Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

ΤΥΡΑΝΝΙΔΑ


Όταν ένα καθεστώς νομοθετεί νόμους, που το ίδιο ομολογεί ότι είναι νόμοι άδικοι, δικαιούνται οι πολίτες να μιλούν για τυραννίδα κι έχουν καθήκον κι υποχρέωση να το ανατρέψουν με κάθε μέσο.

Ε.Βενιζέλος: «Βαριά και εν μέρει άδικα τα νέα μέτρα αλλά αναγκαία»

Με αφορμή τις αντιδράσεις για το Μεσοπρόθεσμο, ο υπουργός Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος χαρακτηρίζει τα νέα οικονομικά μέτρα «Βαριά και εν μέρει άδικα», λέγοντας ωστόσο πως υπάρχει «αδήριτη εθνική ανάγκη».

Σε δήλωσή του ο κ. Βενιζέλος τονίζει ότι είναι πολύ εύκολο να διατυπώνει κανείς σκληρή κριτική για φορολογικά μέτρα που είναι από τη φύση τους δυσάρεστα για τους πολίτες. «Δεν πρόκειται όμως περί αυτού. Πρόκειται για υπαρξιακά αναγκαίες σωστικές κινήσεις», επισημαίνει, υπογραμμίζοντας ότι αυτό που χρειάζεται ο τόπος επειγόντως είναι η σταθεροποποίηση της κατάστασης «προκειμένου αμέσως μετά να γίνουν όλες οι αναγκαίες βελτιώσεις και να διαμορφωθεί η προοπτική την οποία αποζητά η ελληνική κοινωνία».

Σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών, η οριστικοποίηση των 28 δισ. του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, από τα οποία, όπως υπενθυμίζει, απέμεναν προς κλείσιμο 5,6 δισ., έπρεπε να γίνει προκειμένου να κλείσει ο κύκλος της διαπραγμάτευσης με την τρόικα και να εκπληρωθούν οι προϋποθέσεις για την έγκαιρη εκταμίευση της πέμπτης δόσης του δανείου των 110 δισ. ευρώ.

Επαναλαμβάνει μάλιστα ότι τα 12 δισ. της πέμπτης δόσης είναι απολύτως αναγκαία για την εξυπηρέτηση των ταμειακών αναγκών του Δημοσίου, και άρα για την εξυπηρέτηση των άμεσων και ζωτικών αναγκών των πολιτών.

Ο ΥΠΟΙΚ διαβεβαιώνει την ίδια ώρα ότι υπάρχει σχεδιασμός για την άμεση αλλαγή της φορολογικής νομοθεσίας και τη διαμόρφωση ενός φορολογικού συστήματος που θα αίρει αδικίες και αντιφάσεις και θα αποκαθιστά την ηθική και κοινωνική ισορροπία.

«Είναι συνεπώς κρίμα να υπονομεύεται η συλλογική ψυχολογία της χώρας και να επικρατεί μια αίσθηση αδιεξόδου και αδικίας, χωρίς παράλληλα να αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη μιας ολοκληρωμένης αντιπρότασης που να είναι λιγότερο επώδυνη για τους πολίτες και ταυτόχρονα ασφαλής και όχι επικίνδυνη γι' αυτούς και την εθνική οικονομία», σημειώνει ο κ. Βενιζέλος.

Τονίζει ακόμη ότι σε κάθε περίπτωση τις επόμενες ημέρες στη Βουλή «θα έχουμε την ευκαιρία να πούμε όλες τις πικρές και σκληρές αλήθειες, έτσι ώστε ο καθένας να αναλάβει την ευθύνη των επιλογών του».


Από το Ποντίκι


Όπως συμβαίνει με όλες τις τυραννίδες, η επίκληση της "αδήριτης εθνικής ανάγκης" έρχεται να μεταμφιέσει την κοινωνική αδικία και να κατευνάσει τις λαϊκές αντιδράσεις: "αδικούμε μεν, επί σκοπώ δε".
Η πραγματικότητα, βεβαίως, είναι άλλη.


Καμιά "εθνική ανάγκη" δεν επιβάλει την κοινωνική αδικία, κανένα εθνικό δίκαιο δεν είναι δυνατόν να "νομιμοποιεί" την καταλήστευση και την καταδυνάστευση ενός ολόκληρου λαού. Η πραγματικότητα αφορά στην εξυπηρέτηση μιας φάμπρικας υπερεθνικών οικομικοπολιτικών συμφερόντων, η οποία απολύτως καμιά σχέση δεν έχει με τα δίκαια του λαού μας και της πατρίδας μας, αντίθετα, τα εθνικά μας συμφέροντα είναι εντελώς αντίθετα με τα συμφέροντα των "σκιών" που καταδυναστεύουν τον κόσμο όλο και, φυσικά, την πατρίδα μας.

Ωστόσο, έχει κάποιο ενδιαφέρον η ψυχολογική σχέση που αναπτύσσει μια μερίδα του λαού μας με τους εγχώριους δυνάστες μας, τους πάσης λογής κουίσλινγκ και δωσίλογους, που καμώνονται τους πολιτικούς και τους κυβερνήτες της Ελλάδας. Σ' ένα ιδιότυπο "σύνδρομο της Στοκχόλμης", μια, ικανή είν' η αλήθεια, μερίδα Ελλήνων πολιτών ταυτίζεται με το "δράμα" των (δήθεν) κυβερνώντων, και φυσικά των "προθύμων" εξαπτέρυγων, αφού, δεν μπορεί, "για να τα λένε και να τα παρουσιάζουν τόσο τραγικά οι άνθρωποι, πρέπει να βρισκόμαστε στο χείλος της καταστροφής με δική μας ευθύνη". Αυτού του είδους η ταύτιση με τον δυνάστη και τον καταπιεστή, αυτή η αυτοενοχοποίηση κι αυτοπαραίτηση, είναι ασφαλώς προϊόν μιας συστηματικής τηλεπικοινωνιακής προπαγάνδας "σοκ και δέους", όπου τα υποκείμενα της προπαγάνδας τρομοκρατούνται σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην είναι πλέον σε θέση να φιλτράρουν και να αποκωδικοποιήσουν την πραγματικότητα, πόσω μάλλον να σκεφτούν λογικά και να πράξουν κατά το συμφέρον τους. Αθύρματα μιας ανελέητης και μεθοδευμένης επικοινωνιακής τρομοκρατίας, άγονται και φέρονται απ' τα τεχνάσματα μιας εντεταλμένης κλίκας που εμφανίζεται ως πολιτική "Ιφιγένεια", η οποία "θυσιάζει" το πολιτικό της μικροσυμφέρον για να "σώσει τον τόπο". Στην θέση του "άκαρδου χαρτογιακά λογιστή", που έφτασε στα όριά της τη λαϊκή (και εσωκομματική) ανοχή, η αντιβασιλεία τοποθέτησε έναν βαρέων βαρών "πατερούλη", ο οποίος με βλοσυρό ύφος και συντριβή ψυχής νουθετεί πλέον το πόπολο σε αντιλαϊκές πολιτικές εξίσου, αν όχι περισσότερο, σκληρές απ' εκείνες του προκατόχου του, "άδικες μεν, αναπόφευκτες δε".

Με πολιτικό, κι όχι λογιστικό, ύφος, ο "πολύς" Βενιζέλος παίζει τον ρόλο του "Υπερεγώ" της ελληνικής κοινωνίας, ρόλο στον οποίον απέτυχαν οικτρά τόσο ο λογιστής-υπαλληλάκος, όσο κι ο σαλός-χοντροθεσμός. Ο δε Παπανδρέου εξακολουθεί να παριστάνει τον καλοκάγαθο πλην αδύναμο "πατέρα", ο οποίος "παλεύει για να σώσει" το σπίτι της οικογένειας μέσα σε αντίξοες συνθήκες κι εχθρικό περιβάλλον. Αν ο Βενιζέλος "ποντάρει" στα πολιτικά αντανακλαστικά του βαθέος ΠΑΣΟΚ, και στο επικοινωνιακό σοκ του τρόμου, ο Παπανδρέου ποντάρει στα παραδοσιακά ένστικτα της ελληνικής οικογένειας: "Ο πατέρας μας είναι καλός κι αγαθός, πλην ανίκανος κι αδύναμος· είναι χρέος μας να τον στηρίξουμε στις οδυνηρές στιγμές που περνάει για να μας σώσει, έστω κι αν ο ίδιος δεν διαθέτει ούτε τις ικανότητες, ούτε την τόλμη για κάτι τέτοιο. Ο άνθρωπος υποφέρει!"

Πίσω απ' όλη αυτή την επικοινωνιακή κασκαρίκα, παίζεται ένα αμείλικτο παιχνίδι δισεκατομμυρίων ευρώ, που αφορά σε ξένα οικονομικά συμφέροντα, κι ένα νεοταξικό αλισβερίσι γεωπολιτικού ελέγχου κι εξουσίας, το οποίο απολύτως καμιά σχέση δεν έχει με την "αδήριτη εθνική ανάγκη". Όπως ακριβώς συνέβη και με τον ελληνικό εμφύλιο, οι "μεγάλοι παίκτες" διεξάγουν στην πατρίδα μας ένα ακόμα "ψυχροπολεμικό" πείραμα, κοινωνικο-οικονομικής τάξης αυτή τη φορά. Το "στοίχημα", ετούτη τη φορά, είναι το κατά πόσον μπορεί μια ολόκληρη κοινωνία, κι ένα κράτος, του δυτικού κόσμου να εξαθλιωθεί πλήρως, να ξεπουληθεί κυριολεκτικά, χωρίς να υπάρξει λαϊκή εξέγερση.

Αlbatros

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου