Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

TO TEΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η περίοδος από την πτώση της δικτατορίας και εντεύθεν έχει ονομαστεί από τους ιστορικούς και όχι μόνο, ως μεταπολίτευση. Μεταπολίτευση σημαίνει συγκεκριμένα σοβαρή αλλαγή του πολιτεύματος. Πολιτειακή αλλαγή. Και πράγματι το 1974 συντελέστηκε στην χώρα μας αλλαγή πολιτεύματος τόσο διότι η δικτατορία έπεσε από την εξουσία, όσο και διότι μετά το δημοψήφισμα για το πολιτειακό καθεστώς της χώρας, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού αποφάσισε να απαλλαγεί από τον παρωχημένο βασιλικό θεσμό, ο οποίος τόσα και τόσα προβλήματα είχε προκαλέσει στην χώρα μας.

Με την πολιτειακή λοιπόν αυτή αλλαγή και την εγκαθίδρυση πια της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας εισήλθαμε στο πλέον πρόσφατο κεφάλαιο της πολιτικής και πολιτειακής ιστορίας της σύγχρονης Ελλάδας, στο οποίο πρωταγωνιστές είμαστε κι εμείς. Στα 37 χρόνια της Μεταπολίτευσης στην πατρίδα μας εμπεδώθηκε η σταθερή και απρόσκοπτη λειτουργία του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος και η ομαλή διαδοχή των κυβερνήσεων. Κάτι που για την προ-μεταπολιτευτική Ελλάδα ήταν σπάνιο γεγονός. Εμπεδώθηκε, επίσης, η ελευθερία του λόγου και η ελευθεροτυπία, ενώ «αποδαιμονοποιήθηκε» ο κομμουνισμός και νομιμοποιήθηκε το ΚΚΕ. Οι πολιτικές διώξεις σταμάτησαν και οι πολιτικοί κρατούμενοι ανήκουν πια στην ιστορία. Γενικότερα, η χώρα έπαψε να είναι πολιτικά, τουλάχιστον, οπισθοδρομική και μετατράπηκε σταδιακά σε σύγχρονο κράτος, στο οποίο όλοι οι πολίτες του έχουν το δικαίωμα να δραστηριοποιούνται πολιτικά χωρίς να φοβούνται για την ασφάλεια τους. Αυτά σε γενικές γραμμές είναι τα πολιτικά επιτεύγματα της ιστορικής περιόδου, που διανύουμε.


 Και γράφουμε πολιτικά επιτεύγματα και όχι οικονομικά, διότι στον τομέα τούτο το πολιτικό προσωπικό της Μεταπολίτευσης έχει αποτύχει οικτρά. Κάποιοι το υποστήριζαν από καιρό, κάποιοι άλλοι το απέκρουαν. Η κρίση χρέους της χώρας μας, η οποία οδήγησε και στο επαχθές Μνημόνιο ήρθε να δικαιώσει όσους υποστήριζαν την οικονομική αποτυχία του μεταπολιτευτικού συστήματος. Η αποτυχία αυτή καταδεικνύει την αρνητική πλευρά της Μεταπολίτευσης, η οποία αν και ωφέλησε πολιτικά μέχρις ενός σημείου, όπως αποδείξαμε, την πατρίδα μας, φάνηκε ανεπαρκής στην οικονομική διοίκηση του κράτους. Πάντως, για να μην κατηγορηθούμε για ισοπεδωτισμό, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι και κατά την μεταπολιτευτική περίοδο σημειώθηκε βελτίωση σε αρκετούς τομείς της οικονομικής ζωής(έργα υποδομής κ.α.) αλλά η συνολική οικονομική διαχείριση αποδείχτηκε ζημιογόνος.

Μαζί με την οριστική πλέον απόδειξη της αποτυχίας της οικονομικής πολιτικής και του οικονομικού συστήματος της Μεταπολίτευσης (κρίση χρέους, επαχθές Μνημόνιο) ήρθαν στην επιφάνεια, τελεσίδικα πια, και οι πολιτικές αδυναμίες και αντιφάσεις τούτου του πολιτικού και πολιτειακού συστήματος(τα θετικά του οποίου ήδη έχουμε καταγράψει), οι οποίες τόσο καιρό κρύβονταν. Συγκεκριμένα, έχει γίνει πια αντιληπτό ότι στη δημοκρατία, αν θέλουμε να έχουμε δημοκρατία, ούτε ανεκτό είναι, ούτε επιθυμητό, να εναλλάσσονται στην εξουσία οι ίδιοι πολιτικοί σχηματισμοί υφαρπάζοντας μέσω ενός καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος την ψήφο των πολιτίδων και πολιτών. Αναφερόμαστε φυσικά στα ποικίλα εκλογικά συστήματα, που εφαρμόστηκαν καθόλη την μεταπολιτευτική περίοδο, με τα οποία συνεχώς και αδιαλείπτως τα μεγάλα κόμματα νόθευαν το εκλογικό αποτέλεσμα. Ούτε είναι πρέπον η δημοκρατία να έχει μετατραπεί σ’ ένα πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα διακυβέρνησης με τους βουλευτές να μοιάζουν και να είναι απλοί χειροκροτητές του εκάστοτε πρωθυπουργού. Ούτε αρμόζει το πολιτικό προσωπικό να συμπεριφέρεται εν είδη συντεχνίας και να αποφασίζει για τον εαυτό του τις αμοιβές του και τα επιδόματα του αγνοώντας εκ παραλλήλου την κοινωνική πραγματικότητα. Ούτε δημιουργεί θετικές εντυπώσεις τα ίδια πρόσωπα να κατέχουν βουλευτικές ή κυβερνητικές θέσεις επί δεκαετίες διαμορφώνοντας γύρω τους τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την εκκόλαψη της διαφθοράς. Ούτε είναι επιτρεπτό, οι νόμοι περί ευθύνης υπουργών ή νόμοι βουλευτικής ασυλίας να παρέχουν προστασία και ατιμωρησία σε πασίδηλες περιπτώσεις πολιτικής επιορκίας ή ποινικού παραπτώματος από την πλευρά των πολιτικών. Ούτε είναι ενδειξη σύγχρονης νοοτροπίας η ελλιπής διάκριση των εξουσιών που καθιστά την δημοκρατία δυσλειτουργική και ατελή. Ούτε επίσης είναι αποδεκτό σε καθεστώς δημοκρατίας ο λαός να καλείται να αποφασίζει για τις τύχες του μονάχα κάθε τέσσερα χρόνια ή όποτε το επιθυμεί ο εκάστοτε πρωθυπουργός, δίχως να ερωτάται για πλήθος μείζονων πολιτικών ζητημάτων, αλλά και ελάσσονων, τα οποία το δίχως άλλο επηρεάζουν άμεσα την ζωή του.

Εν κατακλείδι και για να μην πλατειάζουμε, το ζήτημα είναι ένα. Με την οικονομική χρεοκοπία της χώρας ολοκληρώθηκε και μια ιστορική περίοδος της πατρίδας μας, η Μεταπολίτευση, η οποία προσέφερε ό, τι θετικό είχε να προσφέρει, κυρίως στον πολιτικό τομέα μέσω της εμπέδωσης της πολιτικής σταθερότητας και ομαλότητας. Από κει κι έπειτα, είναι πρόδηλο ότι της οικονομικής ανασύνταξης της χώρας και της υιοθέτησης ενός νέου υγιούς οικονομικού δρόμου ανάπτυξης και ευημερίας του λαού μας και της πατρίδας μας, πρέπει να προηγηθεί μια ριζική αναδιάρθρωση του πολιτικού μας συστήματος, το οποίο πλέον έχει εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή, τον πρώτο εκδημοκρατισμό της χώρας. Η ριζική αυτή πολιτική αναδιάρθρωση θα πρέπει να επιλύει οριστικά όλα τα παραπάνω πολιτικά προβλήματα και πλείστα άλλα, που δεν έχουμε καταγράψει στο παρόν, ώστε στην πατρίδα μας η Δημοκρατία να ανθήσει περισσότερο και να στερεωθεί διαπαντός μέσω της διευρυμένης συμμετοχής του λαού αφενός και της βελτιστοποίησης του πολιτειακού συστήματος αφετέρου. Ας κυρήξουμε λοιπόν το τέλος της Μεταπολίτευσης και δίπλα στο προοδευτικό αίτημα για μια νέα οικονομική αναπτυξιακή πολιτική, ας τοποθετήσουμε το εξίσου προοδευτικό αίτημα της εγκαθίδρυσης μιας νέας Ελληνικής Δημοκρατίας, η οποία θα εγκαινιάσει το επόμενο, νέο κεφάλαιο στην ιστορική διαδρομή της χώρας μας.

ΟΥΤΙΣ

1 σχόλιο:

  1. Είναι τραγικό που ακόμα και μέσα στα ίδια τα πολιτικά κόμματα, που οι άνθρωποι ακολουθούν με τη νοοτροπία του οπαδού ποδοσφαιρικής ομάδας ή για προσωπικό όφελος (ρουσφέτι), δεν υπάρχει καν η δυνατότητα στους ανθρώπους να διαλέξουν ένα αξιόλογο άτομο του χώρου τους να τους εκπροσωπήσει στη Βουλή. Αναγκάζονται και ψηφίζουν τους προτεινόμενους από το κόμμα, δηλαδή, αυτούς που είναι πιο καλά δικτυωμένοι και καβατζωμένοι στον κομματικό μηχανισμό. Κι έτσι, ακόμα και ο πιο άξιος άνθρωπος, πρέπει να μάθει και να παίξει καλά το κομματικό αλισβερίσι πρωτού να φτάσει να γίνει υποψήφιος. Πόσο έντιμος να παραμείνει μέσα σε αυτή τη διαδικασία?

    ΑπάντησηΔιαγραφή