Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

2011, Ελλάδα, Έλληνες, Σύνταγμα

Το 2011 ήταν μια όμορφη και «χρήσιμη χρονιά». Ήταν η χρονιά που γύρισε τον καθρέφτη πάνω στην ελληνική κοινωνία και της είπε «Αυτή είσαι». Πολλοί άνθρωποι φοβούνται την αλήθεια και προτιμούν τις αυταπάτες. Ωραία φάση οι αυταπάτες αλλά, αν το παρακάνεις, καταλήγεις στο τρελοκομείο. Η πραγματικότητα είναι πως το τέλος του 2011 βρίσκει τους Έλληνες ηττημένους. Ένας φυτευτός πρωθυπουργός και τέσσερις βουλευτές του ΛΆΟΣ στην κυβέρνηση. Και η χρεοκοπημένη χώρα να κυβερνάται ουσιαστικά από τις Βρυξέλλες. Και άκρα του τάφου σιωπή. Κάποιοι υποστηρίζουν πως έγιναν μεγάλα βήματα για την εξέγερση και την αλληλεγγύη τη χρονιά που πέρασε. Δεν τα είδα. Είδα πολλούς συνειδητοποιημένους και αποφασισμένους ανθρώπους αλλά είδα πολύ περισσότερους να νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους και τη συντεχνία τους. Στην Ελλάδα μπερδεύουμε τα λόγια με τις πράξεις. Νομίζουμε πως, αν πούμε κάτι, είναι σαν να έχει γίνει. Αν διαβάσεις τα τσιτάτα στα social media, νομίζεις πως στους δρόμους γίνεται επανάσταση. Βγαίνεις στο δρόμο, νέκρα. Και το Σύνταγμα; Το Σύνταγμα ήταν μια υπέροχη εξαίρεση μέσα στη σκλαβιά που πλακώνει ανθρώπους και συνειδήσεις. Το Σύνταγμα ήταν ένα δώρο. Για όποιον το ήθελε. Προφανώς, δεν το ήθελαν αρκετοί. Το Σύνταγμα έγινε αντικείμενο ειρωνείας από κόμματα και συνδικαλιστές –αλλά και από την πλειοψηφία των κομματικοποιημένων πολιτών-, πολεμήθηκε με γνωστούς και άγνωστους τρόπους, και δεν υπάρχει πια. Φάτε τώρα τον Παπαδήμο, τον Άδωνι και τον Βορίδη στη μάπα, και βγάλτε τον σκασμό. Και όλοι αυτοί που ήταν στο Σύνταγμα τι έγιναν; Οι περισσότεροι δεν έχουν αντιληφθεί πως μπορεί στο Σύνταγμα να υπήρχαν και άστεγοι και άνεργοι, αλλά η πλειοψηφία των πολιτών που βρίσκονταν καθημερινά εκεί είχαν και δουλειές και ζωές. Ζητούσαν δημοκρατία, ισότητα, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια. Όχι Πόρσε. Οπότε, επέστρεψαν στις ζωές τους και τις δουλειές τους – τι να κάνεις στο Σύνταγμα, όταν η πλειοψηφία είναι σε αφασία και γουστάρει υποδούλωση, βίζιτες της τηλεόρασης και τούρκικα σίριαλ; Να βγάλεις τον καρκίνο; «Και γιατί δεν μπήκατε στη Βουλή;» μου είπε ειρωνικά ένας κύριος τον περασμένο Σεπτέμβριο σε κάποιο νησί. «Συγγνώμη, έχετε νιώσει ποτέ ασφυξία; Ξέρετε πως είναι να προσπαθείς να αναπνεύσεις και να μην μπορείς;». «Όχι». Ο κλασσικός, ο μαλάκας, ο Έλληνας. Προσωπικά, το Σύνταγμα μου έκανε μεγάλο καλό. Έβγαλα από τη ζωή μου ανθρώπους που έχουν παραιτηθεί και έχουν αποφασίσει πως θα ζήσουν σαν σκλάβοι, αλλά είχα την τύχη να μπουν στη ζωή μου πολλοί ωραίοι άνθρωποι που γνώρισα στο Σύνταγμα και στις διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας. Είμαι κερδισμένος. Κερδισμένος είμαι και σε πολλά άλλα πράγματα – τα περισσότερα δεν σας αφορούν. Δεν είναι λίγο να έχεις το πρώτο σε αναγνωσιμότητα ατομικό σάιτ ή μπλογκ στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό για την Ελλάδα – για μένα, πάντως, είναι. Και χαίρομαι που το κατάφερα, γράφοντας μόνο την καρααποψάρα μου, χωρίς να ασχολούμαι πάνω από μια ώρα την ημέρα και –κυρίως- χωρίς να χρειαστεί να κουνήσω (μέχρι σήμερα τουλάχιστον) τον κώλο μου στην τηλεόραση. Το 2012 σκέφτομαι να εργαστώ –αν και δεν θέλω-, και θα περιμένω υπομονετικά την εξέγερση (οι εκλογές, στην παρούσα κατάσταση, με αφήνουν παγερά αδιάφορο). Αν αποφασίσετε να εξεγερθείτε, βάλτε μια φωνή, και θα έρθω αμέσως. Αν δεν αποφασίσετε να εξεγερθείτε, μη με ενοχλήσετε. Βαρέθηκα την γκρίνια και τις αναλύσεις. Καλή χρονιά σε όλους και εύχομαι να πάρει ο καθένας ό,τι του αξίζει. Καλή τύχη! πιτσιρίκος (Η φωτογραφία με το πανό είναι από το Σύνταγμα. Αν δεν ελευθερωθείς από ιδεοληψίες και κομματικά στρατόπεδα, δεν πρόκειται ποτέ να ζήσεις ελεύθερος. Βέβαια, έχω την βαριά υποψία –σχεδόν βεβαιότητα- πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Δεν το αντέχουν. Γουστάρουν αφεντικά και πατερούληδες να τους λένε τι να κάνουν.)

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Κυβέρνηση παπαδή[μιων], η Ελλάδα κρυώνει!

Μουδιασμένος ο κόσμος ,κι αν αληθεύουν οι προπληρωμένες δημοσκοπήσεις [πριν δλδ ακόμη ανακοινωθεί και επισήμως η ανάδειξη του τραπεζίτη σε ρόλο πρωθυπουργού] δείχνει να ελπίζει ,μέσα στη βαθιά απόγνωσή του, πώς,ίσως, να γίνουν λίγο καλύτερα τα πράγματα. Η απελπισία , ''τέχνας κατεργάζεται''.... Ωστόσο, και παρόλη την ολομέτωπη ,διαχρονική πλύση εγκεφάλου από τις τηλεοράσεις, με κρεσέντο την απίστευτη υμνολογία στον Παπαδήμο ως σωτήρα μας, η αδυσώπητη καθημερινότητα του καθενός, θα διαλύσει και την τελευταία αναρώτηση για το τι σημαίνει το νέο καθεστώς της 11/11/2011... Προφανώς, η μαύρη συμμαχία ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, με εντολή της Μέρκελ , αποτελούν το νέο μοντέλο ''εθνικών'',συν- κυβερνήσεων, με αρχή την Ελλάδα,στη συνέχεια την Ιταλία και έπεται συνέχεια. Είναι ένα ακόμη πείραμα για συνέχιση της βαρβαρότητας σε βάρος των λαών και των χωρών του Νότου. Η κυβέρνηση ''παπαδή[μιων'', όπως ήδη προσφυώς χαρακτηρίστηκε , βαδίζοντας στα χνάρια της ανεκδιήγητης κυβέρνησης Παπανδρέου, θα ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής και ανοχής του λαού, αφού για αυτό ακριβώς το λόγο επιλέχθηκε,καταστρατηγώντας κάθε δημοκρατική νομιμότητα,στο πνεύμα της, τουλάχιστον. Μουδιασμένος ο λαός, στέκει ακόμα βουβός στις ουρές για τα χαράτσια, παρά τις ακτιβίστικες κινήσεις για μη πληρωμή τους . Οι άνεργοι, ακόμη δεν μπορούν να πιστέψουν ότι αυτό θα είναι το νέο καθεστώς της ζωής τους, παρά τη στήριξη της ελληνικής οικογένειας. Οι νέοι ,ακόμη δεν έχουν πιστέψει πως δεν έχουν καμμιά ελπίδα να δουλέψουν. Και μαζί με αυτά,και άλλα πολλά, ''ήρθε ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τάχει χάσει...''. Πενήντα τοις εκατό κάτω φέτος η ζήτηση πετρελαίου για οικιακή θέρμανση. Στις πολυκατοικίες δεν ανάβει το καλοριφέρ ,σε κάποιες ένα δίωρο και αν, με θερμοκρασίες κάτω του δέκα. Κοινή συναινέσει διαχειριστών ,ενοίκων και ιδιοκτητών. Ο καθείς με τα μέσα του πορεύεται ,και αλλοίμονο στους ηλικιωμένους και τους αρρώστους... Υπάρχουν συνταξιούχοι που πηγαίνοντας στην τράπεζα να πάρουν τα ψίχουλα της σύνταξής τους, κάθονται με τις ώρες , όχι μόνο περιμένοντας τη σειρά τους, αλλά γιατί έχουν και τζάμπα ζέστη..Παλιότερα έκαναν το ίδιο με τα ΚΑΠΗ, για να γλυτώσουν τα έξοδα.Τώρα και αυτή η ''παροχή'' φαίνεται να καταργείται στην πράξη... Μαθητές και φοιτητές διαβάζουν με τα μπουφάν και τα κασκόλ. Βγήκαν από τα σεντούκια μπατανίες, χοντρά ρούχα από τον καιρό του Νώε για να αντιμετωπισθεί το κρύο. Υπάρχουν πολυκατοικίες που οι άνθρωποι τυλίγονται με κουβέρτες για να μην ανάψουν κανένα θερμαντικό,γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα. Και δεν είναι μόνο στις μη καλές περιοχές...Διαμερίσματα σκοτεινά, με κατοίκους φαντάσματα μέσα στο μισοσκόταδο, είσοδοι πολυκατοικιών χωρίς φώς, για οικονομία.Γραφεία, καταστήματα, με λειψή η και καθόλου θέρμανση.. Οι γειτονιές μοιάζουν τη νύχτα εγκαταλελειμμένες, σαν σε καιρό πολέμου. Και, ναι, αυτά που βλέπαμε στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες ,πριν από μερικά χρόνια, και λέγαμε ''πώς αντέχουν'' χωρίς θέρμανση ,τώρα τα ζούμε και εδω ,στην αναπτυγμένη δυτική ,ευρωπαική...χώρα, με πρωθυπουργό κάργα ευρωπαϊστή. Η κυβέρνηση παπαδή[μιων] ,με την πρωτοφανή σύμπραξη ΄΄σοσιαλιστών'' με την ακροδεξιά, θα έχει απέναντί της ένα λαό που πεινάει, που κρυώνει, που έχει στεγνώσει και δεν έχει τίποτε άλλο να δώσει, για τις δόσεις τους. Αυτή την κυβέρνηση της μαύρης συμμαχίας, αυτός ο χειμώνας θα τη θάψει , θα κάψει το ρόλο που ανέλαβε και θα τη γράψει στις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας. Τασία Σταματοπούλου

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

To τέλος του Έθνους για έναν Εθνικιστή.

Έως τώρα, κάθομαι και παρατηρώ τι συμβαίνει στη χώρα.  Όχι από τον καναπέ μου.
Βλέπω στον καναπέ μου βεβαίως τι ακριβώς αποφασίζουν, πράττουν και διοργανώνουν οι πολιτικοί μας. Αλλά δεν κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια.
Έχω πάει σε πορείες, έχω κατέβει σε πλατείες, έχω πάει έξω από τη Βουλή (μένω Θεσσαλονίκη), έχω συμμετέχει σε συγκεντρώσεις, μεγάλες ή μικρές, ήμουν παρών σε επεισόδια, σε ορισμένες περιπτώσεις ήμουν και μέσα σε επεισόδια.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, παρατηρούσα και τις αντιδράσεις του κόσμου , των πολιτών δηλαδή που επίσης βλέπουν στον καναπέ τους, και οργίζονται, με ότι αποφασίζουν , πράττουν και διοργανώνουν οι πολιτικοί μας.
Ως εθνικιστής βεβαίως, δεν μπορώ να αποφύγω μια πιο φιλοσοφική ματιά των όλων γεγονότων. Φιλοσοφική ματιά, όσο αφορά κυρίως και την δική μου πολιτική αντίληψη και οπτική.
Για αυτό, και η σύγκριση της σημερινής κατάστασης, με καταστάσεις γνήσιας εθνικιστικής αντιμετώπισης, δεν θα μπορούσε να λείψει.
Το συμπέρασμα που έχω βγάλει, είναι τραγικό για εμένα, και τη βάση της  πολιτικής μου οπτικής.
Τι παρατήρησα λοιπόν.
Όσο αφορά την πολιτική ηγεσία, να συνεχίζει να συμπεριφέρεται ακριβώς στο ίδιο μοτίβο, άσχετα με το πόσο προκλητικό φαίνεται πλέον αυτό το μοτίβο, με τους χιλιάδες των πολιτών στους δρόμους.
Το παραπάνω δεν μου έκανε καμία αίσθηση. Αναμενόμενο ήταν και απλώς επιβεβαίωσε την αρχική μου διαίσθηση.
Ο κόσμος όμως. Ο κόσμος συμπεριφέρεται περίεργα.
Όχι επειδή κατεβαίνει στους δρόμους. Αυτό το έκανε και παλαιότερα. Κάθε τρεις και λίγο, παλαιότερα, μια ή περισσότερες ομάδες πολιτών, κατέβαιναν στους δρόμους και έκαναν σαματά.
Η διαφορά με το σήμερα είναι πως παλαιότερα, οι διαμαρτυρόμενοι διαλύονταν όταν έσκαγε η πρώτη σύγκρουση με τα ΜΑΤ.
Σήμερα, ο κόσμος δεν διαλύεται.
Συνεχίζει να κάθεται και να παρατηρεί από κοντινή απόσταση, λίγα μέτρα πιο πέρα να συγκρούονται οι ‘’γνωστοί άγνωστοι’’ με τις ομάδες καταστολής.
Παλαιά έφευγε. Σήμερα όχι.
Παραμένει εκεί, αποφασισμένος να μην αφήσει ορισμένους ‘’κουκουλοφόρους’’ ή κρανιοφόρους να του αποτρέψουν την παρουσία του εκεί.
Αυτό είναι το πρώτο βήμα.
Το να μην κάνεις πίσω. Αλλά να παραμένεις σταθερά στη θέση σου.
Το επόμενο βήμα, είναι να κάνεις και ένα βήμα μπροστά.
Αυτό ακόμη δεν έχει έρθει η σειρά του να γίνει.
Προς το παρών, έγινε το πρώτο βήμα. Συγκεκριμένα, δεν έγινε το ‘’βήμα πίσω’’.
Το παραπάνω συμπέρασμα, θα μπορούσε να είναι θετικό νέο.
Μια θετική εξέλιξη.
Είναι όμως;
Εδώ και έναν χρόνο, τα συνταρακτικά γεγονότα που ακολουθούν την κατάπτωση της δημοκρατίας μας, έχουν τραγικές συνέπειες στην καθημερινότητα όλης της κοινωνίας, λίγο ή πολύ, περισσότερο ή λιγότερο.
Και ο κόσμος βγήκε στους δρόμους. Και δεν έκανε βήμα πίσω, όταν το γνωστό ‘’θέατρο’’ παρόμοιων ‘’έργων’’ άρχισε να προβάλλεται.
Αλλά πότε θα γίνει το επόμενο βήμα;
Τι άλλο, χειρότερο ή μη αναστρέψιμο, πρέπει να συμβεί για να κατανοήσει η κοινωνία των πολιτών, πως ήρθε πλέον η ώρα να κάνουν το ‘’βήμα μπροστά’’;
Και τις συνέπειες θα έχει στην αποτελεσματικότητα ενός ‘’βήματος μπροστά’’, η συνεχόμενη αναβλητικότητά του;
Τα συμπεράσματα των παραπάνω προβληματισμών, είναι εκείνα που δεν με αφήνουν να χαρώ το ‘’πρώτο βήμα’’ της κοινωνίας μου.
Δυστυχώς, η χώρα αυτή, δεν αποτελείται από πολίτες που σχετίζονται με ότι εγώ ήθελα έως σήμερα να πιστεύω πως αποτελείτο.
Πιο συγκεκριμένα:
Η πολιτική μου οπτική, η δική μου βάση πολιτικής και κοινωνικής αντίληψης, ήταν το Έθνος. Οτιδήποτε προερχόταν ή γεννιόταν μέσα στα πεδία της πολιτικής ή της κοινωνίας, θεωρούσα πως προϋποθέτουν, και πρέπει να προϋποθέτουν, την έννοια Έθνος.
Η Ιδέα και Άποψη, πως η έννοια Έθνος, είναι μια πολύ σπουδαία έννοια, μια Αξία που προσφέρει στην κοινωνία πολλά θετικά χαρακτηριστικά, ήταν ένας αδιαμφισβήτητος παράγοντας στην παραπάνω θέση.
Το Αληθές είναι και Εθνικόν και το Εθνικόν είναι και Αληθές, όπως θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει, ποιητική αδεία.
Τώρα όμως, μετά από όλο αυτό το διάστημα, που παρατηρώ τις αντιδράσεις της πολιτικής εξουσίας, και τις αντίστοιχες αντιδράσεις  της πλειονότητας του κόσμου που οργίζεται για τις αντιδράσεις της πολιτικής εξουσίας, έχω καταλήξει σε ένα εντελώς διαφορετικό συμπέρασμα.
Το ελληνικό έθνος, έτσι όπως το είχα συλλάβει στο μυαλό μου, δεν υφίσταται.
Δεν υπάρχει και ούτε πλέον μπορεί να υπάρξει.
Αν και δεχόμουν τους όρους του ‘’αρχαίου έλληνα’’ και του ‘’νεοέλληνα’’, κυρίως για να σατιρίσω ή να αιτιολογήσω ορισμένες καταστάσεις, κάνοντας στην ουσία έναν διαχωρισμό μεταξύ σύγχρονης και παλαιάς Ελλάδος, αλλά πάντα με την αγωνία και την αυστηρότητα που κρύβει ο κοινός παρανομαστής ‘’έλληνας’’ ως συνθετικός στους δύο όρους, σήμερα, 1,5 χρόνο περίπου μετά Μνημονίου, είμαι απόλυτα βέβαιος για το πόσο ανούσιος και εντελώς ανύπαρκτος είναι ο παραπάνω διαχωρισμός.
Δεν υπάρχουν ‘’αρχαίοι έλληνες’’ και ‘’νεοέλληνες’’.
Δεν υπάρχει λόγος χρησιμοποίησης οποιουδήποτε κοινού παρονομαστή, κανενός συνθετικού.
Οι κάτοικοι αυτής της χώρας, δεν σχετίζονται καθόλου στο ελάχιστο με ότι τέλος πάντων εμπεριέχει ο όρος ‘’παλαιός Έλληνας’’.
Είναι κάτι άλλο. Κάτι διαφορετικό.
Η παραπάνω διαπίστωση, είναι πολύ εύκολα να τεκμηριωθεί από κάθε έναν που θα αναζητήσει στην ιστορία αυτού του τόπου, πως αντέδρασαν οι κάτοικοί της, σε περιπτώσεις και εποχές παρόμοιες με αυτές  που ζούμε σήμερα με το Μνημόνιο.
Οι κάτοικοι αυτής της χώρας, όσες φορές βρέθηκαν αντιμέτωποι με παρόμοια γεγονότα, αντέδρασαν.
Με διαφορετικούς τρόπους, αλλά αντέδρασαν. Με διαφορετικά αποτελέσματα, αλλά αντέδρασαν.
Κάποτε, πολύ παλιά, οι κάτοικοι αυτής της χώρας, μαζεύτηκαν καμιά 3-3,5 χιλιάδες, κλείστηκαν σε κάποια στενά στις Θερμοπύλες, και στάθηκαν απέναντι από εκατοντάδες χιλιάδες εχθρών, μόνο και μόνο για να διασφαλίζουν την Ελευθερία τους και το δικαίωμα να έχουν τον δικό τους τρόπο ζωής.
Αρκετά χρόνια αργότερα, κάποιοι επόμενοι κάτοικοι αυτής της χώρας, ξεσηκώθηκαν μονάχοι του, ρακένδυτοι και πεινασμένοι, εξαθλιωμένοι και πληγωμένοι ενάντια σε μια ολάκαιρη αυτοκρατορία. Την οποία νίκησαν και μάλιστα έδωσαν το έναυσμα για να διαλυθεί.
Μόνο και μόνο για να διασφαλίσουν το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους.
Μόλις λίγα χρόνια πριν, οι λιγοστοί και φτωχοί κάτοικοι αυτής της χώρας, πρώτοι σε όλο τον κόσμο, αποφάσισαν πως άξιζε το κόπο να σταθείς απέναντι σε ένα τεράστιο αιμοβόρο κτήνος που είχε βγει από τη φωλιά του να κυνηγήσει, έχοντας κουκουλωθεί με μια σβάστιγγα και χρησιμοποιώντας πολύ πιο σύγχρονα μέσα πολέμου από τους ίδιους.
Δεν κατάφεραν βέβαια να νικήσουν, αλλά και μόνο η διάθεσή τους να μην διαπραγματευτούν την βολική σκλαβιά από την άβολη αντίσταση, τους καθιέρωσε τόσο στα μάτια των επόμενων συμμάχων τους, όσο και στα μάτια του εχθρού τους.
Μερικές δεκαετίες πίσω, οι κάτοικοι αυτής της χώρας, κλείστηκαν μέσα σε μια σχολή, και αντιστάθηκαν σε ντόπιες και ξένες δυνάμεις εξουσίας, που εντέχνως είχαν εισέλθει παρανόμως στην διακυβέρνηση της χώρας. Αντιστάθηκαν και κατάφεραν να υπερισχύσουν απέναντι στους αντιπάλους τους. Έστω και προσωρινά.
Σήμερα, οι κάτοικοι αυτής της χώρας, βρίσκονται στο ίδιο εκείνο στάδιο ύψιστης ασφάλειας της ίδια της ύπαρξής τους, ως οντότητες, προσωπικότητες και μέλη μιας ενιαίας κοινωνίας, και παρ’ όλα τα προηγούμενα παραδείγματα, οι σημερινοί κάτοικοι της χώρας, θεωρούν ως πρώτο και σημαντικό βήμα, το να μην ‘’κάνουν βήμα πίσω’’.
Εκεί αρχίζει και προς το παρών σταματάει η αντίδρασή τους.
Θα πει κάποιος ‘’το πρώτο βήμα είναι το πλέον σημαντικό’’.
Ίσως.
Ίσως, για παράδειγμα, αν τότε στις Θερμοπύλες, οι 3,5 χιλιάδες που είχαν μαζευτεί, δεν είχαν ζωστεί με ασπίδες και δόρατα, αλλά έκλειναν τα Στενά με ανθρώπινες αλυσίδες και συνθήματα σε πανό, να είχε καλύτερα αποτελέσματα.
Ή πάλι, όταν το ναζιστικό κτήνος χτυπούσε τη πόρτα της Ελλάδος, θα ήταν πιο αποτελεσματικό να διαδηλώνανε οι τότε κάτοικοι σε κεντρικές πλατείες και δρόμους, κατά του κατακτητή.
Πριν λίγα χρόνια, ίσως αν αντί να κλείνονταν στο Πολυτεχνείο ορισμένοι εκ των κατοίκων αυτής χώρας, προτιμούσαν να έσπαγαν τα μάρμαρα έξω από τη Βουλή και να τις πετούσαν στους τότε ΜΑΤατζίδες, τα πράγματα να πήγαιναν καλύτερα.
Ίσως.
Ίσως και όχι όμως.
Ίσως, αυτός ο μοναδικός τρόπος που έχει μάθει αυτή η γη που πατούμε, να υπερασπίζεται την Ελευθερία της και την Ανεξαρτησία της, να υπερασπίζεται τα μονάκριβά της τέκνα, την Δημοκρατία και την Ισονομία, να είναι ο μόνος που μπορεί να ‘’ταιριάξει’’ σε κάθε εποχή, στους κατοίκους αυτής της χώρας.
Αν το παραπάνω ίσχυε όντως, θα μπορούσα να υποστηρίξω, πως σε αυτό το τόπο, οι κάτοικοι που ζούνε σήμερα, είναι ένα και το αυτό Έθνος, με τους προηγούμενους κατοίκους.
Ναι, θα βροντοφώναζα. Είμαστε παιδιά και εμείς αυτής της οικογένειας, μιας και ‘’ότι μάθαμε’’, το κάνουμε πράξη.
Δεν κωλώνουμε. Δεν συμβιβαζόμαστε. Δεν υποχωρούμε. Δεν παραδινόμαστε. Τουλάχιστον αμαχητί.  Δεν δεχόμαστε να στερηθούμε την Ελευθερία μας, ούτε στο ελάχιστο, έναντι κάθε τεχνικού παραδείσου, πλαστού ή όχι.
Αν το κάναμε, θα έλεγα πως ‘’ναι, είμαστε Έλληνες, όπως ο Λεωνίδας, ο Θεμιστοκλής, ο Κολοκοτρώνης, ο Μελάς, ο Μεταξάς’’.
Τώρα που δεν το κάνουμε, θα μπορέσω να το πω;
Ναι, αν θεωρήσω πως τα αίτια της σημερινής μας απραγίας είναι διαφορετικά και δεν σχετίζονται επ’ ουδενί με οποιαδήποτε αναφορά στον όρο Έθνος.
Μπορώ όμως να υποστηρίξω κάτι τέτοιο;
Όταν οι ορδές του Πέρση, έφτασαν στις Θερμοπύλες, βρέθηκαν μπροστά σε 3,5 χιλιάδες ‘’παλαβούς’’ που τους έφραζαν το δρόμο. Ήταν μαζεμένοι μόνο 3,5 χιλιάδες, επειδή οι υπόλοιποι κάτοικοι αυτής της χώρας, είτε φοβήθηκαν τον όγκο του εχθρού, είτε δεν ήταν έτοιμοι, είτε ακόμη-ακόμη εποφθαλμιούσαν κάποια άλλα οφέλη.
Από το σύνολο των τότε κατοίκων, μόνο 3,5 χιλιάδες βρέθηκαν εκεί, στα Στενά, και καμία ‘’πλειοψηφική απραγία’’ δεν στάθηκε ικανή να τους καταστείλει εκείνη την επιθυμία να αγωνιστούν για την Ελευθερία τους.
Σήμερα όμως, αν και σίγουρα μέσα στους εκατοντάδες χιλιάδες των οργισμένων και αγανακτισμένων κατοίκων, θα υπάρχουν παραπάνω από 3,5 χιλιάδες άνθρωποι που είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν έστω και έως θανάτου, σε εισαγωγικά και μη, η ‘’πλειοψηφική ανετοιμότητα’’, η ‘’πλειοψηφική ανωριμότητα’’, η ‘’πλειοψηφική απραγία’’  , φαντάζει ικανός λόγος και αιτία να μην ξεσηκωθούν έστω και ελάχιστοι για αυτό τον αγώνα.
Δεν είναι έτοιμος ο κόσμος, υποστηρίζουν οι περισσότεροι.
Δεν είναι έτοιμος για το ‘’επόμενο βήμα’’, λένε και μένουν ικανοποιημένοι με την εξέλιξη των τελευταίων εκδηλώσεων αντίστασης, της παρουσίας δηλαδή χιλιάδων πολιτών ακόμη και εν δράση των επεισοδίων.
Αλλά δεν είναι έτσι.
Όταν βρέθηκαν κάποιοι προγενέστεροι κάτοικοι αυτού του τόπου, σε καταστάσεις όπως η σημερινή, όπου διακινδυνεύεται η ίδια η ύπαρξή τους ως κοινωνικό σύνολο, δεν στάθηκαν ικανοποιημένοι σε δικαιολογίες περί ‘’ανετοιμότητας’’, ‘’ανωριμότητας’’ και ‘’ευνοϊκών συνθηκών’’.
Άλλοτε 300, άλλοτε 1000, άλλοτε 100.000 βρέθηκαν έτοιμοι να αγωνιστούν με πιο δραστικά μέσα για την Ελευθερία τους.
Υπήρξε και ένας Λεωνίδας, θα σπεύσει κάποιος να πει και να αναπολήσει πως ‘’τότε είχαμε ηγέτες. Τώρα ποιος θα εμπνεύσει’’, δικαιολογώντας όμως την δικιά του αναβλητικότητα στην προσδοκία ενός Μεσσία.
Την ίδια ώρα όμως που θα γνωρίζει σίγουρα, πως δεν ήταν ‘’ο Λεωνίδας’’ που ξεκίνησε εκείνη την αντίσταση.
Ήταν ολόκληρη η κοινωνία.
Και η κοινωνία εκείνη, είχε πολλούς ‘’Λεωνίδες’’. Ακόμη και να δεν υπήρχε ο Λεωνίδας, ένας οποιοσδήποτε από τους 3οο, θα μπορούσε να γίνει ‘’Λεωνίδας’’.
Σήμερα, κανένας δεν περιμένει κάποιον Λεωνίδα. Ούτε Θεμιστοκλή. Ούτε Ρήγα ούτε Καποδίστρια. Διότι κανένας δεν είναι άξιος, να γίνει ένας Λεωνίδας, ένας Ρήγας, ένας Καποδίστριας. Η ίδια η κοινωνία μας, δεν μπορεί πλέον να γεννήσει έναν Ρήγα ή έναν Θεμιστοκλή. Αδυνατεί.
Έχει καταλυθεί το κράτος,  το μέλλον των παιδιών μας αλλά και των ιδίων μας, φαντάζει παραπλήσιο με γαλέρες των ρωμαϊκών χρόνων, η Δημοκρατία χάνει την σημασία της σε έννοιες όπως ‘’τετραετίες’’, ‘’εκλογές’’ και ‘’ευέλικτη νομοθεσία’’ και βλέπεις τους σημερινούς πολίτες να κάθονται απέναντι στους εχθρούς του και να ‘’φωνάζουν συνθήματα’’. Να σηκώνουν πλακάτ, να ρίχνουν καμιά πέτρα, να σπάζουν μάρμαρα, να χτυπιούνται με ρόπαλα πάνω σε κράνη (σαν τα καρτούν-ποιος θα αντέξει περισσότερο).
Κανείς δεν υπάρχει να πάει να ‘’κλειστεί στις Θερμοπύλες’’.
Δεν υπάρχει κανείς.
Ούτε καν 3,5 χιλιάδες, ούτε καν χίλιοι, ούτε καν μερικές δεκάδες ‘’τρελοί’’.
Και αυτό αποδεικνύει πως οι κάτοικοι αυτή της γης, σήμερα, δεν έχουν καμία σχέση με τους προηγούμενους κατοίκους αυτής της χώρας.
Αν τότε, βρέθηκαν 3,5 χιλιάδες ή αργότερα μερικές δεκάδες χιλιάδες σε παρόμοιες περιπτώσεις άνθρωποι να σταθούν αγέρωχοι απέναντι στους εχθρούς, σήμερα δεν υπάρχει κανένας.
Που να βρεθεί άλλωστε.
Αυτή η γη, έμαθε σε έναν τρόπο αντίστασης.
Σήμερα, προσπαθούμε να ‘’εξ ευρωπαϊστούμε’’ . Να γίνουμε ‘’μοντέρνοι’’.
Με μοντέρνους τρόπους και μοντέρνες μεθόδους αντίστασης.
Να κλείνουμε καμία πλατεία, να ρίχνουμε καμιά πέτρα, και γιατί όχι, να συμμετέχουμε και σε κυβερνήσεις ‘’εθνικής σωτηρίας’’.
Τα πάντα, αρκεί να μην κάνουμε το χρέος μας, ως έστω και προσωρινοί κάτοικοι αυτής της γης.
Να αγωνιστούμε για την Ελευθερία μας.
Ίσως και οι νέοι αυτοί τρόποι, να είναι πιο αποτελεσματικοί.
Άλλωστε, στο εξωτερικό πέτυχαν ορισμένοι.
Το παράδειγμα της Ισλανδίας ή το αντίστοιχο των λατινικών χωρών της Αμερικής, είναι στοιχεία που ενισχύουν μια τέτοια πιθανότητα.
Με μια διαφορά.
Εκεί η πολιτική και κοινωνική αντίληψη, ήταν πολύ διαφορετική από την δική μας.
Και αν κρίνουμε ως απαραίτητο της επιτυχίας αυτών των νέων μεθόδων,  την προηγηθείσα αλλαγή της δικής μας πολιτικό- κοινωνικής αντίληψης, τότε για μία ακόμη φορά, επιβεβαιώνεται η άποψη πως κοινό Έθνος πλέον δεν υπάρχει.
Δεν κάνω ότι έκαναν παλιά οι Έλληνες, αλλά αυτά που κάνω, για να πετύχω, πρέπει να τα κάνω όπως ο Ισλανδός, ο Βολιβιανός, ο Αργεντίνος, ο Σουηδός.
Πετύχει δεν πετύχει το εγχείρημα, το βέβαιο είναι ένα.
Ακόμη και αν τελικά καταφέρουμε και κάνουμε όσα κατάφεραν οι Ισλανδοί, ή ονειρεύονται πχ οι κομμουνιστές, και επιτύχουμε και κερδίσουμε και απεγκλωβιστούμε, θα πρέπει προηγουμένως να αποφασίσουμε να γίνουμε ‘’κάποιοι άλλοι’’.
Ίσως βέβαια και αυτή να είναι η δική μας μοίρα.
Ίσως πάλι, όχι.
Το αύριο θα δείξει.
Προσωπικά, και βάση του παραπάνω συλλογισμού που με προβληματίζει πολύ καιρό τώρα, πλέον έχοντας ως δεδομένο πως το ‘’Έθνος’’ δεν υπάρχει και ούτε θα μπορέσει να υπάρξει, προτιμώ να αντιδράσω σε όσα συμβαίνουν γύρω μου, έστω και αν χρειαστεί να το κάνω όχι ως Έλληνας, αλλά ως ‘’Νεοέλληνας’’ (δηλαδή κάτι διαφορετικό).
Προτιμώ να ασπαστώ τα ήθη και τα έθιμα των Ισλανδών ή των Αιγυπτίων, πχ, και να υπερασπιστώ την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία μου, παρά να μείνω προσκολλημένος σε ήθη και έθιμα που ορίζουν τον αγώνα για την Ελευθερία σε πορείες στο Σύνταγμα και συγκεντρώσεις στη ΔΕΘ.
Διότι τέτοια ήθη, δεν μου αρέσουν. Προτιμώ τα ήθη και τις αρχές που βάζουν πρώτη την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια, την Ανεξαρτησία και την Ισονομία, πάνω από οικονομικούς παραδείσους, στατιστικές ανεργίας και αύξησης των ΑΕΠ, ποσοστά ανάπτυξης και ‘’νόμους της αγοράς’’.
ΥΣ πάντως, και ως κολλημένος εθνικιστής, αν μπορούσα εγώ να επέλεγα τα ‘’ξένα ήθη και έθιμα’’ που θα ασπάζονταν οι σημερινοί κάτοικοι της χώρας Ελλάδος, ώστε να αγωνιστούν εμπράκτως και αποτελεσματικά ενάντια στους δεσπότες τους, θα επέλεγα την ξένη χώρα ‘’Παλαιά Ελλάδα’’. Ξένη μεν και αυτή, αλλά με πολύ ισχυρά και αιώνια ήθη και έθιμα που καθιστούσαν για πολλούς αιώνες τις παραπάνω Αξίες, ως πρώτες και μη συμβιβάσιμες.

http://omoios.blogspot.com/

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Patria o muerte!* *

Νικόλας Δημητριάδης

Για να βγούμε από την κρίση, πρέπει οι εργάτες να αναλάβουν τον έλεγχο των εργοστασίων. Aυτό διακήρυξε με περισπούδαστο ύφος ο κεντρικός ομιλητής σε εκδήλωση κόμματος της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, τον Ιούλιο που μας πέρασε. Ίσως να φαντασιώνονταν ότι ζει στην Αγγλία του 19ου αιώνα και να μην πρόσεξε ότι στην Ελλάδα του 2011 δεν υπάρχουν πλέον εργοστάσια. Στον πολιτικό μικρόκοσμό του, όμως, (εν προκειμένω, το υπομονετικό κοινό των 30 ατόμων) μια τέτοια διαπίστωση περίττευε, μιας και το χειροκρότημα ήταν δεδομένο.

Η εμμονή των διάφορων πολιτικών χώρων να ζουν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν (άλλος στην Αγγλία του 1800, άλλος στο Παρίσι του 1871, ή του 1968, άλλος στην Βαρκελώνη του 1936 κι άλλος στην Βαρκελώνη του... σήμερα) δεν μπορεί παρά να έχει άμεσο αντίκτυπο και στην πολιτική δραστηριότητά τους. Εγχειρήματα με περιορισμένη εμβέλεια, απευθυνόμενα σε στενό κύκλο «εκλεκτών και φίλων», αυτοαναφορικότητα, αντίγραφα πρωτοβουλιών του εξωτερικού που αποτυγχάνουν να βρουν ερείσματα στην τοπική κοινωνία.

Ο μεταπρατισμός, κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα των πολιτικών, οικονομικών και πνευματικών ελίτ της χώρας, είναι κυρίαρχος και στους χώρους της κατεστημένης αμφισβήτησης. Όχι μόνο στο πεδίο της πολιτικής σκέψης και πράξης, αλλά και στο πεδίο της κουλτούρας, του πολιτισμού, της νοοτροπίας. Έχοντας υιοθετήσει όλο το ιδεολογικό οπλοστάσιο του φιλελευθερισμού, μεγάλα τμήματα της αριστερής διανόησης έσπευσαν να βοηθήσουν στην διάλυση κάθε συλλογικής ταυτότητας. Ξεχνώντας ότι για να υπάρχει διεθνισμός θα πρέπει να υπάρχουν και έθνη (ένα ερμηνευτικό λέξικο θα βοήθαγε), θεώρησαν την «αποεθνικοποίηση» της κοινωνίας βασικό μέλημά τους, υιοθετώντας έναν δήθεν προοδευτικό, αλλά άκρως φιλελεύθερο κοσμοπολιτισμό, κυριάρχο και κατεστημένο, σήμερα, σε ολόκληρη την παγκοσμιοποιημένη Δύση. Ξέχασαν τον Ρουσώ, που προειδοποιούσε εδώ και 200 χρόνια: «Μην εμπιστεύεσαι τον κοσμοπολίτη. Θα σου πει ότι αγαπάει τους Τατάρους, επειδή δεν είναι ικανός να αγαπήσει τον γείτονά του».

Ένα παράδειγμα είναι τα κινήματα της λατινικής Αμερικής, που χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης στην Ελλάδα. Ενώ, όμως, γίνονται συνεχώς αναφορές στις πολιτικές και κοινωνικές πλευρές των κινημάτων αυτών, δεν ισχύει το ίδιο για την εθνική και πολιτισμική τους διάσταση. Ενώ οι λαοί της λατινικής Αμερικής παλεύουν –εκτός των άλλων– και για την παράδοση και την κουλτούρα τους, πολλοί θιασώτες τους στην Ελλάδα αρνούνται να κάνουν το ίδιο. Αποφεύγουν, ως γραφική, την δική τους παράδοση και κουλτούρα, αγνοούν το αντιστασιακό ήθος του λαού τους, την μεγάλη κοινοτιστική του παράδοση, περιφρονούν την ιστορία του. Αντ’ αυτού προτιμούν την μίμηση. Αντί να παραδειγματιστούν από τα κινήματα που επικροτούν, προτιμούν απλώς να αντιγράψουν τα συνθήματα και τις προκηρύξεις τους, τα σχέδια και τα ρούχα τους... Και αναρωτιώνται, μετά, γιατί τα ανυποψίαστα λαϊκά στρώματα δεν ακούνε σκα και ρέγκε, δεν πίνουν ζαπατιστικό καφέ και δεν πολυκαταλαβαίνουν τις μπριγάδες και τις ροσινάντες τους (για να είσαι αριστερός στην Ελλάδα, πλέον, χρειάζεσαι και δίπλωμα ισπανικών).

Zoom in (real dimensions: 1217 x 1082)Εικόνα
Αξεστοι χωριάτες,μειωμένης ταξικής συνείδησης κάπου στο Μεξικό


Οι χώροι της κατεστημένης αμφισβήτησης στην Ελλάδα έφτασαν, σε μεγάλο βαθμό, να απεχθάνονται ο,τιδήποτε ελληνικό. Η Ελλάδα βαφτίστηκε «Αμερική των Βαλκανίων», ο πατριωτισμός –αυτή η «αφελής προδιάθεση» των απλών ανθρώπων να αγαπάνε τον τόπο τους– κρίθηκε ανεπιθύμητος, οι ελληνικές σημαίες εξαφανίστηκαν από τις κινητοποιήσεις. Έτσι όμως, βγάζοντας την πατριωτική διάσταση από το κίνημα, αποσυνέδεσαν το κίνημα από την κοινωνία, κλείστηκαν ακόμη περισσότερο στον φαντασιακό τους κόσμο και, εντέλει, προσέφεραν τα λαϊκά στρώματα βορά στα χέρια της ακροδεξιάς.

Εδώ και ένα χρόνο ζούμε την μεταστροφή αυτής της κατάστασης. Σε μία πορεία που κορυφώθηκε στο Σύνταγμα, η κοινωνία αναλαμβάνει για πρώτη φορά την πρωτοβουλία των κινήσεων. Το κίνημα διαχέεται πλέον στην κοινωνία και, καθώς διαχέεται, αλλάζουν και τα χαρακτηριστικά του. H μεταφορά της κινηματικής πρωτοβουλίας από τις «φωτισμένες πρωτοπορίες» στον λαό έχει, μεταξύ άλλων, επιφέρει και την «επανεθνικοποίηση» του κινήματος. Ο «απολίτικος» λαός υιοθετεί μία σειρά από πρακτικές, δράσεις, ιδέες και αιτήματα που μέχρι πέρυσι ανήκαν στην «δικαιοδοσία» της Αριστεράς και του ελευθεριακού χώρου. Συγκροτεί τοπικές πρωτοβουλίες, χωρίς, όμως, να απευθύνεται μόνο σε «εκλεκτούς και φίλους», μιλάει για άμεση δημοκρατία, χωρίς όμως να την ντύνει με μια κουλτούρα παντελώς ξένη προς την παράδοσή του, προχωράει σε εγχειρήματα εναλλακτικής οικονομίας, συνδέοντας, όμως, τους καταναλωτές των πόλεων με τους παραγωγούς της επαρχίας και όχι με παραγωγούς εξωτικών προορισμών. Φτάνει, πλέον, να καταφύγει ακόμα και σε συγκρουσιακές λογικές (όπως έδειξε η Κερατέα), χωρίς, όμως, να καταλήγει στον φετιχισμό της βίας.

Δεν πρόκειται για «εκφυλισμό» του κινήματος, ούτε «κάνει εκπτώσεις» στην ιδεολογία του, προκειμένου να συμπεριλάβει και τον «απολίτικο κοσμάκη». Ίσα ίσα που ο «απολίτικος κοσμάκης» θέτει το κίνημα σε πιο υγιείς βάσεις, καθώς το συνδέει με τα προβλήματα, τους πόθους και τους καημούς του (και, βεβαίως, και τα κουσούρια του – πως αλλιώς;). Οι πρωτοπορίες καλούνται πλέον να ακολουθήσουν αυτές τον λαό. Και για να το κάνουν, θα πρέπει πρώτα να επιστρέψουν από τα Λονδίνα και τα Παρίσια, τα Βερολίνα και τις Βαρκελώνες που νόμιζαν ότι ζούσαν μέχρι τώρα. Το πρώτο σημάδι αυτής της αλλαγής είναι ότι σπάει το «ταμπού» της ελληνικής σημαίας, που, από το Σύνταγμα και μετά, καθιερώνεται στις κινητοποιήσεις.

Η εισαγωγή της πατριωτικής διάστασης στο κίνημα, δίπλα στην κοινωνική, δεν αποτελεί έναν «συμβιβασμό» με τους «εθνικόφρονες», προκειμένου να μαζικοποηθούν οι πορείες. Ούτε είναι ένα διαφημιστικό τρυκ για να μαζέψει κόσμο. Ούτε συνιστά μια οπισθοδρόμηση του κινήματος από την «επαναστατικότητα» στον «ρεφορμισμό». Ή μια υποχώρηση για να χωρέσει το κίνημα ανθρώπους που δεν έχουν αποκτήσει ακόμα «ταξική συνείδηση». Ή μια συγκαταβατική χείρα φιλίας στους «αφελείς που σκέπτονται ακόμη με σύμβολα». Ή μια πρόσκαιρη «ανακωχή, μέχρι να πάρουμε το πάνω χέρι». Η πατριωτική διάσταση στο κίνημα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να επανασυνδεθεί το κίνημα με την κοινωνία. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει επιτέλους το κίνημα να εκφράσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες του λαού, και όχι τα φετίχ και τις φαντασιώσεις της εκάστοτε πρωτοπορίας.


* *«Πατρίδα ή θάνατος». Κιτς ρεφορμιστικό σύνθημα που φώναξε ο Τσε Γκεβάρα στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (11/12/1964)

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥ
ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη*

Είναι γνωστόν ότι καλούνται να πληρώσουν το χρέος κοινωνικές ομάδες οι οποίες δεν συμμετείχαν στην συσσώρευση εισοδημάτων που επέτρεπε μια οικονομία εξωτερικού δανεισμού, μια οικονομία πληρωμής χρεών και εξαγωγής κεφαλαίων δια μέσου του χρέους που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα από την δεκαετία του 80’. Τότε μίλησα για το διαρκές μαρτύριο του Σίσυφου.
Αντίθετα κατά ένα θρασύ και προκλητικό τρόπο δεν πληρώνουν οι ομάδες, οι κατηγορίες – το πλουτοκρατία είναι πολύ γενικό και αθωωτικό – που συσσώρευσαν μεγάλα εισοδήματα δια μέσου αυτού του πολιτικού – οικονομικού πρότυπου που έφθασε σε υψηλά επίπεδα λειτουργίας, ανευθυνότητας, ανομίας και ανηθικότητας. Όταν αναλυθούν αυτοί οι μηχανισμοί όχι με όρους και χρόνους λογιστικής έρευνας που είναι αργοί, αλλά με πολιτικούς που είναι σύντομοι και αποτελεσματικοί προκύπτουν πολλές κατηγορίες ομάδων και προσώπων που είναι υποχρεωμένες να κληθούν με το καλό να πληρώσουν. Μιλώ για τις πολλές υποδιαιρέσεις της Κάστας όπως τις αναλύω στο βιβλίο μου «Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ» αλλά και στο άρθρο μου στην «Εφημερίδα Επενδυτής» Ιανουάριος 2010 με τίτλο «το Χρέος να το Πληρώσει η Κάστα».
Ας μείνουμε αρχικά σε δύο σημαντικές κατηγορίες που οφείλουν να πληρώσουν. Όχι μόνο λόγο της οικονομικής ύλης που συσσωρεύθηκε αλλά και λόγο της ηθικής σημασίας της για την διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής, οικονομικής και ηθικής συνοχής στην χώρα. Δια μέσου αυτού του δρόμου θα υπάρξει συγκέντρωση όχι μόνο οικονομικού για τα Κρατικά μας ταμεία αλλά και ηθικού κεφαλαίου για την χώρα.
Η πρώτη αφορά το Πολιτικό, Διοικητικό προσωπικό από την μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα. Επί δεκαετίες αυτή η γραφειοκρατία και ψευτοτεχνοκρατία είχε την διαχείριση της Επιχείρησης – Χώρα, της Επιχείρησης – Ελλάδα. Για την διαχείριση αυτή, ουσιαστικά το παρκάρισμα τους στις καρέκλες των θεσμών και οργανισμών, αμείφθηκαν πολύ πλούσια. Παρ’όλη την ανύπαρκτη πολιτική, σχεδιαστική, λειτουργική παραγωγικότητα τους και την καταστροφική για την χώρα διαχείριση τα εισοδήματα τους – εισοδήματα όχι μισθοί – ήταν πολύ υψηλά. Το κόστος του πολυάριθμου πολιτικού και γραφειοκρατικού προσωπικού ήταν και παραμένει υψηλό. Το κόστος της πολιτικής στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλο. Γίνεται μεγαλύτερο επειδή είναι μη παραγωγικό, καταστροφικό αλλά και γιατί το πολιτικός κατήντησε να έχει την ίδια σημασία που είχε η λέξη Πολιτικές στο Ηράκλειο (Χάνδακα) της Ενετοκρατίας. Έτσι μετά από δεκαετίες δανειοδοτούμενης Dolce Vita και κάλυψης των «Βασικών Ενστίκτων» αυτό το προσωπικό αντί να παραδώσει μια κερδοφόρα ανεπτυγμένη χώρα, μια δυναμική επιχείρηση Ελλάδα, παραδίδει μια προβληματική και χρεωμένη χώρα. Αυτή όμως η ίδια η κάστα παρ’ όλο που δεν έκανε καλά την δουλειά της αποθήκευσε και αποθηκεύει εισοδήματα. Στα ακίνητα έως τους χρηματιστηριακούς παραδείσους.
Π.χ. ποια είναι η πολιτική ή διανοητική παραγωγικότητα, οι αποδόσεις των Ευρωβουλευτών. Ορισμένοι υπερέβησαν σε θητείες την Σοβιετική και Κινέζικη νομενκλατούρα. Ποιο μεγάλο Ευρωπαϊκό ζήτημα ανέδειξαν πολύ περισσότερο ποιο Εθνικό; Ποια η παραγωγικότητα των Βουλευτών, Υπουργών, Διευθυντών Οργανισμών, ΔΕΚΟ. Κύρια όμως των πλέον μη παραγωγικών για την χώρα θεσμών των Κομμάτων.( Νομίζω ότι πρέπει να γίνει μια εκτίμηση σε Ευρω της κλοπής που υπέστη η δική μου μορφωτική, διανοητική και πολιτική παραγωγή. Ιδιαίτερα από τις νομενκλατούρες του ΚΚΚΑΣΟΡ).
Τόσο λοιπόν με όρους επιχειρηματικούς ως κακοί μάνατζερ της Επιχείρησης - Χώρα, όσο και πολιτικούς ως κακοί πολιτικοί, ως κακιστοκρατία, οφείλουν να επιστρέψουν ένα μεγάλο μέρος των εισοδημάτων που συσσώρευσαν.
Ο πρώτος φόρος για μια θετική διέξοδο από την μεταβατική περιόδο που διανύουμε είναι ένας Φόρος Επιστροφής των Εισπραχθέντων.
Αν όμως η συσσώρευση πλούτου δια μέσου αυτής της διαδικασίας της κατοχής του Κράτους γίνονταν τυπικά κατά νόμιμο τρόπο – μια πολιτική και δημόσια ηθική αντάξια του ονόματος της την θεωρεί άνομη – η κάστα είχε ταυτόχρονα συσσωρεύσεις κλεπτοκρατικού τύπου δια μέσω της μίζας. Η γενεσιουργός αιτία του Ελληνικού χρέους είναι Κλεπτοκρατική. Στο βιβλίο μου αναφέρομαι στο ζήτημα αυτό με τους όρους της μιζοπολιτικής και της μιζοοικονομίας. Η επιστροφή αυτής της οικονομικής ύλης, του πλούτου, των κεφαλαίων που συσσωρεύθυκαν δια μέσου αυτής της οδού θα πρέπει να γίνει δια της επιβολής ενός επί πλέον Πολιτικού φόρου. Αρχίζοντας από τον σημερινό και τους πρώην Πρωθυπουργούς, Υπουργούς κ.λ.π.. Ο αποκτηθείς δια της «πολιτικής» πλούτος αυτών των ομάδων και των οικογενειών δεν κρύβεται. Είναι Αφρικανικού, Τριτοκοσμικού τύπου.
Στην ιστορία πολλών χωρών όπου είχαμε καταρρεύσεις καθεστώτων που ταυτίσθηκαν με άνομους πλουτισμούς, την διαφθορά είχαμε ανάλογες ειρηνικές βελούδινες διαδικασίες. Η εγχώρια περίπτωση παρ΄όλα τα φύλλα σύκης και τις υπεκφυγές είναι αυτή της κατάρρευσης μια πολυκομματικής κάστας, ενός διακομματικού καθεστώτος. Μια θεσμική Επιτροπή με την ανάλογη σύνθεση μπορεί να χειρισθεί την επιβολή αυτού του δεύτερου Πολιτικού φόρου. Στις περιπτώσεις αυτές είναι χρήσιμα πρόσωπα που για πολλούς λόγους είναι αποφασισμένα να μιλήσουν. Για την δομή, τις δομές, τις λειτουργίες, της πυραμίδας της διαφθοράς. Όπως π.χ. ο Θεόδωρος Τσουκάτος, ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ο Τάσος Μαντέλης, οι ταμίες της Ν.Δ.. Στις Δημοκρατίες για να είναι δημοκρατίες, για να γίνουν δημοκρατίες κλείνουν, θέτουν εκτός νόμου τα μιζοκκόματα. Στην περίπτωση μας το ΚΚΚΑΣΟΡ και την Ν.Δ.. Δεν ρίχνουν στην αρένα επιλεγμένα κεφάλια για τον όχλο. Οι αρένες είναι το πεδίο αθώωσης των σημερινών ενόχων και διατήρησης των δομών της αυριανής επιστροφής τους, της επανάληψης της ανομίας. Όπως έγινε τις τελευταίες δεκαετίες. Γράφω στο βιβλίο μου για αυτά.
Ποτέ στην ιστορία μια συμπαγής με υψηλό επίπεδο συνοχής ένοχη κλεπτοκρατική νομενκλατούρα δεν αυτοκαταδικάσθηκε. Οι νομενκλατούρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού αποδείχθηκαν περισσότερο εύθραυστες από τις νομενκλατούρες της υπαρκτής μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας. Το επίπεδο της συνοχής και της αλληλεγγύης τους, της αλληλοκάλυψης τους είναι πολύ υψηλό. Μέχρι σήμερα δεν υπήρξαν ρωγμές. Ούτε αυτοκτόνησε κανείς. Τα θράσος τους είναι πρωτόγνωρο Παγκοσμίως. Εκτός αυτού δεν είχαμε έναν Di Pietro ή έναν Δελαπόρτα και Σαρτζετάκη.
Τα κόμματα μη κόμματα δεν διαθέτουν μηχανισμούς και εσωτερικές δυνάμεις ελέγχου και αυτοκάθαρσης. Αντίθετα δρουν ως μηχανισμοί όχι μόνο πρόκλησης αλλά και αθώωσης της διαφθοράς.
Στις συνθήκες αυτές μια νέα κοινωνία Πολιτών, των πολλών Αγορών και Εκκλησιών του Δήμου, στις Πλατείες, στο Διαδίκτυο πρέπει να θέσει στην δημόσια πολιτική και ηθική ημερήσια διάταξη το ζήτημα της διαφθοράς. Να μετεξελιχθεί σε ένα κίνημα Αντιδιαφθοράς. Όχι με όρους βίας, όρους εκτόνωσης, μούντζες, συνθήματα κλέφτες – κλέφτες, ούτε σωτηριολογικούς και μεταφυσικούς Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και Άμεσης Δημοκρατίας. Αλλά με όρους Λόγου, Παιδείας, Πολιτικής Πρότασης και Άμεσης Πολιτικής Διεκδίκησης. Καθιέρωσης δηλαδή τώρα όχι για τους μελλοντικούς ενόχους ενός πολιτικού φόρου στις δύο κατευθύνσεις που ανέφερα.
Η διαφθορά έχει μια Κεντρικότητα, προτεραιότητα στην ανάλυση, την ερμηνεία, την αντιμετώπιση της κρίσης και την οικοδόμηση ενός νέου υγιούς Συστήματος Ελλάδα. Είναι η διαφθορά που παρέλυσε την Διοίκηση, μπλόκαρε την Οικονομία, κατήργησε την Δημοκρατία και χρέωσε την Χώρα.
Παρ’ όλα αυτά τόσο στις Πλατείες , τα Πανεπιστήμια, τις σχολές Νομικών Επιστημών, στις Αντιπολιτεύσεις, στα «νέα» Κινήματα απουσιάζει η ανάλυση, η συζήτηση, τα πολιτικά μέτωπα για την γενεσιουργό αιτία της χολέρας που κτύπησε την χώρα. Ορισμένοι ανατρέχουν στον Ιμπεριαλισμό, στους ξένους κλπ. Αυτό επιτρέπει στους διεφθαρμένους του παρόντος να παραμένουν ατιμώρητοι και να παρουσιάζονται ως τιμωροί των διεφθαρμένων του μέλλοντος.
Η εικόνα αρχίζει να παραπέμπει στην ανάθεση της διαχείρισης της μεταπολεμικής μετάβασης στους Μαυραγορίτες της Κατοχής.
Ένα ώριμο κίνημα Αντιδιαφθοράς, ηθικοποίησης της Πολιτικής και Δημόσιας ζωής στο Εσωτερικό της Χώρας θα είναι νομιμοποιημένο και ηγεμονικό να κάνει τους λογαριασμούς του με την Εξωτερική διάσταση της κλεπτοκρατίας και τα χρηματιστικά δεσμά της χώρας. Ούτε οι Οθωμανοί ζητούσαν τόσο χαράτσι. Ένα κίνημα Αντιδιαφθοράς μπορεί να υπερασπίσει την αξιοπρέπεια και το όνομα της Ελλάδας. Η Ένοχη Εσωτερική κακιστοκρατία δεν μπορεί λόγω της ενοχής και της ψυχικής, διανοητικής και ηθικής ανεπάρκεια της να το κάνει. Αντίθετα για να καλύψει την ενοχή της αντιδρά όπως όλοι οι ένοχοι και εγκληματίες δείχνοντας άλλους ενόχους. Δυσφημίζοντας την χώρα και τον λαό της. Ακόμη και το κομμάτι εκείνο που οι ίδιοι αντιεκπαίδευσαν, του έδωσαν το αντιπαράδειγμα.
Το κρίσιμο μέγεθος για την χώρα δεν είναι το χρέος. Είναι το ΚΑΝΕΝΑΣ.
Τι θα γίνουν τα κεφάλαια που θα συγκεντρωθούν από αυτού του τύπου τους φόρους; Από αυτού του τύπου τις απαλλοτριώσεις. Θα κατατεθούν σε ένα Ταμείο Ανάπτυξης της Δημιουργικότητας και Επιχειρηματικότητας των νέων γενεών, των νέων ανθρώπων, των νέων μαστόρων όπως τους αποκαλώ, που έχουμε ανάγκη στην νέα δημιουργική Εθνική διαδρομή μας. Στον νέο αιώνα. Που ευτυχώς είναι πολύ φιλικός με εμάς.

*Το δεύτερο απόσπασμα από ην ομιλία μου στον Άλιμο που οργανώθηκε από το Κίνημα «Σιωπηλή Πλειοψηφία» Ελλήνων Πολιτών.

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Kείμενο θέσεων του perastikos 13

Είναι πολύ θετικό το γεγονός της επανεκκίνησης των "ελεύθερων χρεοκοπημένων" με κοινά σημεία τα αιτήματα για ανεξαρτησία, πραγματική δημοκρατία, άλλη πορεία του τόπου και κοινωνική επιβίωση μέσα από την απαλλαγή από τη θηλειά του χρέους και από όλο το αντιδραστικό, αντιλαϊκό και αντεργατικό πλαίσιο.

Όλοι οι συμφορουμίτες, στο διάλογο που είχαμε, συμφωνήσαμε πως ουσιαστική πολιτική και οικονομική, δηλαδή εθνική, ανεξαρτησία χωρίς έξοδο από την ΕΕ και το Ευρώ δεν μπορεί να υπάρξει και αυτό κατά τη γνώμη μου είναι πάρα πολύ σημαντικό. Το μόνο που ενδιαφέρει τις ευρωπαϊκές ελίτ είναι να κερδίζουν χρόνο για να «τσιμεντάρουν» τις τράπεζές τους και να ανταλλάξουν τα «ιδιωτικά χρέη» της χώρας προς τις τράπεζες, σε «δημόσια» προς κράτη δηλαδή και μάλιστα «ενυπόθηκα», με εμπράγματες διασφαλίσεις και που θα διέπονται από το Αγγλικό δίκαιο και όχι το ελληνικό. Παράλληλα και μιας κατά την λαϊκή ρήση «δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεβάτι», ας πάρουν παρεμπιπτόντως οι Γερμανικές επιχειρήσεις ό,τι φιλέτο δημόσιας περιουσίας υπάρχει, ας βάλουν χέρι στον τομέα της ενέργειας, του ορυκτού πλούτου, στις παραλίες και τα δάση προς τουριστική εκμετάλλευση, νησιά και θάλασσες για την ηλιακή ενέργεια κι ας φτιάξουν γι αυτό και το κατάλληλο περιβάλλον. Ειδικές οικονομικές ζώνες, χωρίς εγγυημένους κατώτατους μισθούς, εργατικά δικαιώματα, περιττούς περιβαλλοντολογικούς ελέγχους , με ελάχιστη φορολόγηση και κυρίως χωρίς δημοκρατικά δικαιώματα και φληναφήματα περί εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας. Αυτή είναι η ανάπτυξη που μας επιφυλάσσουν για μετά το 2020 ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΟΣΟ ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ.

Η ακύρωση των μνημονίων χρειάζεται τεράστιο αγώνα και παλλαϊκό ξεσηκωμό για να κερδηθεί, ώστε να ανατραπεί η χούντα και οι μηχανισμοί της. Και προφανώς ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα, που θα το πετύχει αυτό σε πρώτη φάση, δεν θα σταματήσει σε αυτόν τον, σε κάθε περίπτωση, κεντρικό πολιτικό στόχο. Έχοντας αποκτήσει μεγάλη δύναμη και μεγάλη αυτοπεποίθηση θα μπορεί να προχωρήσει μια διαδικασία με πιο βαθειές ρήξεις και μετασχηματισμούς. Πιστεύω πως μπορούμε και εμείς να βάλουμε ένα λιθαράκι προς αυτήν την κατεύθυνση.

Όσον αφορά κάποιες ελάχιστες κοινές θέσεις των ελεύθερων χρεοκοπημένων θα ήθελα να συμβάλλω στο διάλογο προτείνοντας ορισμένες που πιστεύω μας βρίσκουν όλους σύμφωνους ώστε πάνω σε αυτή την βάση να συνεργαστούμε και με άλλες αγανακτισμένες-αντιμνημονιακές ομάδες.

Πρώτον να λαμβάνουμε τις αποφάσεις αμεσοδημοκρατικά με ψηφοφορία, η οποία μπορεί να γίνεται από το διαδίκτυο, για σημαντικά θέματα. Για πρακτικά ζητήματα να οριστούν επιτροπές οι οποίες θα έχουν καθορισμένη χρονική διάρκεια και θα είναι άμεσα ανακλητά τα μέλη των επιτροπών αν η πλειοψηφία της ομάδας πιστεύει πως δεν υλοποιούν τις αποφάσεις της. Αυτό όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας μας.
Δεύτερον, ζητάμε παύση πληρωμών προς τους ξένους και εγχώριους τοκογλυφους. Πρώτα θα εξασφαλίσουμε μισθούς,συντάξεις,υγεία, παιδεία για τους Έλληνες, θα κάνουμε παραγωγική ανασυγκρότηση, θα εμποδίσουμε την αγορά του πλούτου μας και των κερδοφόρων δημόσιων υπηρεσιών μισοτιμής και αν περισσέψει κάτι μπορεί μέσω επιτροπής λογιστικού ελέγχου να τους δώσουμε, διαφορετικά «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Μια τέτοια πολιτική απόφαση, συνδέεται με την αποχώρηση από το ευρώ. Με το εθνικό νόμισμα, μπορείς να κάνεις υποτίμηση για τον άνεργο, να έχεις ρευστότητα για τον έμπορο, να κατευθύνεις την βιομηχανική πολιτική, να καλύψεις δημόσιο έλλειμμα χωρίς την ανάγκη των διεθνών αγορών. Το εθνικό νόμισμα είναι προϋπόθεση τόσο για την έξοδο από την κρίση, όσο και για την δημοκρατική σχεδιοποίηση της παραγωγικής αναγέννησης της χώρας. Η ένταξη στην ΟΝΕ, στρέβλωσε την ελληνική οικονομία, αποδιάρθρωσε την παραγωγική της βάση και την έφερε σε δυσμενέστερη θέση στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, από την κατάσταση που βρισκόταν πριν την είσοδο στο ευρώ.
Τρίτον θέλουμε να ανθήσει μια πραγματική δημοκρατία όπως με τη μορφή των λαικών συνελεύσεων και τον συντονισμό τους σε πανελλαδικό επίπεδο.
Τέταρτον, είναι απαραίτητη η εθνικοποίηση με κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών, ώστε να μπορέσει να επιτευχθεί η παραγωγική ανασυγκρότηση π.χ. με τη δημιουργία μιας πραγματικής δημόσιας αγροτικής τράπεζας.
Πέμπτον, η οικονομία είναι αναγκαίο να σχεδιαστεί με κέντρο της την εξυπηρέτηση των εργαζομένων που ιδιαίτερα στην εποχή μας παλεύουν για να επιβιώσουν.
Έκτον, να καταργηθούν οι αντιδημοκρατικοί και αντεργατικοί νόμοι και να κατοχυρωθούν τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων.
Έβδομον (και το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό και καθόλου δευτερεύον) να γίνουν προσπάθειες ώστε να αναπτυχθεί ο πολιτισμός μας, η μουσική, το θέατρο,η ποίηση,οι τέχνες. Τα γλυπτά του Φειδία και του Πραξιτέλη, τα κεραμικά των κεραμοποιών, τα οικοδομήματα του Ικτίνου και του Καλλικράτη δεν ήταν το αίτιο αλλά το αποτέλεσμα της δημιουργίας σκεπτόμενων δημιουργικών ανθρώπων. Με βάση την τεράστια κληρονομιά μας ας συμμετέχουμε και όχι απλώς να αναπολούμε, δημιουργώντας το δικό μας συλλογικό πολιτισμό.
Όγδοο, ζητάμε την παραδειγματική τιμωρία όλων όσοι ευθύνονται για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου. Πρέπει να υπάρξει πραγματική αναδιανομή του πλούτου καθώς ο κόσμος της εργασίας δεν θα επιβιώσει διαφορετικά.
Ένατον, θα συμμετέχουμε στη δημιουργία ενός δικτύου αλληλεγγύης που θα αποκαταστήσει τις ανάγκες κοινής ωφέλειας (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, Επικοινωνίες), θα παρέχει προστασία της κατοικίας απο πλειστηριασμούς και κατασχέσεις, νομική υποστήριξη,υγεία, εκπαιδευτικές και πολιτιστικές ανάγκες, διατροφή ώστε να εξασφαλιστούν όροι επιβίωσης και αν είναι δυνατόν ακόμα και εργασία.

Καλώ τα μέλη των ελεύθερων χρεοκοπημένων να προτείνουν και άλλες θέσεις ή να συζητήσουν πάνω σε αυτές που έγραψα και το τελικό κείμενο μας με βάση το διάλογο που κάνουμε εδώ να αποτελέσει το σχέδιο προς ψήφιση σε μια ανοιχτή συνέλευση μας με τις διορθώσεις και τροποποιήσεις που ίσως γίνουν ακόμα και εκεί.

perastikos 13

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Η πρωτότυπη εθνική ιδεολογία της νέας δεξιάς: το έθνος χωρίς λαό.

Η συγκυβέρνηση της Νέας Δεξιάς: ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΝΔ, με τις ευλογίες της ΔΗΣΥΜ και την ανοχή της ΔΗΜΑΡ, αποτελεί μια ολοκληρωτικού τύπου διακυβέρνηση, μια μετα-κυβέρνηση μαριονέτα, που λειτουργεί ερήμην οποιασδήποτε νομιμοποίησης στα πλαίσια του πολιτικού αντιπροσωπευτικού συστήματος, και πάντα βέβαια στην υπηρεσία των δανειστών-του μεγάλου γερμανο-γαλλικού κεφαλαίου. Τι κατέδειξε στο ιδεολογικό πεδίο τούτη η συγκυβέρνηση στα πλαίσια του πολιτικού συστήματος; Το δοσιλογισμό που ενυπάρχει στον πυρήνα του, όντας ικανό να ξεπουλήσει κάθε όσιο και ιερό, με περικάλυμμα την περιβόητη ευρωπαϊκή ταυτότητα. Εκατοντάδες «τραπεζοϋπάλληλοι» πάσης επαγγελματικής ιδιότητας περιφέρονται από κανάλι σε κανάλι, ώστε να παρουσιάσουν την εκποίηση της χώρας ως ευκαιρία ανάπτυξης, την εξαθλίωση του λαού και την εθνική υποτέλεια, ως αναγκαία θυσία εθνικής σημασίας. Τα τηλεοπτικά κόμματα της ελληνικής τηλεοπτικής «δημοκρατίας» κατάφεραν τούτη την παγκόσμια πρωτοτυπία: Να καταστρέφουν ένα έθνος, μια χώρα, έναν λαό, για τη σωτηρία του!!! Παραδοσιακή δεξιά και έθνος. Η πατριδοκαπηλία και η εθνοκαπηλία υπήρξαν πάντα τα προσφιλή εργαλεία της παραδοσιακής δεξιάς. Διώξεις, δολοφονίες, ολοκληρωτικά καθεστώτα με στρατιωτικό ή πολιτικό μανδύα, τυραννίες με ψευδο-δημοκρατικά προσωπεία, αποικιακού τύπου κυβερνήσεις, κλεπτοκρατικά πολιτικά συστήματα, τηλεοπτικές αντιπροσωπευτικές δικτατορίες, όλα τούτα με την επίκληση της πατρίδας και του έθνους. Τα πιο σκληρά ολοκληρωτικά καθεστώτα αναπτύσσουν πρωτοφανείς δεξιότητες στον τομέα ελέγχου και χειραγώγησης της «κοινής γνώμης». Στη περίπτωση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου: «Εις την αρμοδιότητα του Γραφείου Λαϊκής Διαφωτίσεως, ανάγονται: α) Η διάδοσις ιδεολογικών αρχών εν τω πλαισίω των Εθνικών παραδόσεων και επιδιώξεων.», μέρος της οποίας ήταν και η απροκάλυπτη προπαγάνδα υπέρ της Γερμανίας, που διακινούταν με άρθρα στον τύπο και που κατά γενική ομολογία συνοδευόταν από 2000 δραχμές ανά άρθρο. Το καθεστώς της 21ης Απριλίου δεν φείδεται εθνικών κορωνών, αφού διεκδικεί για τον εαυτό του τον χαρακτηρισμό της «εθνοσωτήριου επαναστάσεως», ενώ η διάπλαση των νέων ακολουθεί τα ίδια πρότυπα της Μεταξικής προπαγάνδας, μέσα από τον έλεγχο του τύπου και της κρατικής τηλεόρασης. Η Καραμανλική μεταπολίτευση επιτυγχάνει ένα αποφασιστικό βήμα: να αντικαταστήσει το ιδεολόγημα της μεγάλης Ελλάδας, με το ιδεολόγημα της ευρωπαϊκής Ελλάδας. Από αυτό το σημείο και μετά, η πολιτική τάξη, προσδιορίζει την χώρα μέσω της διεθνούς κρατικής ονομασίας της, ως Ελλάδα, μια καθαρά εδαφική έννοια. Η Ανδρεϊκή κυρίαρχη Ελλάδα, η Σημιτική και νέο-Καραμανλική ισχυρή Ελλάδα, αναφέρεται πάντα σε αυτή την γεωγραφική νομική έννοια. Στην Ανδρεϊκή περίπτωση υπεισέρχεται η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας, κάτι που απεμπολείται σταδιακά. Το «έθνος» της παραδοσιακής δεξιάς αποτελεί την ιδεολογικοποίηση των συμφερόντων της ελληνικής πλουτοκρατίας, ώστε μέσω της συμβολικής δυναμικής της λέξης, να επιτευχθεί η πλήρης χειραγώγηση των συνειδήσεων και η αποτροπή του πολιτικού ελέγχου του κράτους από μια λαϊκή κυβέρνηση. Μεταπολίτευση: «έθνος» χωρίς λαό. Η μεταπολίτευση με την εγκαινίαση του Καραμανλικού ιδεολογήματος περί της ευρωπαϊκής Ελλάδας, θέτει ουσιαστικά σε αχρησία την έννοια του έθνους. Ταυτόχρονα, εγκαινιάζει την επαγγελματική πολιτική. Ο πολιτικός σταδιοδρομεί με την επαγγελματική ταυτότητα του πολιτικού, εισάγοντας κατ’ αυτό τον τρόπο τα τζάκια πολιτικής κυριαρχίας. Η αυτονόμηση της πολιτικής από κάθε κομματικό ή λαϊκό έλεγχο, δυνάμει των κομμάτων καρτέλ, στα οποία μια κομματική ελίτ, νέμεται πλήρως απολυταρχικά την κομματική και κρατική εξουσία, οδηγεί στην αποθράσυνση του πολιτικού προσωπικού. Η διαδικασία αυτή επιταχύνεται από δύο παράγοντες: την ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, από την περίοδο της συγκυβέρνησης του ’89, και από την ένταξη στη ζώνη του ευρώ. Η διαπλοκή των κομματικών ελίτ με την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και κεφαλαιοκρατία, ταυτόχρονα με την ευρωπαϊκή προοπτική του ελληνικού καπιταλισμού που συσσωρεύει κεφάλαια με παρασιτικές μεθόδους, θα καταστήσει το πολιτικό σύστημα αεθνικό και αντιλαϊκό. Οι πολιτικές αναμετρήσεις αναδεικνύουν κυβέρνηση από τα δύο κόμματα εξουσίας που σε ένα παιχνίδι σικέ, παραπλανούν τους ψηφοφόρους τους μέσω ενός αποϊδεολογικοποιημένου λόγου. βασισμένου στην λατρεία της διαχείρησης, την παρωχολογία και τις ψεύτικες υποσχέσεις. Για την μεταπολίτευση, η ισχυρή «ευρωπαϊκή Ελλάδα», αποτελεί τον νέο ιδεολογικό μύθο, που εμπεριέχει την στενότερη διαπλοκή ελληνικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου, τα μεγάλα διαπλεκόμενα έργα, την υπέρμετρη διείσδυση του γερμανικού κεφαλαίου στις ελληνικές υποδομές. Η «ισχυρή ευρωπαϊκή Ελλάδα» δεν περιέχει την έννοια του λαού, της πατρίδας ή του έθνους. Και εδώ υπάρχει ένας κίνδυνος! Ποιος θα οικειοποιηθεί αυτές τις έννοιες την κατάλληλη στιγμή; Και για ποιο σκοπό; Ξάφνου, ένα τηλεοπτικογενές κόμμα οικειοποιείται το έθνος. «Η ίδρυση του ΛΑΟΣ. έγινε για να αντιμετωπιστούν οι δύο εθνικές αναγκαιότητες που δημιουργήθηκαν από την αδιέξοδη πολιτική των όσων κυβέρνησαν τη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες: α) Η ανάγκη για αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας, β) Η ανάγκη για ανατροπή του σάπιου κατεστημένου που καταδυναστεύει τη χώρα μας και την οδηγεί σε βαθμιαίο αφελληνισμό και υποδούλωση.» Αναδρομικά. μπορεί να εκτιμήσει κανείς τη σημασία του κόμματος αυτού αναφορικά με τη διατήρηση του πολιτικού κατεστημένου, δεδομένης της βαρύνουσας σημασίας των συμβόλων που οικειοποιείται ως προς την χειραγώγηση των λαϊκών μαζών. Το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο παρέχοντας σκανδαλώδη απεριόριστο δωρεάν χρόνο στον αρχηγό του, δυσανάλογα με το κοινοβουλευτικό μέγεθος του κόμματός του, κατάφερε να το εισαγάγει σε κάθε ελληνικό σαλόνι και μυαλό. Γιατί αυτό; Γιατί την κατάλληλη στιγμή θα πρόσφερε σωσίβιο στο πολιτικό σύστημα και η προπαγάνδα του θα εμφανιζόταν ως πολιτικός λόγος που εκκινεί από μια ιδεολογική θέση. Όπως έχει ισχυρισθεί ο αρχηγός του κόμματος, πάντα επικοινωνούσε με τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, και επιπλέον η ιδέα της προσφυγής στο ΔΝΤ ήταν πρόταση δική του, που υλοποίησε εκείνος!! Το γελοίο ή κωμικό της υπόθεσης ΛΑΟΣ είναι ότι επιχειρεί να συνδυάσει τον νεοφιλελευθερισμό με την παραδοσιακή συντηρητική δεξιά, που ταιριάζει γάντι με την δικτατορία των αγορών. Αλλά το γελοιότερο όλων είναι η επίκληση της πατρίδας, του έθνους και της λαϊκής κυριαρχίας, ως νομικών εννοιών χωρίς υπόσταση, με απώτερο σκοπό το ξεπούλημα της χώρας και την καταβρόχθισή της από το γερμανικό κεφάλαιο. Η περιβόητη εθνική συναίνεση. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που το ΛΑΟΣ, μέσω της σώφρονος τηλεοπτικής φωνής του αρχηγού του, από την αρχή της εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής, υπερθεμάτιζε αναφορικά με μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας για τη σωτηρία του έθνους! Ακολούθησαν αργότερα οι ευρωδικτάτορες με το ίδιο αίτημα-μετά την αμερικανοκίνητη απειλή για δημοψήφισμα-όπερ και έγινε πραγματικότητα με την κυβέρνηση Παπαδήμα. Η κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, δεν αποτελεί μόνο το μοντέλο που ακολούθησαν ή επεδίωξαν οι δικτατορίες-όπως του Μεταξά και των συνταγματαρχών-αλλά και σχέδιο συνταγματικής εκτροπής που έχει επεξεργαστεί ο γερμανο-γαλλικός άξονας στην ΕΕ, αναφορικά με την «ομαλή» συνταγματική εκτροπή των κυβερνήσεων της περιφέρειας, έτσι ώστε να επιτευχθεί πλήρως ο αποικιοκρατικός έλεγχος. Το επόμενο βήμα του σχεδίου-όπως πολύ εύστοχα έχει αναλυθεί από το ινστιτούτο γεωστρατηγικής Stratfor-θα είναι η μετατροπή των συνταγμάτων της περιφέρειας, έτσι ώστε αυτά, να αποδίδουν αυξημένο έλεγχο στους ευρωδικτάτορες, υποβιβάζοντας τις εθνικές κυβερνήσεις σε επαρχιακά συμβούλια. Έως ότου να αποφασιστεί αν θα υπάρχει ευρωζώνη, αν θα υπάρχουν δύο παράλληλα νομίσματα βορά-νότου, ή αν θα αποχωρήσει η Γερμανία, οι εκλογές πρέπει να αποφευχθούν μέσω συναινετικών κυβερνήσεων που θα προωθήσουν τα συμφέροντα του γερμανο-γαλλικού άξονα. Νεοφιλελευθερισμός, Νέα Δεξιά και έθνος. Αυτό που συνδέει το ΛΑΟΣ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, στη νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας, είναι το νεοφιλελεύθερο πλάνο ιδιωτικοποίησης κάθε δημόσιου αγαθού που εντάσσεται στα πλαίσια του κοινωνικού κράτους, και επιπλέον της μείωσης του ίδιου του σκληρού πυρήνα του κράτους. Το πλάνο αυτό, υποτίθεται ότι θα επιταχύνει τη διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, σε αναλογία με την διαρκή λιτότητα, που θα επιτρέψει τη σωτηρία του ευρώ και τη διατήρηση της νεοφιλελεύθερης μονεταριστικής πολιτικής. Τι εξυπηρετεί αυτή η πολιτική; Προφανώς τα συμφέροντα της Γερμανίας. η οποία έχει επιλέξει την γεωοικονομική κυριαρχία με την αποφυγή κάθε στρατιωτικής εμπλοκής, ως μια μεταμοντέρνα ερμηνεία της παλιάς Realpolitik. Οι αναφορές στις υποτιθέμενες αφηρημένες «αγορές», επιχειρούν πολύ εύστοχα να παραπλανήσουν, σε σχέση με το πραγματικό διακύβευμα, που είναι το ποιος έχει το πάνω χέρι στην Ευρώπη. Ο γερμανικός εθνικισμός-αντίθετα από τη διεθνιστική γραφειοκρατική ευρωπαϊκή ρητορική-επανακάμπτει δριμύτερος, διεκδικώντας την ευρωπαϊκή ηγεμονία, εφόσον στα πλαίσια του αναδυόμενου κόσμου, μόνο μια Ευρώπη υπό τον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο της Γερμανίας μπορεί να ανταγωνιστεί την Κίνα και τις ΗΠΑ. Αυτό άλλωστε γίνεται εμφανέστερο από την στάση της Γαλλίας, η οποία εγκαταλείποντας την πάγια επιφυλακτική Ευρωπαϊκή πολιτική της, την οποία είχε εγκαινιάσει ο ευρωσκεπτικισμός του de Gaulle, ξαφνικά σέρνεται πειθήνια από τις αποφάσεις του Βερολίνου. Τι σημαίνει μείωση του κράτους στο 30%; Απόλυτη ύφεση με πλασματική λογιστική εμφάνιση πλεονάσματος; Ατέλειωτος φαύλος κύκλος υπερδανεισμού; Σημαίνουν την αναπόφευκτη χρεοκοπία της χώρας και του λαού της, τη λεηλασία της μέσω των εμπράγματων εγγυήσεων και την αναγκαστική αναπόφευκτη παύση του κράτους. Το σχέδιο είναι απλό: Η πολιτική λιτότητας και η υπερχρέωση, θα οδηγήσουν στην κατάργηση της ελληνικής «Δημοκρατίας», στην μετανάστευση και στην μετατροπή της χώρας σε ζώνη αποκλειστικής οικονομικής διαχείρισης. Τούτο είναι το σχέδιο «εθνικής σωτηρίας» της Νέας Δεξιάς. Ομολογουμένως, αν και υπάρχουν πολλά κοινά σημεία με την πολιτική της 4ης Αυγούστου, σε επίπεδο προπαγάνδας και προώθησης των γερμανικών συμφερόντων, το Μεταξικό καθεστώς δεν έφτασε σε τέτοιο σημείο δοσιλογισμού, εθνοκαπηλείας και εθνοκτονίας. Η πρωτοτυπία της Νέας Ελληνικής Δεξιάς-με πρωτοπόρο το ΛΑΟΣ- έγκειται ακριβώς σε αυτό: ταύτιση του έθνους με τη βούληση των κομμάτων καρτέλ, ταύτιση της σωτηρίας του έθνους με την εθνοκτονία, ταύτιση της πατρίδας με χωρικές εγκαταστάσεις, ανεξάρτητα από την έννοια του λαού και του πολιτισμού του. Για το έθνος της κοινωνίας Ανεξάρτητα από τη γραφειοκρατική, νομική και πολιτική έννοια του έθνους, υφίσταται ένα διαφορετικό έθνος, το οποίο σε κρίσιμες περιόδους με απόλυτα ριζοσπαστικό τρόπο οδήγησε τις ιστορικές εξελίξεις. Αν υποτεθεί ότι μια ιδέα που γεννήθηκε στο μυαλό κάποιων διανοουμένων-σαν αυτή του έθνους-είναι ικανή να δημιουργεί συλλογικές ταυτίσεις και μαζικές κινητοποιήσεις θα επρόκειτο για μια ιδέα με μαγικές ιδιότητες. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Το έθνος της κοινωνίας δεν έχει ουδεμία σχέση με το έθνος της δεξιάς, του καπιταλισμού, των πατριδοκάπηλων ή του ίδιου του κράτους. Η δυναμική του έθνους αντλείται από τις εθνοτικές κοινότητες που είναι εμβυθισμένες σε ένα κοινό πλαίσιο πολιτισμικών αξιών βιωματικής πραγματικότητας. Γι αυτό και μέσα σε αυτό υποφώσκει η έννοια του κολεκτιβισμού. Η νεοφιλελεύθερη «εθνική συνταγή», που επιχειρεί με την ιδέα του έθνους να συγκαλύψει τα αγριότερα ταξικά συμφέροντα δεν θα αντέξει τη βάσανο της πραγματικότητας. Όσο και αν το πολιτικό σύστημα λειτουργεί ως ιδιοκτήτης και μεταπράτης της πατρίδας και του έθνους, ασπαζόμενο την υπόθεση ότι το «έθνος» είναι μια χρήσιμη προπαγανδιστική έννοια για ηλίθιους, δεν κατανοεί ότι ενεργοποιεί την πολιτισμική δυναμική του έθνους, που με τη σειρά της τροφοδοτεί την διαμόρφωση ταξικής συνείδησης. Αναρτήθηκε από Kritik http://moriasegkomion.blogspot.com

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Ένα άρθρο από το ''μακρινό'' 2008

Από το ''Έθνος'' 12/04/08

130 γερμανικές εταιρείες παίζουν μπάλα στην Ελλάδα

Τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά ανήκουν από το 2005 στην Thyssen Krupp, η οποία αναλαμβάνει έργα για το Πολεμικό Ναυτικό (υποβρύχια), ενώ παράλληλα έχει εκκρεμότητες και με την παράδοση βαγονιών στον ΟΣΕ. Στους προμηθευτές του Ελληνικού Στρατού σε άρματα μάχης ανήκει εδώ και αρκετά χρόνια, η Krauss-Maffei Wegmann.

Οι Γερμανοί... ξανάρχονται. Αυτήν τη φορά, όμως, δεν πρόκειται για... στρατιωτική αλλά για επιχειρηματική «επίθεση», επιβεβαιώνοντας τον ρόλο της ηγέτιδας οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Με μοναδικό αντίπαλον... δέος τους Γάλλους, οι μεγάλοι γερμανικοί όμιλοι έχουν ήδη πάρει θέσεις ισχύος σε όλους τους καίριους κλάδους της ελληνικής οικονομίας, ενώ το τελευταίο διάστημα επιχειρούν, με τις... ευλογίες της κυβέρνησης, να αποκτήσουν το πάνω χέρι στους τομείς των Τηλεπικοινωνιών, της Ενέργειας αλλά και των Μεταφορών. Οι μεγάλοι άμεσοι στόχοι εξαγοράς ή στρατηγικής συνεργασίας δεν είναι άλλοι από τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ και τα Ελληνικά Ταχυδρομεία.

Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται περίπου 130 γερμανικές επιχειρήσεις -εκ των οποίων περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί- οι οποίες απασχολούν 19.000 άτομα, ενώ πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξεως των 6,5 δισ. ευρώ.

Εκτός από το εμπόριο, στο οποίο έχουν δυναμική παρουσία, γερμανικά επενδεδυμένα κεφάλαια συμμετέχουν σε διάφορους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας, όπως η αγορά ακινήτων και η παροχή υπηρεσιών για επιχειρήσεις. Επίσης στη χώρα μας δραστηριοποιούνται όλες οι μεγάλες γερμανικές φαρμακοβιομηχανίες όπως οι θυγατρικές της Novartis με πωλήσεις 269 εκατ. ευρώ το 2006 και 461 άτομα προσωπικό, της Boehringer Ingelheim (με 365 εργαζομένους), της Bayer με τζίρο περίπου 200 εκατ. ευρώ το 2006, η οποία απασχολεί περίπου 350 εργαζομένους.

Στο πρώτο οκτάμηνο του 2007 οι ελληνικές εξαγωγές στη Γερμανία εμφάνισαν αύξηση 5,6% σε σχέση με το πρώτο οκτάμηνο του 2006, ενώ το ποσοστό της συνολικής αύξησης των ελληνικών εξαγωγών ήταν 3,2%. Στο διάστημα αυτό η Γερμανία παρέμεινε πρώτος προορισμός των ελληνικών εξαγωγών καλύπτοντας 11,6% της συνολικής αξίας των ελληνικών εξαγωγών (8μηνο 2006: 11,3%). Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΠΕ, οι εξαγωγές μας προς τη Γερμανία άγγιξαν πέρυσι τα 2 δισ. ευρώ από 1,88 δισ. ευρώ το 2006.

Αντίστοιχα, η αύξηση των ελληνικών εισαγωγών από τη Γερμανία στο εν λόγω οκτάμηνο ήταν 11,2%, ενώ η αύξηση των συνολικών ελληνικών εισαγωγών ήταν 10,5%.

Η πλειονότητα των προϊόντων που εισάγουμε από τη Γερμανία είναι κυρίως αυτοκίνητα και ανταλλακτικά αυτών, διάφορα ημιεπεξεργασμένα προϊόντα, είδη διατροφής φαρμακευτικά προϊόντα, μηχανές γραφείου και επεξεργασίας στοιχείων, ηλεκτρολογικά υλικά, κρέατα και αλλαντικά, τελικά προϊόντα της χημικής βιομηχανίας, τσιγάρα, χαρτικά είδη κ.ά.

Ειδικότερα στα αυτοκίνητα σύμφωνα με στοιχεία του Συνδέσμου Εισαγωγέων Αντιπροσώπων Αυτοκινήτων (ΣΕΑΑ), κατά την περσινή χρονιά, 1 στα 3 νέα αυτοκίνητα που ταξινομήθηκαν (33,5%) ήταν γερμανικής προέλευσης. Ειδικότερα, οι ταξινομήσεις για 10 μάρκες αυτοκινήτων που ανήκουν στην ιδιοκτησία γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών (π.χ. Opel, Volkswagen, Mercedes, BMW, Audi κ.ά.) ανήλθαν το 2007 σε 93.710 επί συνόλου 279.794 ταξινομήσεων.

ΕΜΠΟΡΙΟ
ΑLDΙ, Bauhaus και Douglas οι νέες αφίξεις

Στο Εμπόριο, οι Γερμανοί έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους σε αγορές που αφορούν το ευρύ καταναλωτικό κοινό, όπως είναι π.χ. τα υπερ-μάρκετ και οι αλυσίδες ηλεκτρικών ειδών. Ο όμιλος Metro Group δραστηριοποιείται ήδη στην Ελλάδα μέσω της αλυσίδας cash & carry «Μakro Ελλάς» και της «Μedia Μarkt» ενώ στα υπερ-καταστήματα δεσπόζει η παρουσία της «Ρraktiker».

Στον ίδιο κλάδο, προωθεί την είσοδό της η Bauhaus, κάνοντας ξεκίνημα πιθανότατα από τη Θεσσαλονίκη.

Η αλυσίδα σούπερ μάρκετ ALDI ετοιμάζεται να λειτουργήσει καταστήματα σε όλη την Ελλάδα από το δεύτερο εξάμηνο του 2008. Στόχος της είναι σε μια δεκαετία να επενδύσει πάνω από 1,2-1,3 δισ. ευρώ, έχοντας θέσει σε λειτουργία 300 καταστήματα.

Στον χώρο των καλλυντικών αναμένεται εντός του πρώτου εξαμήνου του 2008 η άφιξη του κολοσσού Douglas, ο οποίος διαθέτει πάνω από 1.850 καταστήματα σε 20 ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ. Στον κλάδο αυτόν δραστηριοποιείται ήδη με επιτυχία ο όμιλος Henkel (με περισσότερους από 380 εργαζομένους), στον οποίο ανήκουν η Rilken και η Schwarzkopf.

Ενέργεια
το μεγάλο «κόλπο» της RWE με τη ΔΕΗ

ηΣε ό,τι αφορά στον πολλά... υποσχόμενο ενεργειακό κλάδο, η διοίκηση της ΔΕΗ δεν φαίνεται να πτοείται από τις συνεχείς αναβολές λόγω αντιδράσεων των εργαζομένων και σε κάποιο από τα επόμενα ΔΣ εκτιμάται ότι θα εγκρίνει τελικά τη συμφωνία με τη RWE που αφορούν στις νέες μονάδες που θα κατασκευαστούν από την ελληνική εταιρεία. Στον κλάδο δραστηριοποιούνται οι ΕΟΝ, EnBW Energie Baden-Wuerttemberg AG, Siemens και Enercon. Στον ευρύτερο τομέα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας δραστηριοποιούνται και άλλες γερμανικές εταιρείες όπως π.χ. η Enercon και η Nordex, αλλά και κατασκευαστές ανεμογεννητριών όπως είναι η Siemens.

ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ
ΟΤΕ και Cosmote, όπως όλα δείχνουν θα βρεθούν σύντομα υπό το μάνατζμεντ της Deutsche Telekom. Στον ευρύτερο τομέα των Τηλεπικοινωνιών δεσπόζει η παρουσία της Siemens.

ΤΡΑΠΕΖΕΣ - ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ
Η Deutsche Bank ετοιμάζεται να επιστρέψει στην αγορά ενώ στις Ασφάλειες ξεχωρίζει η Allianz, ενώ παρουσία στη χώρα μας έχει και ο όμιλος Ergo μέσω των θυγατρικών Victoria και D.A.S. Ηellas.

Αεροδρόμια
Η Hochtief απλώνει τα φτερά της...

Η κυβέρνηση βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με την εταιρεία Hochtief ώστε να προχωρήσουν στην ανανέωση της σύμβασης που έχει υπογράψει για τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών (σήμερα μετέχει με 40,01%, το ελληνικό Δημόσιο ελέγχει το 55%, ενώ μικρό ποσοστό ανήκει στην οικογένεια Κοπελούζου).

Η Hochtief, όπου βασικός μέτοχος είναι η ισπανική ACS, ζητά την επέκταση της σύμβασης παραχώρησης που υπογράφηκε το 1995 και λήγει το 2020 για περίπου 5 με 10 χρόνια ακόμη. Στελέχη της εταιρείας συνδέουν άμεσα την εισαγωγή με την ανανέωση της σύμβασης, καθώς με την είσοδο του αεροδρομίου στο Χ.Α. θα απαιτηθούν επιπλέον επενδύσεις οι οποίες θα πρέπει να αποσβεστούν.

Η Hochtief έχει παράλληλα εκφράσει επίσημα το ενδιαφέρον της να αναλάβει το management και την κατασκευή του νέου αεροδρομίου στο Καστέλι της Κρήτης, καθώς και τη διαχείριση του αεροδρομίου «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης.

Ταχυμεταφορές
Η DHL θέλει να μπει στα ΕΛΤΑ

Την «ΕΛΤΑ Ταχυμεταφορές» ενδέχεται να διεκδικήσει η DHL, που ανήκει στην Deutsche Telepost. Η DHL εξυπηρετεί στην χώρα μας πάνω από 10.000 επιχειρήσεις και ιδιώτες με προσωπικό πάνω από 450 άτομα. Διαθέτει 175 οχήματα και δίκυκλα ενώ το διαμετακομιστικό κέντρο της βρίσκεται στις ιδιόκτητες εγκαταστάσεις της, 6.000 τ.μ., στο (Ελ. Βενιζέλος). Στον χώρο αυτόν διεκπεραιώνονται καθημερινά περίπου από 10.000 αποστολές σε όλο τον κόσμο.

Μ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
mapstolou@pegasus.gr


http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22770&subid=2&pubid=832496

Το προβλημα δεν ειναι οικονομικο, θα το λεω συνεχεια

Ειναι πολιτικο, κοινωνικο, οτι θελει, αλλα οχι οικονομικο.
Εδω εχουμε μια χωρα η οποια χρεωκοπησε και "δεν φταιει κανεις". Εαν ερχονταν οι Γερμανοι και λεγαν "λοιπον μαγκες αυτον αυτον και αυτον τους χωνετε μεσα τωρα, γιατι σας κατεστρεψαν τη χωρα και βαλαν και στον τακο τα ωραια μας λεφτακια και μετα συνεχιζουμε στις απαραιτητες πολιτικες για να ορθοποδησει η οικονομια σας και να ωφεληθουμε και εμεις", δεν θα ειχα τοσο προβλημα. Αλλα οι Γερμανοι ηρθαν να συνεργαστουν με τους τυπους που διαχειριστηκαν το χρημα, με τους αρχιστρατηγους της διαφθορας και διαλυσης και δεν εχουν κανενα προβλημα με αυτο, το κανουν πολυ καλα. Επισης με αυτη τους της συνεργασια με το Ελληνικο διεφθαρμενο πολιτικο συστημα, δημιουργουν σοβαρο προηγουμενο πολιτικης ατιμωρησιας και βοηθουν στην αδικη κατανομη ευθυνων για το οικονομικο χαλι. Επιμενω να θεωρω την Ελλαδα χωρα υπο κατακτηση, γιατι οι συνεπειες ενος τετοιου προηγουμενου ειναι πραγματικα τραγικες. Εαν περασουμε απο την κριση με ενα λαο να σηκωνει ολα τα βαρη της ανακαμψης για χρονια και με τους βασικους υπευθυνους να τη βγαζουν λαδι, τοτε ειναι σχεδον σιγουρο (αν οχι απολυτα σιγουρο) οτι την επομενη φορα που θα εχει αποκτησει λιγο πλουτο παραπανω αυτος ο τοπος με χιλιους δυο κοπους θα βρεθουν παλι μερικοι εξυπνοι να τον αρπαξουν και να ξαναχωσουν το λαο σε κρισεις και μακροχρονια λιτοτητα. Αυτο ειναι ενα καθεστος παρομοιας κοινωνικης αδικιας με αυτο της Τουρκοκρατιας, της Γερμανικης κατοχης κτλ.
Απαιτω λοιπον τιμωρια σε καποιους και δικαιο καταμερισμο ευθυνων για αυτη την κατασταση, οχι γιατι ειμαι εκδικητικος, αλλα γιατι ειναι ο μονος τροπος για να εξασφαλισουμε οτι δε θα ζησουμε στο αμεσο μελλον σε καθεστως απολυτης ανομιας και απολυτης εκμεταλευσης. Λυπει η δικαιοσυνη πρωτιστως απο τον τοπο. Εαν δεν δουμε δικαιοσυνη ειμαστε πραγματικα καταδικασμενοι. Ευρω και δραχμη ειναι ενα πραγματικα δευτερευον θεμα, απαιτειται πρωτα απ ολα δκαιοσυνη, εαν εχουμε μια βασικη δικαιοσυνη τοτε υπαρχει ελπιδα για το αμεσο και απωτερο μελλον της χωρας οτι οικονομια και να εχουμε κατω απο οποιεσδηποτε αντιξοοτητες και δυσκολιες, γι αυτο το ζητημα δεν ειναι οικονομικο, γι αυτο η κριση απαιτει πολιτικους και ηγετες και οχι οικονομολογους υπαλληλους, εαν παλι δωσουμε βαση στην υποτιθεμενη καλυτερη οικονομικη διεξοδο και ριξουμε στον γκρεμο την δικαιοσυνη, τελειωσαμε!! Δε σωνωμαστε ουτε σε διακοσια χρονια, θα δουλευουμε για να μας κλεβουν μονιμα, καλυτερα τα γερμανικα πολυβολα των ναζι δηλαδη. Δεν ειναι οικονομικο το ζητημα, μη το περνας σε αυτο το επιπεδο γιατι η πραγματικοτητα και οι εθνικες μας αναγκες ξεπερνουν κατα πολυ αυτο το επιπεδο.
Πρεπει επισης να σημειωσουμε οτι οι Γερμανοι, οχι μονο δεν ειναι φιλοι του αξιοκρατικου πανευρωπαικου οικονομικου μοντελου που ανταποκρινεται στην πραγματικη οικονομια της καθε χωρας και της πολιτικης διαφανειας στην Ευρωπαικη Ενωση αλλα πρωτοι αυτοι ειναι που καναν τα παντα για να χαντακωθει καθε συνδεση πραγματικης εσωτερικης οικονομιας και οικονομικης θεσης μεσα στο συστημα για τις χωρες τις Ευρωπης για το συμφερον τους, για να εχουν πελατακια και τωρα ζηταν και τις ευθυνες για αυτη καθ αυτη τη δικη τους πραξη, αφου πλεον δεν τους συμφερει να καλυπτουν την οικονομικη ανεπαρκεια μας, δεν εχουν πλεον κερδος. Οι πρωτοι πολιτικοι απατεωνες ειναι οι πολιτικοι του σκληρου πυρηνα της Ευρωπης γι αυτο και οι δικοι μας πολιτικοι παλιατσοι τη βγαζουν λαδι, γιατι ειναι απλα δικα τους παιδια διαχρονικα. Απο αυτους εαν περιμενουμε λοιπον να δουμε δικαιοσυνη τελειωσαμε. Ειναι μια κλικα που αυτοδικαιωνεται πανευρωπαικα και καλυπτει τα νωτα της ριχνοντας ολες τις ευθυνες στους λαους, γι αυτο λοιπον οφειλουμε να γυρισουμε στη δραχμη, οχι για για οικονομικους λογους, για λογους δικαιοσυνης και απαλαγης απο αυτη την πανευρωπαικη συμμορια.
BILLO

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Προς Δεξιους, Αριστερούς ή Αγανατκισμένους





Βασική ανάγκη μας ειναι αυτή της επιβίωσης.
H τυφλή όμως πίστη στη αιωνιότητα της Ελλάδας, δεν αρκεί. Δεν γινεται να συντηρούνε οι Έλληνες τον μυθο ότι "πάντοτε τα καταφέρνουμε στο τέλος". Αυτη η νοοτροπία ενώ ανήκουμε στα αιώνια έθνη, υπάρχει μόνο το τελευταίο αιώνα. Πιό αιωνιος κανόνας όμως είναι το ότι όποιος θέλει να επιβιώσει πρέπει να παλέψει. Ουδεποτε άλλοτε στην ιστορία μας δεν "αράξαμε" περιμένοντας να περάσει η μπόρα. Αυτη ειναι η κληρονομιά της προηγούμενης αποτυχημένης γενιάς. Ο θεός ανασταίνει αυτους που το αξίζουν και όχι τους Έλληνες επειδή απλά, "οι Έλληνες ποτέ δε πεθαίνουν".

Η τζαμπα μαγκιά είναι το βασικό χαρακτηριστικό μας σημερα και ενω συμφωνώ για την ανάγκη ενός συνεχούς αγώνα, διαφωνώ κάθετα στη γενικευμένη συμπεριφορά αδιαφορίας, πεισματικής άρνησης και αποδοχής για τα πάντα, συμπεριφορά που κυριαρχεί με θρησκευτικό φανατισμό στους σύγχρονους αγωνιστές. Θέλει δουλειά και αίμα αδέρφια και όχι μαγκια και ατάκες-συνθήματα, θέλει στρώσιμο και πραγματική θυσία και όχι απλά υπομονή και θρασυδειλία όποτε ευχερήσουμε. Θέλει πόλεμο και όχι απλή κοντρα. Να αντιλαμβάνεστε τι ζητάτε και όχι απλά να το θεωρείτε ηρωικό και δοξασμένο αυτό το χρέος σας.

Όλοι μας πρέπει να σκεφτουμε: Δεν υπάρχουν μέσες καταστάσεις. Ή θα το βουλώσουμε και θα κάνουμε ακριβώς αυτο που μας λένε ή θα αποτινάξουμε πλήρως αυτά που μας βαραίνουν και μόνοι μας θα αναλάβουμε τη ευθύνη των αποφάσεών μας. Οι καιροί είναι τρομεροί.

Θα αργήσει η ώρα που οι αδιάφοροι, λογω της αηδίας τους, με τη πολιτικη ίσως αποφασίσουν να τιμήσουν με το ενδιαφέρον του διαλόγου τους, τον πολιτικό κόσμο. Ας μην εθελοτυφλούμε όμως κι ας ανοίξουμε τα μάτια, τα δικά μας μάτια, και ας κοιτάξουμε το χαος που βρίσκεται έξω απο το καθυσηχαστικό αχυρένιο σπίτι μας. Το χάος στο οποίο μόνοι μας επιλέξαμε να έρθουμε εμπιστευόμενοι προφανεστατους και πρωτοκλασάτους ψεύτες. Ας αποδεχτούμε το πόσο ηλίθιοι ήμασταν μεχρι τώρα και ας εφεύρουμε έναν νέο τρόπο αντιμετώπισης. Ο Έλληνας βρίσκει λύσεις και για αυτο δε πεθαίνει ποτέ. Δεν τον σώζουν οι αρχαίοι θεοί του ούτε του δίνει τη λύση ο τελολογικός μετέπειτα θεός του. Μόνος του το κάνει, με προσπάθειες, πολύ κόπο και θυσίες.

Έννοιες που έχουμε υποτιμήσει τόσο οι σημερινοί Έλληνες, που νομίζουμε πως ζούμε υπό αυτο το τρίπτιχο, στις καθημερινά γεμάτες καφετέριες. Αποφασίζουμε λοιπόν τι θέλουμε γνωρίζοντας πρώτα όχι τα πολυσυζητημένα δικαιώματα και κεκτημένα μας, αλλά κυρίως τα καθήκοντα και τις συνέπειες των επιλογών μας. Πράγμα που συχνά παρουσιάζεται σαν φόβητρο ή εμπεριέχεται σε φοβερά και τρομερα διλλήματα. Κι όμως, απλά έτσι λειτουργεί ο Κόσμος. Και εμεις μη αποδεχόμενοι τη φυση των πραγμάτων και την πραγματικότητα της ροής των γεγονότων μένουμε και αδρανείς και φοβισμένοι αντι να ασπαστουμε το παρόν και να διευθετήσουμε τι μέλλον με απόλυτη αποφασιστικότητα, έχοντας γνώση του ρίσκου. Μόνο αν αναλογιστουμε αυτα, όχι απλά θα πάρουμε τη σωστή απόφαση, αλλά θα βρούμε και τη λύση.

Μια εύστοχη ίσως παρατήρηση ειναι πως σήμερα, σε αντίθεση με άλλες ιστορικές περιόδους, δεν εχουμε αυτοεκτίμηση. Δεν εκτιμήσαμε ποτέ τα όσα είχαμε κατακτήσει και αρκεστήκαμε στις ευκολες λύσεις, στα μεγάλα λόγια, στους χαρισματικούς επικοινωνιακά ηγέτες, σε αυτους με τις καλυτερες διασυνδέσεις, σε αυτούς με την όμορφη εικόνα και κατ' επέκταση μεταφέραμε αυτό το πρότυπο στις ζωές μας. Με αυτο το τρόπο μεταφέραμε την δυσοσμία αυτη στη προσωπική μας οπτική απέναντι στη ζωή, την κοινωνία και το χειρότερο απέναντι σε ότι θεωρούταν, μεχρι καιαπό τη προηογούμενη γενιά, αξία.

Πόσες φορές σε μια συζήτηση υπερήφανα αναφερθήκαμε στο βύσμα μας ή πόσες φορές αντιμετωπίσαμε με καποιο κολπο τις πρακτικές δυσκολίες μας; Πόσες φορές το θεωρήσαμε αυτό μαγκιά; Και πόσες φορές μια τέτοια αντιμετώπιση θεωρήθηκε όχι απλά φυσιολογική, αλλα το να πράξεις το αντίθετο, δηλαδή το μέχρι χθές δίκαιο και σωστό, τρέλλα; Παρόλα αυτά μπορεί να υπερηφανευόμασταν αλλά στη πραγματικότητα ξέραμε πως ξεπουλούσαμε το είναι μας, τη ψυχή μας και τέλος την ύπαρξή μας σαν ανεξάρτητα και ελεύθερα όντα. Φτάσαμε απόγονοι βράχων να νιώθουμε υπόχρεοι στο κάθε φελό ειτε αυτος ήταν βουλευτής, είτε παράγοντας, είτε γνωστός γνωστού.

Χρειαζόμαστε μια τρομακτική αλλαγή. Η οποία θα βασίζεται στο να αποτινάξουμε αυτές τις συνηθειες. Να ανακτήσουμε την ελευθερία, την ανεξαρτησία, την ψυχή μας και το Είναι μας. Μόνο τοτε θα θυμηθούμε τη πραγματική αναγκη της ανθρώπινης ψυχής για την αρετή,το ήθος και την αλήθεια. Μια ύπαρξη που ο θεμέλιος λίθος της θα ειναι ο σεβασμός. Μονο τοτε θα αποκτήσουμε την αυτοπεποίθηση ή το ηθικό που χρειάζεται για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το δίπολο/φόβητρο που ανεφερα πριν, με γενναιότητα και καινοτόμο σκέψη.

Οι λύσεις είναι δικές μας, αν τις σκεφτουμε εμείς οι ίδιοι. Κανένα ξένο πρότυπο δε θα μας δώσει πίσω τη ταυτότητά μας. Και αυτή η ταυτότητα δεν εχει ουδεμία σχέση με τη μετριότητα που μας χαρακτηρίζει πλήρως τον τελευταίο αιώνα. Μονο τότε θα γνωρίσουμε άμεσα το τί πρέπει να κάνουμε τόσο ως μονάδες όσο και ως μέρη του συνολου, τόσο ως άτομα όσο και ως κοινωνία.

Ωραία τα σλογκαν, ωραία και τα συνθήματα αλλά καιρός να τελειώνουμε με αυτην την εποχή. Αναλογηστείτε: Οι γονεις μας και οι γονεις τους ακολουθουσαν αυτον που είχε το καλυτερο συνθημα, άσχετα με το τι τρόπο ζωής πρότεινε με το παράδειγμά του. Και οι άλλοτε για εμάς βάρβαροι ξαφνικά και αυτοί ονειρεύονται και αυτοί έχουν ψυχή και αυτοί έχουν φιλότιμο και αυτό γιατί η οργάνωσή τους, η μεθοδικότητά τους και η γνώση τους επι των πραγμάτων είναι τόσο λεπτομερειακή που απ'αυτήν θα εμπνεόταν και ο Πλάτωνας ακομα γράφοντας μια δεύτερη Πολιτεία. Φτάσαν εκει που φτάσαν γιατι εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τις γνώσεις τα μαθήματα και τα επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων, των οποίων το όνομα καπηλευτήκαμε. Ποιός άλλος εκτός από εμάς με τόση μανία είτε προσπαθούμε να αποδείξουμε πως είμαστε απόγονοί τους, είτε προσπαθουμε να τους υποβαθμίσουμε για να βγούμε πιο εξελιγμένοι. Για αυτό καπηλευτήκαμε, λοιπόν. Σνομπάροντας και υποβαθμίζοντας τους αντιπάλους μας απλά στηνόμαστε μόνοι μας στο τοίχο. Ας πάρουμε σοβαρά επιτέλους τη κατάσταση. Ας μετρήσουμε τη σκιά μας πρωτού δρασκελήσουμε προς το μέλλον. Τα μεγάλα λογια και τις βαρύγδουπες δηλώσεις ας τις αφήσουμε για αυτους που ζουν μονο για το θεαθήναι, τη ψήφο, τον κλεμένο πούστικα κερδισμένο πλούτο.

Εμεις ουτε καλύτεροι μπορουμε αυτοι τη στιγμή να λέμε πως είμαστε ούτε "μολών λαβέ" να φωνάζουμε με περρίσεια μαγκιά, προφανώς γιατί μιλάμε εκ του ασφαλούς. Γιατί δε γνωρίζουμε, δε ξέρουμε, κι ούτε θέλουμε να μάθουμε τι συνέβη και τι συμβαίνει γύρω μας. Δεν γνωρίζουμε τους εαυτούς μας και πολύ περισσότερο δεν έχουμε γνώση των αδυναμιών μας. Οι 300 σπαρτιάτες των Θερμοπυλών, ήταν βέβαιοι τόσο για τις ικανότητές τους όσο και για το τέλος που τους περίμενε. Και το αποδέχτηκαν αυτό το τέλος πρίν έρθει, με όλο τους το είναι, και το μήνυμα θα εκπέμποταν εκεινη τη στιγμή και στο πέρασμα των αιώνων. Εμείς; Είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τις ζωές μας για την ελευθερία μας και την ανεξαρτησία μας τώρα που έχουμε πράγματα να υπερασπιστουμε; Ή αυτό θα γίνει μόνο όταν δε θα υπάρχει άλλη λύση αφου θα τα έχουμε χάσει όλα πρώτα;

Αυτη η νοοτροπία μας εφερε εδώ. Κάποια μέρα θα το αντιληφθείς και εσύ. ξένε, και όλοι οι άλλοι. Αναλάβαμε όλοι σαν μονάδες, το ρόλο του σημαντικού στο χωριό μονο και μόνο για να κανουμε τον αγώνα του πεζοδρομίου για το κάθε πολιτικό αρχηγό. Τον αρχηγό και γενικά τους αρχηγούς που εδώ και 80 χρονια σου πουλανε ιδεολογικα επιχειρηματα για να σκοτώνεσαι με τον συγκάτοικό σου. Αντι να τους διαολοστείλεις τότε, τους διαολοστέλενεις τώρα χωρις να αναγνωρίζεις την ευθύνη σου και χωρίς να αποτάσεις την δηθεν ιδεολογία που σου έχωσαν με τεχνικές λοβοτομής. Εισαι αριστερός απλά και μονο επειδή αντιπαθείς μέχρι αηδίας τον δεξιό όχι επειδη σκαμπάζεις απο πολιτικο πολιτισμό για να αποφασίσεις. Εισαι δεξιος ή αριστερός γιατί ο προπάππους σου τότε δέχτηκε τις προτροπές και τα ψέματα καποιου μαλάκα να του πει να σκοτώσει το γείτονά του επειδή αυτός ήταν γερμανοτσολιάς ή επειδή ήταν κομμουνιστοσυμορίτης. Και εσύ τον άκουσες και αρπαξες τα κονσερβοκουτια και έσφαζες ή φόραγες κουκουλα και κατέδιδες. Η πλάκα είναι ότι 30 χρόνια πιο πίσω οι γονεις αυτών πίναν μαζί τσίπουρα και πάλι βρίζαν τους μετέπειτα κατα τύχη συντρόφους τους. Και εσύ σημερα ακολουθείς πιστά τη παράδοση, πιο πολιτσιμένα όμως είσαι και διαβασμένος ακολουθώντας πιστά τα μοτίβα είτε του αριστερουύ επαναστάτη είτε του δεξιού πατριώτη.

Όταν σου πετάνε θεωρίες εσυ πρέπει να αραδιάσεις παντα τι ειπε ενας γερμανος φιλοσοφος ή ενας γερμανος φασίστας για να εντυπωσιάσεις και να νιώσεις ηρωας του κομμουνισμου ή του έθνους σου αντίστοιχα. ΗΛΙΘΙΕ.

Εμένα προσωπικά δε με νοιάζει στη τελική πόσο αντιδεξιός είσαι, αλλά πόσο αριστερός είσαι. Ούτε με νοιάζει πόσο αντιαριστερός είσαι αλλά πόσο δεξιός είσαι. Γιατί αυτοί που ξέρουν όχι σε τι ταμπέλα επέλεξαν να χαρίσουν το τομάρι τους αλλά γιατί επέλεξαν να εκτεθουν με αυτή τη ταμπέλα έχουν γνώση των πραγμάτων και μπορούν τόσο να διαλεχθούν όσο και να συνεργαστούν ανα πάσα στιγμή.

Ειναι δεδομένο πως οι πολιτικοί για να πεισουν θα χρησιμοποιούν πάντοτε επιχειρήματα που θα ειναι κατα το ήμισι αληθή. Δε γινεται ομως επειδή εσυ αντιπαθείς κάποιον να απορρίπτεις αποψεις παγια αποδεκτές παγκοσμίως ανεξεραίτως ιδεολογίας. Δεν γίνεται να απορρίπτεις το δίκαιο για το περιστασιακά λόγω εποχής σωστό.

Τελειώνετε όχι μονο με τα κόμματα αλλά με τις ιδεολογίες σας! Χρειαζόμαστε οχι καινουργιους ιδεολογικους ηγέτες αλλά καινουργιες ιδεολογίες που δεν θα εχουν μεσα δάνεια από άλλες χώρες, κοινωνίες και κοινότητες. Τοσο οι πολλές διαφορετικές δεξιές όσο και οι πολυάριθμες αριστερες προτάσεις ταιριάζουν περισσότερο στις χώρες ευρωπαϊκες χώρες που εξ΄άλλου τις δημιούργησαν, παρά στην Ελλάδα. Για αυτό και εδώ περισσότερο ίσως από αλλού, υπαρχει μίσος.

Θα αντιληφθεις αυτο που σου λέω λοιπον, και εσυ και άλλοι, σε κάποια χρόνια όταν τρέχοντας όπως πάντα πισω απο τις εξελίξεις θα δεις πως ξαφνικά υπάρχουν μονο αναγκες. Οι υπερβολικες και παραλογες αναγκες και οι σοβαρες αναγκες. Ουτε δικαιώματα, ουτε καθηκοντα. Αυτα ειναι τα προϊόντα της διαχείρισης των αναγκων έτσι ώστε να υπάρχει ΜΕΤΡΟ.

Εμεις δεν εχουμε μετρο σε τίποτα. Ουτε στην ανοχή μας ουτε στην δυσφορία μας. Μαγκιές ας πουλήσουμε σε αυτους που μας φοβίζουν και μας τρομοκρατούν σαν χώρα και όχι ο ένας στον άλλον. Μπαίνουμε σε μια νέα ολέθρια και φοβερή εποχη που θα έχει νέα μετρα και νέα σταθμά. Που το χθεσινο πολιτικά ορθο θα είναι επιτακτική αναγκη να ισοπεδωθεί και η χθεσινη καφρίλα θα ειναι ξαφνικό και ισοπεδωτικό δικαίωμα. Μια εποχή έρεβους.

Τραγουδιστή που γυρεύεις τη συντρόφισσα
και τρέχεις στη τυφλή φυλακή της νύχτας και της λυσμονιάς
μη βαρυγκομίσεις αν στο άνδρο αυτό
μπροστά με τα άξια τούτα πνεύματα έφτασα και εγώ.
Η βασανιστική μας, έφερε ως εδώ μαζί σου,
λαχτάρα να μάθουμε για το φριχτό το τόπο.
Το έρεβος, όλο κι ότι άγνωστο έχει,
θα αποκαλυφθεί στα λόγια όπου μιλά ένας θεός.
Πήγαινε και για δώρο φέρε την αλήθεια στις πονεμένες τις ψυχές μας,
εσύ που καλά γνωρίζεις πως τους ανθρώπους
πρώτη και θεϊκή συντρόφισσα είναι η αλήθεια.
Κι ωστόσο ίσα με την ώρα τη καλή του γυρισμού σου,
θα στρώσουμε τη γη με δάφνες για να βαδίσεις εσύ,
για να βαδίσει η Ευρυδίκη...

Με αυτά τα λόγια δοξάζει ο Σολωμός την έννοια και την αξία της αλήθειας στο πρόσωπο της Ευρυδίκης. Ας γίνουμε λοιπόν αληθινοί

Drake
http://epsilonfive.blogspot.com/2011/12/blog-post_12.html

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΕΧΤΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΑΛΛΑ "ΜΕΤΡΑ" ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ...




Ο Γιώργος Παπανδρέου παρέλαβε από τον Κώστα Καραμανλή ενα χρέος της τάξεως του 110 – 120% του ΑΕΠ.
Αυτό το χρέος περιλάμβανε την αποπληρωμή των αθλιοτήτων του καθεστώτος Σημίτη: Το Γερμανικό πλιάτσικο, Siemens,C4i, ΟΤΕ, Thyssenkrupp (υποβρύχια που γέρνουν), ΜΑΝ, ΟΣΕ, Daimler-Benz, Hoechtief κλπ. Τα περιβόητα Ολυμπιακά έργα. Τις υπερτιμολογήσεις, το εξωφρενικό κόστος των έργων, την εισφοροδιαφυγή των εργολάβων με την μαύρη εργασία λαθρομεταναστών, τα κτίρια φαντάσματα που κόστισαν δεκάδες δις και δεν απέφεραν ούτε Ευρώ. Την μεγάλη ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων μέσω του χρηματιστηρίου. Το κράτος δανειζόταν για να κλείσει τις τρύπες της ληστείας του μόχθου μέσω υπουργικών αποφάσεων. Την αποπληρωμή των μαγειρεμένων δανείων για την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ. Την απώλεια ΑΕΠ της υποτιμημένης δραχμής, με τους λεόντειους όρους που εισήλθαμε στο νέο νόμισμα. Τις συνέπειες της παγκόσμιας κρίσης από την κατάρρευση της Lehman Brothers που επηρέασε ολόκληρο τον πλανήτη. …και όμως, δεν μειώθηκαν μισθοί ή συντάξεις, το κοινωνικό κράτος λειτουργούσε με τα όποια τρωτά. Οι πληρωμές γινόντουσαν στην ώρα τους, η αυτοδιοίκηση ήταν πραγματική και όχι διακοσμητική. Μα κυρίως, η Ελλάδα έκανε ανεξάρτητα γεωπολιτικά ανοίγματα προς όλες τις κατευθύνσεις έχοντας αλώβητη την Εθνική κυριαρχία. Βρισκόταν σε θέση να αποφασίζει αυτόνομα και να επηρεάζει αποφάσεις μέσω των δομών των οργανισμών με τους οποίους συμμετείχε. Μετά λοιπόν τις τελευταίες εξελίξεις, η κυβέρνηση κατάφερε το εξής εξοργιστικό: Μετά από δέκα (10) χρόνια, να έχουμε ως στόχο την …επιστροφή στην εποχή Καραμανλή και αυτό να θεωρείται επιτυχία! Δηλαδή, το 2021 η Ελλάδα στοχεύει σε ένα χρέος της τάξεως του 120% του ΑΕΠ!! Αφού πρωτίστως έχει διαλύσει τα πάντα. Μισθοί, συντάξεις, ασφαλιστικά δικαιώματα. Αυτονομία αποφάσεων, επιτροπεία. Κεφαλική φορολογία με απίστευτα ποσοστά. Πληρώνουμε την βενζίνη και το πετρέλαιο στα διπλάσια επίπεδα από ότι επί Καραμανλή, συντάξεις κατέρρευσαν, η ύφεση θερίζει, η ανεργία λαμβάνει διαστάσεις μάστιγας, ο κόσμος καταστρέφεται. Επιπλέον, η Ελλάδα είναι και με την βούλα προτεκτοράτο χωρίς δικαίωμα αύξησης αυτόνομης πολιτικής. Δεν υπάρχει στον παγκόσμιο χάρτη, οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της. Και βέβαια, με την πλήρη εκποίηση Εθνικής περιουσίας. Καταλαβαίνετε ότι αυτό είναι μία εθνική τραγωδία που δεν προήλθε από κάποιο “λαθάκι”, αλλά βάσει σχεδίου. Κάποιοι θησαύρισαν από αυτή την εξέλιξη και είναι συγκεκριμένοι. Το ΔΝΤ και οι συνεργάτες του. Μιλάμε για ένα πλιάτσικο δισεκατομμυρίων που για να το καταλάβετε παραστατικά ομοιάζει με κάποιον που του κλέβουν το αυτοκίνητο και έπειτα τον αναγκάζουν να δουλεύει σαν το σκυλί, να χάσει τα ρούχα του, το σπίτι του και την υπερηφάνεια του για να ξαναποκτήσει μετά από δέκα χρόνια το ίδιο ακριβώς αυτοκίνητο. Οι Έλληνες συνεργάτες του ΔΝΤ λοιπόν, πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά. http://olympia.gr/2011/10/27/%CE%BC%CE% ... %B9%CE%B1/