Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Ή αυτοί ή εμείς!

New Fraud Order.

    Εικόνα

    Πάρε τα λεφτά και τρέχα! (Από το Camino del Fuego)


      Ο Σεμπαστιάν Πινιέρα διοικεί τη Χιλή όπως διοικούσε τις επιχειρήσεις του. Δεν το είχε κρύψει και πολλοί μάλιστα τον ψήφισαν για να κάνει κάτι τέτοιο. Όλα θεωρούνται εμπορεύσιμα. Ο Πρόεδρος δεν είναι κανένας βλάκας. Ξέρει πολύ καλά ότι τέτοια αντιδραστικά νεοφιλελεύθερα μέτρα δεν έβγαλαν πουθενά θετικά αποτελέσματα. Όπως όλοι οι ομοϊδεάτες του, έχει στήσει ένα τεράστιο πλιάτσικο και όποιος προλάβει… μέχρι μια πιθανή φούσκα που θα τίναζε τη χώρα στον αέρα. Πριν τιναχτεί στον αέρα, η χώρα βράζει…

    Εικόνα
    Aπό τις μαζικές πορείες στο Σαντιάγκο

    Οι μεταρρυθμίσεις της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Πινιέρα στοχεύουν τους μικρούς και μεσαίους εργάτες, αγρότες και επαγγελματίες. Ο Πινιέρα είχε πει από την προεκλογική περίοδο ακόμα, ότι θα διοικήσει τη χώρα όπως διοικούσε τις επιχειρήσεις του: τώρα οι Χιλιάνοι που του έδωσαν το χρίσμα κουρασμένοι από τις παλινωδίες της Concertacion τόσα χρόνια, το φυσάνε και δεν κρυώνει.

    Ο Πινιέρα για να «γλιτώσει» τις λαϊκές αποδοκιμασίες καταφεύγει στα γνωστά επικοινωνιακά κόλπα που με την βοήθεια των Μ.Μ.Ε. γιγαντώνονται: έκανε το δεύτερο ανασχηματισμό από την αρχή της θητείας του (Μάρτης 2010), αλλάζοντας οκτώ υπουργούς μήπως και καταφέρει να κατευνάσει τα πνεύματα.

    Η εκπαίδευση είναι από παλιά μεγάλη πληγή για τη χιλιανή κοινωνία: από το 7% του Α.Ε.Π. επί εποχής Αλλιέντε, η δικτατορία του Πινοτσέτ (στην οποία ο Πινιέρα …έβγαζε λεφτά με τη σέσουλα για να γίνει ο σημερινός Χιλιάνος Μπερλουσκόνι) κατέβασε τις δαπάνες στο 2,4. Προωθήθηκε η ιδιωτική πρωτοβουλία στην εκπαίδευση, ενώ μεγάλο μέρος των εκπαιδευτικών ζητημάτων πέρασε στα χέρια της τοπικής αυτοδιοίκησης, προς όφελος βέβαια των ιδιωτών. Στην διάρκεια της μεταπολίτευσης (από το ’91 και ύστερα), το ποσοστό ανέβηκε μεν στο 4%, αλλά οι ελλείψεις ήταν υπέρογκες. Η Unesco συμβούλευε την κυβέρνηση να επαναφέρει το ποσοστό στο 7% τουλάχιστον προκειμένου να καλυφθούν βασικές ανάγκες. Ο καθηγητής Marcelo Cornejo Vilches αναφέρει σε συνέντευξή του στον Andrés Figueroa Cornejo του ότι το σύνολο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών, με αντίστοιχους αριθμούς να βρίσκονται μόνο στη Νότια Κορέα ξεπερνώντας μάλιστα κατά πολύ και τους αντίστοιχους των πατρώνων τους (μας) Η.Π.Α.

    H κυβέρνηση τώρα προσπαθεί να τσακίσει ότι απέμεινε όρθιο στην εκπαίδευση και να εφαρμόσει πλήρως το νεοφιλελεύθερο μοντέλο εκπαίδευσης, αντίστοιχο με των Ηνωμένων Πολιτειών:
    -κάθετη γνώση με απόλυτη εξειδίκευση σε ένα αντικείμενο και απόλυτη άγνοια σε οτιδήποτε άλλο, δημιουργία ανθρώπων-φυτών δηλαδή,
    -σπουδάζει μόνο όποιος έχει (πολλά) λεφτά, χρέωση των φοιτητών με δάνεια τα οποία αναγκάζονται να πάρουν για να καλύψουν τα έξοδα των σπουδών τους, με αποτέλεσμα όταν αποφοιτούν να είναι ήδη υπερχρεωμένοι.

    Το 53,5% εξ’ αυτών μάλιστα δουλεύει σε κανονικές δουλειές για να πληρώνει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τα οποία μάλιστα δεν φημίζονται και για το επίπεδο των σπουδών τους. Και πως να φημίζονται αφού στα περίφημα νεοφιλελεύρα καπηλειά που σε “σπουδάζουν” πως να πουλάς και τη μάνα σου (και αυτή …πωλείται) για κάθε 1,000 φοιτητές αντιστοιχεί …ένας μόλις ακαδημαϊκός καθηγητής!

    Οι φοιτητές αντέδρασαν με μεγάλες και μαζικές πορείες στα νέα μέτρα, αλλά ο Felipe Bulnes, νέος υπουργός Παιδείας μετά τον ανασχηματισμό ανακοίνωσε ότι το Σύμφωνο Εθνικής Παιδείας (όπως βαρύγδουπα αποκαλέστηκε το πακέτο των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων) αποτελεί μια «θεμελιώδη απάντηση» στη «διάγνωση» που έκανε το κράτος για τα εκπαιδευτικά προβλήματα.

    Εικόνα
    Διάλογος φοιτητών με την κυβέρνηση για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στη Χιλή

    Η καταστολή των διαδηλώσεων υπήρξε σκληρή. Ο πρώην υπουργός Joaquín Lavín έκανε τη δουλειά του αλλά πλήρωσε το τίμημα των αντιδράσεων. Τώρα ο Bulnes προτρέπει στις πρώτες του δηλώσεις τους μαθητές να «κοιτάξουν την δουλειά» τους, εν ολίγοις να κάτσουν στ’ αυγά τους. Αλλά ο πλέον σαφής όλων ήταν ο ίδιος ο Sebastián Piñera ο οποίος δήλωσε ορθά-κοφτά ότι η εκπαίδευση αποτελεί «εμπόρευμα» (“un bien de consumo”).

    Φαίνεται ότι τα στοιχεία για τη ανέχεια δεν φτάνουν στην κυβέρνηση, η οποία με το τρίπτυχο συμπίεση μισθών/εργατικών δικαιωμάτων-υποστήριξη μεγάλων μίντια-καταστολής ελπίζει σε μυθικά κέρδη για τους “φίλους” της. Από τα 8,1 εκ. εργατικού δυναμικού τα 1,8 αμοίβονται με τον ελάχιστο μισθό, ενώ τα υπόλοιπα 5,5 δεν ξεπερνούν τα 300.000 πέσος (650 δολάρια). Και, αν σας θυμίζει κάτι, ο κόσμος βυθισμένος στην καταναλωτική του μανία έχει ξεπεράσει τα 23 εκατομμύρια πιστωτικές (σε πληθυσμό 17 εκατομμυρίων) και οι αριθμοί ευημερούν μόνο για τους μεγάλους ιδιώτες. Αυτοί άλλωστε έφεραν στην εξουσία τον Piñera. Εκτός των τραπεζών κάνουν πάρτι και οι ασφαλιστικές με τα κόλπα στις συντάξεις. Κλασσική παρασιτική άνθηση φιλελεύθερης οικονομίας δηλαδή.

    Στα ορυχεία οι εργαζόμενοι έχουν ξεσηκωθεί καταλογίζοντας πλήρη αδιαφορία στην κυβέρνηση, εννέα μήνες μετά το ατύχημα στην Ατακάμα, αλλά και μείωση των επιδομάτων τους, όπως για παράδειγμα στο μεγαλύτερο ιδιωτικό ορυχείο χαλκού του κόσμου, την Escondida. Ο Πινιέρα μάλιστα ανανέωσε τις ιδιαιτέρως προνομιακές για τις εταιρίες συμβάσεις παραχώρησεις των ορυχείων έως το 2025.

    Τα ερείπια του μεγάλου σεισμού του Φεβρουαρίου του 2010, όταν αποκαλύφθηκε όλο το βαθύ κράτος των οικοδομών και οι χαοτικές διαφορές εισοδημάτων στην χώρα, δεν έχουν καθαριστεί ακόμα ένα χρόνο μετά. Όπου έχει γίνει αυτό έχει γίνει με την απόδοση έργου σε ιδιώτες-φίλους.

    Η κυβέρνηση κόβει από όπου μπορεί, π.χ. επιδόματα θέρμανσης σε υποπολικές περιοχές στη Γη του Πυρός, ξεσηκώνοντας τον κόσμο ο οποίος την ανάγκασε να ματαιώσει τα σχέδια. Το ίδιο κατάφεραν οι κινητοποιήσεις και στην Παταγονία, αφού και το περιβάλλον, σε ένα τέτοιο πλαίσιο, δεν μπορεί παρά να αποφέρει εγκληματικά πλην αστρονομικά κέρδη.

    Εικόνα

    Ο Piñera θα προσπαθήσει με στατιστικά να δικαιολογήσει ότι δεν δικαιολογείται. Στη Χιλή άλλωστε η εξουσία έχει από παλιά ερωτική σχέση με τους αριθμούς. Η Σχολή του Σικάγου που βρήκε την απόλυτη εφαρμογή της επί Pinochet (1973-1990) έπλασε το φάντασμα της μεγάλης οικονομικής άνθησης και γέμισε με οικονομικά παραμύθια ανάπτυξης τη χώρα, τη στιγμή που τα εκατομμύρια φυτοζωούσαν και οι λίγοι «ικανοί», μεταξύ των οποίων και ο σενιόρ Piñera έφτιαχναν αμύθητες περιουσίες πάνω σε ζωές και δικαιώματα. Αυτό σημαίνει καπιταλιστική ανάπτυξη άλλωστε… Και όταν αργότερα η –κατατάλλα “κεντροαριστερή” Concertacion- κυβέρνησε τη χώρα στα πλαίσια του “ελάχιστου κράτους” το επιχείρημα για τη φτώχεια ήταν ίδιο με το πινοτσετίστικο των 80ς, ότι μόλις η λειτουργία της αγοράς ρυθμιστεί (μόνη της) πλήρως, θα πάψουν όλες οι αρρυθμίες και τα κακώς κείμενα.

    Το χρέος ανεβαίνει ταχύτατα, η οικονομία αρχίζει να πνίγεται από τους τόκους των εξωτερικών δανείων (ήδη 20,4% του συνολικού χρέους που φτάνει στο 60% του Α.Ε.Π.), αλλά η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση μέχρι να σκάσει η φούσκα, θα ιδιωτικοποιήσει ότι προλαβαίνει και θα έχει γίνει καπνός (οι δημοσκοπήσεις μάλιστα λένε ότι θα την κάνουν …καπνό οι ψηφοφόροι). Οι ανασφάλιστοι ίσως ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο, αλλά η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από τα διαφορετικά νούμερα των διαφόρων ινστιτούτων-υπουργείων-οργανισμών, όπως κρύβεται και για την ανεργία, που την παρουσιάζει στο 8% αλλά λέγεται ότι πλησιάζει το 13.

    Όπως είπε πέρσι το φθινόπωρο σε μια διάλεξη του ο γνωστός Noam Chomsky αναφερόμενος στην έκρηξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος από τα 70ς και του νεοφιλελευθερισμού σε σχέση με την παρούσα παγκόσμια οικονομική κρίση, πρόκειται «για ένα είδος φανατικής θρησκευτικής ιδεολογίας (…) πολύ ελκυστικής επειδή μπορούσες να αποδείξεις θεωρήματα αρκεί να τα …υιοθετούσες».
    Για την αντιγραφή, Albatros

    Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

    Μονόδρομος.


    Μονόδρομος η αθέτηση πληρωμών (Από την εφ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ)


      Με τη συμφωνία της Πέμπτης στις Βρυξέλλες δόθηκε μία παράταση στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης λόγω του επιπλέον δανεισμού αλλά και των χαμηλότερων επιτοκίων από πλευράς Ε.Ε εκτιμά ο καθηγητής Οικονομικών Κώστας Λαπαβίτσας

    Πολύ σημαντικό στοιχείο της συμφωνίας που επιτεύχθηκε στη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών θεωρεί ο καθηγητής Οικονομικών Κώστας Λαπαβίτσας το γεγονός ότι έγινε δεκτό και από την Ε.Ε. και από την ελληνική κυβέρνηση πως το χρέος δεν είναι δυνατόν να εξυπηρετείται ως έχει. “Με τη διευθέτηση που έγινε δεν λύνεται αποφασιστικά το πρόβλημα του χρέους. Το σημαντικό είναι ότι συνέβη αθέτηση πληρωμών από πλευράς Ελλάδας, έστω και μερική, άρα ανοίγει ο δρόμος για τη λύση του προβλήματος του χρέους με περαιτέρω πράξεις γενικευμένης αθέτησης πληρωμών”, προσθέτει, ενώ εκτιμά ότι η ίδια αρχή θα ισχύσει και για άλλες χώρες της Ευρωζώνης. “Το ότι ο Νικολά Σαρκοζί και άλλοι ηγέτες είπαν πως η συμφωνία ισχύει μόνο για την Ελλάδα μιλάει από μόνο του. Προσπαθούν να αποτρέψουν αυτό που φοβούνται. Η ουσία είναι ότι την Πέμπτη η Ε.Ε. παραδέχτηκε πως το χρέος των περιφερειακών και άλλων χωρών μπορεί πλέον να αντιμετωπιστεί με αθέτηση πληρωμών. Η επίσημη στάση της Ε.Ε. για χρόνια ήταν ότι κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο”.
    Διαφωνεί με τον όρο χρεοκοπία, “δεν υφίσταται για κυρίαρχα κράτη και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον, για να πειστεί ο κόσμος πως η Ελλάδα βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής”. “Ο σωστός όρος είναι αθέτηση πληρωμών, ή οποία είναι μονόδρομος για την Ευρωζώνη σήμερα. Οι συνεργάτες μου κι εγώ έχουμε πει από καιρό ότι υπάρχουν δύο τρόποι, για να γίνει αυτό. Με πρωτοβουλία είτε του δανειστή είτε του δανειζόμενου. Η συμφωνία της Πέμπτης αποτελεί κλασική περίπτωση αθέτησης πληρωμών με πρωτοβουλία του δανειστή. Το ότι την πρωτοβουλία είχαν οι επίσημοι μηχανισμοί της Ευρωζώνης, οι μεγάλες χώρες του κέντρου και οι μεγάλες τράπεζες διεφάνη ξεκάθαρα. Σίγουρα δεν είχε τον πρώτο λόγο το κυρίαρχο κράτος, η Ελλάδα, ως όφειλε. Ως άμεσα εμπλεκόμενοι εμφανίζονταν Μέρκελ, Σαρκοζί, Τρισέ, ενώ η ελληνική κυβέρνηση παρακολουθούσε, σχολίαζε και πίεζε στα παρασκήνια”.

    Τραπεζικό σχέδιο. Το σχέδιο που προκρίθηκε ήταν σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν φτιαγμένο από τις τράπεζες, οι οποίες αναγκάστηκαν από τη γερμανική κυβέρνηση να δεχθούν κάποια ζημία, αλλά με τέτοιο τρόπο που να είναι ελάχιστη για τις ίδιες και μακροπρόθεσμα να βγουν ωφελημένες. Δέχτηκαν το μικρότερο δυνατό κούρεμα, της τάξης του 20%, γεγονός που σημαίνει ότι η μείωση του συνολικού ελληνικού χρέους θα είναι μικρή. Οι τράπεζες θα μπορέσουν να ανταλλάξουν τα ομόλογα που κατέχουν με νέα, που πιθανόν θα έχουν μεγαλύτερη ρευστότητα. Το επιτόκιο των νέων αυτών ομολόγων θα είναι υψηλότερο των παλαιών, περίπου 4%-5%.
    “Ο νέος δανεισμός, 109 δισ. ευρώ, δεν είναι ιδιαίτερα γενναιόδωρος, αν μάλιστα συνυπολογιστεί ότι περίπου 50 δισ. είναι το υπόλοιπο του δανείου από το αρχικό μνημόνιο. Στην ουσία η Ευρωζώνη προσφέρει αυτό που έλειπε, ώστε να αποφύγει η Ελλάδα την εμφάνιση στις αγορές το επόμενο διάστημα. Μας θέτουν εκτός αγορών -αν θυμάστε το μνημόνιο προέβλεπε επιστροφή στις αγορές το 2011, πράγμα πασιφανώς πια εντελώς αδύνατο. Η νέα συμφωνία κλείνει αυτό το κενό. Ήταν αίτημα των αγορών να μείνει η Ελλάδα εκτός, γιατί μία επιστροφή με τους σημερινούς όρους θα δημιουργούσε εξαιρετική αστάθεια και ένταση”.

    Ανακατατάξεις. Οι ελληνικές τράπεζες συμπεριφέρθηκαν καταρχήν ως τράπεζες και κατά δεύτερο λόγο ως ελληνικά ιδρύματα. Φυσικά θα υποστούν κι αυτές το κούρεμα και μάλιστα θα είναι πιο προβληματικό γι’ αυτές, γιατί κατέχουν αναλογικά μεγαλύτερο όγκο ελληνικού δημόσιου χρέους. Δόθηκαν βέβαια εγγυήσεις ότι θα γίνει αναπλήρωση του κεφαλαίου τους, όμως δεν έγινε ξεκάθαρο το πώς θα γίνει. Τίθεται και θέμα αλλαγής της ιδιοκτησίας τους, δεν ξέρουμε δηλαδή ποιος θα εμφανιστεί να κατέχει μεγάλο μέρος του μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών μετά την αναπλήρωσή του. Πιθανότατα θα υπάρξουν και συγχωνεύσεις. Βεβαίως φαίνεται να εξασφάλισαν συνεχή παροχή ρευστότητας από την ΕΚΤ και άρα τη βιωσιμότητά τους για το άμεσο μέλλον. Όμως θα είναι λάθος να περιμένει κανείς ότι οι τράπεζες θα αλλάξουν στο άμεσο μέλλον τη δανειοδοτική στάση τους, καθώς συνεχίζουν να τελούν υπό πίεση να περιορίσουν το ενεργητικό τους, συμπεριλαμβανομένων των πωλήσεων των θυγατρικών τους στο εξωτερικό. Κατά πάσα πιθανότητα η έλλειψη ρευστότητας στην ελληνική αγορά θα συνεχιστεί το επόμενο διάστημα.

    Μνημονιακή λογική. Με τη συμφωνία δόθηκε μία παράταση στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης λόγω του επιπλέον δανεισμού αλλά και των χαμηλότερων επιτοκίων από πλευράς Ε.Ε. Όμως δεν προκύπτουν στοιχεία, για να συμπεράνουμε ότι έχει επέλθει συνολική λύση. “Η λιτότητα θα συνεχιστεί, όπως και η πίεση επί της οικονομίας και η άνοδος της ανεργίας. Κάθε φορά που θα έχουμε εκταμίευση της επόμενης δόσης, θα υπάρχει ένταση, διότι η οικονομία θα συνεχίσει να βρίσκεται σε ύφεση και άρα θα υπάρχουν προβλήματα να εκπληρώνονται οι όροι που θα έχουν θέσει το ΔΝΤ και η Ε.Ε. Το πιθανότερο είναι η Ελλάδα να κινηθεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στο επόμενο διάστημα. Αυτό είναι αναμενόμενη, φυσιολογική απόρροια της αθέτησης πληρωμών που γίνεται με πρωτοβουλία του δανειστή. Το πλαίσιο της οικονομικής πολιτικής που θα συνοδεύσει τη νέα συμφωνία θα κινηθεί στο ίδιο σκεπτικό που γνωρίσαμε στο μνημόνιο και στο μεσοπρόθεσμο. Ειπώθηκε σαφέστατα την Πέμπτη πως τα δημοσιονομικά ελλείμματα σε ολόκληρη την Ευρωζώνη πρέπει να μειωθούν στο 3% ώς το 2014. Επίσης εμμένουν στην απελευθέρωση αγορών και τις ιδιωτικοποιήσεις, αν και κάποιες από τις προβλέψεις του μεσοπρόθεσμου αναγκαστικά θα αλλάξουν, δεδομένου ότι άλλαξε πλέον η δομή του χρέους”.

    Για την αντίγραφη, Albatros.

    Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

    Kώστας Βεργόπουλος: «Επιστρέφουμε στο τέλος του 19ου αιώνα»

    Χθὲς, ἔδωσα στὸν γυιό μου νὰ διαβάσει τὴν παρακάτω συνέντευξη, ὑπενθυμίζοντάς του πὼς, ἐγὼ, ἕνας ἄσχετος, πρὶν τουλάχιστον 8 χρόνια,
    τοὺς ἔλεγα ὅ,τι καὶ ὁ τίτλος: «Ἐπιστρέφουμε στὸ τέλος τοῦ 19ου αἰώνα», γιὰ τὴν ἀκρίβεια ἔλεγα
    στὴν ἐποχὴ τοῦ "Ζερμινὰλ" (μυθιστόρημα τοῦ Αἰμιλίου Ζολᾶ).
    Πιστεύω θὰ βοηθήσει τοὺς Ἀγανακτισμένους.
    ~~~~
    Εικόνα --- 23-07-2011
    Εικόνα * Kώστας Βεργόπουλος: «Επιστρέφουμε στο τέλος του 19ου αιώνα»
    Καθηγητὴς Πολιτικῆς Οἰκονομίας στὸ Πανεπιστήμιο Paris VIII.
    Συνέντευξη στὸν Λουκὰ Γερμανὸ.
    * * *
    Σε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη ο διανοούμενος και καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας Κώστας Βεργόπουλος εξηγεί πως σήμερα η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο της Ευρώπης, ενώ υπογραμμίζει πως το μνημόνιο δεν αποτελεί μονόδρομο. «Η Αριστερά είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης», τονίζει με νόημα ο κ. Βεργόπουλος, ενώ δεν διστάζει να στηλιτεύσει το σύστημα του άκρατου καταναλωτισμού και την παγκοσμιοποίηση.
    Με βάση τις ραγδαίες οικονομικές εξελίξεις που βιώνουμε, πιστεύετε πως σήμερα το καπιταλιστικό σύστημα αναζητά τρόπους εσωτερικής επιβίωσης;
    Ο καπιταλισμός αντιμετωπίζει οξύ έλλειμμα ορατότητας για το ίδιο το άμεσο μέλλον του. Η τρέχουσα κρίση απορρέει από την επικαιροποίηση στο παρόν των δυσμενών προοπτικών του για το μέλλον. Στην ιστορία, ο καπιταλισμός ήταν ένα σύστημα φυγής προς τα εμπρός μέσω του άκρατου παραλογισμού και καταναλωτισμού. Σήμερα, όμως, αυτά έχουν τελει-
    ώσει. Αντί για φυγή προς τα εμπρός, πραγματοποιείται φυγή προς τα πίσω. Τόσο ο παραγωγισμός όσο και ο καταναλωτισμός διαβάλλονται και αναζητείται σωτηρία με το εικονι-
    κό χρήμα, τα παράγωγα και τα στοιχήματα με ασφαλιστικά συμβόλαια, ακόμα και με τα πιο στοιχειώδη, όπως η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια.

    Οι κανόνες, αλλά κυρίως οι προσδοκίες που είχαν οι πολίτες των δυτικών κοινωνιών μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 2000 πιστεύετε πως έχουν πλέον αλλάξει;
    Η ευρωπαϊκή οικονομία εξωθείται σε ύφεση και εξάρθρωση του τρόπου ζωής που είχε κατακτήσει μεταπολεμικά. Όμως αυτό εισπράττεται όχι ως οικονομικό πρόβλημα, αλλά ως οξύτατη προσβολή της στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας, και βέβαια ως οξύ έλλειμμα δημοκρατίας, όπως ακριβώς επισημάνθηκε και στις λαϊκές κινητοποιήσεις στη Βόρεια Αφρική. Η αξιοπρέπεια και η δημοκρατία αναλαμβάνουν σήμερα την αντίσταση στην παρακμή της οικονομίας, στην ασυδοσία των τραπεζών, των χρηματιστηρίων και των χρημα-
    ταγορών.

    Απομένει κάποια σχέση μεταξύ του αρχικού ευρωπαϊκού οράματος του Ζακ Ντελόρ και της σημερινής ευρωπαϊκής πολιτικής του Ζοζέ Μπαρόζο;
    Ο Ντελόρ φανταζόταν αντίρροπες δυνάμεις και ισορροπίες μεταξύ των επιπέδων της κοινωνικής ζωής. Σήμερα αυτά έχουν σπάσει και η μονομερής κατίσχυση του χρήματος επικρα-
    τεί χωρίς αντιστάθμισμα. Αυτό εκφράζει ο Μπαρόζο, παρόλο που κλαυθμυρίζει κάθε τόσο για την αδυναμία του. Και η Μέρκελ, από την πλευρά της, εκτελεί τις κατευθύνσεις των τραπεζών και των χρηματιστηρίων. Η σημερινή εικόνα της Ευρώπης είναι χωροφυλακίστικη και ιδιαίτερα απεχθής.

    Ποια νομίζετε πως είναι η δυναμική των κοινωνικών αντιδράσεων που προκύπτουν από τις αλλαγές αυτές; Βιώνουμε ένα νέο 1789, που θα καταργήσει τα προνόμια και τους προνομιούχους;
    Και τότε η αφύπνιση είχε αρχικά θεωρηθεί προϊόν συντεχνιακών συμφερόντων, και πιθανώς και να ήταν. Όμως στη συνέχεια μετατράπηκε σε κίνημα κατάργησης των προνομίων και δημοκρατίας για όλους. Όταν τα προνόμια παγιώνονται στο σύστημα, επέρχεται η εξέγερση των θυμάτων της αδικίας, που τα σαρώνει όλα.

    Με αυτή την έννοια, μήπως οδεύουμε με γοργούς ρυθμούς προς μια τροποποιημένη μορφή του κοσμοπολιτισμού του Ιμάνουελ Καντ;
    Ο Καντ φανταζόταν παγκόσμιο κράτος, που όμως σήμερα δεν το βλέπω στον ορίζοντα. Η αγανάκτηση σήμερα εγκαλεί τα κράτη να ασκήσουν τα κυριαρχικά δικαιώματά τους, αντί να τα απεμπολούν στο όνομα ενός υποθετικού κοσμοπολιτισμού. Η νέα σταθεροποίηση του κόσμου που σήμερα κλυδωνίζεται δεν μπορεί να επέλθει παρά μόνο με τη σταθεροποίηση των επιμέρους κοινωνιών και των κοινωνικών χώρων.

    Μετά την αμερικανική ηγεμονία, τι;
    Ερχόμενοι στα λόγια του πολιτικού φιλοσόφου Αντόνιο Νέγκρι, έχουμε μια παγκόσμια αυτοκρατορία χωρίς αυτοκράτορα ή μήπως έναν αποτυχημένο πρώην αυτοκράτορα χωρίς παγκόσμια αυτοκρατορία;
    Ο πρώην ηγεμόνας έχει ανεπανόρθωτα φθαρεί, αλλά ταυτόχρονα δεν υπάρχει κάποιος άλλος για να τον διαδεχτεί στο έργο του. Ηγεμονία δεν είναι μόνο η εκμετάλλευση του πλα-
    νήτη από μια δύναμη, αλλά και η σταθεροποίηση του πλανήτη, με όποιο κόστος αυτό συνεπάγεται. Η Αμερική χάνει την ηγεμονία επειδή δεν μπορεί άλλο να φέρει το κόστος στα-
    θεροποίησης του πλανήτη, αλλά και ουδείς άλλος είναι σε θέση να αναλάβει αυτό το κόστος. Ο Νέγκρι είναι καθυστερημένος: βλέπει αυτοκρατορία τη στιγμή που αυτή έχει τελει-
    ώσει και ουδεμία άλλη είναι σήμερα δυνατή.

    Η σημερινή κρίση όμως δεν θα έπρεπε κατά γενική ομολογία να αποτελεί και τη «μεγάλη ευκαιρία» για την Αριστερά και την ευρωπαϊκή διανόηση;
    Θα έπρεπε, αλλά φαίνεται ότι δεν είναι. Η σημερινή Αριστερά αποτελεί μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της λύσης του. Με την κρίση, πανικοβάλλεται περισσότερο η Αριστερά παρά η Δεξιά. Η ίδια κάνει το πρόβλημα ανεπίλυτο, εφόσον υιοθετεί περισσότερες εξισώσεις απ’ ό,τι αγνώστους.

    Από μερικούς, η ελληνική Αριστερά θεωρείται απλά ξεπερασμένη, «αρχαΐζουσα». Μήπως όμως δεν είναι αρχαΐζουσα αλλά μελλοντόπληκτη;
    Ακριβώς αυτό εννοώ. Η Αριστερά δεν είναι τόσο θύμα του δογματισμού που έχει κληρονομήσει από το παρελθόν όσο κυρίως θύμα των φαντασιώσεών της όσον αφορά το μέλλον, με τις οποίες έχει καταστήσει τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα ανεπίλυτα.

    Θα μπορούσε το οικολογικό κίνημα να αναπληρώσει τη σημερινή έλλειψη αριστερής ηγεσίας;
    Θα μπορούσε σε κάποιο βαθμό, εάν γενίκευε τον προβληματισμό του και υπερέβαινε τη μονοθεματικότητα του. Όμως, σε κάθε περίπτωση, η οικολογία φέρει καταλυτική αδυναμία εκ του ότι κηρύσσει τη μη-ανάπτυξη, πράγμα που περιπλέκει ακόμα περισσότερο όλα τα προβλήματα. Χωρίς ανάπτυξη, δεν υπάρχει ούτε απασχόληση ούτε εισόδημα. Τότε για ποιο πράγμα συζητάμε;

    Τελικά, υπάρχει «καλή» παγκοσμιοποίηση;
    Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Είναι, σε κάθε περίπτωση, αδιέξοδη. Αποδιαρθρώνει τις κοινωνίες χωρίς αντιστάθμισμα, οδηγεί τις οικονομίες σε ξήλωμα του δημόσιου χρέους, κατ’ αποκλειστικότητα στις δυτικές χώρες. Τα χρέη έχουν εκτιναχτεί παντού στον δυτικό κόσμο ως συνέπεια της ελλειμματικότητας του συστήματος κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, δηλαδή της παγκοσμιοποίησης.

    Με το μνημόνιο βλέπουμε το ελληνικό κράτος να μετεξελίσσεται σε εισπρακτικό μηχανισμό. Επιπλέον, το χρέος δεν μειώνεται. Υπάρχει άλλος δρόμος;
    Το μνημόνιο όχι μόνο δεν είναι μονόδρομος αλλά δεν είναι ούτε καν δρόμος, εφόσον δεν βελτιώνει την κατάσταση του οφειλέτη, αλλά την επιδεινώνει από κάθε πλευρά. Εκτινάσσει το χρέος στα ύψη, ενώ ταυτόχρονα συρρικνώνει το εθνικό εισόδημα, με το οποίο πλέον αποπληρώνεται το χρέος. Θα έπρεπε να γίνεται το αντίθετο, δηλαδή να αυξάνεται το εισό-
    δημα και να μειώνεται το χρέος, ώστε αυτό να θεωρηθεί επιτέλους βιώσιμο και διαχειρίσιμο.

    Διά βίου ειλωτεία
    Μήπως η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο των Ευρωπαίων τραπεζιτών; Σε αυτή την περίπτωση, πώς θα περιγράφατε το «πείραμα»;
    Στην ελληνική κατάσταση πειραματίζεται σήμερα ολόκληρη η Ευρώπη για τη δυνατότητα εγκατάστασης ενός συστήματος διά βίου ειλωτείας για τους εργαζόμενους. Δηλαδή να ερ-
    γάζονται αποκλειστικά και μόνο για τους δανειστές τους. Στις αρχές του 21ου αιώνα η ανθρωπότητα επιστρέφει στην εποχή του τέλους του 19ου αιώνα, εκείνη που με οξυδέρκεια και ευαισθησία κατέγραψαν ο Ίψεν και ο Στρίντμπεργκ.

    Πριν από μερικές μέρες η ΕΛ.ΣΤΑΤ ανακοίνωσε ότι η ανεργία στην Ελλάδα ανήλθε στο 15,8%. Πώς μπορούν οι άνεργοι διεκδικήσουν το δικαίωμα στην εργασία;
    Σήμερα η εξουσία αδυνατεί να επαγγελθεί κάτι θετικό. Το μόνο που της απομένει είναι να εμπορεύεται το φόβο, την ανασφάλεια, την απόγνωση. Όμως, χωρίς ελπίδα, καμία εξου-
    σία δεν στέκει. Και για σήμερα ισχύει και πάλι η διατύπωση του Μαρκούζε: «μοναδική ελπίδα της κοινωνίας είναι η ενεργοποίηση όσων έχουν χάσει κάθε ελπίδα». Στην ιστορία, η απόγνωση έχει συχνά αποδειχτεί ισχυρότερη ακόμα και από την πίστη.


    H εισαγωγή απο τον ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗ

    Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

    Η περίπτωση Rafael Correa (το χρέος είναι ανήθικο)


    Μια περίπτωση πολιτικού ηγέτη που χρήζει ιδιαίτερης μνείας, είναι αυτή του προέδρου του Ecuador (Ισημερινού),  Rafael Correa, που ανέλαβε την εξουσία το 2007, κάτω από  ιδιαίτερα δύσκολες για τη χώρα του συνθήκες.
    Ο 48χρονος  Correa, τονίζοντας το γεγονός ότι κάθε άλλο παρά παραδοσιακός πολιτικός είναι, προσπάθησε πάνω απ όλα να ανασκευάσει το όλο πολιτικό σύστημα της χώρας του, και να τονώσει τις δημόσιες δαπάνες. Μεταξύ άλλων, ακύρωσε τα χρέη της χώρας του προς τους ξένους επενδυτές, και συγκρούσθηκε με τη Ουάσιγκτον. Εκτός των άλλων, έχει αποκαλέσει τον Αμερικανό πρόεδρο George Bush «ηλίθιο», και έχει κατηγορήσει τα ΜΜΕ της χώρας του ότι συμπεριφέρονται σαν «άγρια θηρία». Ενώ στη διάρκεια αναταραχών στη πρωτεύουσα Quito, στάθηκε μόνος του ενώπιον του πλήθους, ανοίγοντας το πουκάμισό του και φωνάζοντας: «Αν θέλετε να με σκοτώσετε, ορίστε. Εδώ είμαι. Σκοτώστε τον πρόεδρο σας  αν είσαστε δυσαρεστημένοι, αν είσαστε τόσο γενναίοι…».
    Ο Correa, που έχει σπουδάσει στην Αμερική και έχει διατελέσει και υπουργός Οικονομικών, θεωρεί πως το κύριο εμπόδιο στην ανάπτυξη της χώρας του είναι η εξάρτησή της στους ξένους δανειστές. Αναλαμβάνοντας τη προεδρία, χαρακτήρισε το χρέος του κράτους ως παράνομο, με την αιτιολογία ότι τα προηγούμενα καθεστώτα που δανείστηκαν τα ποσά αυτά ήταν διεφθαρμένα. Ορκίστηκε να πολεμήσει τους δανειστές στα διεθνή δικαστήρια, και να μειώσει τα χρέη.
    Σύμφωνα με τον καθηγητή Marc Chernick  του Georgetown University, «ο πρόεδρος ανέλαβε την εξουσία, πιστεύοντας πραγματικά πως η χώρα του εξουσιάζεται χρόνια από μια διεφθαρμένη πολιτική τάξη, την οποία δεσμεύτηκε να ανασκευάσει.

    Η κυβέρνησή του στάθηκε όρθια απέναντι στο ΔΝΤ και τη Παγκόσμια Τράπεζα, κατηγορώντας τους για τις οικονομικές δυσκολίες του Ecuador. Προχώρησε μάλιστα στην άμεση διακοπή των πληρωμών των   δόσεων των «παράνομων» δανείων, προσπαθώντας παράλληλα να αυξήσει τα δημόσια έσοδα μέσω επαναδιαπραγμάτευσης των κρατικών συμβολαίων με τις ξένες πετρελαϊκές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στη χώρα του. Το Ecuador, που ανήκει στον Opec, εξαρτάται οικονομικά κυρίως από τις εξαγωγές πετρελαίου, και από τα πάμπολλα εμβάσματα των εκατοντάδων χιλιάδων υπηκόων του που εργάζονται στο εξωτερικό (ΗΠΑ, Ισπανία).
    Τον Ιούλιο του 2010, έφερε νόμο σύμφωνα με τον οποίο το σύνολο του πετρελαίου και του φυσικού αερίου που παράγεται, θα ανήκει στο κράτος, το οποίο και θα εισπράττει το 25% του ακαθάριστου εισοδήματος από τις πωλήσεις. Λίγο πριν, είχε απειλήσει πως αν δεν συμφωνήσουν οι ξένες εταιρίες, θα προχωρήσει στη κρατικοποίησή τους.
    Το 2007, ο Correa προχώρησε σε επαναδιαπραγμάτευση του εξωτερικού χρέους της χώρας του ύψους $10.2 δισ. (25% του ΑΕΠ), ακολουθώντας το παράδειγμα του Αργεντινού  Nestor Kirchner. Αρνήθηκε μάλιστα την επιτήρηση από πλευράς ΔΝΤ. Όπως δήλωσε τότε ο υπουργός Οικονομικών Ricardo Patiño: «Αρνούμαστε αυτό που δέχτηκαν άλλες κυβερνήσεις, να μας υπαγορεύει δηλαδή το ΔΝΤ την οικονομική μας πολιτική. Το θεωρούμε απαράδεκτο». Μάλιστα, τον Απρίλιο του 2007, ο Correa διέταξε την απέλαση του εκπροσώπου της Παγκόσμιας Τράπεζας από τον Ισημερινό!
    Τον Δεκέμβριο του 2008, ο Correa ανακοίνωσε πως δεν θα πληρωθεί η τρέχουσα δόση (τόκων) του δανείου, και κήρυξε τη χώρα σε πτώχευση. «Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τις συνέπειες», είπε. Όπως δήλωσε, το χρέος είναι ανήθικο, και βασίστηκε σε διαφθορά και μίζες από πλευράς των προηγούμενων κυβερνήσεων. «Θα το παλέψουμε στα διεθνή δικαστήρια» τόνισε, χαρακτηρίζοντας  τους ξένους δανειστές της χώρας του «τέρατα, που θέλουν να την ισοπεδώσουν». Καθιέρωσε μάλιστα και ως σύνθημα τη φράση «ζωή πριν από το χρέος», με αποτέλεσμα να γίνει ίνδαλμα για τη πλειοψηφία του λαού του, εξαιτίας αυτής του της στάσης απέναντι στους ξένους κεφαλαιοκράτες.
    Μια  άλλη σημαντική απόφαση που πήρε ο Correa, ήταν η άρνησή του να ανανεώσει τη συμφωνία παραμονής των αμερικανικών αεροπορικών βάσεων, που χρησιμοποιούνται για τη καταπολέμηση του διεθνούς εμπορίου ναρκωτικών. Το 2009 απελάθηκαν δυο Αμερικανοί διπλωμάτες, με τη κατηγορία ότι αναμίχθηκαν στα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα της χώρας. Πιο πρόσφατα, χαρακτήρισε ανεπιθύμητο πρόσωπο την πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών Heather Hodges, και της ζήτησε να αποχωρήσει από τη χώρα το συντομότερο δυνατόν. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται με την αποκάλυψη των διπλωματικών τηλεγραφημάτων του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ μέσω του Wikileaks, στα οποία η κα Hodges εμφανίζεται να συζητά για τη διαφθορά στις τάξεις της αστυνομίας της χώρας.
    Έχοντας κάνει τόσα και τόσα, επόμενο είναι να έχει και πολλούς αντιπάλους, οι οποίοι τον κατηγορούν πως προσπαθεί να υπερκεράσει τους θεσμούς και να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Παράλληλα, τον κατηγορούν ως «τσιράκι» του Hugo Chavez, αν και ο ίδιος συνεχώς επιμένει για την ανεξαρτησία της σκέψης και της πολιτικής του.
    Μεταξύ αυτών που τον πολεμούν είναι και τα ΜΜΕ της χώρας του, τα οποία έχει χαρακτηρίσει ως τον «μεγαλύτερο εχθρό του», και ως εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζει.
    Ο Correa, που διαθέτει διδακτορικό στα οικονομικά, αυτοχαρακτηρίζεται ως Χριστιανός αριστερός, και όχι μαρξιστής.

    Strange Attractor




    153 δισεκατομυρια αλυσιδες πηραμε χθες


    Η εξελιξη ειναι η επιλεκτικη χρεοκωπια που υποστηκαμε, αυτο για τη ζωη του λαου δεν αφηνει καμια απολυτως θετικη υποσχεση και αναιρει τις υπεραισιοδοξες οικονομικες καθαρα προβλεψεις τις κυβερνησης. Απο την υποσχεση της πραγματικης ανακαμψης της οικονομιας φτασαμε στη απολυτη διασωληνωση της Ελλαδας απο τους Ευρωπαιους. Το αναμενομενο δηλαδη για οσους τασονταν κατα του μνημονιου. Ηταν επομενο οτι δεν θα αφεθει ουτε τωρα αλλα ουτε και μετα απο δεκα χρονια η Ελλαδα να κηρυξει χρεωκοπια γιατι αυτο σημαινει οτι το κρατος μας σταματαει να πληρωνει και θετει δικους του ορους επανω στις οικονομικες υποχρεωσεις του (τις αρνειται λογο ανωτερας βιας και τις διαπραγματευεται). Αυτο ειναι το παραδειγμα καθε χωρας που μπηκε στο ΔΝΤ και παρεμεινε χωρις η πραγματικη οικονομια της να ανακαμψει, βοηθειες, χαρες, διευκολυνσεις, αλλαγες στους κανονες που δημιουργουν προβλημα και ολα αυτα καθαρα για να συνεχιζει μια χωρα να δεχεται να πληρωνει τις οικονομικες υποχρεωσεις που θετουν αλλοι για αυτην και που ξερουν ακριβως τι μπορουν να παρουν απο αυτη. Τα λευτα που ερχοντε σαν πακετο βοηθειας σε εμας ειναι πλασματικο χρημα, ουσιαστικα ειναι η ανοχη που δειχνουν τα αλλα κρατη στην αδυναμια μας να αποπληρωσουμε το πραγματικο μας χρεος, με την προυποθεση οτι θα πληρωνουμε με συνεπεια το κομματι αυτο του χρεους που μπορουμε να πληρωνουμε και το χειροτερο ολων βαζοντας το σαν πρωτη προτεραιοτητα, πιο πανω απο τις ζωτικες αναγκες του κρατους αλλα και πιο πανω απο την αναγκαιοτητα ανασυνταξης του κρατους (που απαιτει συστολη στην καταβολη των χρωστουμενων) για να γινουν ολες οι απαραιτητες ενεργειες για την ανακαμψη της πραγματικης παραγωγικοτητας και οικονομιας. Ειναι διακινηση αριθμων και τιποτα παραπανω, στην ουσια αυτο που εχει σημασια ειναι να πεσει το βιοτικο επιπεδο της χωρας για να μπορεσουν να ξαναανοιχτουν δουλειες εδω περα που θα αποφερουν πραγματικα λευτα. Δεν υπαρχει βοηθεια για να απαλαγουμε απο τα χρεη μας και να γινουμε ανεξαρτητοι, υπαρχει "βοηθεια" για να χρωσταμε μια ζωη στην Ευρωπη και να υπακουμε. 153 δισεκατομυρια αλυσιδες πηραμε χθες, αυτα τα λευτα δεν ξεπληρωνοντε ποτε, απλα οταν φτανεις εκει λες δεν να σας πληρωσω και ξαναρχιζεις απο την αρχη φτωχος και οι αλλοι απλα χανουν τα λευτα τους, δεν τους χαριζεις και το κρατος σου μαζι με τα λευτα που ετσι κι αλλιως τα εχουν χαμενα. Ετσι σωζεται το ευρω, σωζοντε οι ισορροπιες για τις αλλες χωρες της Ευρωπης, η Ελλαδα μπαινει ενεχυρο για μελοντικη εκμεταλευση πορων και εργατικου δυναμικου και ο Ελληνικος λαος ζει κατω απο το καθεστως μιας οικονομικης κατοχης, παρ ολα αυτα συνεχιζουμε να ειμαστε φιλοι με τη δυση εφοσον δινουμε γη και υδωρ. Η αλλη λυση ειναι απλα προς το συμφερον μας γι αυτο και ειναι αντιπαθητικη απο ολους.


    Μα δε θα μας το τραβηξουν, θα μας το βιδωσουν μια και καλη. Εγω αυτο εννοω. Ξερεις ποσο υποχρεωμενοι ειμαστε τωρα θεωρητικα και οικονομικα στην Ευρωπη; Οσο δε παει. Αυτες οι υποχρεωσεις ξεπληρωνοντε με απολυτη παραδοση της εθνικης κυριαρχιας. Αυτο ειναι σαν το νομο της προσφορας και της ζητησης, κανενα κρατος δε ξεχνα αυτους που το χρωστανε.
    Και τι τους χρωσταμε; Μια διασωση απο μια χρεωκοπια δηθεν απολυτα καταστροφικη (ψεμα, θα ηταν καταστροφικη αλλα με ημερομηνια ληξης, για κανα χρονο) για να μας χαρισουν στην ουσια μια καθοδικη πορεια πολλων χρονων που θα προσεγγισει στο τελος την ιδια τη χρεωκοπια απο την οποια υποτιθεται οτι μας σωσανε. Με ξεπουλημενο καθε καομματι γης και με τον Ελληνα απολυτα συνηθισμενο στην ανεχεια, γιατι το ζητημα ειναι να κανεις ενα λαο να συνηθησει στην ανεχεια, τιποτα αλλο, αυτο μονο καθιστα βιωσιμη την εκμεταλευση.
    Ουσιαστικα παντα κρεμομαστε απο το τι θεωρει ο μεσος πολιτης για αξιοπρεπη ζωη, ο πολεμος που μας γινεται, στο πυρηνα του εχει ακριβως αυτο τον τελικο στοχο, την εξαχρειωση. Ειναι πολεμος πολιτισμου και γινεται με λογια και με προπαγανδα.
    Το ολο οικονομικο συστημα βασιζεται ση προπαγανδα, το αξιακο νομισμα στο εν λογο συστημα ειναι η προπαγανδα, ουτε καν ο χρυσος οπως ηταν αλλωτε που τουλαχιστον τον επιανες, ειχε υλη, τωρα πληρωνουμε ομολογα και τραπεζογραμματια που εχουν αξια μονο στα μυαλα του κοσμου και η οικονομια εχει περασει στη σφαιρα του νοητου.
    Μιλαμε για την απολυτη τρελα.
    Δεν ειναι τυχαιο που η Ελλαδα δεν εχει εργοστασια να παραξει προιοντα και καθομαστε και ασχολουμαστε με τον υπ.οικονομιας και το τι εννοουσε λεγοντας τον ορο επιλεκτικη χρεοκωπια, αναρωτησου τι απο τα δυο ειναι ζητημα που αφορα την πραγματικη οικονομια μας και τι ειναι μια μαλακια και μετα ρωτα τον εαυτο σου εαν τελικα δε μας δουλευουν. Οι ανθρωποι δουλευουν ψιλοβελονια την προπαγανδα και αποδομουν το φαινομενο της εκμεταλευσης σε επιμερους λογιστικα ζητηματα που τα επανασυνθετουν θεωρητικα σε ευηχα σχηματα για το συμφερον τους. Μιλαμε για την απολυτη μηχανοραφια.


    ΒILLO

    Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

    Εν αρχή...


    "Εν αρχή, είπαμε, ην η κραυγή. Μια δισδιάστατη κραυγή, όχι μόνο οργής, αλλά και ελπίδας. Και αυτή η ελπίδα δεν είναι ελπίδα σωτηρίας υπό τη μορφή θεϊκής παρέμβασης. Είναι μια ενεργός ελπίδα, μια ελπίδα ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, μια κραυγή ενεργού άρνησης, μια κραυγή που παραπέμπει στο πράττειν.
    Η κραυγή που δεν παραπέμπει στο πράττειν, που αναδιπλώνεται και στρέφεται προς τον ίδιο της τον εαυτό, που παραμένει μια εξωτερική κραυγή απόγνωσης ή, συνηθέστερα, ένα ατελείωτο κυνικό μουρμουρητό δυσαρέσκειας, είναι μια κραυγή που προδίδει τον εαυτό της, χάνει την αρνητική της δύναμη και εισέρχεται σε ένα φαύλο κύκλο αυτοεπιβεβαίωσής της ως κραυγής. Ο κυνισμός -"μισώ τον κόσμο αλλά δεν γίνεται τίποτε"- είναι η κραυγή που ξίνισε, η κραυγή που καταπνίγει την ίδια της την αυτοάρνηση."

    J. Holloway, ΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ - ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΗΜΕΡΑ, μτφ. Άννα Χόλογουεη, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2006, σ. 59

    Albatros

    Ιδιόκτητη "δημοκρατία"...

    Θεσμική κρίση: Το τέλος της ιδιόκτητης «Δημοκρατίας»
    Γράφει ο Γρ. Σουλτάνης (από το Μωρίας Εγκώμιον)

    Απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος

    Δύο από τα ευρήματα της ετήσιας πανελλαδικής έρευνας που διενήργησε η εταιρία δημοσκοπήσεων public issue και τα οποία δημοσιεύθηκαν πριν ένα διάστημα, αποκαλύπτουν την κρισιμότητα του βαθμού απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος. Ανάλογα έρευνες στη Γαλλία εμφανίζουν σχεδόν ίδια ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία. Το σύνολο από τους επιμέρους θεσμούς που συναπαρτίζουν το πολιτικό σύστημα δεν χαίρει ουδεμίας εκτίμησης από τη κοινή γνώμη, αφού δεν μπορεί να κερδίσει έστω και τη στοιχειώδη εμπιστοσύνη του.


    Ένα δεύτερο στοιχείο της έρευνας αφορά τη εκτίμηση, αναφορικά με ποιο τρόπο μπορεί να αλλάξει η κοινωνία. Το ενδιαφέρον στοιχείο εδώ είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό, της τάξης του 33%, πιστεύει ότι η κοινωνία μπορεί να αλλάξει μέσω μιας επανάστασης, γεγονός που δείχνει ότι υπάρχει μία όλο και περισσότερο διογκούμενη επαναστατική μάζα, ικανή να ανατρέψει το σύστημα.
    Τηρουμένων των αναλογιών, το σύστημα βρίσκεται στη κατάσταση απονομιμοποίησης που βρέθηκε κατά τη περίοδο των μεγάλων επαναστάσεων του πρώτου μισού του 19ου αιώνα και κατά τη περίοδο του μεσοπόλεμου κατά τον 20ο. Αν η πρώτη κρίση οδήγησε στην εμφάνιση των εθνών-κρατών και η δεύτερη, στις μεγάλες ανατροπές του 20ου αιώνα-με το ναζισμό, φασισμό και Σοβιετικό κομμουνισμό- η παρούσα παρατεταμένη κρίση από τη δεκαετία του 1970-και για την Ελλάδα από το 1980-θα οδηγήσει λογικά σε νέα θεσμικά μορφώματα που θα έχουν απρόβλεπτη μορφή.
    Αναμφισβήτητα, η νέα πραγματικότητα του παγκόσμιου ανταγωνισμού που τείνει να μετατρέψει τη Δύση από κέντρο σε περιφέρεια, εντείνει τη διαδικασία αυτής της μεταμόρφωσης. Εντούτοις, η ιδιαιτερότητα της παρούσας θεσμικής κρίσης, έγκειται στο γεγονός ότι η αμφισβήτηση της εξουσίας δεν γίνεται με αίτημα την χορήγηση δικαιωμάτων, όπως στο παρελθόν, αλλά με ένα αδιαπραγμάτευτο ανοικτό αίτημα αλλαγής που επικεντρώνεται στην αμφισβήτηση και ανατροπή του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Η δυσκολία άλλωστε- ώστε αυτή η αμφισβήτηση να εκλάβει συγκεκριμένη πολιτική μορφή- βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν αφορά μια ιδεολογία ή επιμέρους όψεις του πολιτικού συστήματος, αλλά το σύνολό του. Αυτό που χρεοκόπησε στη συνείδηση των ανθρώπων είναι η ίδια η φιλελεύθερη Res Publica, ως τρόπος θέσμισης των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, κι αν συνυπολογιστεί η μετάβαση από το φορντικό στο ευέλικτο μοντέλο συσσώρευσης, η παρούσα κρίση έχει χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν αναλογικά, στις περιόδους μετάβασης από τον φεουδαρχικό θεσμό στην απολυταρχία και από την απολυταρχία στον κοινοβουλευτισμό. Μια ενδεχόμενη μετάβαση δεν αφορά μόνο το οικονομικό μοντέλο αλλά και το πολιτειακό.
    Το ζήτημα είναι, ποια θα είναι η μορφή της συλλογικότητας που θα διεκδικήσει την ανατροπή, ποιας μορφής πολιτική συγκρότηση θα την εκφράσει, και στη βάση ποιών πολιτικών αιτημάτων θα μπορούσε να καταστεί δυνατός ένα διαφορετικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνικής ζωής.
    Ο Wallerstein ήδη από το 2009 μίλησε για μια πραγματική και όχι περιστασιακή κρίση του αντιμετωπίζει ο καπιταλισμός και που θα επιφέρει και το τέλος του. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα και η ελληνική οικονομία, όντας μέσα στο σκληρό καπιταλιστικό πυρήνα λόγω της ΟΝΕ, ουσιαστικά εγγράφουν στο εσωτερικό αυτό που συμβαίνει στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.


    Οι ιδιοκτήτες της «Δημοκρατίας»

    Η έπαρση και η φιλαυτία με την οποία κάθε τόσο τα στελέχη του πολιτικού συστήματος αναφέρονται στον «δημοκρατικό πολιτισμό» και την «δημοκρατία» που επετεύχθη κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, κορυφώνεται με την αμίμητη έκφραση: «Η δημοκρατία μας και οι δημοκρατική μας θεσμοί, δεν κινδυνεύουν»-κάτι που θυμίζει τις δηλώσεις του αρχηγού της εθνικής Ελλάδος! Πολύ σωστά βέβαια το πολιτικό προσωπικό χρησιμοποιεί πληθυντικό αριθμό. Βέβαια η προπαγανδιστική αξία της έκφρασης αυτής, δια της αναγωγής του ατόμου στο πλήθος του έθνους, επιδιώκει να εξάρει τα δημοκρατικά μεταπολιτευτικά επιτεύγματα του ελληνικού έθνους ώστε να εκβιάσει την συναισθηματική έξαρση και διανοητική μέθη. Εντούτοις, η ονομαστική και κυριολεκτική χρήση της, είναι αρκούντως ειλικρινής και αντικειμενική. Η περίφημη «δημοκρατία μας», είναι γεγονός ότι ανήκει, ως ιδιοκτησιακό καθεστώς, στο πολιτικό προσωπικό της χώρας και στα διακομματικά και διαπλεκόμενα συμφέροντα που το στηρίζουν. Εννοείται ότι οι σύγχρονοι σκλάβοι, τους οποίους με περισσή στρεψοδικία οι κοινοβουλευτικοί ολιγάρχες αποκαλούν «πολίτες», θα όφειλαν να αναπαράγουν ως ηχεία, την ιδεολογία της εξουσίας. Ευτυχώς που ο Αριστοτέλης προσδιόρισε ότι η ιδιότητα του πολίτη ανήκει μόνο σε εκείνους που συμμετέχουν στην ψήφιση των νόμων και στις αποφάσεις τις δικαιοσύνης. Εξάλλου, όπως λέει ο Θρασύμαχος, όσο και ο Καλλικλής , το Δίκαιο είναι το συμφέρον του εξουσιαστή, και οι νόμοι, η θεσμοθετημένη βούληση των ισχυρών. Άρα εμείς οι έλληνες «πολίτες», δηλαδή, υπήκοοι και πολιτικοί σκλάβοι, δεν έχουμε κανένα λόγο ώστε να αισθανόμαστε υπερήφανοι από τις ενθουσιώδεις δηλώσεις των ιδιοκτητών της «Δημοκρατίας». Οι ιδιοκτήτες, αποφασίζουν και νομοθετούν, ελέγχουν το δικαστικό σώμα, και τα ΜΜΕ, ενώ μας παρέχουν την ιδιότητα του ψηφοφόρου, το οποίο και κατ’ ευφημισμόν αναφέρεται ως δικαίωμα: δικαίωμα στην μόνη επιλογή, να είσαι πολιτικός σκλάβος. Ουσιαστικά, αυτό που συμβαίνει καταδηλώνεται από τη λαϊκή παροιμία: «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει».

    Εκποίηση κράτους, έθνους και ιστορίας

    Ο Π. Κονδύλης επιχειρώντας να ερμηνεύσει την διαχρονική κυριαρχία της διαπλοκής πμεταξύ πολιτικής και μεταπρατικής τάξης, από τον εμφύλιο έως σήμερα, αναφέρεται στη μεταμόρφωση ενός καθεστώτος πατριαρχισμού σε καθεστώς νόθας μαζικής δημοκρατίας. Οι νεόπλουτοι κατοχικοί μεταπράτες μεταμορφώθηκαν σε εργολάβους μεταπράτες δημοσίων έργων και εισαγωγών παρεμποδίζοντας την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Το πολιτικό σύστημα από πατριαρχικό- κοτζαμπασικό μεταμορφώθηκε σε πελατειακό, ενώ οι πελατειακές ανάγκες οδήγησαν το σύστημα να γίνει ο αγωγός της εκποίησης της χώρας, με αντάλλαγμα την διαιώνισή του. Η νομή της εξουσίας προς όφελος των φιλόδοξων και αυτάρεσκων στελεχών της κομματοκρατίας, μέσα από το κοινοβουλευτικό παιχνίδι και με τη δέουσα βέβαια εθνικιστική πλειοδοσία, οδήγησε στην κομματική εκποίηση του κράτους. Ταυτόχρονα, η απληστία των μεταπρατών και των τραπεζιτών, οδήγησαν στον καταναλωτικό αφελληνισμό. Ο Κονδύλης κλείνει την ανάλυσή του γράφοντας: «..η νεοελληνική ιστορία, έτσι όπως τη γνωρίσαμε στα τελευταία διακόσια χρόνια, κλείνει τον κύκλο της..»
    Δυστυχώς, τα όσα είχε προβλέψει ο Κονδύλης έντεκα χρόνια πριν, επιβεβαιώνονται δραματικά.

    Η χρεοκοπία του αντιπροσωπευτικού συστήματος

    Η υποτιθέμενη κρίση (οικονομίας, αξιών, ηθικής, πολιτικής, πολιτισμού, γένους, έθνους κτλ.), είναι το φυσικό αποτέλεσμα του αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτικού συστήματος. Συνιστά μια βαθειά θεσμική και πολιτειακή κρίση. Ως εκ τούτου, η υποτιθέμενη επίσης έξοδος από την κρίση, από μέρους του συστήματος, είναι η μεγάλη ευκαιρία του κοινοβουλευτισμού, ώστε με το πρόσχημα της «θεραπείας» και της «αλλαγής», αναφορικά με την κρίση, να επιτύχει μία ολοκληρωτική θεσμική μεταβολή που θα το περισώσει.
    Η παρούσα κρίση εμφανίζεται πρωτίστως ως οικονομική. Αυτό δεν ευσταθεί, δεδομένου ότι οι οικονομικοί θεσμοί αποτελούν μέρος μιας γενικότερης ρύθμισης στα πλαίσια του ευρύτερου θεσμικού πλαισίου. Η οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα των θεσμικών καταναγκασμών, που επιβάλλουν ένα συγκεκριμένο μοντέλο που οδηγεί σε κρίση. Όμως οι θεσμικοί καταναγκασμοί που απαγορεύουν ή επιτρέπουν, σχετίζονται με το νομικό, πολιτικό και πολιτειακό ζήτημα και τέλος το κοινωνικό, ως κατασκευή των θεσμών. Αν το ζήτημα της κρίσης φαίνεται ως ζήτημα που αφορά τον τεχνοκρατικό οικονομισμό, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα είναι σε τέτοιο βαθμό στην υπηρεσία των καπιταλιστικών ρυθμίσεων, έτσι ώστε να είναι μη διακριτή η ιεραρχική σχέση τους. Άλλωστε η διαμόρφωση του θεσμικού πλαισίου μέσω των καπιταλιστικών ρυθμίσεων, αναδεικνύει και την ιδιαίτερη σημασία τους.
    Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο μεταδημοκρατίας που επιχειρεί να εφαρμόσει η ευρωπαϊκή ελίτ στη Ελλάδα, μοντέλο για ευρύτερη εφαρμογή, έχει τέσσερεις πτυχές: οικονομική, κοινωνική, πολιτική και διεθνιστική. Η οικονομική πτυχή έχει να κάνει με το μοντέλο της ευέλικτης συσσώρευσης κεφαλαίου, το οποίο θα επιφέρει τη δραματική αλλαγή των παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων. Η πολιτική πτυχή σχετίζεται με την αναδιάταξη της πολιτικής εξουσίας σε σχέση με την εξουσία των Αγορών, την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, την μείωση των πολιτικών δικαιωμάτων και την εξουσιαστική παραγωγή του δικαίου. Τέλος, η διεθνιστική πτυχή, σχετίζεται με τον νέο ρόλο του κράτους αναφορικά με το εσωτερικό όσο και με το διεθνές σύστημα.
    Αυτό που επιχειρείται με το μνημόνιο είναι μια δομική κοινωνική μεταβολή: η αναδιάρθρωση των οικονομικών, πολιτικών και πολιτισμικών συνθηκών. Οι πρωτεργάτες του, με ένα μπαράζ νομοθετικών προϊόντων, επιχειρούν να μεταβάλλουν τις παραγωγικές σχέσεις, δηλαδή την οικονομική δομή, γεγονός που θα μεταβάλλει τις εν γένει κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες.
    Είναι αναμενόμενο ότι η δυναμική αυτής της μεταβολής-αν δεν υπάρξει ανατροπή-θα επιφέρει και την αλλαγή των πολιτικών θεσμών. Η κοινωνική μεταβολή θα λειτουργήσει ως νομιμοποιητικός παράγοντας της πολιτικής μεταβολής. Αυτό σημαίνει ότι η πολιτική εξουσία θα επιχειρήσει συνταγματικές ρυθμίσεις που να νομιμοποιούν τον απολυταρχισμό, ίσως και με την παράκαμψη των νομότυπων κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Ένα τέτοιο μέσο μπορεί να είναι η διενέργεια δημοψηφισμάτων με διλημματικό χαρακτήρα, τα αποτελέσματα του οποίου η εξουσία να ερμηνεύει κατά το δοκούν, με στόχο την άντληση λαϊκής νομιμοποίησης.
    Η μνημονιακή εξουσία στα πλαίσια της μεταδημοκρατίας, επιδιώκει την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης εκδοχής του δικαίου, έτσι όπως έχει εμφανισθεί σε κείμενα του Hayek: αυτορρύθμιση του δικαίου από την Αγορά και υπαγωγή των κοινωνικών σχέσεων στις εξωκρατικές ρυθμίσεις, μέσω ενός κράτους που λειτουργεί ως νυχτοφύλακας, θεσπίζοντας οργανωτικούς κανόνες.
    Η ιδεολογική αυθαιρεσία και ο παραλογισμός που εμπεριέχει αυτό το εγχείρημα της χρηματιστικής και της πολιτικής ελίτ, προέρχεται από το γεγονός ότι η «Αγορά» ή οι «Αγορές», εκλαμβάνονται ως παντοδύναμες, είναι ικανές να επιφέρουν την ευημερία, και τελικά, είναι ένα είδος θεού, από τον οποίο μπορεί να πηγάζει η νομιμοποίηση της εξουσίας, του δικαίου και των θεσμών. Η επιβολή της τάξης, του δικαίου και του νόμου, από μια εξουσία υπηρέτη της θεόσδοτης Αγοράς, γίνεται τελικά ο αντικειμενικός λόγος ύπαρξης του κράτους. Η «μεταδημοκρατία» είναι ακριβώς αυτό: το κράτος, εκτελεστής των αποφάσεων της Αγοράς. Παραφράζοντας το σλόγκαν του Ναζισμού, μέσω του οποίου γινόταν η νομιμοποίηση του καθεστώτος: «Ο λαός είναι για την Αγορά (Fuhrer), ότι το ασυνείδητο για τη συνείδηση».
    Αποτέλεσμα είναι ότι επέρχεται το τέλος των ανθρώπινων δικαιωμάτων, αφού μετά τις πολιτικές διακηρύξεις δικαιωμάτων που εξυπηρέτησαν την καταναλωτική κοινωνία και τα οικονομικά συμφέροντα που γιγαντώθηκαν σε αυτή, τώρα είναι εντελώς άχρηστα για την νέα καπιταλιστική ελίτ. Η κατάρρευση της έννοιας του κοινωνικού συμβολαίου και του κράτους-έθνους, θα επιφέρει αναπόφευκτα την κατάρρευση της έννοιας των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Η μετατροπή του κράτους σε διευθυντήριο αποτελεσματικότητας της αγοράς, σημαίνει την πλήρη ανατροπή των συμβατών πολιτικών εννοιών. Η εκποίηση του κράτους γίνεται και εκποίηση των λαού.
    Αν το σύστημα μεταμορφώνεται ταχύτητα από αντιπροσωπευτικό πολίτευμα σε προτεκτοράτο των Αγορών-μεταδημοκρατία-, ώστε να αυτορυθμισθεί και να αποφύγει την κατάρρευσή του, αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή ώστε η αμφισβήτηση να εκλάβει συγκρουσιακό και προτασιακό χαρακτήρα. Η απάντηση στον φιλελεύθερο κοινοβουλευτισμό που τώρα αποκαλύπτει τον βαθειά απολυταρχικό χαρακτήρα του, είναι το αίτημα για μια άμεση δημοκρατία που μπορεί να ξεκινήσει από το ελβετικό και ισλανδικό μοντέλο και να εμπλουτιστεί με στοιχεία που αφορούν την ελληνική ιδιαιτερότητα.

    Για την αντιγραφή Albatros.

    Το μεγάλο μας τσίρκο...


    Ελλάδα, Ε.Ε.: επιστροφή στην αφετηρία. (Από το tvxs)
    Του Σ. Κούλογλου

    Για την Ελλάδα, οι χθεσινές αποφάσεις της συνόδου κορυφής είναι τόσο θετικές όσο μια επιτυχημένη χημειοθεραπεία σε ένα ετοιμοθάνατο καρκινοπαθή: αποτρέπουν το θάνατο του, χωρίς όμως να τον γιατρεύουν. Η ελάφρυνση των όρων αποπληρωμής του πρώτου, περσινού πακέτου((επιμήκυνση της διάρκειας από 7,5 σε 15 ή και 30 χρόνια, με παράλληλη μείωση του επιτοκίου), η επαγγελία ενός ευρωπαϊκού σχεδίου Μάρσαλ, σχεδόν 65 χρόνια μετά αυτό που είχε εκπονηθεί για την σπαρασσόμενη από τον εμφύλιο Ελλάδα της δεκαετίας του 40, κινούνται στη σωστή κατεύθυνση, αποτελώντας και έμμεση παραδοχή ότι τα διάφορα μνημόνια ήταν τιμωρίες, όχι προγράμματα βοήθειας ή σωτηρίας.

    Ίσως το πιο σημαντικό αποτέλεσμα, είναι αυτό που δεν έκρυψε ο πρωθυπουργός στην συνέντευξη τύπου που έδωσε αμέσως μετά, όταν υπογράμμιζε ότι «η αποψινή απόφαση δίνει ένα ισχυρό μήνυμα στήριξης του τραπεζικού τομέα» : οι ελληνικές τράπεζες εξασφαλίζουν την απαραίτητη στήριξη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σε περίπτωση που οι περίφημοι οίκοι αξιολόγησης κηρύξουν την Ελλάδα χρεοκοπημένη, και έτσι αποφεύγεται, προς το παρόν τουλάχιστον, αυτό για το οποίο προειδοποιούσε χθες η γερμανική Die Welt: ανεξέλεγκτη κοινωνική αναταραχή και χάος.

    Στην πραγματικότητα όμως, το ελληνικό πρόβλημα κάθε άλλο παρά έχει επιλυθεί. Το ελληνικό χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο αν δεν «κουρευτεί» και μάλιστα πολύ γενναία, ενώ στο ήδη υπάρχον προστίθενται ακόμη 109 δις του νέου δανειακού πακέτου που ανακοινώθηκε χθες, έστω και αν προσφέρεται με καλύτερους όρους από το περσινό. Και παρ ότι ακόμη και η Μέρκελ καταλαβαίνει πλέον ότι η συνταγή των μνημονίων οδήγησε τη χώρα στην ύφεση, την ανεργία και στα πρόθυρα της κοινωνικής έκρηξης, κανείς δεν έχει σοβαρές προτάσεις, εκτός από τις ασαφείς αναφορές περί ανάπτυξης ή τις μπαρούφες των 50 δις που τάχα θα αποφέρουν οι ιδιωτικοποιήσεις, για το πως η Ελλάδα θα μπορέσει να ορθοποδήσει.

    Άλλωστε το χθεσινό ιατρικό συμβούλιο των Βρυξελλών, μπορεί να καμωνόταν ότι είχε θέμα τον Έλληνα ασθενή, αλλά στη πραγματικότητα το μέλημα του ήταν πως η αρρώστια δεν θα μεταδοθεί στην μεγάλη κυρία που νοσηλεύεται τις τελευταίες εβδομάδες στο διπλανό θάλαμο, δηλαδή την Ιταλία. Γι αυτό και η υποτίθεται άμεσα ενδιαφερόμενη, δηλαδή η ελληνική ηγεσία, δεν κλήθηκε παρά για να τής ανακοινωθούν οι αποφάσεις που είχαν πάρει τη προηγουμένη οι ηγέτες της Γερμανίας και της Γαλλίας, που συνεδρίαζαν για ώρες παρέα με τον διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

    Οι σχετικές αναφορές του κ. Παπανδρέου για τις σκληρές διαπραγματεύσεις τις οποίες υποτίθεται ότι διεξήγαγε η ελληνική πλευρά είναι, το λιγότερο, υπερβολικές. Η ελληνική κυβέρνηση δεν πήγε στις Βρυξέλλες με επεξεργασμένη, ολοκληρωμένη πρόταση για το πρόβλημα της χώρας και της ευρωζώνης, την οποία θα έπρεπε να είχε «ζυμώσει» από πριν στους κύκλους των Βρυξελλών, αλλά και την ευρωπαϊκή και ελληνική κοινή γνώμη. Όσο για τις συγκεκριμένες προτάσεις που είχε διατυπώσει( ευρωομόλογα, φόρος στις συναλλαγές) απορρίφθηκαν μετά πολλών επαίνων.

    Στη πραγματικότητα τα μέτρα που ανακοινώθηκαν για την Ελλάδα εξυπηρετούσαν την ανάγκη αυτού του «μεγάλου σόου», που τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης καλούσαν την Μέρκελ να διοργανώσει στις Βρυξέλλες: μια επίδειξη δηλαδή ευρωπαϊκής συνοχής και αλληλεγγύης που θα απέτρεπε τις αγορές να επιτεθούν στην Ιταλία, κάτι που με τη σειρά του θα αποτελούσε θανάσιμο κίνδυνο για όλη την ευρωζώνη.

    Απ αυτήν την άποψη, οι αποφάσεις της συνόδου είναι σχεδόν απογοητευτικές. Για μια ακόμη φορά οι υποτιθέμενοι ηγέτες της Ευρώπης, δίνουν τη πρωτοβουλία των κινήσεων στους αμερικανικούς, διεφθαρμένους οίκους αξιολόγησης. Στο σημείο αυτό είναι χαρακτηριστικές και οι απαντήσεις που έδωσαν στις σχετικές ερωτήσεις για το πως θα αντιδράσουν αν η Ελλάδα κηρυχθεί σε κατάσταση επιλεκτικής χρεοκοπίας: «βλέποντας και κάνοντας». Το πιθανότερο είναι λοιπόν ότι, μετά τη πρώτη ενημερωτική ευφορία από τις τηλεοπτικές πιρουέτες του Σαρκοζί, οι κερδοσκόποι θα πάρουν τη σκυτάλη και η κρίση θα συνεχισθεί.

    Είναι όπως σε κάποια παιδικά, επιτραπέζια παιχνίδια: ενάμιση χρόνο μετά το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα και την ζώνη του ευρώ, η Ευρώπη επιστρέφει ξανά στο σημείο της αφετηρίας, αλλά αποδυναμωμένη. Με την Πορτογαλία και την Ιρλανδία να έχουν μπει στο κλαμπ των προβληματικών, με το οποίο φλερτάρουν Ιταλία και Ισπανία, τη κοινή γνώμη των πλουσίων χωρών να τα έχει βάλει με τους τεμπέληδες των χωρών και την Ελλάδα στα γόνατα. Από μια κοινωνική, οικονομική και πολιτική κρίση χωρίς προηγούμενο, στα 37 χρόνια που κλείνουν αυτές τις μέρες από την πτώση της δικτατορίας.

    Για την αντιγραφή Albatros

    Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

    Επιλεκτική Χρεωκοπία, ένα χρήσιμο άρθρο

    Γιά να δούμε τι λένε τα μέινστρημ μήντια για την επιλεκτική χρεωκοπία…

    Η ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΕΠΙ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ!!

    Σημ. Για όσους δεν το γνωρίζουν το 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς διορίστηκε πρωθυπουργός της Ελλάδας και στην συνέχεια πρωτοστάτησε στην επιβολή δικτατορικού καθεστώτος του οποίου ήταν επικεφαλής.
    Ακόμα και αυτός έβαλε την Ελλάδα και τους Έλληνες πάνω από τους δανειστές και τις τράπεζες !!
    Η ιστορία έχει ως εξής : το 1936, η Ελλάδα του Ιωάννη Μεταξά αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα «Societe Commerciale de Belgique».
    Η κυβέρνηση του Βελγίου προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις. Η Ελλάδα απάντησε ότι αδυνατεί να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, διότι δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του Λαού και της χώρας!
    Στο υπόμνημά της, η Ελληνική κυβέρνηση ανέφερε : «Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στην θέση της, θα έκανε το ίδιο». (Αμ δε!!! ) (Yearbook of the International Law Commission, 1980, v.l., σελ.25).
    Το επιστέγασμα ήρθε με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Διεθνές Δικαστήριο ο νομικός εκπρόσωπος της Ελληνικής κυβέρνησης το 1938, όπου τόνισε τα αυτονόητα :
    «Ενίοτε, μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση, η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον Λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να πληρώσει μια Κυβέρνηση το χρέος και την ίδια στιγμή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και φυσικά, το καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό θέτει σε κίνδυνο την λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του κι' έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας  (σας θυμίζει κάτι;). Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους»!
    Με αυτά τα επιχειρήματα λοιπόν, το Διεθνές δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο, στο οποίο μάλιστα το 2003 στηρίχθηκε η Αργεντινή και ο αείμνηστος πρόεδρος της, Νέστωρ Κίχνερ, ο οποίος επέλεξε να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους της χώρα του, αντί να την υποδουλώσει στο Δ.Ν.Τ.!
    Χωρίς άλλα λόγια, και ο νοών νοήτω ....

    Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

    Μήπως δεν είναι μονόδρομος η υποτέλεια;


    Η Ελλάδα πρέπει να κάνει στάση πληρωμών. (Από το youpayyourcrisis)
    Του Ντέιβιντ Μαλόουν

    Η Ελλάδα πρέπει να αρνηθεί την πληρωμή των χρεών της…

    Δεν πρόλαβε να αποσώσει την πρόταση κι άρχισε η κλοτσοπατινάδα. Σαν τα κοτόπουλα ξεπετάχτηκαν απ όλες τις γωνιές πιλαλώντας και κακαρίζοντας, ξεσηκώνοντας μπουχό και σύγχυση, πνίγοντας κάθε προσπάθεια να συζητηθεί το ζήτημα κάτω από τις φρενιασμένες κραυγές «μην ακούτε τον τρελό». Αν το κάνετε ο ουρανός θα πέσει στα κεφάλια μας. Όλες οι τράπεζες θα «καούν» , τα ΑΤΜ θα σταματήσουν να δουλεύουν, τα σπίτια μας θα κατασχεθούν, οι συντάξεις μας θα απαχθούν και θα φαγωθούν από μια αφηνιασμένη στρατιά θυμωμένων εκδικητών , κατόχων ομολόγων και ,εμείς ποτέ, μα ποτέ, ούτε στη Δευτέρα Παρουσία δε θα μπορέσουμε να ξαναδανειστούμε χρήματα από τις αγορές.
    Να σας πω λοιπόν ένα μυστικό : ο ουρανός δε θα πέσει.
    Υπάρχει, πράγματι, μια ιστορία στάσης πληρωμών και υπάρχουν αναγνωρισμένες και δοκιμασμένες μέθοδοι για να γίνει αυτό. Οι χώρες που το έκαναν , το Μεξικό, η Ινδία, η Ρωσία, η Αργεντινή, το Εκουαδόρ, για να αναφέρω μόνο λίγες, είναι ακόμα εν ζωή και ικανές να δανειστούν από την κεφαλαιαγορά και όπως καλά γνωρίζετε ο ουρανός δεν έπεσε ούτε στα κεφάλια τους ούτε στα δικά μας. Με κάποιο τρόπο η στάση πληρωμών κατέληξε να είναι για τα έθνη κάτι σαν την αυτοκτονία για τους ανθρώπους. Οριστική και ανήθικη, εξαιτίας των δεινών που προκαλεί σ’ αυτούς που μένουν πίσω. Πρέπει να σταματήσουμε να ακούμε και να πιστεύουμε αυτούς που έχουν αυτή την άποψη.
    Τους συμφέρει να φοβόμαστε τη στάση πληρωμών.
    Η Ελλάδα μπορεί και, πρέπει να το κάνει. Όσο νωρίτερα τόσο καλύτερα, μια και θα συμβεί έτσι κι αλλιώς. Η κεφαλαιαγορά το γνωρίζει. Έγινε σχεδόν σαφές στον νεοσυσταθέντα Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Ο ΕΜΣ είναι το αποτέλεσμα των γερμανικών και γαλλικών διαπραγματεύσεων ώστε να διευρυνθεί το Ταμείο σταθερότητας με κάτι πιο αξιόπιστο και μεγαλύτερης διάρκειας. Αλλά στον ΕΜΣ υπάρχει η κατηγορηματική συμφωνία, μετά από την επιμονή της Γερμανίας , οι κάτοχοι ομολόγων μετά το 2013 , να μοιραστούν απώλειες. Τίποτε σχετικό δεν περιλαμβάνεται επισήμως στον ΕΜΣ αλλά είναι ευρέως αναμενόμενο. Και αν ξεπεραστούν αυτά τα αναμενόμενα , τότε η Ελλάδα θα «ελευθερωθεί» , ίσως και να ενθαρρυνθεί, να προχωρήσει σε στάση πληρωμών, αποδεχόμενη την αναγκαιότητα απωλειών των ομολογιούχων
    Θα ήταν λοιπόν καλύτερα για τους λαούς της Ελλάδας ,της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, , να κάνουν στάση πληρωμών τώρα . Φυσικά δε θα ήταν καλύτερα για τη Γερμανία ούτε για τη Γαλλία γιατί οι τράπεζές τους θα έχουν μεγαλύτερες απώλειες. Προτιμούν λοιπόν να έχουν λίγα παραπάνω χρόνια , ώστε οι τράπεζές τους να αυξήσουν τα κεφάλαιά τους ή να αποκτήσουν περισσότερα χρήματα ή, ή… κάτι άλλο. Και φυσικά είναι μια χαρά γι αυτούς η επιμήκυνση . Στην τελική δεν είναι ο λαός τους που υποφέρει.
    Θα ήταν πολύ καλύτερα για την Ελλάδα να γίνει στάση πληρωμών, γιατί έχει ήδη πάρει τον τελικό κατήφορο. Τον ίδιο που εσχάτως διέσχισε και η Ζάμπια η οποία υποχρεώθηκε, κυρίως από το ΔΝΤ , να επιβάλλει παραλυτική λιτότητα , προσπαθώντας να εξυπηρετήσει ένα χρέος που μεγάλωνε πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούσε να αποπληρωθεί , σπρώχνοντας τη χώρα σε υπερχρέωση και αδιέξοδο. Το ΔΝΤ δε νοιάζεται και δεν επιτρέπει καμιά παρέκκλιση και τελικά οι επιταγές του προκάλεσαν την οικονομική κατάρρευση της Ζάμπια .
    Το ΔΝΤ δεν διδάχτηκε απ αυτό. Είναι ιδεολογικά και διανοητικά ετοιμοθάνατο, αλλά δυστυχώς ακόμα πολύ ισχυρό.
    Επομένως, η Ελλάδα, η Ιρλανδία, και ίσως η Πορτογαλία θα κάνουν στάση πληρωμών. Τα ερωτήματα είναι: Πώς, ποιός αποφασίζει και τι γίνεται τότε?
    Πρόσφατα ξεκίνησε στην Ελλάδα και στην συνέχεια στην Ιρλανδία μια εκστρατεία για την δημιουργία μιας ανεξάρτητης Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για το Δημόσιο Χρέος . Η ιδέα είναι απλή και έχει νομικό προηγούμενο. Το κράτος που αποφασίζει να ‘’κουρέψει’’ το χρέος του σχηματίζει μια επιτροπή για τον έλεγχο του χρέους. Η επιτροπή αυτή αποτελείται από ειδικούς στο χρέος, στα ομόλογα και συμβόλαια swaps , από δικαστικούς, ορκωτούς λογιστές, εξέχοντες δημόσιους λειτουργούς , αντιπροσώπους διάφορων κοινωνικών ομάδων από το εργατικό κίνημα και την κοινωνία των πολιτών. Τέτοιες επιτροπές πρέπει να έχουν πλατειά εθνική βάση και να εκπροσωπούν ποικίλα ταξικά και ιδεολογικά ρεύματα .Η ευρεία αντιπροσώπευση είναι απαραίτητη για να μη γίνει η επιτροπή εργαλείο κάποιας συγκεκριμένης ομάδας αλλά πεδίο ταξικής πάλης προς όφελος της κοινωνίας.
    Πρωταρχικός στόχος αυτής της επιτροπής θα είναι να αποκαλύψει τι ακριβώς οφείλεται και σε ποιόν. Ποιό χρέος είναι ιδιωτικό, ποιό δημόσιο και σε κάθε περίπτωση για ποιό λόγο έχει συναφθεί; Δεν θα θέλατε να ξέρετε ποιο χρέος αγοράστηκε από την Τράπεζα της Αγγλίας, ή την Κεντρική Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών ή την Κεντρική τράπεζα της Ιρλανδίας? Εγώ θα ήθελα. Θα το ήθελα, μιας και περιμένουν από μένα προσωπικά να πληρώσω γι αυτά με τους φόρους μου.
    Η επόμενη δουλειά της επιτροπής είναι να τεκμηριώσει αν κάποια από τα χρέη αυτά είναι παράνομα, μη νομιμοποιημένα , απεχθή ή μη βιώσιμα . Καθένα απ’ αυτά είχε νομική υπόσταση και προηγούμενο και καθένα είναι αρκετό για να προκαλέσει ένα ρίγος φόβου στη ραχοκοκαλιά των διοικητικών συμβουλίων των τραπεζών και των δικηγόρων τους. Διότι , όπως ξέρουμε ήδη, από ένα μικρό παλιρροϊκό κύμα εκκρεμών υποθέσεων, μόνο στις ΗΠΑ, αυτή η απάτη υφίσταται. Πλήθος απ’ αυτές. Πολλές περιπτώσεις έχουν ήδη « τακτοποιηθεί » εκτός δικαστηρίου. Καιρός να κλείσει η προοπτική διακανονισμού στα σκαλιά του δικαστηρίου και να συρθούν οι υπεύθυνοι στο δημόσιο βήμα. Χτύπημα κατά των τραπεζιτών ; Αυτοί που εμπλέκονται σε απάτες είναι εγκληματίες. Ποινικά χτυπήματα – πάμε στοίχημα.
    Απεχθή χρέη είναι εκείνα που δημιούργησε μια κυβέρνηση ενάντια στα συμφέροντα του λαού ή του κράτους και που ο λαός κάτω από μία άλλη κυβέρνηση δεν οφείλει να πληρώσει. Οι ΗΠΑ θεωρούσαν ότι χρησιμοποιώντας την ιδέα του απεχθούς χρέους θα ξεκαθάριζαν το Ιράκ από τα χρέη του Σαντάμ. Τελικά, όταν συνειδητοποίησαν ότι αυτό θα άνοιγε το κουτί της Πανδώρας και για άλλους λαούς ,το ξανασκέφτηκαν.
    Μη νομιμοποιημένα είναι τα χρέη που καταφανώς στρέφονται ενάντια στην ευημερία και το συμφέρον του λαού. Για παράδειγμα, οι εγγυήσεις που δόθηκαν στην Άγγλο – Ιρλανδική Τράπεζα, στην οποία ο λαός της Ιρλανδίας δεν είχε καταθέσεις ή συμφέροντα, θα μπορούσαν να κριθούν μη νομιμοποιημένες.
    Παράνομα χρέη είναι εκείνα στα οποία εμπεριέχεται απάτη κατά την αγοραπωλησία. Πολλές τέτοιες περιπτώσεις εκκρεμούν κατά μεγάλων τραπεζών τώρα σε Ευρώπη και ΗΠΑ.
    Και το πιο σπουδαίο αντικείμενο διαμάχης, το μη βιώσιμο χρέος είναι το χρέος που έχει συναφθεί νόμιμα, από νόμιμη κυβέρνηση, αλλά η αποπληρωμή του θα προκαλούσε μεγάλη ζημιά στη ζωή του λαού, που ποτέ δεν αναμείχθηκε στη δοσοληψία του. Ένα παράδειγμα θα ήταν οι εγγυήσεις με δημόσιο χρήμα , σε τράπεζες που έκαναν συμβάσεις ασύμφορων δανείων με τρίτα πρόσωπα. Τέτοια χρέη σακατεύουν τις ζωές του λαού που ποτέ δε συμμετείχε στο χρέος και τη φούσκα της ευημερίας, αλλά του οποίου οι φόροι και οι αποταμιεύσεις λεηλατούνται για να δοθούν εγγυήσεις σε αυτούς που ενεπλάκησαν για να κερδοσκοπήσουν , και στις τράπεζες που τους ενθάρρυναν.
    Μπορεί μια τέτοια επιτροπή να φέρει αποτελέσματα; Έγινε ήδη στο Εκουαδόρ. Ο λαός του Εκουαδόρ έκανε ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Ο νικητής κέρδισε έχοντας ως πρόγραμμα το ‘’κούρεμα’’ του χρέους. Σχημάτισε Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου. Η επιτροπή βρήκε ότι μεγάλο μέρος του χρέους ήταν παράνομο και ανήθικο και η κυβέρνηση του Εκουαδόρ δήλωσε ξεκάθαρα ότι ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ. Η τιμή των ομολόγων κατέρρευσε. Απ’ τη στιγμή που το χρέος εμπορευόταν για λίγα σεντς στο δολάριο η κυβέρνηση τότε το αγόρασε ξανά. Που σημαίνει ότι πλήρωσε αυτούς που κρατούσαν το χρέος της μόνο λίγα σεντς το δολάριο.
    Από τη στιγμή που μια χώρα απαλλάσσεται απ’ το χρέος που κρέμεται από πάνω της,μπορεί από καλύτερη θέση να διαχειριστεί το μέλλον της και γίνεται ευνοϊκότερη η προοπτική δανεισμού. Η αγορά δεν είναι μονολιθική και δεν έχει πίστη στον εαυτό της. Σκεφτείτε την αγορά ομολόγων σαν δεξαμενή με εξαιρετικά άπληστα χρυσόψαρα. Έχουν «βραχεία» μνήμη και «μακράς διάρκειας» απληστία. Κολυμπούν πάνω – κάτω κοιτώντας μόνο μπροστά και ξεχνώντας τι συνέβη πέντε λεπτά πριν. Σας θυμίζει κάτι; Goldfish Sachs.
    Και τι γίνεται με τις συντάξεις; Οι συντάξεις θα χειροτερέψουν αν οι οικονομίες μας μείνουν στάσιμες για μία δεκαετία, προσπαθώντας να αποπληρώσουμε χρέη που δεν μπορούν να πληρωθούν. Καλύτερα μια απώλεια τώρα για να μπορέσει να υπάρξει σύντομα αναπροσαρμογή μέσα από μια ξεκάθαρη πολιτική για την οικονομική ανάκαμψη της χώρας Η ανάπτυξη είναι αυτή που στηρίζει τις συντάξεις γι αυτό δεν πρέπει να πληρωθούν τα παλιά χρέη.
    Φυσικά θα μπορούσαν να υπάρξουν μαζικές αντιδράσεις από το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, από τη Γερμανία και τη Γαλλία και τις τράπεζές τους.
    Αλλά το ξέρετε; Μια κυβέρνηση υποτίθεται πως βάζει το συμφέρον του λαού της πάνω από τα συμφέροντα των τραπεζών, των τραπεζιτών και των κατόχων ομολόγων.


    *Ο Ντέιβιντ Μαλόουν είναι περισσότερο γνωστός για την παραγωγή επιστημονικών ντοκιμαντέρ για τη βρετανική τηλεόραση. Κατά την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008, εξοργισμένος από τα γεγονότα, άρχισε να γράφει σχόλια στις οικονομικές σελίδες του δικτυακού τόπου της εφημερίδας Guardian .Στη συνέχεια δημιούργησε το δικό του blog. Το βιβλίο του, ‘’Η γενιά του χρέους’’ , που κυκλοφόρησε πρόσφατα, είναι το αποτέλεσμα δύο ετών θυμού και απογοήτευσης για τον τρόπο που πωλούν το μέλλον μας προκειμένου να σώσουν τις τράπεζες.

    Για την αντιγραφή Albatros

    Το τοπ βιντεάκι του μήνα

    ...Xepoulization


    Κορυφώνονται --«λέει»-- οι διαβουλεύσεις για να αποφασιστεί το επίθετο που θα συνοδεύσει την ελληνική χρεοκοπία: Θα είναι «επιλεκτική» ή «απόλυτη» , «τακτική» ή «άτακτη»; Θα συνοδεύεται από κούρεμα με την ...ψιλή ή «λίγο στο πλάι»; Σε κάθε περίπτωση, όπως και να ονομαστεί η οικονομία-- και κυρίως οι εργαζόμενοι -- της χώρας ζουν τις συνέπειες της χρεοκοπίας. Μια από αυτές τις συνέπειες η σημαντικότερη ίσως είναι η «μηχανή» που έχει στηθεί (και στελεχωθεί με εγχώριο επικεφαλής τον κύριο Μητρόπουλο) για το... κούρεμα της δημόσιας περιουσίας.
    Αξιοποιώντας τη σκόνη που σηκώνεται από την άγρια διαπραγματευτική μάχη (όχι αυτή τη μάχη δεν τη δίνει η ελληνική κυβέρνηση, οι ελέφαντες των αγορών και οι ισχυρές δυνάμεις κονταροχτυπιούνται για το πως θα μας... κουρέψουν) η βασική δουλειά συνεχίζεται απρόσκοπτα:

    Το υπουργείο Οικονομικών προχώρησε ενα ακόμη βήμα στην υλοποίηση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων, με τη δημοσίευση των προσκλήσεων εκδήλωση ενδιαφέροντος για τη διαδικασία επιλογής χρηματοοικονομικών συμβούλων.

    Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου, η κυβέρνηση αναζητά συμβούλους για :
    • περιφερειακά αεροδρόμια
    • μικρούς λιμένες
    • τα ΕΛΤΑ,
    • τη Λάρκο,
    • τα μεταλλευτικά δικαιώματα,
    • την Τραινοσε
    • και το Καζίνο της Πάρνηθας.

    Οπως είναι γνωστό η κυβέρνηση (και η ΝΔ για να μην ξεχνιόμαστε) έχουν συμφωνήσει με την τρόικα που απαιτεί από την Ελλάδα να πωλήσει ακίνητη περιουσία και ποσοστά σε μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις, προκειμένου να αντλήσει 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015.

    Το ξεπούλημα, όπως είναι επίσης γνωστό θεμελιώνεται στον εκβιασμό για την εκταμίευση ενός δεύτερου πακέτου στήριξης της Ελλάδας από την τρόικα, μετά τα δάνεια ύψους 110 δις ευρώ που έλαβε το 2010 με το πρώτο μνημόνιο (και παρ ότι «λεφτά υπάρχουν».

    Σημειώνεται πως μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου πρέπει να υλοποιηθούν έξι αποκρατικοποιήσεις και άλλες 17 μέχρι το τέλος του 2011, ώστε να εισπραχθούν εφέτος συνολικά 5 δισ. ευρώ ή 2,2% του ΑΕΠ.

    Έτσι, το Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (εδώ θα μεγαλουργήσει ο κύριος Μητρόπουλος) ή Ειδική Γραμματεία Αποκρατικοποιήσεων του υπουργείου Οικονομικών θα πρέπει μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου να εισπράξουν 1,3 δισ. ευρώ από την διάθεση ποσοστών στο «Ελευθέριος Βενιζέλος», τον ΟΠΑΠ, τον ΟΛΘ, την ΕΥΑΘ και την πώληση των Κρατικών Λαχείων.
    Με μια λέξη-- που ίσως στο μέλλον υιοθετηθεί από την εύπλαστη αγγλική γλώσσα για να περιγραφεί η λεηλασία μιας χώρας με την μέθοδο των ιδιωτικοποιήσεων---
     

    Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

    Η κοινοβουλευτική ολιγαρχία προετοιμάζει το νέο μοντέλο κοινοβουλευτικής χούντας.


    «Δεν θα επιτρέψουμε να εγκλωβιστεί η Ελλάδα στο φαύλο κύκλο της βίας και της ανομίας. Αυτή είναι η υποχρέωση κάθε δημοκρατικής κυβέρνησης προς την κοινωνία… Η νόμιμη άσκηση κρατικής βίας αποτελεί μέσο επιβολής του νόμου σε κάθε σύγχρονο κράτος…. Για να μην τίθενται σε κίνδυνο ευρύτερα η ευταξία και η ευνομία εξαιτίας παρατεταμένων κοινωνικών κρίσεων.»,(Παπουτσής, 5-7-2011, Ημερησία).

    «Εις την έννοιαν της δημοκρατίας ενυπάρχει η έννοια της πειθαρχίας, της
    τάξεως, της ιεραρχίας, του σεβασμού προς τον νόμον. Από της σκοπιάς αυτής
    δικαιούμεθα να χαρακτηρίσωμεν εαυτούς δημοκράτας και να ζητήσωμεν και
    από υμάς αναγνώρισιν της δημοκρατικότητός μας»
    Γεώργιος Παπαδόπουλος, «Συνέντευξις εις αίθουσαν Ε.Σ.Η.Ε.Α….»

    Οι αναφορές κυβερνητικών και ευρωπαίων αξιωματούχων σε περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα, φανερώνει ότι το πολιτικό σύστημα και οι νταβατζήδες του-τραπεζίτες, ευρωτραπεζίτες και μεγαλοεπιχειρηματίες με ευρωπαϊκό προσανατολισμό-προσανατολίζονται στην εφαρμογή ειδικής μορφής κράτους έκτακτης ανάγκης, που ίσως να αποκλίνει τυπολογικά από την μορφή της στρατιωτικής δικτατορίας. Μια ενδεχόμενη λύση είναι η μορφή της «μετα-δημοκρατίας»: ένα πολιτειακό μοντέλο που επιτρέπει την ανάληψη της εξουσίας από μια ομάδα τεχνοκρατών και αναβαθμίζει τον ρόλο των κατασταλτικών μηχανισμών. Εισηγητής του μοντέλου της «μετα-δημοκρατίας» είναι ο γερμανός καθηγητής Herfried Münkler, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Σύμφωνα με τον Münkler, η έυρω-κρίση δεν αντιμετωπίζεται με περαιτέρω διάχυση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, αλλά αντίθετα, με μεγαλύτερη συγκέντρωση ισχύος για την γερμανική και ευρωπαϊκή ελίτ.
    Ο καθηγητής Gregor Kritidis σε άρθρα του αναφορικά με την ελληνική κρίση αναφέρει ότι η «δικτατορία των πιστωτών», αναφορικά με την Ελλάδα, «αποτελεί ένα πιλοτικό πρόγραμμα για την επίθεση κατά των κατώτερων και μεσαίων στρωμάτων σε όλη την Ευρώπη».
    Αν το μοντέλο της «μετα-δημοκρατίας» ευδοκιμήσει κατά την πιλοτική του εφαρμογή στην Ελλάδα, είναι φανερό ότι κάθε φωνή εναντίωσης ως προς την νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, θα διώκεται ως αντεθνικός, αντι-συναινετικός ή τρομοκρατικός λόγος. Κάθε συλλογική αμφισβήτηση ή εξέγερση θα συνιστά απόπειρα εμφύλιας σύρραξης ή κατάλυσης της «δημοκρατικής πολιτειακής τάξης» και θα νομιμοποιεί την επέμβαση του στρατού.
    Ήδη, η Aon, ένας από τους μεγαλύτερους οργανισμούς συμβούλων διαχείρισης κινδύνων, μεσιτείας ασφαλίσεων, αντασφαλίσεων και υπηρεσιών του κλάδου παροχών προσωπικού, ενέταξε την Ελλάδα στον «παγκόσμιο χάρτη κινδύνων του 2011». Σύμφωνα με τις προειδοποιήσεις της εταιρίας, "στην Ελλάδα υπάρχει κίνδυνος «επανάστασης, πραξικοπήματος ή εμφύλιου πολέμου». Να σημειώσουμε ότι τις ίδιες απόψεις εξέφρασε και ο Παπουτσής, για να δικαιολογήσει την απεχθή κατασταλτική βία στην πλατεία συντάγματος στις 29-6-2011, γεγονός που δείχνει ότι η κυβέρνηση των ευρωκρατών παίρνει όλα τα μέτρα για κάθε ενδεχόμενο, επιβεβαιώνοντας εμμέσως το σχέδιο εκτροπής από το αντιπροσωπευτικό σύστημα.
    Παρουσιάζει επίσης ενδιαφέρον η επίθεση της κυβέρνησης κατά του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο κατηγορεί ως υποκινητή των γεγονότων προπηλακισμού κυβερνητικών βουλευτών. Κι ενώ η τακτική αυτή εκλαμβάνεται ως συνήθη διαδικασία της κοινοβουλευτικής θεατρικής παράστασης, διαφεύγει το γεγονός ότι στη παρούσα συγκυρία, η κυβέρνηση των δανειστών, επιδιώκει την σταδιακή νομιμοποίηση διώξεων και αποκλεισμών από τη βουλή, εκείνων των κομμάτων που αντιστέκονται στην ολοκληρωτική πολιτική των ευρωκρατών. Σταδιακά, σε συνθήκες «μετα-δημοκρατίας», η απαγόρευση αντιπολιτευτικών κομμάτων θα είναι ο κανόνας. Αυτό άλλωστε εμπεριέχει η απαίτηση της ευρωπαϊκής ελίτ για διακομματική συναίνεση, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο σύνολο του ευρωπαϊκού νότου.
    Όμως η σταδιακή εκτροπή της κυβέρνησης των δανειστών στις ατραπούς των μετα-δικτατοριών με κοινοβουλευτικό ένδυμα, είναι πιο φανερή στην επιχείρηση αποκλεισμού νέων κομμάτων από το κοινοβουλευτικό σύστημα. Η κυβέρνηση των δανειστών αντιλαμβανόμενη την προϊούσα ριζοσπαστικοποίηση των χαμηλών στρωμάτων και με τον φόβο της αντιπροσώπευσής τους στο πολιτικό σύστημα, κάτι που θα σήμαινε πιθανόν την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής με κοινοβουλευτικά μέσα, προφανώε δια των ευρωδικτατόρων απεργάζεται ευρύτερα σχέδια χειραγώγησης και εκέγχου.
    Οι δηλώσεις Παπανδρέου στη συνεδρίαση του Υπουργικού συμβουλίου (6-7-2011), είναι αποκαλυπτικές:: «Οφείλουμε όλοι να διδασκόμαστε από την ιστορία. Να θυμόμαστε ότι, όποτε στον τόπο μας καλλιεργήθηκε κλίμα ενάντια στο βασικό πυλώνα της Δημοκρατίας, δηλαδή όποτε καλλιεργήθηκε ο αντικοινοβουλευτισμός και η αμφισβήτηση των δημοκρατικών θεσμών, δεν άργησε και η αντιδημοκρατική εκτροπή….Το εκκολαπτήριο της βίας δεν είναι απλά η κρίση… οι βιαιοπραγίες….. παροτρύνονται και υποκινούνται από ακραίες πολιτικές ομάδες, από πρόσωπα που απεγνωσμένα αναζητούν προσωπικό πολιτικό ρόλο, αλλά και από ορισμένους διαμορφωτές της κοινής γνώμης…».
    Η ανάγνωση αυτών των δηλώσεων αποκαλύπτει, όχι απλά την ιδεολογική μετακίνηση των στελεχών του πάλαι ποτέ σοσιαλδημοκρατικού ΠΑΣΟΚ του «τρίτου δρόμου», στα ιδεολογικά μονοπάτια του νέο-συντηρητισμού, αλλά και τις προθέσεις των ευρωκρατών αναφορικά με το σχέδιο εκτροπής από το αντιπροσωπευτικό σύστημα.
    Όπως πολύ σωστά επισήμανε ο Γιάννης Μαυρής, πολιτικός επιστήμονας και επικεφαλής της Public Issue, σε συνέντευξή του στην «Αυγή» της κυριακής (10-7-2011): «Νομίζω ότι υπάρχει πράγματι μια προσπάθεια περιορισμού της νόμιμης πολιτικής…(.).. Τώρα υπάρχει μια απειλή για τα κόμματα και γενικότερα για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Πρόκειται για την παράκαμψη των αντιπροσωπευτικών θεσμών προς όφελος ενός άλλου τύπου διακυβέρνησης. Είναι στην ουσία μια μεταβίβαση σε άλλα κέντρα εξουσίας.».
    Είναι προφανές ότι η ΕΕ έχει καταστεί επικίνδυνη ακόμη και για το αντιπροσωπευτικό σύστημα, μέσω του οποίου οι ολιγαρχίες έχουν παράσχει πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα. Ο χρηματοοικονομικός καπιταλισμός, δημιουργώντας μια νέα αριστοκρατία του χρήματος, επιχειρεί να επιστρέψει την Ευρώπη στο Μεσαίωνα, καταργώντας, μέσω του νεοφιλελεύθερου σχεδίου, κάθε έννοια δικαιώματος που κατακτήθηκε από την Γαλλική επανάσταση έως σήμερα.
    Εντούτοις είναι απορίας άξιο πως κάποιοι ιδεολογικοί χώροι οραματίζονται την «Ευρώπη των λαών» και νομιμοποιούν το νεοφιλελεύθερο εγχείρημα μετατροπής της Ευρώπης σε αυτοκρατορία των τραπεζιτών, αδυνατώντας να διακρίνουν την πραγματικότητα και παραμένοντας δέσμιοι στις διεθνιστικές αγκυλώσεις του 19ου αιώνα. Όπως η αρχαία πόλη ήταν ο πυλώνας της άμεσης δημοκρατίας, η υπεράσπιση του εθνικού κράτους, στις σημερινές συνθήκες ιδεολογικής, θεσμικής, κοινωνικής και οικονομικής μεταβολής, είναι αναγκαία συνθήκη για την διάσωση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Το διακύβευμα είναι ο έλεγχος του κράτους και όχι η εξάλλειψή του.

    kritik
    http://moriasegkomion.blogspot.com/2011/07/blog-post_16.html 

    Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

    Εύρηκα!


    Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι η Ελλάδα δεν είναι παρά το πειραματόζωο μιας διεθνούς κερδοσκοπικής σπέκουλας, ενταγμένης στο πλαίσιο του νέου, μετακαπιταλιστικού, "ψυχρού" πολέμου.
    Αίφνης, η χρεωκοπία, με όποιον επιθετικό προσδιορισμό προτιμάτε, δεν αποτελεί, πλέον, ούτε αδιανόητο ενδεχόμενο, ούτε την καταστροφή όλων των καταστροφών.
    Αίφνης, οι μέχρι χτες τιμητές μας, κυρίως οι εγχώριοι, ανακάλυψαν ότι ίσως να μην είμαστε και τόσο πολύ "κοπρίτες", ίσως τελικά να μην κάναμε όλα αυτά τα χρόνια τίποτα διαφορετικό απ' ότι κάνει όλος ο δυτικός κόσμος: μεγεθυνθήκαμε χωρίς να αναπτυχθούμε.
    Αίφνης, μετά από 19 μήνες ανελέητου αυτομαστιγώματος, κάποιοι αρχίζουν να ψελλίζουν ότι το "πρόβλημα" δεν είναι ελληνικό, δεν είναι καν νοτιοευρωπαϊκό, αλλά συστημικό.
    Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι οι γερμανικού τύπου αποπληθωριστικές πολιτικές, και τα πάσης φύσεως μνημόνια, όχι μόνον δεν επιλύουν κανένα πρόβλημα, αλλ' αντιθέτως βαθαίνουν την ύφεση κι επιτείνουν την κρίση, οδηγώντας σε όλο και περισσότερο ανυπέρβλητα αδιέξοδα.
    Αίφνης, αφού πρώτα ισοπεδώθηκε η ελληνική κοινωνία και κατακρεουργήθηκε κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης κι αλληλεγγύης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι το να επιχειρεί κάποιος να μειώσει τα ελλείμματα με βάρβαρες, οριζόντιες, περικοπές δαπανών και διόγκωση ενός ήδη αβυσσαλέου δημόσιου χρέους, δεν είναι απλώς ατελέσφορο, αλλά καταστροφικό ή ακόμα κι εντελώς ηλίθιο.
    Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι οι "αγορές" δεν είναι ούτε "καλές νεράιδες", ούτε "κακές μάγισσες", ούτε "επιβραβεύουν", ούτε "τιμωρούν", αλλά είναι ξεκάθαροι κερδοσκοπικοί οργανισμοί που τζιράρουν "χρήμα" (που στην ουσία ισοδυναμεί με χρέος) και ωθούνται, όχι από μια, εντός εργαλειακού ορθολογισμού, προσδοκία επενδυτικού κέρδους, αλλά από μια ληστρική διάθεση· διάθεση πειρατείας.
    Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι η "παγκόσμια διακυβέρνηση" μπάζει απ' όλες τις πάντες, γιατί δεν εμπεριέχει κανενός είδους πολιτικό, ή έστω ορθολογικό, περιεχόμενο, αλλά έναν κατ' ουσία άναρχο κι αμοραλιστικό ανταγωνισμό ισχύος και ελέγχου ανάμεσα σε απρόσωπους (;) πολυεθνικούς οργανισμούς· σ' ένα τέτοιο περιβάλλον, τα βατράχια δεν είναι απλώς αναλώσιμα, είναι θνησιγενή.
    Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι το "κοινοτικό πνεύμα" κι η "κοινοτική αλληλεγγύη" υπερεθνικών οργανισμών, όπως η ΕΕ, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επίφαση για την οικονομική, και όχι μόνο, βάρβαρη επιβολή του ισχυρού προς τον ασθενή.
    Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι, στην νεοταξική πολιτική ρύθμιση, τα "καλά παιδιά" απλώς τρώνε περισσότερες σφαλιάρες.
    Αίφνης, κάποιοι ανακάλυψαν ότι, αν παραδόσεις "οριστικά, αμετακλήτως και άνευ όρων" κάθε ίχνος εθνικής κυριαρχίας και πολιτικής αυτοτέλειας, στο τέλος καταντάς ένα άθυρμα, ένας ψοφοδεής καρπαζοεισπράχτορας.

    Albatros

    Αριστεράς και Πλατείας γωνία…


    Ποιοι "διδάσκουν" ποιους.
    Του Γιώργου Παπαϊωάννου (από το e-dromos.gr)

    Αρκετοί βιάστηκαν να μιλήσουν για μια «ήττα» του κινήματος στην αντιπαράθεσή του με την κυβέρνηση και την τρόικα. Ξεχνάμε, έτσι, πού βρισκόμασταν δύο μήνες πριν και πού σήμερα. Ξεχνάμε ότι οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν στις 25 του Μάη ανάγκασαν τις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη αλλά και την Ουάσιγκτον να είναι σε απευθείας σύνδεση με την πλατεία Συντάγματος. Ξεχνάμε ότι ο θλιβερός «πρωθυπουργός» αναγκάστηκε σε κωμικοτραγικούς χειρισμούς, σε παραιτήσεις και επανακάμψεις, σε διευθετήσεις και εσωκομματικούς συμβιβασμούς για να αντιμετωπίσει τον αγωνιζόμενο κόσμο. Ξεχνάμε ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο τριγυρνάνε σήμερα στα κανάλια και κλαψουρίζουν που δε μπορούν να βγουν από το σπίτι τους. Ξεχνάμε ότι τα «μεγάλα κανάλια» αναγκάστηκαν να πετάξουν στη μάχη κάθε προσωπείο που τους απέμενε και να μετατραπούν σε απογυμνωμένους κυβερνητικούς εκπροσώπους. Ξεχνάμε κυρίως ότι από αυτό το γύρο αντιπαράθεσης βγαίνει ένα τεράστιο δυναμικό κόσμου που έχει βγει από το σπίτι, έχει συζητήσει πολιτικά περισσότερο από ό,τι τα τελευταία 20 χρόνια μαζί, έχει εξοργιστεί με το πολιτικό προσωπικό, τους ξένους προστάτες, τα ΜΜΕ, τη βάρβαρη αστυνομία και δεν πρόκειται να γυρίσει εύκολα στην προηγούμενη κατάσταση.
    Το Πολυτεχνείο ηττήθηκε το Νοέμβρη του 1973; Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ξεφτίλισε τη δικτατορία, ακύρωσε την προσπάθειά της να φορέσει το σκούφο της Δημοκρατίας. Κυρίως άλλαξε σε μαζική κλίμακα τη συνείδηση του λαού. Η πτώση της δικτατορίας δεν ήρθε το Νοέμβρη αλλά μερικούς μήνες μετά, κάτω βέβαια από το βάρος και άλλων τραγικών γεγονότων. Αλλά η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική μετά το καλοκαίρι του 1974, αν δεν υπήρχε ο Νοέμβρης του 1973. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τροφοδότησε το ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης, ανάγκασε σε μια αποχουντοποίηση που θα αργούσε ή θα είχε άλλη έκταση και βάθος. Τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Ο Πινοσέτ παραιτήθηκε σαν κύριος το 1990 παραμένοντας αρχηγός των ένοπλων δυνάμεων της Χιλής. Τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό το 2005 για φορολογικές υποθέσεις! Αλλά η δυναμική του Νοέμβρη τροφοδότησε και με νέες ιδέες και πρακτικές σε μαζικό επίπεδο. Ο Νοέμβρης δεν ήταν ακριβώς «εργατικός» (άλλη μια ρετσινιά των πλατειών), αλλά το κύμα οργάνωσης και αγώνων στα εργοστάσια μετά το 1974 χρωστάει μάλλον όχι λίγα στο αίμα που χύθηκε το 1973.
    Μέχρι πρόσφατα αμφισβητούνταν από διάφορες πλευρές η ύπαρξη των «μαζικών διαθέσεων και διεργασιών». Σήμερα αυτές έχουν βγει στο προσκήνιο τόσο ορμητικά που κανείς δεν μπορεί να εξακολουθεί να μην τις βλέπει. Παραμένει όμως το ερώτημα αν θα υπάρξει η διάθεση όσων αναφέρονται στο «συνειδητό παράγοντα» να καταλάβουν με τι όρους και τρόπους θα συναντηθούν μαζί τους. Έτσι, ενώ βασικό ζητούμενο είναι η συνάντηση με το μαζικό λαϊκό ριζοσπαστισμό που έδειξε ότι μπορεί να αποτελέσει τεράστια πηγή αντίστασης, κομμάτια της Αριστεράς εξακολουθούν να αναπαράγουν τον εαυτό τους και τις συνήθειές τους, να μην βγάζουν αναγκαία συμπεράσματα, να εξακολουθούν στο δρόμο που πριν είχαν χαράξει.
    Μπορεί κανείς σήμερα να νιώθει αυτάρκης σχετικά με τη συμβολή του στο ξεδίπλωμα της λαϊκής αντίστασης; Κι όμως, ήδη κομμάτια της Αριστεράς κατοχυρώνουν κάποια κλισέ κάνοντας έναν εύκολο και θετικό απολογισμό. Θεωρείται μεγάλη επιτυχία ότι συναντήθηκαν οι πλατείες με το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Η πραγματικότητα είναι ότι χιλιάδες εργαζόμενοι κατέβαιναν στις πλατείες από την πρώτη μέρα, ενώ η είσοδος του «οργανωμένου εργατικού κινήματος» με τα πανό και τις υπογραφές των σωματείων ποτέ δεν έπαψε να αφορά συγκεκριμένες και περιορισμένες πολιτικές και συνδικαλιστικές κατηγορίες. Θεωρείται επιτυχία η 48ωρη απεργία, επειδή τα βιβλία λένε ότι είναι ανώτερη μορφή από την 24ωρη, ενώ δεν υπάρχει κανένας απολογισμός αυτής της επιτυχίας και κανένα πραγματικό επιχείρημα για το πού ακριβώς συνέβαλε στην «άνοδο του κινήματος». Θεωρείται μεγάλη συνεισφορά η «εισαγωγή», για παράδειγμα, του συνθήματος «Δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, δεν πουλάμε», αλλά, αν μιλήσουμε στη σφαίρα του συγκεκριμένου και του μετρήσιμου, δεν είναι εύκολο κανείς να διακρίνει τι είδους πολιτικές μετατοπίσεις ή ανώτερες ποιότητες δημιούργησε.
    Προτάσεις που ξαναπέφτουν στο τραπέζι για κάποιο αριστερό μέτωπο ή για ένα αριστερό ριζοσπαστικό μέτωπο δεν φαίνεται να βάζουν στο κέντρο της συζήτησης τα πραγματικά προβλήματα, τις πραγματικές αντιθέσεις που πρέπει να λυθούν, τα ζητήματα που είναι στο κέντρο της μαζικής αναφοράς και συζήτησης. Καταρχήν, αν ισχύουν οι αναλύσεις και οι περιγραφές που οι περισσότεροι κάνουν για το εύρος των κοινωνικών στρωμάτων που χτυπιούνται, τότε μάλλον είναι αναγκαίο ένα μέτωπο πολύ πιο ευρύ και πλατύ από την Αριστερά. Ένα νέο πρωτότυπο και πολύμορφο μέτωπο αντίστασης και αλληλεγγύης που να μπορεί να δώσει απάντηση στις καταστάσεις που θα ζήσουμε και που πραγματικά η δυσκολία και η σκληρότητά τους δεν θα έχουν προηγούμενο στην πρόσφατη ιστορία της χώρας. Αν αυτό το μέτωπο θα έχει μια πρωτοπορία δυνάμεων που κοινωνικά και πολιτικά θα θέτουν πιο προχωρημένα ζητήματα, αυτή είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση που αφορά ένα σύγχρονο επαναστατικό και κομμουνιστικό φορέα, αλλά δεν φαίνεται κανείς να προσδιορίζει ότι αναφέρεται σε αυτή την πλευρά. Έτσι, η συζήτηση περί ενότητας της Αριστεράς, χωρίς προσδιορισμούς, χωρίς υπερβάσεις αλλά και χωρίς συγκεκριμένες πρωτοβουλίες μοιάζει πιο πολύ με γενική έκκληση σωτηρίας παρά με ελπιδοφόρα πρόταση.
    Καμιά ελπίδα δε μπορεί να γεννηθεί αν δε συναντηθούν με τις μαζικές διαθέσεις, δυνάμεις με πραγματική όρεξη και διάθεση να υπηρετήσουν το λαό. Η «υπηρέτηση του λαού», βέβαια, σήμερα φαίνεται να κατηγορείται κι αυτή σαν μια προβληματική αφομοίωση με τις μάζες ή σαν «ρούφηγμα από την πλατεία». Αυτό που ξεχνιέται είναι ότι τα βασικά πολιτικά ζητήματα που έθεσε ο λαϊκός παράγοντας είναι στην πραγματικότητα πιο προχωρημένα από τις συνήθειες του οργανωμένου παράγοντα. Αναπαράγεται έτσι μια νέα εκδοχή πλατφορμισμού και οικονομισμού, μακριά από όσα έθεσαν οι ίδιες οι «μάζες». Είναι δυνατόν σήμερα να εξακολουθούμε, για παράδειγμα, να αγνοούμε την εκκωφαντική κραυγή για πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία της χώρας;
    Να αναζητήσουμε, λοιπόν, τα πιο προωθημένα, τα πλέον προαγωγικά από τα ζητήματα που τέθηκαν. Να επιδιώξουμε τη συναίρεσή τους και την ενότητα όλων των αγωνιστικών πρωτοβουλιών γύρω από αυτά.
    Να μην ξεχνάμε ότι οι ενότητες ανάμεσα στα κόμματα της Αριστεράς θα πρέπει να περιλαμβάνουν και σημαντικά κομμάτια του υπαρκτού αγωνιζόμενου κόσμου. Αλλιώς η χρησιμότητά τους, αν υπάρχει, θα εξαντληθεί γρήγορα κάτω από την πίεση πρωτόγνωρων καταστάσεων. Κάθε νέα προσπάθεια οικοδόμησης είναι καλοδεχούμενη, αλλά καμιά δε μπορεί να γίνει με τα παλιά υλικά τη στιγμή που η κοινωνία προσφέρει ένα τεράστιο πλούτο από υλικά νέα και επικίνδυνα.

    ab absurdo