικονομικής λύσης μέσα από ένα ριζικά διαφορετικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, πέρα κι έξω απ' αυτό τον στρεβλό κι εξαρτημένο χαρακτήρα που είχε διαχρονικά, από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους.

Ένα κοινό νήμα και μια ιστορική συνέχεια συνδέει το Δεκέμβρη με την εξέγερση της πλατείας. Τα υπόγεια κοινωνικά ρεύματα της ιστορικής συνιστώσας. (δικαιώνουν τον Ένγκελς)




Τραγική ειρωνεία για τους αφελείς ότι απέναντι τους οι δύο εξεγέρσεις είχαν τα ίδια πολιτικά μορφώματα. Υπάρχουν τα λινκς διαθέσιμα. Φυσικά όταν διαπίστωσαν ότι ο λαός βρέθηκε ακόμα μια φορά μπροστά απ’ αυτούς, προσπάθησαν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα.

Προσπάθησαν να οδηγήσουν σε αντιπαράθεση μέσα από τις διαφορετικές μορφές πάλης που επιλέγουν διαφορετικες κοινωνικές συλλογικότητες ή πολιτικά μορφώματα, την ίδια χρονική στιγμή όπου η άμεση πολιτική στόχευση παρέμενε -και παραμένει- κοινή. Προσπάθησαν να φέρουν σε αντίθεση τους συμμετέχοντες ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ. Συκοφάντησαν κι έριξαν τόνους λάσπης. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι αυτή η τακτική δεν υπηρέτησε τότε –τον Δεκέμβρη- ούτε υπηρετεί σήμερα τα λαϊκά συμφέροντα. Χρησιμοποίησαν κατά κόρον το επιχείρημα της επαναστατικής δράσης –αναβαθμίζοντας δήθεν το επίπεδο της δράσης- προσπαθώντας να αποσιωπήσουν ότι η όποια ριζική ανατροπή περνάει μέσα από τους λαϊκούς αγώνες. Το επαναστατικό υποκείμενο μόνο οφέλη είχε να αποκομίσει, και σε συνάρτηση με τους πολιτικούς μακροπρόθεσμους στόχους τους. Εάν λύση είναι η έξοδος από το σύστημα, τότε ΚΑΙ στις πλατείες διαμορφώνονται οι υλικοί όροι για την προώθηση της λύσης στην παραπάνω κατεύθυνση. Συναντάς το λαό στους αγώνες και δεν απομακρύνεσαι απ’ αυτό από τον φόβο μετάδοσης κάποιων πολιτικών μολυσματικών ασθενειών. Ο σεχταρισμός στο απόγειο του.

Η εξέγερση ή η επανάσταση μέσα από τους λαϊκούς αγώνες προετοιμάζεται. Μπορείς να το αξιοποιήσεις όλο αυτό συμμετέχοντας κι όχι να το απαξιώνεις. Στη 48ωρη απεργία, μια χαρά συνυπήρξαν οι διαφορετικές δράσεις. Το σύστημα επέλεξε τη σύγκρουση και το αιματοκύλισμα. Το άλλοθι της αποχής λόγω των προβοκατόρων, κατέρρευσε ακόμα μια φορά, εφόσον αποδείχτηκε ότι ο προβοκάτορας είναι το ίδιο το κράτος.

Οι εμπειρίες του Δεκέμβρη πέρασαν και δεν άγγιξαν, γιατί ο πολιτικός αυτισμός δεν το επέτρεψε αυτό. Μια χαρά συνυπήρξε ένα πλήθος διαφορετικών δράσεων, μέσα από τις καταλήψεις σε Δημαρχεία, στη ΓΣΕΕ, στην ΕΣΗΕΑ κλπ. μέχρι τις καθιστικές διαμαρτυρίες στις πλατείες. Ένας ιδιόμορφος διάλογος είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στις πορείες της ημέρας και στις συγκρούσεις της νύχτας. Οι επιθέσεις των μαθητών σε αστυνομικά τμήματα, συνυπήρξαν με συμβολικές πρωτοβουλίες της Σχολής Καλών Τεχνών. Η απάντηση στη βία των δυνάμεων καταστολής ήταν η πολύμορφη βία των διαδηλωτών. Η συμμετοχή διαφόρων συνιστωσών ανατροφοδοτούσε τη δυναμική μέσα από την πολυμορφία των δράσεων. Μια συνιστώσα λοιπόν μπορείς να είσαι κι εσύ -εάν το επιλέξεις- στις κινητοποιήσεις του σήμερα και του αύριο.

Και η κατάληψη της πλατείας, ή η περικύκλωση της Βουλής βία είναι. Κανένας δεν επικαλείται τη νομιμότητα στις πολιτικές δράσεις. Κανένας δεν νομιμοποιεί την εξουσία τους. Όμως είναι ένα ζήτημα πως αυτό που δεν κατάφεραν τα πολιτικά κόμματα και οι διάφορες συλλογικότητες, το κατάφερε ένα κάλεσμα από το facebook. (Η συμβολή του διαδικτύου στους κοινωνικούς αγώνες αποτελεί ακόμα ένα ΚΟΙΝΟ χαρακτηριστικό γνώρισμα των δύο εξεγέρσεων). Αυτό το γεγονός όμως δεν προβληματίζει τις φωτισμένες εσώκλειστες σε κομματικά γραφεία ηγεσίες για το πόσο μπροστά βρίσκονται οι αγωνιστικές διαθέσεις του κόσμου. Εάν το παραδεχτεί αυτό το επαναστατικό υποκείμενο –"η φωτισμένη πρωτοπορία"- θα το κλείσει το μαγαζί. (εφόσον δεν μπορεί να εκφράσει και να εκπροσωπήσει τις ανάγκες και τις αγωνιστικές διαθέσεις)

Πόσοι συμμετείχαν με τον Α ή τον Β τρόπο στις δράσεις και στα καλέσματα των αγανακτισμένων όλο αυτό το χρονικό διάστημα; Εκτιμάται πάνω από 1 εκατομμύριο. Πολλοί απ’ αυτούς για πρώτη φορά συμμετείχαν ή μετά από πολλά χρόνια ξανακατέβηκαν στους δρόμους. Αυτές οι λαϊκές κινητοποιήσεις άλλαξαν το πολιτικό σκηνικό και ΦΟΒΙΣΑΝ το σύστημα. (κοινή διαπίστωση) Εάν δεν μπορούν να κυβερνήσουν οι από πάνω όπως θα το επιθυμούσαν -και να εφαρμόσουν πάραυτα στην πράξη τα μέτρα-, αυτό οφείλεται στον αστάθμητο παράγοντα της πλατείας και στην μαζικότητα των κινητοποιήσεων. Αυτή είναι μια πρώτη νίκη για την πλατεία και το εργατικό κίνημα, μαγιά, εμπειρία κι εφαλτήριο για τις επόμενες. Ο Δεκέμβρης γκρέμισε τον Καραμανλή, η πλατεία γκρεμίζει την κατοχική κυβέρνηση και αναζητά τη λύση έξω από συστημικά διαχειριστικά μοντέλα και κόμματα

Τόσα χρόνια δεν κατάφεραν να τα βρούνε μεταξύ τους γκρουπούσκουλα που ήτανε τρεις κι ο κούκος, τέσσερεις. Το "κόμμα του λαού" συνέχισε ακάθεκτο το ιστορικό σερί των διασπάσεων και η πολιτική πυξίδα φέρνει σβούρα για να κάτσει μια στο Στάλιν μια στην περεστρόικα, μια στο καρφί και μια στο πέταλο.

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι "ψεκάζουν» με επαναστατικές βεβαιότητες αυτούς που επιδιώκουν να εντοπίσουν και να προωθήσουν τα ενοποιητικά στοιχεία αυτού του ετερόκλητου πλήθους που κατέβηκε στους δρόμους και τις πλατείες, στην προσπάθειά του να ανατρέψει τον πολιτικό πυρήνα του συστήματος. Αυτούς που επιδιώκουν ταυτόχρονα να διατηρηθεί η μαζικότητα και ν' αποκτήσει ένα σαφή πολιτικό προσανατολισμό, αναπτύσσοντας παραπέρα την όποια δυναμική του. Αποπειράθηκαν να απαξιώσουν ένα σημαντικό ιστορικό δρώμενο - όχημα, διαπιστώνοντας τις δυσκολίες ή τις αδυναμίες του εγχειρήματος, ενώ ταυτόχρονα κλείνουν τα μάτια μπροστά στα αδιέξοδα στα οποία οδηγείται το σύστημα μέσω κυρίως αυτών των λαϊκών αντιδράσεων. Ο δήθεν "επιτυχημένος" ιστορικά –αστεία πράγματα- παραδίδει μαθήματα στο υποκείμενο της ιστορίας –το οποίο προσπαθεί να ανοίξει νέους δρόμους- αποστασιοποιημένος μέσα στο επαναστατικό καβούκι, παρόμοιο μ’ αυτό που κουβαλάνε μαζί τους και τα σαλιγκάρια.

Υπάρχουν νέοι δρόμοι που πρέπει να διαβούμε, ο κόσμος προσπέρασε κι εμείς αναπολούμε με ναρκισσισμό τα μονοπάτια -και τις βεβαιότητες- του χθες. Το αναγκαίο πολιτικό όχημα θα διαμορφωθεί από τα κάτω.

Επιπλέον η πλατεία σωστά προτάσσει την πολιτική λύση, γιατί όντως το πρόβλημα και η λύση, είναι αμιγώς πολιτική κι όχι οικονομίστικη – συνδικαλιστική.

Εάν κάποιος πιστεύει ότι δεν φοβάται η κυβέρνηση τις λαικές αντιδράσεις, τότε πως ερμηνεύεται το γεγονός ότι αλλού πατάει κι αλλού βρίσκεται; Γιατί στην πράξη βρίσκει αντιστάσεις η εφαρμογή των μνημονίων; Οι από πάνω δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν λόγω των αντιδράσεων των από κάτω. Δεν είναι δηλαδή θέμα ανικανότητας να μαζέψουν το χρήμα και να ξεπουλήσουν μια ώρα γρηγορότερα. Έχουν πολιτικό ορίζοντα λίγων μηνών κι αυτό το γνωρίζουν. Για την πολιτική εμβέλεια των κινητοποιήσεων της πλατείας, έχουν εκφραστεί οι ντόπιοι και οι ξένοι "λύκοι". Τίποτα πλέον δεν τους βγαίνει. Δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν και το τελευταίο ντου των ΜΑΤ μπούμερανγκ έγινε. Πήραν το βάφτισμα του πυρός χιλιάδες εργαζόμενοι κλπ. κοινωνικά στρώματα, και η αγανάκτηση χτύπησε κόκκινο. Είπαμε και τα συμφωνήσαμε –με τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας- ότι επιστροφή στον καναπέ δεν προβλέπεται. Η σύγκρουση με το βαθύ κράτος είναι αναπόφευκτη, από τη στιγμή που η τυφλή αστυνομική βία είναι η ύστατη-μοναδική επιλογή της κράτικης εξουσίας τους κι επιπλέον ο πολίτης έχει συνειδητοποιήσει ότι ατομικές λύσεις δεν υφίστανται, μόνη επιλογή ο μαζικός συλλογικός αγώνας.

Η πλατεία δεν έχει θέσει ως άμεσο στόχο την αλλαγή του τρόπου παραγωγής. Μ' αυτή την έννοια δεν μιλάμε για επανάσταση και δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να την συγκρίνουμε με παρόμοιους στόχους. Από την άλλη μεριά η έξοδος από την κρίση οδηγεί νομοτελειακά έξω από το σύστημα. Διαθέτουμε λοιπόν ένα μοναδικό ιστορικό εργαλείο, που προσπαθεί να μας ξελασπώσει κι από τις "δικές μας" ανεπάρκειες και ελλείψεις. Οι ριζικές αλλαγές που έχουμε όλοι ανάγκη γιατί δεν μπορούν να έρθουν και με τη συμμετοχή της πλατείας; (ρητορική η ερώτηση)

Τώρα εγώ θα παραπέμψω στη αγαπημένη μου Ρόζα Λούξεμπουργκ για να επισημάνω ότι η αποφασιστική νικηφόρα μάχη προετοιμάζεται μέσα από μια σειρά χαμένων μαχών, που όμως με τη σειρά τους, συμβάλουν αποφασιστικά στην προετοιμασία και στην έκβαση της τελικής μάχης. Και σ’ αυτές τις μάχες το κόμμα της εργατικής τάξης δεν θα πρέπει να σφυρίζει αδιάφορα και μάλιστα να βρίσκεται απέναντι.

"...σ’ αυτήν την αντίφαση ανάμεσα στην επίταση των καθηκόντων και στην έλλειψη των προϋποθέσεων για τη λύση τους σε αυτήν την αρχική φάση, το αποτέλεσμα είναι οι μερικοί αγώνες της επανάστασης να καταλήγουν τυπικά σε μια ήττα. Αλλά η επανάσταση είναι η μόνη μορφή "πολέμου"… όπου τελικά η νίκη δεν μπορεί να προετοιμαστεί παρά με μια σειρά από ήττες".

ab absurdo

9 σχόλια:

  1. Δε νομίζω οτι υπάρχει ουσιαστική σύγκριση μεταξύ πλατείας και Δεκέμβρη, λόγω του οτι η πλατεία έχει συγκεκριμένα αιτήματα από ανθρώπους που πλήττονται από συγκεκριμένες πράξεις της κυβέρνησης, ενώ ο Δεκέμβρης δεν είχε, απλά βασιζόταν σ' ενα τυχαίο (δεχόμαστε) περιστατικό, το οποίο κάποιοι επέλεξαν να "κεφαλαιοποιήσουν".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειναι στρατηγικο λαθος να συνδεουμε το Δεκεμβρη με τους Αγανακτισμενους για τους εξης λογους....

    1) ο Δεκεμβρης ειναι απαξιωμενος σε μεγαλα κομματια του πληθυσμου καθως ειχε συνδεθει με μπαχαλακηδες, με εμπρησμους, με βανδαλισμους και με πλιατσικα...αντιθετα οι Αγανακτισμενοι ηδη μαζι με τους συμπαθουντες αριθμουν περιπου δυο εκατομμυρια και ανεξαρτητα αν οι υπολοιποι δεν συμφωνουν μαζι τους δεν τους ταυτιζουν με τα μπαχαλα..

    2) για πολλους ακομη και για τους κουκουεδες ο Δεκεμβρης ηταν υποπτος και υποκινουμενος και για καποιους (μεταξυ των οποιων και ο σχολιαζων) ενδεχομενως η κυρια πορτα για να φτασουμε στο ΔΝΤ και την κατοχη της χωρας...καποιοι ισως θυμουνται οτι μεχρι πυροβολισμο απο ελευθερο σκοπευτη κατα αστυνομικου ειχαμε οταν η ολη φαση πηγαινε να ξεθυμανει...

    3) ο Δεκεμβρης δεν ειχε καμια πλατφορμα και κανενα αιτημα παροτι ουσιαστικα τελειωσε το Φεβρουαριο του 2009, δηλαδη κρατησε δυο μηνες, αλλα αποτελεσε μια ατελειωτη σπαταλη τυφλης βιας και σουρεαλιστικων κειμενων που τη συνοδευαν αποφευγοντας επιμελως να θεσουν κεντρικα αιτηματα...αντιθετα οι Αγανακτισμενοι εξαρχης ειχαν ενα θεμελιωδες τριπτυχο που προβαλλαν: τιμωρια στους κλεφτες-αρνηση μνημονιου-αμεση δημοκρατια...

    ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το ότι ο Δεκέμβρης του 08 τελικά κατέληξε να συνδεθεί με τους μπαχαλάκηδες που έσπαζαν με την ανοχή της αστυνομίας, είναι ένα γεγονός το οποίο πρέπει να μας διδάξει.

    Γιατί ο Δεκέμβρης του 08 δεν ήταν μόνο οι μπαχαλάκηδες που έσπαζαν και τελικά κακώς κατάφεραν και ταυτίστηκαν μονάχα αυτοί με αυτόν. Ήταν η αρχή της συνειδητοποίησης για μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε με ψέμματα και χωρίς ελπίδα. Μια γενιά που δεν έχει τίποτα δικό της, που δεν δικαιούται τίποτα, με την οποία οι προηγούμενες έπαιζαν σαν να ήταν κούκλες. Ήταν επίσης η πρώτη αυθόρμητη αγανάκτηση απέναντι στην κρίση και τη σαπίλα, όταν ακόμα δεν την είχαμε δει και δεν της είχαμε δώσει όνομα.

    Η γενιά που έκανε τον Δεκέμβρη του 08 είναι μια γενιά ληστεμένη. Δεν έχει δικαίωμα να δουλέψει, δεν έχει δικαίωμα να κάνει οικογένεια, δεν έχει δικαίωμα να μεγαλώσει και να ζήσει όπως είναι φυσιολογικό. Ήταν όμως αυτοί που πρώτοι αυθόρμητα και κάπως άγαρμπα και πρωτόγονα ψυχανεμίστηκαν ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανμαρκίας. Ήρθαν οι μπάχαλοι και λήστεψαν αυτή τη γενιά από το έπος της. Εμείς δεν θα της το κλέψουμε ακόμα κι αυτό! Αντίθετα, θα πρέπει να πάρουμε ένα μάθημα για να μη καταλήξουν οι αγανακτισμένοι, που πλέον εξελίχθηκε σε κίνημα αντίδρασης ολόκληρου του ελληνικού λαού, να ταυτιστούμε κι εμείς εντελώς άδικα, όπως κι ο Δεκέμβρης του 08, με το παρακράτος των μπαχαλάκηδων.

    Παλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. .

    Αποδείχτηκε ότι δύσκολα γίνεται αποδεχτός ο χαρακτηρισμός ως εξέγερσης για μια λαΪκή κινητοποίηση, ένθεν κακείθεν. Και τότε (τον Δεκέμβρη) και τώρα. Εδώ τρέχουν δύο πραγματικότητες: η αντικειμενική και η υποκειμενική. Εάν ο ιστορικός του μέλλοντος θα είναι αντικειμενικός θα χαρακτηρίσει ως λαϊκή εξέγερση την προσπάθεια αποκλεισμού της Βουλής, ώστε να παρεμποδιστεί η δυνατότητα στο κοινοβουλευτικό σώμα να νομοθετήσει αλλά και να ασκήσει τα εκτελεστικά της "καθήκοντα" η εξουσία. Λαϊκή εξέγερση είναι ο ξεσηκωμός εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών σ’ όλη τη χώρα, οι οποίοι κατέλαβαν τις πλατείες και φώναζαν, "φύγετε, "κλέφτες" και ζητούσαν την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών καθώς και την αλλαγή του πολιτικού συστήματος (μέσω της ΑμΔ)

    Τον χαρακτηρισμό ως εξέγερσης δεν ήθελαν να τον αποδώσουν τότε οι κυβερνώντες και τα ιδεολογικά παπαγαλάκια τους, γιατί η αποδοχή σήμαινε ταυτόχρονα και την παραδοχή για την γενικευμένη αγωνιστική αντίθεση απέναντι στην εξουσία τους – τις πολιτικές τους (παρομοίως έπραξαν και όλοι οι πολιτικά τοποθετημένοι ενάντια, για τους δικούς τους λόγους, και με τα δικά τους πολιτικά-θεωρητικά επιχειρήματα). Αυτό προέκυπτε την ίδια στιγμή που όλα σχεδόν τα ΜΜΕ στο εξωτερικό ως πρώτο θέμα ανέφεραν την [b]"εξέγερση των νέων στην Ελλάδα"[/b]. Σήμερα προφανώς δεν θέλουν οι συμμετέχοντες στις κινητοποιήσεις της πλατείας να χαρακτηριστούν αυτές τοιουτοτρόπως. Όμως ο χαρακτήρας ενός πολιτικού γεγονότος ως τέτοιο, δεν προκύπτει από την υποκειμενικές επιθυμίες. Αντιλαμβάνομαι ότι τον Δεκέμβρη οι συνιστώσες της εξέγερσης είχαν επιλέξει διαφορετικές μορφές πάλης, είχανε διαμορφωθεί συγκεκριμένες κοινωνικές συμμαχίες, αλλά επίσης η σύνθεση των συμμετεχόντων –σε συνάρτηση πάντα με την ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ πολιτική στόχευση- καθόρισαν και την επικοινωνιακή πολιτική και τις μορφές ή τις μεθόδους που επιλέχθηκαν για την επίτευξη της παραπέρα μαζικοποίησης και της έκφρασης της αλληλεγγύης όπου γης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. συνέχεια από το παραπάνω...


    Στις κινητοποιήσεις της πλατείας, οι συμμετέχοντες επέλεξαν τον δικό τους επικοινωνιακό "μοντέλο" το οποίο ανταποκρίνεται απόλυτα στην συγκεκριμένη σύνθεση, στην εξασφάλιση της συνέχειας και της προοπτικής του πολιτικού αγώνα. Ο σεχταρισμός δεν έχει θέση εδώ κι αυτά που ενώνουν είναι πολύ πιο σημαντικά από τις επιμέρους διαφορές. Η δύναμη της πλατείας -κι όχι μόνον- είναι η μαζικότητα.

    Στο παραπάνω οφείλεται και ο ακαθόριστος προσδιορισμός όσον αφορά την έννοια της βίας. Είναι εκ των ων ουκ ανευ ζήτημα το να περιφρουρηθεί το κίνημα της πλατείας. Σ’ αυτό συμμετέχουν πολίτες που οι προθέσεις τους απέχουν μακράν από το να παίζουν πετροπόλεμο με τα ΜΑΤ. Όμως όσο περισσότερο απειλητικό θα γίνεται για την εξουσία, τόσο περισσότερο θα ξεσπά με μανία -αναίτια- η ωμή βία των δυνάμεων καταστολής. Παρομοίως τόσο περισσότερο θα προσπαθήσουν ή να το πλαγιοκοπήσουν (από τον ίδιο τον ΓΑΠ, μέχρι τον Σαμαρά κλπ.) ή να το συκοφαντήσουν παντοιοτρόπως… Γι αυτό το ενδεχόμενο θα πρέπει να προετοιμαστούν οι συμμετέχοντες ώστε να το αντιμετωπίσουν, εξασφαλίζοντας εκείνα τα ενοποιητικά πολιτικά στοιχεία που το μαζικοποιούν μέσω της σαφήνειας των άμεσων πολιτικών στόχων καθώς και την εξασφάλιση της προοπτικής μεσω της πολυμορφίας των δράσεων. Σχετικά με την βία των εξεγερμένων του Δεκέμβρη, υπάρχει ένα καλογραμμένο κείμενο με τίτλο "Η εξέγερση και ο μηδενισμός" στο παρακάτω λινκ:

    http://www.scribd.com/doc/24210190/%CE%B7-%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%BC%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CE%B1%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%83%CF%84

    Κι ένα τελευταίο ζήτημα –και το πλέον σημαντικό- που θέλω να επισημάνω, είναι ότι το άμεσα δρων -σε ζωντανό χρόνο- ιστορικό υποκείμενο, βιώνει και συνειδητοποιεί μ’ ένα ιδιαίτερο τρόπο τα συνεχόμενα καρέ της πραγματικότητας. Η ερμηνεία και η συνειδητοποίηση της ιστορικής και πολιτικής εμβέλειας των γεγονότων μπορεί να επέλθει μέσα από μια πολύ απλή λογική αφαιρετική διαδικασία. Ας σκεφτεί μόνον κάποιος να μην είχε υπάρξει ποτέ ο Δεκέμβρης, να μην είχαν υπάρξει ποτέ οι κινητοποιήσεις της πλατείας… και τότε γυρνώντας τα καρέ ένα-ένα πίσω, θα αντιληφθεί το μέγεθος από το διακύβευμα που είχε και έχει επενδυθεί στα δύο μεγάλα αυτά πολιτικά γεγονότα… την πολιτική τους εμβέλεια και συνεισφορά… έστω προσμετρώντας μόνον την αντίσταση που ασκήθηκε απέναντι στην εξουσία._

    Προχωράμε…

    .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συμφωνώ με τον Αριστοτέλη Ων. σ' αυτά που λέει, και ιδιαίτερα στο δεύτερο σημείο της θέσης του. Θεωρώ οτι δε πρέπει να συνδέουμε το Δεκέμβρη (που τελικά το μόνο που κατάφερε ήταν ν' ανοίξει το δρόμο στη τωρινή κατάσταση) με τη Πλατεία. Σχετικά με τον ορισμό των εξεγέρσεων που δίνει ο ab absurdo, δε διαφωνώ, αλλά πρέπει κανείς να έχει υπόψη οτι οι εξεγέρσεις βγαίνουν σε διάφορα χρώματα, και ένα από αυτά είναι και το πορτοκαλί.

    Kauldron (δική μου ήταν και η πρώτη απάντηση).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ίσως ο Δεκέμβρης να ήταν μια Πλατεία των νέων, που δεν κατάφερε να γίνει Πλατεία γιατί ήταν ακόμα στην αρχή και η συνειδητοποίηση του τι φταίει ήταν λιγότερη και γιατί καπελώθηκε και στη συνέχεια πνίγηκε από το παρακράτος των κουκουλοφόρων.
    Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε ότι ο Δεκέμβρης ήταν η πρώτη αυθόρμητη και κάπως άγαρμπη συνειδητοποίηση ότι τα πράγματα είναι πολύ λάθος. Αυτή η αναγνώριση είναι το ελάχιστο χρέος μας προς τη νέα γενιά!
    Το επόμενο χρέος μας είναι να πάρουμε μάθημα για να μη συμβεί κάτι τέτοιο και στους αγανακτισμένους.

    Παλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Στην προσπάθειά μου να σχολιάσω κάποιες απόψεις στην συζήτηση στο blog, τελικά κατέληξα να γράψω ένα κείμενο που -κατά τη γνώμη μου απαντά σε γενικές γραμμές- αλλά περισσότερο συμπληρώνει και εξηγεί τον πυρήνα της σκέψης του πρώτου κειμένου. Στόχος είναι να αξιοποιηθεί μια βιωμένη πολιτική εμπειρία από τους εξεγερμένους της πλατείας σε σχέση με τα μελλούμενα (πλέον δύσκολα) που έρχονται. Στο παρακάτω λινκ υπάρχει το κείμενο.

    viewtopic.php?f=80&t=209545&start=2295#p3615951

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σ' αυτό το λινκ τελικά:

    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=80&t=209545&start=2295#p3615951

    ΑπάντησηΔιαγραφή