Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

ΑΠΟ ΤΙΓΡΗΣ, ΠΟΝΤΙΚΙ


Το έχω γράψει πολλές φορές, ότι το ευρώ, η ΟΝΕ δηλαδή, ήταν η οριστική ταφόπλακα της Ελλάδας.  Αφού πρώτα, συστηματικά και μεθοδευμένα, οι μεταπολιτευτικές πολιτικές θεραπαινίδες αποβιομηχάνισαν την πατρίδα μας, η οποία μέχρι το 1974 παρήγαγε σχεδόν τα πάντα, αφού πρώτα μας κατέστησαν τους κάπελες, τους πανδοχείς και τους διασκεδαστές της ΕΕ - αυτός άλλωστε ήταν εξ' αρχής ο "ρόλος" της Ελλάδας μέσα στην ΕΟΚ, αφού αποδόμησαν συνειδητά ακόμα κι αυτήν την αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή του τόπου μας, με λίγα λόγια, αφού πρώτα μας κατέστησαν παρίες, στην συνέχεια μας επέβαλλαν να συναλλασσόμαστε και με "χρυσές λίρες".

Μια χώρα όπου, λίγα χρόνια μετά τον Β' ΠΠ κι έναν απ' τους πιο άγριους κι αιματηρούς εμφύλιους πολέμους, είχε χαρακτηρισθεί "οικονομικό θαύμα" της Ευρώπης, μια χώρα η οποία παρουσίαζε δείκτες ανάπτυξης και οικονομίας που θύμιζαν σε πολλά τους σημερινούς "τίγρεις" της οικονομίας, μέσα σε δυο δεκαετίες κατέστη ένας διεθνής ζήτουλας, ένα άθυρμα που άγεται και φέρεται κατά τις ορέξεις των "αγορών", εκείνων δηλαδή των "σκιών" που καταδυναστεύουν τον πλανήτη. Μια χώρα που μπορεί να παράξει τα πάντα και, αποδεδειγμένα, να ανταγωνιστεί στα ίσα τους πάντες σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς, κατάντησε μια μπανανία ικανή να αναπαράγει μόνο τη δυστυχία και τον εκφυλισμό της.



Το ερώτημα είναι: φταίμε κι εμείς; Μα μόνο εμείς φταίμε.

Οι "αγορές", κι οι διεθνείς "σάυλοκ", κάνουν απλά τη δουλειά τους: αναζητούν τον διεθνή έλεγχο· όχι κέρδος, έλεγχο. Εμείς οι ίδιοι παραδοθήκαμε αμαχητί, προς εξυπηρέτηση των ιδιωτικών μικροσυμφερόντων μας, αιώνιοι κι αθεράπευτοι "τζαμπατζήδες στη χώρα των θαυμάτων", στη συμμορία των εγχώριων πολιτικών θεραπαινίδων, που εδώ και 40 χρόνια λειτουργούν συνειδητά ως πεμπτοφαλαγγίτες και μίσθαρνα των "σκιών" αυτών. Και τώρα, που σωθήκανε οι μπογιές της πουτάνας που καυχιόταν την αγία, έχουμε μείνει έκπληκτοι να κοιτάζουμε το τέρας που εκτρέφαμε τόσα χρόνια κι αίφνης ζητά να τραφεί απ' τις σάρκες μας. Ζαλισμένοι κι αποπροσανατολισμένοι ψάχνουμε "τις πταίει"; Εμείς φταίμε, μόνο εμείς και κανένας άλλος. Κι η λύτρωση θα έρθει, αν έρθει, πάλι απ' εμάς. Αν θυμηθούμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού θέλουμε να πάμε. Μόνο που, πια, αυτή η λύτρωση, αν έρθει, θα είναι εξαιρετικά επώδυνη.

Albatros

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου