Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011

ΟΤΑΝ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΟΥΣ 300


Ένα σημαντικό θέμα με το σύνολο των Ελλήνων βουλευτών είναι ότι επιμένουν να αναλύουν το 2011 με παρωχημένους όρους, που πηγάζουν από την περίοδο του εμφυλίου.

Ο εμφύλιος (συνεπικουρούμενου του ψυχρού πολέμου αλλά και των εν Ελλάδι γεγονότων) σημάδεψε μια εποχή και δημιούργησε μια διλληματική πολιτική κατάσταση στην οποία αναγκαστικά με μανιχαιστικούς όρους, σε όριζαν πολιτικά και καθόριζαν την στάση σου σε κάθε πολιτικό θέμα. Αν ήσουν "δεξιός" ήσουν υπέρ του κράτους και της σκληρής αντιμετώπισης των "ταραχοποιών στοιχείων", αν ήσουν "αριστερός" (ΠΑΣΟΚ καταχρηστικά συμπεριλαμβανομένου) έβλεπες με μία συμπάθεια τους διαδηλωτές. Αυτό που δυσκολεύεται να αντιληφθεί το μέλος της παρέας των 300, είναι ότι.... μας τελείωσε. "Ο έρωτας με έρωτα περνάει" που λέει και το τραγούδι και, κατ' αντιστοιχία, το πολιτικό σοκ του εμφυλίου χρειαζόταν ένα αντίστοιχης εμβέλειας πολιτικό και κοινωνικό σοκ για να ξεπεραστεί.

Αυτό το σοκ υπήρξε, την στιγμή που ο ΓΑΠ υπέγραφε το μνημόνιο. Από εκείνη την στιγμή, σχεδόν βασανιστικά αργά και πάντως τόσο αργά ώστε να μην το καταλάβει κανείς, η κοινωνία ξεκίνησε διαφορετικές ζυμώσεις. Ο "εμφύλιος" της γενιάς μας είναι γεγονός. Πλέον ο εμφύλιος, η Χούντα, το Πολυτεχνείο, φεύγουν από την ζωή μας σαν καθοριστικά γεγονότα και τοποθετούνται στο ιστορικό χρονοντούλαπο. Τα αντιμετωπίζεις με ψυχρή ιστορική ματιά και, το σημαντικότερο, η στάση σου απέναντι σε αυτά δεν καθορίζει τις σημερινές σου πολιτικές κατευθύνσεις. Δεν είναι αδιανόητο κάποιος που μιλά για σφαγή γυναικοπαίδων στον Μελιγαλά να συμμαχήσει πολιτικά με κάποιον που μιλά για ξεκαθάρισμα δοσιλόγων, η διαφορά αυτή έχει πλέον τόσο σημασία όσο έχει και μια διαφορά για την περίοδο της εικονομαχίας. Ιστορική και μόνο αξία, τίποτα άλλο.


Αδιανόητες μέχρι χτες συμμαχίες υπάρχουν στην κοινωνία. Το βλέπετε στις συζητήσεις σας, όπου ο αριστερός συμπράττει με τον δεξιό εναντίον του σοσιαλδημοκράτη και του νεοφιλελεύθερου. Οι εποχές άλλαξαν, μπήκαμε στο 2011 (ή αν θέλετε γυρίσαμε στο 1911, τα πράματα θυμίζουν λίγο Λαϊκούς - Φιλελεύθερους, πρέπει να παραδεχτώ).

Άρα τι έχουμε; Μια κοινωνία που ξεπερνά τους 300 οι οποίοι παρουσιάζονται δέσμιοι των αγκυλώσεών τους (οι οποίες σε άλλες εποχές παρουσιάζονταν εξαιρετικά βολικές για την προσέλκυση εκλογικής πελατείας, αλλά τώρα αποτελούν τροχοπέδη του μέλλοντος). Μια κοινωνία σε τεράστια διάσταση προτεραιοτήτων και βουλευτές που δυσκολεύονται να ακολουθήσουν. Μια κοινωνία καινούρια, που οριοθετείται αποκλειστικά από το μνημόνιο και ένα κοινοβούλιο παλιό, να αναλώνεται σε συζητήσεις για το αν η μεταπολίτευση ήρθε το 1974 ή το 1981.

Εκρηκτικό χαρμάνι πραγματικά! Μια φορά εμφανίστηκε τέτοιο στην Ελληνική ιστορία. Οδήγησε στο Γουδί, στον Βενιζέλο, στον διπλασιασμό της Ελλάδας, αλλά και στον εθνικό διχασμό και στην Μικρασιατική καταστροφή. Που θα οδηγήσει αυτό δεν έχω ιδέα αλλά δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι το τσιτάτο του Μάο "Αναταραχή, ωραία κατάσταση", δείχνει να κολλά τέλεια στην Ελλάδα του 2011.

Saint-Just

1 σχόλιο:

  1. europaios2:

    Πολύ ωραίο το άρθρο σου!

    Αυτόν το διχασμό τον συντήρησαν έντεχνα τα κόμματα, ώστε να μετατρέψουν τους ψηφοφόρους τους σε τυφλά πρόβατα δηλητηριάζοντας τις ψυχές τους.

    Μην ξεχνάμε ότι ο Ανδρέας βγήκε με το σύνθημα "ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά", καταφέρνοντας να κόψει πολλούς ψήφους από την αριστερά, η οποία λόγο της ξύλινης γλώσσας που χρησιμοποιεί δε φαίνεται ικανή να μπορεί να προσαρμόζεται σε νέες συνθήκες ακόμη και σήμερα.

    Μόνο έτσι μπορούν να επιβιώσει ειδικά το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Με διχασμό του κόσμου και δηλητηρίαση αυτού.
    Όταν σε κάποιον του έχουν δηλητηριάσει το μυαλό, συνήθως αυτός ο κάποιος ειδικά εάν είναι αμόρφωτος, μεταδίδει το δηλητήριο αυτό στις επόμενες γενιές και ου το καθεξής.

    Ίσως έτσι να εξηγήται το μίσος των τραμπούκων, όταν 30-40 άτομα την Τρίτη το μεσημέρι επιτέθηκαν σε 4-5 παιδιά γιατί τους πέρασαν για Χρυσαυγίτες.

    Η ηλικία αυτών των παιδιών ήταν περίπου 20-25....κανείς δε τα κυνήγησε, κανείς δεν τους έκοψε το κεφάλι. Ούτε καν στους γονείς τους!!
    Αν υπήρχαν θύματα στο περιβάλλον τους από τον εμφύλιο, αυτά θα ήσαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους επί το πλείστον.

    Παρ' όλα αυτά, το μίσος τους ήταν διάχυτο σε όσους έτυχε να είναι παρόν στο βίαιο αυτό επεισόδιο, το οποίο βέβαια σκόρπισε την απογοήτευση και τον προβληματισμό στους υγιείς σκεπτόμενους πολίτες.

    Καλά θα κάνουν λοιπόν όσοι είναι δηλητηριασμένοι να αποβάλλουν το δηλητήριο αυτό και να συνειδητοποιήσουν ότι τους έχουν εμφυτέψει έντεχνα, ώστε να αποτελούν οπαδούς φανατισμένους της όποιας ιδεολογίας και όχι απλά φίλους, δεν είναι παρά θύματα της προπαγάνδας που συντηρεί το άρρωστο σήμερα πολιτικό μας σύστημα.

    Γιατί πολύ απλά, ο οπαδός, είναι φανατισμένος, ούτε να δει μπορεί, ούτε να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα, ούτε να συνειδητοποιήσει ότι πολύ απλά τον κοροϊδεύουν.

    Ενώ, ο απλά φίλος της όποιας ιδεολογίας και να δει μπορεί και να αφουγκραστεί και να κλείσει εύκολα την πόρτα κατάμουτρα, σε όποιο κόμμα προσπαθήσει να τον κοροϊδέψει και να τον απομυζήσει, ή να τον καταντήσει πιθήνιο όργανό του, χωρίς σκέψη, χωρίς βούληση.

    europaios2

    ΑπάντησηΔιαγραφή