Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Η ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ

Το μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε. Οι 35 μέρες στο Σύνταγμα, οι απεργίες, οι διαμαρτυρίες, ο θυμός δεν κατόρθωσαν να το σταματήσουν. Εδώ που τα λέμε δεν μπορούσαν. Και δεν μπορούσαν γιατί δεν είχαν αντιπρόταση. Δεν εννοώ σχέδια, προτάσεις, αναλύσεις και λοιπά---αυτά δεν έλειψαν και ούτε θα λείψουν. Αλλά αυτά μικρή αξία έχουν αν δεν υπάρχει ο φορέας, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, που να τα υλοποιήσουν. Γιατί πες δεν πέρναγε το μεσοπρόθεσμο, έπεφτε η κυβέρνηση και είχαμε εκλογές. Μετά τι; Πάλι σε τρεις μήνες, μια άλλη κυβέρνηση, γαλαζοπράσινη το χρώμα, θα το ξανάφερνε. Με πιο βαρείς εκβιασμούς, με πιο άγριο κλίμα τρομοκρατίας. Και βέβαια, για οτιδήποτε στραβό είχε γίνει στο ενδιάμεσο, θα υπήρχε ο αποδιοπομπαίος τράγος: η ανευθυνότητα των αγανακτισμένων που δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και άλλα ωραία παπαγαλιστά που έχουμε συνηθίσει αυτόν τον καιρό.

Το κίνημα διαμαρτυρίας λειτουργεί σε ένα πολιτικό κενό. Δεν έχει εναλλακτική πρόταση, γιατί δεν έχει αυτούς που θα την υλοποιήσουν. Το ξέρουμε, βέβαια. Τι περιμένεις, θα μου πείτε, σε ένα μήνα ή σε ένα χρόνο, να οργανωθεί και να βγει στο προσκήνιο νέα πολιτική πρόταση, που να μπορεί να αναλάβει τη χώρα; Αστείο είναι. Αλλά αυτό είναι και η ουσία του προβλήματος. Γιατί η κρίση δεν ξεκίνησε το 2010 με τα σπρεντς που τινάχτηκαν στον αέρα, έχει ιστορία πίσω της. Βέβαια πριν δε μιλάγαμε για οικονομική κρίση, αλλά για πολιτική. Έχουμε τουλάχιστο μία δεκαετία, που η ελληνική κοινωνία έχει χάσει την εμπιστοσύνη στην πολιτικής της τάξη, τους θεωρεί διεφθαρμένους και ανίκανους, αλλά στο τέλος τους ψήφιζε. Το γιατί είναι μεγάλη ιστορία, και μάλλον για να ντρεπόμαστε. Η ουσία είναι ότι επί μια δεκαετία, η ελληνική κοινωνία αποτύγχανε συνεχώς να φτιάξει εναλλακτική πρόταση εξουσίας, στην οποία να έχει στοιχειώδη εμπιστοσύνη για τις προθέσεις και τις ικανότητές της. Αυτή ήταν η πικρή ήττα που φάγαμε σα χώρα και οι συνέπειές της μας έσκασαν στη μούρη σαν κρίση χρέους.

Το ψήφισμα του μεσοπρόθεσμου δεν είναι ήττα, δεν είναι καταστροφή, δεν είναι η επικράτηση των βαρβάρων. Είναι ένα απλό επακόλουθο της πολιτικής μας αποτυχίας σαν κοινωνία τα προηγούμενα χρόνια. Ακόμα είμαστε στον πάτο, δε σηκωθήκαμε ακόμα στα πόδια μας, ώστε να περιμένουμε και νίκες. Αλλά πλέον το θέμα δεν είναι μόνο να σηκωθούμε. Πλέον φτάνουμε σε αγώνα για την επιβίωση, πολλοί από μας σε προσωπικό επίπεδο, αλλά όλοι σε συλλογικό. Έχουμε έναν πόλεμο στα χέρια μας και τα χέρια μας είναι γυμνά. Η αγανάκτηση δεν αρκεί. Θέλουμε όπλα και το πρώτο όπλο είναι η οργανωμένη πολιτική πρόταση. Θα πάρει χρόνο και κόπο, η ζημιά ετών δε διορθώνεται σε μια νύχτα. Δεν έχουμε να τρέξουμε σπριντ, αλλά αγώνας αντοχής. Αλλά θα γίνει γιατί απλά μας τελείωσαν όλες οι άλλες επιλογές. Τουλάχιστον για αυτό μπορούμε να λέμε ένα ευτυχώς.

Κουρκούας

2 σχόλια:

  1. "Το μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε. Οι 35 μέρες στο Σύνταγμα, οι απεργίες, οι διαμαρτυρίες, ο θυμός δεν κατόρθωσαν να το σταματήσουν. Εδώ που τα λέμε δεν μπορούσαν. Και δεν μπορούσαν γιατί δεν είχαν αντιπρόταση"

    Λαθος Κουρκουα. Και αντιπροταση να υπηρχε, ψηφιστηκε επειδη το αστικο κρατος λειτουργει με βαση την κοινοβουλευτικη πλειοψηφια. Οποταν τα σκυλια ειναι δεμενα. Ο μονος τροπος να το σταματουσατε, ητανε να σπαζατε την κοκκινη γραμμη της αστυνομιας, αλλα ειπαμε, μην γινουμε βιαιοι...σαν τους αλητες της Αριστερας που ειναι χερι χερι με το συστημα.

    μιστερ μαξ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο γράφων έχει καλό μάτι και πολύ σωστά λέει ότι της οικονομικής κρίσεως προηγήθηκε η πολιτική. Όντως, η απαξίωση της Δημοκρατίας σε κάθε επίπεδο δημιούργησε το πρόβλημα, του οποίου το οικονομικό σκέλος είναι αποτέλεσμα. Θα προσθέσω ότι πιο πριν ήρθε η πολιτιστική κρίση. Χώρα και λαός χωρίς καλλιέργεια, με βασικές ελλείψεις στην γλώσσα του, τυφλός μπροστά στην καταστροφή της ζωής γύρω του, κλεισμένος σε πόλεις τσιμέντα, αποχαυνωμένος μπροστά σε μια τηλεόραση τραγικού επιπέδου. Μα και το ίδιο το γεγονός της πολιτικής απαξίωσης και αδιαφορίας τι άλλο μπορεί αν υποδεικνύει, από έλλειψη πολιτισμού;

    ΑπάντησηΔιαγραφή