Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

Νεοφιλελευθερισμός (3ο και τελικό μέρος)

Τα κύρια σημεία του νεοφιλελευθερισμού είναι [Neo-liberalism, Martinez και Garcia]:

Κανόνας της ελεύθερης αγοράς. Ελευθερώνοντας "ελεύθερες" επιχειρήσεις ή ιδιωτικές επιχειρήσεις από οποιουσδήποτε θεσμούς επιβάλλονται από την κυβέρνηση, ανεξαρτήτως του πόση κοινωνική καταστροφή προκαλεί. Μεγαλύτερη ελευθερία στο διεθνές εμπόριο και επένδυση. Μείωση των μισθών με διάσπαση των εργαζομένων, και αφαίρεση των δικαιωμάτων των εργατών, τα οποία κατακτήθηκαν έπειτα από πολλών χρόνων πάλη. Τερματισμός στους ελέγχους τιμών. Τελικά, ολοκληρωτική ελευθερία στη μετακίνηση κεφαλαίου, προϊόντων και υπηρεσιών. Για να μας πείσουν ότι αυτό είναι καλό για μας, λένε ότι μια αγορά χωρίς κανόνες είναι ο καλύτερος τρόπος για την αύξηση της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία, τελικά, θα ωφελήσει όλους.

Περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για τις κοινωνικές υπηρεσίες όπως εκπαίδευση και υγεία. ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΔΙΧΤΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ, ακόμα και τη συντήρηση δρόμων, γεφυρών και δικτύου ύδρευσης, ξανά στο όνομα της μείωσης του ρόλου της κυβέρνησης. Βέβαια, δεν αντιτίθενται στις κυβερνητικές επιχορηγήσεις και τις φορολογικές διευκολύνσεις των επιχειρήσεων.

Απορύθμιση. Μείωση των οποιωνδήποτε κυβερνητικών ρυθμίσεων, οι οποίες μπορούν να ελαχιστοποιήσουν τα κέρδη, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας του περιβάλλοντος και της ασφάλειας στην εργασία.

Ιδιωτικοποίηση. Πώληση των κρατικών επιχειρήσεων, προϊόντων και υπηρεσιών σε ιδιώτες επενδυτές. Αυτό περιλαμβάνει τράπεζες, βιομηχανίες-κλειδιά, σιδηρόδρομους, δρόμους με διόδια, ηλεκτρισμό, σχολεία, νοσοκομεία, ακόμα και φρέσκο νερό. Παρόλο ότι συνήθως γίνονται στο όνομα της μεγαλύτερης αποδοτικότητας -η οποία συχνά χρειάζεται- η ιδιωτικοποίηση είχε κυρίως σαν αποτέλεσμα τη συγκέντρωση του πλούτου σε ακόμα λιγότερα χέρια, και οδήγησε τις δημόσιες δαπάνες ακόμα περισσότερο προς τις δικές της ανάγκες.

Εξαφάνιση της έννοιας του κοινού οφέλους ή της κοινότητας και αντικατάστασή τους από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Καταπίεση των πιο φτωχών ανθρώπων μιας κοινωνίας, για να βρουν μόνοι τους λύσεις στην έλλειψη υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης και κοινωνικής ασφάλισης, και στη συνέχεια να τους κατηγορήσουν - αν αποτύχουν - σαν τεμπέληδες.

Οι νεοφιλελεύθεροι, δε κλονίζονται με τις επιπτώσεις που έχει για τη δημοκρατία η αυξανόμενη δύναμη των υπερεθνικών εταιριών, τη δυσκολία να εναρμονιστούν ο αχαλίνωτος καταναλωτισμός και ο ανταγωνιστικός ατομικισμός με οποιαδήποτε ουσιώδη έννοια ανθρώπινης ανάπτυξης, ή την απειλή στην οποία τίθεται η οικονομική και πολιτισμική διαφορετικότητα από την εμφάνιση παγκόσμιων αγαθών και την τάση για συγχώνευση και μονοπώλιο. Αυτό, πράγματι, μπορεί απλά να αντανακλά τις επιλεκτικές ηθικές ευαισθησίες, που επιδεικνύει ο φιλελευθερισμός κάποιες φορές, καθώς είναι περισσότερο πρόθυμος να αποκαλύψει τα ελαττώματα των σοσιαλιστικών και των αυταρχικών κοινωνιών, παρά να εκφράσει αυτά των καπιταλιστικών.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Στην χώρα μας ο νεοφιλελευθερισμός βρήκε πρόσφορο έδαφος λόγω α) της επίθεσης της πολυπολιτισμικότητας και του μεταμοντερνισμού στην εθνική ταυτότητα και συνείδηση του λαού, με αποτέλεσμα την μείωση της αντίστασης του, και β) η θεσμοποίηση της «φαυλοκρατίας» (επικράτηση ανήθικων και διεφθαρμένων ανθρώπων ή και τρόπων, κυρίως στην άσκηση πολιτικής, διοίκησης ή διακυβέρνησης) η οποία αντικατέστησε την «Δικαιοσύνη» ( τήρηση των αρχών του δικαίου από τα μέλη μιας κοινωνίας, που εκφράζεται με την ίση και ορθή εφαρμογή των γραπτών νόμων και με το σεβασμό των άγραφων νόμων) σε όλες τις κοινωνικές βαθμίδες.

Ο σύγχρονος φιλελευθερισμός και η σοσιαλδημοκρατία υποχώρησαν εξαιτίας της όλο και περισσότερο αποδυναμωμένης βιωσιμότητας των εθνικών οικονομικών στρατηγικών, όπως της Κεϋνσιανής διαχείρισης της ζήτησης. Επίσης η παγκοσμιοποίηση πορεύεται χέρι με χέρι με το νεοφιλελευθερισμό, από τη στιγμή που ενισχύει την αγορά εις βάρος του κράτους και αποδυναμώνει την παράδοση και την εθνική ταυτότητα. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, ότι η εχθρική ιδεολογία είναι η νεοφιλελεύθερη, η οποία αγκαλιάζει πολιτικούς και ιδεολογίες και οπαδούς από την Συντηρητική Νέα Δεξιά έως την Αριστερά και τον Ατομικιστικό Αναρχισμό, έχει δε σαν αρωγούς τον εθνομηδενισμό, μεταμοντερνισμό, φαυλοκρατία και κομματοκρατία, τόσο πιο γρήγορα θα ξαναποκτήσουμε όραμα για το αύριο.

airwings

3 σχόλια:

  1. Εγώ νομίζω ότι ο "νεοφιλελευθερισμός" ή τέλος πάντων οι πολιτικές που μπαίνουν κάτω από αυτήν την ταμπέλα οφείλονται σε ένα βασικό χαρακτηριστικό των σύγχρονων καταναλωτικών κοινωνιών. Ότι με την τεχνολογία καλύπτονται σχετικά πιο οι βασικές ανάγκες, έτσι ώστε να απαιτούν μικρό μέρος του εργατικού δυναμικού. Και πλέον πολλά από τα βασικά προϊόντα μπορούν να εισαχθούν φτηνά από αναπτυσσόμενες χώρες.

    Οπότε το μεγάλο ζήτημα έχει γίνει η απασχόληση. Πρέπει να φτιαχτούν δουλειές, για όσο το δυνατόν περισσότερους, άσχετα του τί δουλειές είναι αυτές. Κι αυτοί που φτιάχνουν τις δουλειές, έχουν και μεγάλο όπλο διαπραγμάτευσης, ανεξάρτητα προθέσεων---αν δεν τους γίνουν τα χατήρια, απλά φεύγουν και τις φτιάχνουν αλλού, και η χώρα καταρέει. Αυτό δινει μία ντε φάκτο τεράστια εξουσία στα κεφάλαια και στους κατόχους τους, που δεν αντιμετωπίζεται εύκολα από κάποια κυβέρνηση, ανεξαρτήτως των προθέσεων της.

    Κουρκούας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αλήθεια πόσο οξύμωρο είναι να μιλάει για τα καλά του «υπαρκτού φιλελευθερισμού» ένας Έλληνας πολέμιος του «υπαρκτού σοσιαλισμού»; Εννοώ για τον νεοφιλελεύθερο πολιτικό Α.Ανδριανόπουλο και το άρθρο του «Ο φιλελευθερισμός κυριαρχεί», όπου υιοθετεί την επιχειρηματολογία του επίσης νεοφιλελεύθερου δημοσιογράφου της Καθημερινής Πάσχου Μανδραβέλη.

    airwings

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει αναφορά στην απελευθέρωση των πάσης φύσεως αγορών, με συνέπειες όπως οι παρακάτω (κι ακόμα που είμαστε).

    Χώρα........Spreads

    Ελλάδα......1.403
    Ιρλανδία....1.008
    Πορτογαλία..1.010
    Ισπανία.....285
    Ιταλία......244


    Χώρα........CDS

    Ελλάδα......2.175
    Ιρλανδία....914
    Πορτογαλία..1.016
    Ισπανία.....307
    Ιταλία......243

    Κυρίαρχο χαρακτηριστικό γνώρισμα η κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα έναντι των άλλων τομέων δραστηριότητας του κεφαλαίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή