Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Ο χρόνος άρχισε να κυλάει αντίστροφα...

Συλλήψεις για εγκλήματα κατά του λαού και της χώρας πότε θα δούμε; Ή μήπως εκείνοι που ορίζουν τι είναι έγκλημα πρέπει να τακτοποιήσουν πρώτα το μισθολογικό τους, για να μπορούν να κρίνουν ησύχως, αδιαφορώντας για όλους τους άλλους που δεν έχουν χάσει απλά την ησυχία τους, αλλά έχουν χάσει και την βεβαιότητα της καθημερινής τροφής... Ζούμε σε ένα κράτος που έχει αυτοκαταργηθεί, που έχει διαγράψει τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις του και σε μία χώρα της οποίας ο κοινωνικός ιστός συγκρατείται ακόμη επειδή οι πολίτες οικειοθελώς έχουν αναλάβει προς τους συμπολίτες τους όλες εκείνες τις συνταγματικές επιταγές που οι κυβερνώντες ξεχνούν... Αντί του συντεταγμένου κράτους, βλέπουμε κοινωνικά παντοπωλεία, κοινωνικά φαρμακεία και ιατρεία, ομάδες αλληλοβοήθειας, συσσίτια και άλλα πολλά, που συμβαίνουν και που λειτουργούν ενώ το κράτος απουσιάζει επιδεικτικά και ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για να εισπράξει από εκείνους τους οποίους το ίδιο κατέστρεψε...! Αυτό το κράτος που υπάρχει σήμερα τρώει τα παιδιά του και οι εκτελώντες την ανθρωποφαγία - γενοκτονία, επιχαίρουν επειδή δέχονται συγχατηρήρια από τον "ευρωπαϊκό ανθρωπισμό" για το δολοφονικό τους έργο. Αυτό το κράτος, αυτοί οι διαχειριστές, πρέπει να πάψουν να υφίστανται. Η εμμονή τους να παραμένουν σε μία δοτή-λάθρα εξουσία, θα γίνει το μοιραίο μονοπάτι τους προς την αγχόνη της ιστορίας, από την οποία θα εύχονται να είχαν διαγραφεί... Ήδη ο χρόνος κυλάει αντίστροφα... http://www.triklopodia.gr/2013/02/blog-post_6080.html

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

Το σχέδιο της Ελίτ για μια Νέα Παγκόσμια Κοινωνική Τάξη Πραγμάτων

Του Richard K Moore Δημοσιεύθηκε στο New Dawn Magazine στις 20-10-2011 Όταν ξεκίνησε η Βιομηχανική Επανάσταση στην Βρετανία στα τέλη του 18ου αιώνα, μπορούσαν να κερδηθούν πολλά λεφτά με επενδύσεις σε βιομηχανίες και μύλους, με άνοιγμα νέων αγορών, και με την απόκτηση του ελέγχου των πηγών πρώτων υλών. Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως που είχαν τα λεφτά για να επενδύσουν βρίσκονταν στην Ολλανδία παρά στην Βρετανία. Η Ολλανδία ήταν η ηγέτιδα Δυτική δύναμη τον 17ο αιώνα, και οι τραπεζίτες της οι ηγέτες καπιταλιστές. Σε αναζήτηση του κέρδους Ολλανδικά κεφάλαια έρευσαν προς την Βρετανική χρηματαγορά και έτσι οι Ολλανδοί χρηματοδότησαν την άνοδο της Βρετανίας η οποία στη συνέχεια οδήγησε στην οικονομική και γεωπολιτική εξαφάνιση της Ολλανδίας από τον παγκόσμιο χάρτη. Με αυτό τον τρόπο η Βρετανική βιομηχανία κατέληξε να κυριαρχείται από πλούσιος επενδυτές, και ο καπιταλισμός έγινε το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα. Αυτό το γεγονός με τη σειρά του οδήγησε σε ένα μεγάλης κλίμακας κοινωνικό μετασχηματισμό. Η Βρετανία ήταν μια κατά βάση αριστοκρατική κοινωνία, η οποία κυριαρχείτο από οικογένειες γαιοκτημόνων. Όταν ο καπιταλισμός κυριάρχησε οικονομικά, οι καπιταλιστές κυριάρχησαν πολιτικά. Οι φορολογικές δομές και οι πολιτικές εισαγωγών – εξαγωγών άλλαξαν σταδιακά ώστε να ευνοούν τους επενδυτές έναντι των γαιοκτημόνων. Δεν ήταν πλέον οικονομικά βιώσιμη η απλή διατήρηση ενός αγροκτήματος στην εξοχή: Έπρεπε να το αναπτύξεις, να του δώσεις μια πιο παραγωγική χρήση. Τα Βικτωριανά δράματα είναι γεμάτα με ιστορίες αριστοκρατικών οικογενειών που περνάνε δύσκολες ώρες, και αναγκάζονται να πουλήσουν τις περιουσίες τους. Για λόγους ενίσχυσης του δράματος, η παρακμή τους αποδίδεται σε κάποιο ελάττωμα του χαρακτήρα ενός μέλους της οικογένειας, πιθανώς του αδύναμου μεγαλύτερου γιού. Αλλά στην πραγματικότητα η παρακμή της αριστοκρατίας ήταν μέρους ενός ευρύτερου κοινωνικού μετασχηματισμού που προκλήθηκε από την άνοδο του καπιταλισμού. Η business του καπιταλιστή είναι η διαχείριση του κεφαλαίου, και αυτή η διαχείριση γίνεται με την μεσολάβηση τραπεζών και χρηματιστηριακών γραφείων. Δεν πρέπει λοιπόν να εκπλήσσει το γεγονός ότι οι τραπεζίτες επενδύσεων έφτασαν στην κορυφή της ιεραρχίας του καπιταλιστικού πλούτου και ισχύος. Στην πραγματικότητα, ελάχιστες οικογένειες τραπεζιτών, συμπεριλαμβανομένων των Rothschilds και των Rockefellers, κυριαρχούν οικονομικά και πολιτικά στον Δυτικό Κόσμο. Εν αντιθέσει με τους αριστοκράτες, οι καπιταλιστές δεν δεσμεύονται από μια εντοπισμένη στον χώρο εγκατάσταση ή / και ή την συντήρησή της. Το κεφάλαιο είναι «άπιστο – μη αφοσιωμένο» και κινητικό – κυλάει όπου μπορεί να βρεθεί η μεγαλύτερη ανάπτυξη, όπως κύλησε από την Ολλανδία στο Ηνωμένο Βασίλειο, μετά από το Ηνωμένο Βασίλειο προς τις ΗΠΑ, και πρόσφατα από ΠΑΝΤΟΥ προς την Κίνα. Όπως ένα ορυχείο χαλκού μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και να εγκαταλειφθεί, έτσι στον καπιταλισμό και ένα ολόκληρο έθνος μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και να εγκαταλειφθεί, όπως μπορούμε να δούμε στις «σκουριασμένες» βιομηχανικές περιοχές στην Αμερική και στην Βρετανία. Αυτή η απελευθέρωση από γεωγραφικούς περιορισμούς οδηγεί σε ένα διαφορετικό είδος γεωπολιτικής στον καπιταλισμό εν συγκρίσει με την αριστοκρατία. Ένας βασιλιάς πάει σε πόλεμο όταν βλέπει πλεονέκτημα για το έθνος του. Οι ιστορικοί «εξηγούν» τους πολέμους των προ-καπιταλιστικών χρόνων με όρους μεγέθυνσης ισχύος εθνών και μοναρχών. Ο καπιταλιστής δημιουργεί πολέμους για να αποκτήσει κέρδη, και για αυτό οι τραπεζικές οικογένειες της Ελίτ έχουν χρηματοδοτήσει και τις δύο πλευρές των περισσότερων στρατιωτικών αναμετρήσεων τουλάχιστον μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (Σημ. Μτφ: Και παλαιότερα, όπως π.χ. στον πόλεμο ΗΠΑ – Βρετανίας το 1812, στους Ναπολεόντειος Πολέμους, κλπ). Έτσι οι ιστορικοί βρίσκουν δύσκολο να «εξηγήσουν» τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με όρους εθνικών κινήτρων και επιδιώξεων. Κατά τους προ-καπιταλιστικούς χρόνους ο πόλεμος ήταν σαν το σκάκι, κάθε πλευρά προσπαθούσε να κερδίσει. Στον καπιταλισμό ο πόλεμος μοιάζει πι ο πολύ με καζίνο, όπου οι παίκτες μάχονται για όσο μπορούν να έχουν πίστωση για να πάρουν καινούριες μάρκες, και ο αληθινός νικητής είναι πάντα ο ιδιοκτήτης του καζίνο – οι τραπεζίτες που χρηματοδοτούν τον πόλεμο και αποφασίζουν ποιος θα είναι ο τελευταίος άνδρας που θα μείνει όρθιος, ποιος θα νικήσει. Οι πόλεμοι δεν είναι μόνο τα πλέον κερδοφόρα καπιταλιστικά εγχειρήματα, αλλά με την επιλογή των νικητών, και την διαχείριση της ανοικοδόμησης των κατεστραμμένων περιοχών, η τραπεζικές οικογένειες της ελίτ μπορούν, συν τω χρόνω, να καθορίσουν έτσι το γεωπολιτικό σκηνικό ώστε να προωθούν τα συμφέροντά τους. Τα έθνη και οι λαοί δεν είναι παρά πιόνια στο παιχνίδι τους. Εκατομμύρια πεθαίνουν στους πολέμους, οι υποδομές καταστρέφονται, και ενώ ο κόσμος πενθεί, οι τραπεζίτες μετράνε τα κέρδη τους και κάνουν σχέδια για μεταπολεμικές επενδύσεις ανοικοδόμησης. Από θέση ισχύος, όντας οι χρηματοδότες των κυβερνήσεων, οι τραπεζικές ελίτ έχουν συν τω χρόνω τελειοποιήσει τις μεθόδους ελέγχου. Μένοντας πάντα στο παρασκήνιο, κινούν τα νήματα μέσω του ελέγχου των ΜΜΕ, των κομμάτων, των συνδικάτων, των υπηρεσιών πληροφοριών, των χρηματαγορών, και των κυβερνητικών υπηρεσιών. Πιθανώς ο μεγαλύτερος μοχλός ισχύος που διαθέτουν είναι ο έλεγχος των νομισμάτων. Μέσα από την απάτη των Κεντρικών Τραπεζών, σχεδιάζουν κύκλους φρενήρους αναπτύξεως και χρεοκοπίας, τυπώνουν λεφτά από το τίποτα, από τον αέρα και τα δανείζουν με τόκο στις κυβερνήσεις. Η ισχύς της συμμορίας (gang στα Αγγλικά) της τραπεζικής Ελίτ (των ‘banksters’ κατά το “gangsters”) είναι και ΑΠΟΛΥΤΗ και ΑΦΑΝΗΣ. «Κάποιοι από τους ισχυρότερος άνδρες στις ΗΠΑ φοβούνται κάτι. Γνωρίζουν ότι κάπου υπάρχει μια δύναμη, τόσο οργανωμένη, τόσο πανούργα, τόσο αφανής, τόσο άγρυπνη και προσεκτική, τόσο διαπλεκόμενη, τόσο πλήρης, τόσο διαβρωτική ώστε είναι καλύτερα να μην μιλάνε αλλά να ψιθυρίζουν όσο γίνεται πιο χαμηλόφωνα όταν την καταδικάζουν. – Πρόεδρος Woodrow Wilson Το τέλος της Ανάπτυξης – Οι Banksters εναντίον του Καπιταλισμού Είναι αναπόφευκτο σε έναν πεπερασμένο πλανήτη να υπάρχει όριο στην οικονομική ανάπτυξη. Η εκβιομηχάνιση κατέστησε δυνατόν να βιαστούμε να φτάσουμε σε αυτό το όριο τους 2 τελευταίους αιώνες. Η παραγωγή έγινε πιο αποτελεσματική, οι αγορές παγκοσμιοποιήθηκαν, και στο τέλος το μοντέλο της αέναης ανάπτυξης έχει φτάσει στο σημείο να δίνει διαρκώς φθίνουσες αποδόσεις. Στην πραγματικότητα, αυτό το σημείο προσεγγίστηκε περίπου το 1970. Έκτοτε το κεφάλαιο δεν αναζητεί πλέον την αύξησή του τόσο πολύ μέσω της αυξημένης παραγωγικότητας, αλλά μάλλον με την απόσπαση μεγαλύτερων αποδόσεων από περίπου σταθερά επίπεδα παραγωγικότητας. Ως εκ τούτου προέκυψε η παγκοσμιοποίηση, η οποία μετακίνησε τις παραγωγικές εγκαταστάσεις σε περιοχές χαμηλού εργατικού κόστους, παρέχοντας μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους. Ως εκ τούτου προέκυψαν οι ιδιωτικοποιήσει, οι οποίες μετέφεραν ροές κεφαλαίων από τα κρατικά θησαυροφυλάκια στις τσέπες των επενδυτών. Ως εκ τούτου προέκυψαν οι αγορές συναλλάγματος και χρηματιστηριακών παραγώγων, οι οποίες δημιούργησαν την ηλεκτρονική ψευδαίσθηση της οικονομικής ανάπτυξης, χωρίς την ύπαρξη οιασδήποτε πραγματικής παραγωγής στον πραγματικό κόσμο. Για περίπου 40 χρόνια, (Σημ. Μτφ: Όσο ακριβώς διήρκησε η επάρατη μεταπολίτευση στην Ελλάδα, γεγονός ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΟ), το καπιταλιστικό σύστημα συνέχισε να υπάρχει μέσω αυτών των μηχανισμών, κανένας εκ των οποίων δεν ήταν παραγωγικός με την κανονική έννοια του όρου. Και τότε τον Σεπτέμβριο του 2008 αυτό το σπίτι από τραπουλόχαρτα ξαφνικά κατέρρευσε, φέρνοντας το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Εάν κάποιος μελετήσει την κατάρρευση των πολιτισμών, μαθαίνει ότι η αδυναμία προσαρμογής σε νέες συνθήκες αποβαίνει θανάσιμη. Πέφτει ο δικός μας πολιτισμός σε αυτή την παγίδα? Είχαμε δύο αιώνες πραγματικής ανάπτυξης, όπου η αναπτυξιακή δυναμική του καπιταλισμού ήταν εναρμονισμένη με την πραγματική βιομηχανική ανάπτυξη. Κατόπιν είχαμε τέσσερις δεκαετίες τεχνητής ανάπτυξης – με τον καπιταλισμό να στηρίζεται πάνω σε ένα πύργο από τραπουλόχαρτα. Και τώρα, που ο πύργος με τα χαρτιά κατέρρευσε, φαινομενικά γίνεται κάθε δυνατή προσπάθεια για να έρθει η «ανάκαμψη» - της ανάπτυξης! Είναι πολύ εύκολο να δοθεί η εντύπωση ότι ο πολιτισμός είναι σε διαδικασία κατάρρευσης, με βάση την αρχή της αδυναμίας προσαρμογής σε νέες συνθήκες. Μια τέτοια εντύπωση είναι εν μέρει ορθή και εν μέρει λανθασμένη. Προκειμένου να κατανοήσουμε την πραγματικότητα πρέπει να κάνουμε την διάκριση μεταξύ της καπιταλιστικής ελίτ και του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα που προωθείται από την ανάπτυξη. Η καπιταλιστική ελίτ είναι οι τύποι που κατάφεραν να κερδίσουν τον έλεγχο του Δυτικού Κόσμου ενώ λειτουργούσε το καπιταλιστικό σύστημα τους 2 τελευταίους αιώνες. Το καπιταλιστικό σύστημα έχει περάσει την ημερομηνία λήξεώς του προ πολλού, η ελίτ των bankster το γνωρίζει καλά αυτό το γεγονός και ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΕΤΑΙ. Ο καπιταλισμός είναι το όχημα που έφερε στους banksters την απόλυτη εξουσία, αλλά δεν έχουν κανενός είδους αφοσίωση σε αυτό το σύστημα όπως δεν είναι αφοσιωμένοι σε καμία χώρα, σε κανένα αντικείμενο ή σε κανέναν άνθρωπο. Όπως ανεφέρθη ανωτέρω, σκέφτονται σε παγκόσμια κλίμακα, και θεωρούν τα κράτη και τους λαούς πιόνια τους. Ορίζουν τι είναι χρήμα και το εκδίδουν, όπως ακριβώς ο τραπεζίτης σε ένα παιχνίδι Monopoly. Μπορούν επίσης να εφεύρουν ένα νέο παιχνίδι με νέα είδη χρημάτων. Δεν χρειάζονται εδώ και πολύ καρό να στηρίζονται σε ένα συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα για διατηρήσουν την ισχύ τους. Ο καπιταλισμός ήταν βολικός σε εποχές ταχείας ανάπτυξης. Για μια εποχή ΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, ετοιμάζεται ένα διαφορετικό παιχνίδι. Έτσι, δεν επετράπη στον καπιταλισμό να έχει έναν φυσιολογικό θάνατο. Αντίθετα κατέρρευσε με ελεγχόμενη κατεδάφιση. Πρώτα τον έβαλαν σε ένα σύστημα τεχνητής υποστήριξης της ζωής, όπως ανεφέρθη ανωτέρω με την παγκοσμιοποίηση, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις αγορές συναλλάγματος, κλπ. Μετά του έκαναν ένεση με ένα φάρμακο ευθανασίας, υπό την μορφή της φούσκας της χρηματαγοράς και της φούσκας των τοξικών παραγώγων. Στο τέλος, η BIS, (Bank of International Settlements) στην Βασιλέια της Ελβετίας – η Κεντρική Τράπεζα των Κεντρικών Τραπεζών – έβγαλε από την πρίζα το σύστημα τεχνητής υποστήριξης της ζωής εισάγοντας τον κανόνα ‘mark-to-market’, (Σημ. Μτφ: http://en.wikipedia.org/wiki/Mark-to-market_accounting Mark to market rule: Ο κανόνας ο οποίος απαιτεί από τις εταιρίες να απεικονίζουν στα λογιστικά τους βιβλία όλα τους τα περιουσιακά στοιχεία και τις υποχρεώσεις με βάσει μια «δίκαια τιμή» η οποία που να προσεγγίζει την τρέχουσα πραγματικότητα στις αγορές και όχι βάσει της τιμής κτήσης τους ή κάποιου άλλου μεγέθους) ο οποίος κατέστησε όλες τις τράπεζες που είχαν επενδύσεις υψηλού κινδύνου αυτομάτως χρεοκοπημένες, παρότι χρειάστηκε λίγο καιρός για να γίνει αυτό προφανές. Κάθε βήμα σε αυτή την διαδικασία σχεδιάστηκε προσεκτικά και ελέγχθηκε από την κλίκα των Κεντρικών Τραπεζιτών. Το τέλος της Εθνικής Κυριαρχίας – Η αποκατάσταση του Ancien Régime (Παλαιού Καθεστώτος) Όπως διαχειρίστηκαν προσεκτικά την οικονομική κατάρρευση, έτσι έκαναν και με το σενάριο διαχείρισης της κατάστασης μετά την κατάρρευση, με τα αυτοκτονικά bailout programs, τα προγράμματα διάσωσης τραπεζών. Οι εθνικοί προϋπολογισμοί ήταν ήδη στα όρια τους: Δεν είχαν αρκετά αποθεματικά για να διασώσουν τις χρεοκοπημένες τράπεζες. Έτσι οι δεσμεύσεις για τα προγράμματα διάσωσης των τραπεζών ισοδυναμούσαν με την ανάληψη αστρονομικών νέων χρεών από τις κυβερνήσεις. Για να εξυπηρετηθούν οι υποχρεώσεις που ανέκυπταν από τα προγράμματα διάσωσης των τραπεζών, οι κυβερνήσεις έπρεπε να δανεισθούν τα λεφτά από το ίδιο το χρηματοοικονομικό σύστημα που διασωζόταν! Δεν ήταν οι τράπεζες «too big to fail» (υπερβολικά μεγάλες για να χρεοκοπήσουν», αλλά οι banksters υπερβολικά ισχυροί για να αποτύχουν: έκαναν στους πολιτικούς μια προσφορά την οποία δεν μπορούσαν να αρνηθούν. Στις ΗΠΑ, είπαν στο Κογκρέσο ότι χωρίς τα προγράμματα διάσωσης, τα bailouts, το επόμενο πρωί θα υπήρχε στρατιωτικός νόμος. Στην Ιρλανδία, είπαν στους Υπουργούς ότι θα επικρατούσε οικονομικό χάος και εξεγέρσεις στους δρόμους. Στην πραγματικότητα, όπως απεδείχθη στην Ισλανδία, ο πλέον λογικός τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος των χρεοκοπημένων τραπεζών, ήταν μια ομαλή διαδικασία πτώχευσης. Το αποτέλεσμα των εξαναγκαστικών διασώσεων (coerced bailouts) ήταν η μεταφορά της χρεοκοπίας από τις τράπεζες στα κρατικά ταμεία. Τα τραπεζικά χρέη μεταμορφώθηκαν σε δημόσια χρέη και ελλείμματα προϋπολογισμών. Τώρα, όπως ήταν εύκολα προβλέψιμο, είναι τα έθνη που ζητάνε διάσωση (bailouts), και αυτές οι διασώσεις γίνονται υπό όρους και συνοδεύονται από συγκεκριμένες απαιτήσεις. Αντί να πτωχεύσουν οι τράπεζες, πτωχεύουν τα έθνη. Στο βιβλίο του, Εξομολογήσεις ενός Οικονομικού Δολοφόνου, ο John Perkins εξηγεί πώς ο τρίτος κόσμος έχει εξαναγκαστεί τις τελευταίες δεκαετίες μέσα από διάφορα τεχνάσματα και πιέσεις σε αιώνια δεσμά χρέους. Εκ σχεδιασμού, τα χρέη δεν μπορούν ποτέ να αποπληρωθούν. Αντιθέτως, τα χρέη πρέπει να αναχρηματοδοτούνται περιοδικά, και κάθε νέος γύρος αναχρηματοδότησης βυθίζει το έθνος ακόμα βαθύτερα στο χρέος (Σημ. Μτφ: Βλέπε Ελληνικό Εθνικό χρέος το οποίο ξεκίνησε το 2009 από 120% του ΑΕΠ για να φτάσει στο 186% του ΑΕΠ το 2011, προκειμένου να αποκλιμακωθεί στο 120% του ΑΕΠ εκ νέου το 2020!!! ύστερα από 3 πακέτα διάσωσης, ήτοι αναχρηματοδότησης του χρέους!!) – και εξαναγκάζει and το έθνος να υποκύψει σε ακόμα πιο δραστικές υπαγορεύσεις του ΔΝΤ. Μέσα από μια ενορχηστρωμένη κατάρρευση, και την απάτη ‘too big to fail’, οι banksters έχουν τώρα διαβεί τον Ρουβίκωνα: Ο οικονομικός δολοφόνος δρα τώρα εδώ, στον Πρώτο Κόσμο. Στην Ε.Ε.t ο πρώτος γύρος με έθνη που θα καταρρεύσουν είναι τα PIGS – Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα , και Ισπανία. The παραμύθι ότι τα PIGS μπορούν να τα βγάλουν πέρα χάρη στις διασώσεις βασίζεται στην υπόθεση ότι η εποχή της άνευ ορίων ανάπτυξης θα συνεχιστεί. Όπως όμως και οι ίδιοι οι banksters γνωρίζουν πολύ καλά, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Στο τέλος τα PIGS θα αναγκαστούν να χρεοκοπήσουν, και η υπόλοιπη Ε.Ε. θα καταρρεύσει μαζί τους, όλα ως μέρος ενός καλά μελετημένου σχεδίου ελεγχόμενης κατεδάφισης. Όταν ένα έθνος υποκύψει στα δεσμά του χρέους, παύει να είναι ανεξάρτητο, και να κυβερνάται μέσα από εσωτερικές πολιτικές διαδικασίες. Αντίθετα περιέρχεται υπό τον έλεγχο των υπαγορεύσεων του ΔΝΤ. Όπως έχουμε δει στον Τρίτο Κόσμο, και όπως συμβαίνει τώρα στην Ευρώπη, αυτές οι υπαγορεύσεις έχουν να κάνουν μόνο με μέτρα λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεις. Οι λειτουργίες της Κυβέρνησης εξαφανίζονται ή ιδιωτικοποιούνται, και τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία ξεπουλιούνται. Κομμάτι κομμάτι – έχουμε και πάλι μια ελεγχόμενη κατεδάφιση – το έθνος – κράτος αποσυναρμολογείται. Στο τέλος, οι κύριες λειτουργίες της κυβέρνησης είναι ο το αστυνομικό κράτος για την καταπίεση του ίδιου της του λαού, και η συλλογή φόρων οι οποίο παραδίδονται άμεσα στους banksters. Στην πραγματικότητα, η αποδόμηση του έθνους – κράτους ξεκίνησε πολύ πριν την οικονομική κατάρρευση του 2008. Στις ΗΠΑ και στην Βρετανία, ξεκίνησε το 1980, με τον Reagan και την Thatcher. Στην Ευρώπη, ξεκίνησε το 1988, με τη συνθήκη του Maastricht. Η παγκοσμιοποίηση επιτάχυνε την διαδικασία αποδόμησης, με την εξαγωγή θέσεων εργασίας και βιομηχανικών εγκαταστάσεων, τα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων, τις συμφωνίες «ελεύθερου εμπορίου (‘free trade’ agreements), και την καθιέρωση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (World Trade Organisation - WTO). Τα γεγονότα μετά το 2008 έχουν καταστήσει δυνατή την ταχεία επιτάχυνση μια ς διαδικασίας η οποία ήταν ήδη εν εξελίξει. Μετά την κατάρρευση, τα bailouts, και την πλήρη αποτυχία να επιδιωχθεί οιουδήποτε είδους πρόγραμμα αποτελεσματικής ανάκαμψης, τα σημάδια είναι πλέον ξεκάθαρα: Το σύστημα θα αφεθεί να καταρρεύσει πλήρως, προετοιμάζοντας έτσι το έδαφος για μια προσχεδιαμένη «λύση». (Σημ. Μτφ: Problem – Reaction - Solution. Δημιουργώ το πρόβλημα, ελέγχω την αντίδραση, δίνω την δική μου προσχεδιασμένη λύση. Η ελίτ των banksters χρησιμοποιεί εδώ και 2 αιώνες αυτή την αλάνθαστη Εγελιανή τακτική για να ελέγξει την μοίρα της ανθρωπότητας.) Και ενώ αποδομείται το έθνος – κράτος, εγκαθιδρύεται ένα νέο καθεστώς παγκόσμιας διακυβέρνησης (global governance) για να το αντικαταστήσει. (Σημ. Μτφ. Βλέπε δηλώσεις Γ. Παπανδρέου: «We need global governance and we need it now», και παρόμοιες δηλώσεις των κυρίων Trichet, Soros, Obama, Draghi, Πάπα Βενέδικτου και όλου του Νεοταξίτικου ΕΣΜΟΥ που κυβερνά τον πλανήτη) Όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε εξετάζοντας την λειτουργία του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (WTO), του ΔΝΤ (IMF), της Παγκόσμια Τράπεζας (World Bank), και των άλλων τμημάτων της σε εμβρυικό στάδιο ευρισκόμενης Παγκόσμιας Κυβέρνησης, το νέο παγκόσμιο σύστημα δεν θα τηρήσει κανένα πρόσχημα λαϊκής αντιπροσώπευσης ή δημοκρατικής διαδικασίας. Η εξουσία θα ασκείται από αυταρχικές παγκόσμιες γραφειοκρατίες, οι οποίες θα λαμβάνουν εντολές, άμεσα ή έμμεσα, από την κλίκα των banksters. Στο βιβλίο του, The Globalization of Poverty (Η παγκοσμιοποίηση της φτώχειας), ο Michel Chossudovsky εξηγεί πώς η παγκοσμιοποίηση, και οι δράσεις του ΔΝΤ, τις τελευταίες δεκαετίες. Όπως μπορούμε να δούμε, μέσα από την δραματική έμφαση που αποδίδεται στα μέτρα λιτότητας μετά την οικονομική κατάρρευση και τις διασώσεις (bailouts), αυτό το project δημιουργίας φτώχειας έχει πλέον διασχίσει τον Ρουβίκωνα. Σε αυτό το νέο παγκόσμιο σύστημα δεν θα υφίσταται πλέον η ευημερούσα μεσαία τάξη. Στην πραγματικότητα, το νέο καθεστώς θα μοιάζει πάρα πολύ με τις παλιές μέρε2ς της μοναρχίας και της φεουδαρχίας (το ancien regime – Παλαιό Καθεστώς). (Σημ. Μτφ. Ancien Régime: Το προεπαναστατικό καθεστώς που υπήρχε στην Γαλλία επί της δυναστείας των Βουρβόνων, το ποίο κατέρρευσε μετά την Γαλλική Επανάσταση, η οποία υποκινήθηκε από τους banksters της εποχής, οι oποίοι ανήκαν στις ΙΔΙΕΣ οικογένειες με τους σημερινούς. Η φιλοδοξία τους δεν ήταν φυσικά η κατάκτηση ελευθεριών από τους κοινούς ανθρώπους, αλλά η σταδιακή υποκατάσταση των δυναστειών της Ευρώπης από τους ίδιους. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε μελετώντας τα έργα και τις ημέρες της οικογένειας Rothschild και του Adam Weishaupt, ιδρυτή των illuminati) Οι banksters είναι η νέα βασιλική οικογένεια, με όλο τον πλανήτη ως βασίλειό τους. Οι τεχνοκράτες που διοικούν τις παγκόσμιες γραφειοκρατίες (Σημ. Μτφ: Εξ ου και ο νεολογισμός που περιγράφει το καινούριο σύστημα που εγκαθιδρύεται: τεχνοφεουδαρχία), και οι μανδαρίνοι που παριστάνουν τους πολιτικούς στα υπολείμματα των κρατών - εθνών, είναι η προνομιούχα άρχουσα τάξη. Οι υπόλοιποι από εμάς, η συντριπτική πλειοψηφία, θα βρούμε τους εαυτούς μας στον ρόλο των φτωχών δουλοπάροικων – εάν είμαστε βέβαια αρκετά τυχεροί να επιβιώσουμε από την διαδικασία κατάρρευσης. «Σήμερα οι Αμερικανοί θα εξοργίζονταν εάν στρατεύματα του ΟΗΕ εισέβαλλαν στο Los Angeles για να αποκαταστήσουν την τάξη; Αύριο θα είναι ευγνώμονες. Αυτό θα είναι ιδιαίτερα αληθές εάν τους πουν ότι πρόκειται για μια εξωτερική απειλή από μακριά, είτε αληθής είτε κατασκευασμένη, η οποία απειλεί την ίδια την ύπαρξή μας. Τότε όλα τα έθνη του κόσμου θα ικέτευαν τους ηγέτες του κόσμου να τους απαλλάξει από αυτό το κακό. Αυτό που κάθε άνθρωπος φοβάται είναι το άγνωστο. Όταν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο σενάριο, θα παραιτηθούν από τας ατομικά τους δικαιώματα με αντάλλαγμα την εγγύηση της ασφάλειας που θα τους παρέχει η παγκόσμια κυβέρνηση.» – Ο Henry Kissinger μιλώντας στο Evian, στην Γαλλία, στις 21 Μαΐου 1992, κατά την διάρκεια συνάντησης των Bilderbergers. Το τέλος της Ελευθερίας – Το Παγκόσμιο Αστυνομικό Κράτος Τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες, περίπου από το 1970 και μετά, βιώνουμε μια διαδικασία αλλαγής καθεστώτος, από ένα παλαιό παγκόσμιο σύστημα σε ένα καινούριο. Στο παλαιό σύστημα, τα έθνη του Πρώτου Κόσμου ήταν σχετικά δημοκρατικά και ευημερούσαν, ενώ ο Τρίτος Κόσμος υπέφερε από την τυραννία του αστυνομικού κράτους, την μαζική φτώχεια και εξαθλίωσηy, και τον ιμπεριαλισμό (δηλαδή την εκμετάλλευση από εξωτερικές δυνάμεις). Όπως ανεφέρθη ανωτέρω, η διαδικασία μετάβασης χαρακτηρίστηκε ως ‘η διάβαση του Ρουβίκωνα’ (Σημ. Μτφ: Η λήψη μιας ριψοκίνδυνης απόφασης χωρίς επιστροφή) – με την εισαγωγή πρακτικών και πολιτικών στον Πρώτο Κόσμο, οι οποίες πριν προορίζονταν ως επί το πλείστον για τον Τρίτο Κόσμο. Έτσι η δουλεία στο ΔΝΤ μέσω του χρέους, αποτελεί μία διάβαση του Ρουβίκωνα, η οποία κατέστη δυνατή μέσα από την απάτη της κατάρρευσης και των bailout. Με τη σειρά της, η μαζική φτώχεια και η εξαθλίωση, διαβαίνει τον ίδιο Ρουβίκωνα, χάρη στα μέτρα λιτότητας που επιβάλλει το ΔΝΤ, με τις νέες αρμοδιότητες έκδοσης και διακράτησης ομολόγων που διαθέτει. Ο ιμπεριαλισμός επίσης διαβαίνει τον Ρουβίκωνα, δεδομένου ότι ο Πρώτος Κόσμος υποτάσσεται στον εκμεταλλευτικό έλεγχο των banksters και των γραφειοκρατών τους, ένα πλέγμα ισχύος εξωτερικό προς όλες τις εθνικές ταυτότητες. Χωρίς να εκπλήσσει και η τυραννία του αστυνομικού κράτους επίσης διαβαίνει τον Ρουβίκωνα: Η επιβολή τριτοκοσμικών επιπέδων φτώχειας απαιτεί τριτοκοσμικές μεθόδους καταπίεσης και καταστολής. Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης μπορεί να εκληφθεί ως η απαρχή της παγκόσμιας αντίστασης στην διαδικασία αλλαγής καθεστώτος. Παρόμοια, η απάντηση της αστυνομίας στις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης στο Seattle το Νοέμβριο του 1999, μπορούν να εκληφθούν ως η ‘διάβαση του Ρουβίκωνα’ για το αστυνομικό τυραννικό κράτος. Η υπέρμετρη και αυθαίρετη χρήση βίας αυτής της απάντησης συμπεριλαμβανόμενων πρακτικών όπως να κρατάς τα μάτια των διαδηλωτών ανοικτά και να τα ψεκάζεις με spray πιπεριού – ήταν άνευ προηγουμένου για ειρηνικούς διαδηλωτές σε έθνος του Πρώτου Κόσμου. Η ειρωνεία είναι ότι η απάντηση της αστυνομίας, κυρίως επειδή δημοσιοποιήθηκε ευρέως, στην πραγματικότητα ενδυνάμωσε το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης. Όσο οι διαδηλώσεις δυνάμωναν σε μέγεθος και ισχύ, η αστυνομία αντιδρούσε ακόμα πιο βίαια. (Σημ. Μτφ: Αυτή η διαπίστωση του συγγραφέα του άρθρου πρέπει να ηχήσει ως ηχηρή καμπάνα προειδοποίησης για όλους όσους συμμετέχουν στις πορείες και στις διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών. Η δίκαιη αγανάκτηση των συμμετεχόντων και η μαζικότητα των εκδηλώσεων δεν θα αποθαρρύνει τις δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος. Αντίθετα η καταστολή θα γίνει ποιο βίαιη και τεχνικά αρτιότερη. Οι αντιδράσεις τέτοιου τύπου είναι προβλέψιμες από τους banksters και τους εγχώριους υποτακτικούς τους. Συνεπώς, τέτοιου είδους ενέργειες αναμένεται να έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που προσδοκούν οι διοργανωτές τους και οι συμμετέχοντες σε αυτές. Το απόγειο αυτών των διαμαρτυριών επετεύχθη στην Γένοβα τον Ιούλιο του 2001, όταν τα επίπεδα βίας και από τις δύο πλευρές άρχισαν να θυμίζουν σχεδόν ανταρτοπόλεμο. Εκείνες τις ημέρες το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης κυριάρχησε στην διεθνή ειδησεογραφία, και η αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση άρχισε να παίρνει μαζικές διαστάσεις. Το ορατό κίνημα ήταν μόνο η κορυφή του αντισυστημικού παγόβουνου. Υπήρχε διάχυτη η πολύ πραγματική αίσθηση, ότι το κοινό αίσθημα στον Πρώτο Κόσμο είχε αρχίσει να παίρνει μια ριζοσπαστική στροφή. Οι ηγέτες του κινήματος σκέφτονταν τώρα με τους όρους ενός αντικαπιταλιστικού κινήματος. Υπήρχε έντονη πολιτική αστάθεια στον αέρα, και η αίσθηση ότι πιθανότατα η διαφωτισμένη κοινή γνώμη θα μπορούσε να επιτύχει την αλλαγή της πορείας των γεγονότων. Όλα αυτά άλλαξαν στις 11 Σεπτεμβρίου2001, την ημέρα που οι έπεσαν οι πύργοι. Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης μαζί με την ίδια την παγκοσμιοποίηση, σχεδόν εξαφανίστηκαν πλήρως από την συνείδηση του κοινού εκείνη την μοιραία ημέρα. Ξαφνικά υπήρχε ένα εντελώς νέο παγκόσμιο σενάριο, ένα ολοκαίνουριο τσίρκο των media – μαζί με ένα νέο εχθρό, και ένα νέο είδος πολέμου, ενός πολέμου χωρίς τέλος, ενός πολέμου ενάντια σε φαντάσματα, ενός πολέμου κατά της «τρομοκρατίας». Νωρίτερα εξετάσαμε πώς η ενορχηστρωμένη οικονομική κατάρρευση του Σεπτεμβρίου του 2008 κατέστησε εφικτή την ταχεία επιτάχυνση της υλοποίησης συγκεκριμένων σχεδίων, όπως η αποδόμηση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών, και η επιβολή αυστηρών μέτρων λιτότητας. Με παρόμοιο τρόπο, τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 κατέστησαν εφικτή την επιτάχυνση της υλοποίησης κάποιων άλλων σχεδίων, όπως η απάλειψη των πολιτικών ελευθεριών και η καταπάτηση του διεθνούς δικαίου. Πριν ακόμα πέσουν οι πύργοι, το ‘Patriot Act’ ήταν ήδη σε μορφή προσχεδίου, διακηρύσσοντας με ξεκάθαρους όρους ότι το αστυνομικό κράτος ήταν ήδη εδώ (στις ΗΠΑ) εν πλήρη ισχύ και είχε έρθει για να μείνει – η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είχε καταστεί κενό γράμμα. Πριν παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα, παρόμοια ‘αντιτρομοκρατική’ νομοθεσία είχε υιοθετηθεί σε όλο τον πρώτο Κόσμο. (Σημ. Μτφ: Και στην Ελλάδα, όπου ψηφίστηκε μεν ο αντιτρομοκρατικός νόμος, αλλά η εγχώρια «τρομοκρατία» ουδέποτε εξαρθρώθηκε πλήρως, με αποτέλεσμα η εφαρμογή αυτού του νόμου να γίνεται όλο ένα και σκληρότερη. Τυχαίο? Δεν το νομίζω..) Εάν κάποιο αντισυστημικό κίνημα σήκωνε ποτέ κεφάλι στον Πρώτο Κόσμο (όπως έγινε, για παράδειγμα πρόσφατα στην Ελλάδα), η αυθαιρεσία των αστυνομικών δυνάμεων θα μπορούσε να φτάσει στα αναγκαία επίπεδα που θα απαιτούνταν για την καταστολή της αντίστασης. Σε κανένα λαϊκό κίνημα δεν θα επιτρεπόταν ποτέ να εκτροχιάσει τις καθεστωτικές αλλαγές που σχεδιάζουν οι banksters. Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης φώναζε δυνατά, «Έτσι μοιάζει η αληθινή δημοκρατία». Με την 11η Σεπτεμβρίου, οι banksters απάντησαν: « Έτσι μοιάζει η αληθινή καταπίεση». Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου οδήγησαν απευθείας στις εισβολές στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, και βοήθησαν στην διαμόρφωση ενός γενικότερου κλίματος όπου οι εισβολές σε εδάφη κυρίαρχων κρατών μπορούσαν εύκολα να δικαιολογηθούν, με την μία ή την άλλη αφορμή. Το διεθνές δίκαιο εγκαταλείφθηκε όπως και οι πολιτικές ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα. Όπως άρθηκαν όλοι οι περιορισμοί για τις εσωτερικές επεμβάσεις της, έτσι άρθηκαν και όλοι οι περιορισμοί που αφορούσαν τις εξωτερικές γεωπολιτικές στρατιωτικές επεμβάσεις. Τίποτα δεν μπορούσε να αντισταθεί ενάντια στην ατζέντα αλλαγής καθεστώτος των banksters. «Η τεχνοτρονική εποχή (technetronic era) θα έχει ως χαρακτηριστικό την σταδιακή εμφάνιση μιας πιο ελεγχόμενης κοινωνίας … η οποία θα κυριαρχείται από μια ελίτ, που δεν θα περιορίζεται από παραδοσιακές αξίες … αυτή η ελίτ δεν θα διατάσει να επιτύχει τις πολιτικές της επιδιώξεις με την χρήση των πλέον σύγχρονων τεχνικών επηρεασμού της συμπεριφοράς του κοινού … Η διαρκής και επίμονη κοινωνική κρίση, η ανάρρηση μιας χαρισματικής προσωπικότητας (Σημ. Μτφ: Ο μελλοντικός παγκόσμιος δικτάτορας), και η εκμετάλλευση των ΜΜΕ για την απόκτηση της εμπιστοσύνης του κοινού θα είναι τα εφαλτήρια για τον σταδιακό μετασχηματισμό των ΗΠΑ σε μια αυστηρά ελεγχόμενη κοινωνία … Επιπλέον, μπορεί να είναι πιθανό – και δελεαστικό – να εκμεταλλευτούμε για στρατηγικούς πολιτικούς σκοπούς τους καρπούς της επιστημονικής έρευνας πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά και τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου.» – Zbigniew Brzezinski, Between Two Ages: America’s Role in the Technetronic Era, 1970 (Μεταξύ 2 εποχών: Ο ρόλος της Αμερικής στην Τεχνοτρονική Εποχή). Η Μετά - Καπιταλιστική Εποχή – Νέοι Μύθοι για ένα Νέο Πολιτισμό Το 2012 μπορεί να μην είναι το ακριβές έτος, αλλά είναι δύσκολο να μην δεις ότι το φινάλε δεν θα διαρκέσει πολύ παραπάνω από αυτή την ημερομηνία– άλλωστε οι κυρίαρχοι του σύμπαντος λατρεύουν την αριθμολογία και τους συμβολισμούς, όπως με το 911 (και στη Χιλή και στο Manhattan), την πτήση των Κορεατικών Αερογραμμών KLA 007, και πολλά άλλα. Το 2012 βρίθει συμβολισμών, π.χ. με το Ημερολόγιο των Μάγια, και το Internet βουίζει από τις πολλές «προφητείες» σχετικά με το 2012, τις στρατηγικές επιβίωσης, τις αναμενόμενες επεμβάσεις από εξωγήινους, και άλλες τέτοιες φαιδρότητες. Και βέβαια υπάρχει και το φιλμ του Hollywood , το 2012, το οποίο απιεκονίζει ξεκάθαρα την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητας και την προσχεδιασμένη διάσωση ολίγων εκλεκτών. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποτέ με τις παραγωγές του Hollywood, ποια αποτελεί ξέφρενη φαντασία, και ποια προετοιμάζει τον κοινό νου συμβολικά για το τι επέρχεται. Όποια και αν είναι η ακριβής ημερομηνία, όλα τα νήματα θα συγκλίνουν, γεωπολιτικά και εγχώρια, και ο κόσμος θα αλλάξει. Θα είναι μια νέα εποχή, όπως η εποχή του καπιταλισμού διαδέχθηκε την αριστοκρατία, και ο Μεσαίωνας την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κάθε εποχή έχει την δική της δομή, τα δικά της οικονομικά, τις δικές της κοινωνικές δομές, και την δική της μυθολογία. Όλα αυτά πρέπει να συνδέονται συνεκτικά μεταξύ τους, και η φύση τους πρέπει να ακολουθεί τις θεμελιώδεις σχέσεις ισχύος και τις οικονομικές συνθήκες του συστήματος. Όποτε υπάρχει μια αλλαγή εποχής, η προηγούμενη εποχή πάντα δαιμονοποιείται στη νέα μυθολογία. Στην Ιστορία του Κήπου της Εδέμ ο όφις δαιμονοποιείται – ένα σεβαστό σύμβολο στον παγανισμό, τον προκάτοχο του μονοθεϊσμού. (Σημ. Μτφ: Ο συγγραφέας δεν είναι προφανώς Χριστιανός. Η άποψη των Χριστιανών για το θέμα είναι ότι οι αναπαραστάσεις όφεων στους παγανιστικούς ναούς οφείλονται στην δαιμονολατρία εντός αυτών των ναών. Η γενικότερη συλλογιστική του συγγραφέα πάντως για το θέμα είναι κοινά αποδεκτή, δεδομένης της πραγματικής μεταβολής στάσης της κοινής γνώμης έναντι αυτού του συμβόλου, κατά την μετάβαση από την παγανιστική στην χριστιανική εποχή). Με την άνοδο των Ευρωπαϊκών εθνικών κρατών, η Καθολική Εκκλησία δαιμονοποιήθηκε και εισήχθη ο Προτεσταντισμός. Όταν ήρθαν οι δημοκρατίες, η δαιμονοποίηση των μοναρχών υπήρξε σημαντικό μέρος της διαδικασίας. Στον μετά το 2012 κόσμο, η δημοκρατία και η εθνική κυριαρχία θα δαιμονοποιηθούν. Αυτό θα παίξει πολύ μεγάλο ρόλο, στο να πείσει τους λαούς να αποδεχθούν την αυθαίρετη απολυταρχική διακυβέρνηση … «Σε αυτές τις τρομερές σκοτεινές ημέρες, πριν από την ενοποίηση της ανθρωπότητας, η αναρχία βασίλευε στον κόσμο. Το ένα έθνος επιτίθετο στο άλλο, όντας όμοια με αρπακτικά ζώα στην άγρια φύση. Τα έθνη δεν είχαν μακροχρόνια συνοχή; οι ψηφοφόροι μετακινούνταν από το ένα κόμμα στο άλλο, κρατώντας τις κυβερνήσεις σε διαρκή μεταβατική κατάσταση και αιώνια σύγχυση. Πως μπόρεσε κάποιος ποτέ να σκεφτεί ότι μάζες από ημιμαθείς ανθρώπους μπορούσαν να κυβερνήσουν τον εαυτό τους, και να διαχειριστούν μια περίπλοκη κοινωνία? Η δημοκρατία ήταν ένα κακοσχεδιασμένο πείραμα που οδήγησε μόνο στην διαφθορά και την χαοτική διακυβέρνηση… Πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε σε αυτόν τον καλά οργανωμένο κόσμο, όπου η ανθρωπότητα έχει τελικά ενηλικιωθεί, και αυτοί που διαθέτουν τις βέλτιστες δεξιότητες λαμβάνουν τις αποφάσεις για το σύνολο του πλανήτη.» (Σημ. Μτφ: Αυτή θα είναι η ρητορεία της Νέας Τάξης Πραγμάτων, η οποία ήδη ακούγεται σε πολλά ΜΜΕ) Ο καπιταλισμός έχει να κάνει με τις έννοιες ανάπτυξη, πρόοδο και αλλαγή. Στον καπιταλισμό οι αρετές της φιλοδοξίας, της ανάληψης πρωτοβουλίας, και της ανταγωνιστικότητας εξυμνούνται, επειδή ακριβώς αυτές οι αρετές εξυπηρετούν την δυναμική του καπιταλισμού. Οι άνθρωποι ενθαρρύνονται να συσσωρεύουν διαρκώς περισσότερα αγαθά, και ποτέ να ην ικανοποιούνται με όσα έχουν. Στον καπιταλισμό, οι άνθρωποι πρέπει να έχουν ένα ίχνος ελευθερίας, και ένα ίχνος ευημερίας, έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργεί η δυναμική του καπιταλισμού. Χωρίς κάποιο βαθμό ελευθερίας, η φιλοδοξία δεν μπορεί να τραφεί. Χωρίς κάποια στοιχειώδη ευημερία, πώς θα μπορούσε να επιδιωχθεί συσσώρευση αγαθών; Στον μετα- καπιταλιστικό κόσμο, οι καπιταλιστικές αρετές θα δαιμονοποιηθούν. Αυτό θα είναι πολύ σημαντικό για να πειστούν οι άνθρωποι να αποδεχθούν την φτώχεια και την στρατιωτικού τύπου αυταρχική διακυβέρνηση. «Το κυνήγιο των χρημάτων είναι η πηγή κάθε κακού και το καπιταλιστικό σύστημα ήταν εγγενώς διεφθαρμένο και σπάταλο. Η αναρχία βασίλευε στις αγορές, και οι μεγάλες εταιρίες κυνηγούσαν τυφλά το κέρδος, χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τις ανθρώπινες ανάγκες ή την Γη. Πόσο πιο λογικές είναι οι ταξιαρχίες παραγωγής μας, οι οποίες παράγουν μόνο ότι είναι αναγκαίο, χρησιμοποιώντας μόνο αειφόρες πηγές. Ο καπιταλισμός ενεθάρρυνε την απληστία και την κατανάλωση; οι άνθρωποι αγωνίζονταν να ανταγωνιστούν ο ένας τον άλλο, να «πάρουν κεφάλι» στην κούρσα των αρουραίων. Πόσο σοφότεροι είμαστε τώρα, που ζούμε εντός των ποσοστώσεών που καθορίζουν το σιτηρέσιο μας, και που αποδεχόμαστε τα καθήκοντα που μας ανατίθενται, όποια και αν είναι αυτά, προσφέροντας υπηρεσία στην ανθρωπότητα.. (Σημ. Μτφ: Και τέτοιου είδους θα είναι η ρητορεία της Νέας Τάξης Πραγμάτων, η οποία επίσης ήδη ακούγεται σε πολλά ΜΜΕ, κυρίως σε κάτι «οικολόγους» …). Σε αυτή την αλλαγή καθεστώτος, που εγκαινιάζει την μετα-καπιταλιστική εποχή, διακρίνουμε μια συνειδητή ενορχήστρωση των οικονομικών, της πολιτικής, της γεωπολιτικής και της μυθολογίας σε ένα καλά συντονισμένο σχέδιο. Μια ολοκαίνουρια πραγματικότητα δημιουργείται, ένας ολοκαίνουριος παγκόσμιος πολιτισμός. Σε τελική ανάλυση, η δυνατότητα να μετασχηματίζεις τον πολιτισμό είναι η απόλυτη μορφή εξουσίας. Μέσα σε μια μόνο γενιά, ένας νεοεισαχθείς πολιτισμός θα μετατραπεί στο «έτσι έχουν τα πράγματα», στο νέο καθεστώς πραγμάτων, στο νέο τρόπο συμβίωσης των ανθρώπων. Και τι, μπορεί να αναρωτηθούμε, μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον δρόμο των μελλοντικών διαμορφώσεων του πολιτιστικού καθεστώτος που θα μπορούσε να σχεδιάσει η βασιλική οικογένεια των bankster? Από τότε που εισήχθη η δημόσια εκπαίδευση, το κράτος και η οικογένεια ανταγωνίζονται για τον έλεγχο της διαμόρφωσης της παιδικής προσωπικότητας. Και είναι στην παιδική ηλικία όπου ο πολιτισμός μεταδίδεται στην επόμενη γενεά. Στο διαχειριζόμενο σε επίπεδο μικροκλίμακας μετακαπιταλιστικό μέλλον μας, θα δούμε την «τελική λύση» για τον κοινωνικό έλεγχο, η οποία θα είναι η μονοπώληση της ανατροφής των παιδιών από το κράτος. Αυτό θα εξαφάνιζε από την κοινωνία τους δεσμούς γονέα - παιδιού, και συνεπώς κάθε είδους οικογενειακό δεσμό. Δεν θα υπήρχε πλέον η έννοια των συγγενών, θα υπήρχαν απλά τα μέλη της κυψέλης. Η οικογένεια πρέπει να δαιμονοποιηθεί. Ήδη, εδώ στην Ιρλανδία, υπάρχουν καθημερινά τηλεοπτικά σποτ που δραματοποιούν το δράμα των παιδιών που τα έχουν κακοποιηθεί ή παραμεληθεί από τους γονείς τους … «Πόσο τρομακτικές ήταν οι παλιές ημέρες, όπου μη αδειοδοτημένα, ανεκπαίδευτα ζευγάρια είχαν τον πλήρη έλεγχο των ευάλωτων παιδιών, πίσω από κλειστές πόρτες, με όποιες νευρώσεις, εθισμούς ή διαστροφές τύχαινε να έχουν οι γονείς. Πώς μπόρεσε αυτό το απομεινάρι της πατριαρχικής σκλαβιάς, αυτό το ασφαλές σπίτι-κρησφύγετο της παιδικής κακοποίησης των παιδιών, να συνεχίσει να υπάρχουν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς να μην αναγνωρίζεται η πραγματική του φύση? Πόσο καλύτερα είμαστε τώρα, όπου τα παιδιά ανατρέφονται επιστημονικά, από καταρτισμένο προσωπικό, και μαθαίνουν πειθαρχία και υγιείς αξίες. Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό New Dawn No. 128 (September-October 2011). O Richard K, Moore, απόδημος από την Silicon Valley, συνταξιοδοτήθηκε και μετακόμισε στην Ιρλανδία το 1994 για να αρχίσει την «πραγματική δουλειά» του – την προσπάθεια κατανόησης του πώς λειτουργεί ο κόσμος, και πώς μπορούμε να τον κάνουμε καλύτερο. Πολλά χρόνια έρευνας και συγγραφής κατέληξαν στο ευρύτατα αναγνωρισμένο βιβλίο του ’Escaping the Matrix: How We the People Can Change the World (The Cyber journal Project, 2005)’. («Δραπετεύοντας από το Matrix: Πώς εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο)

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Η ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο της ισπανικής El Pais η Γερμανία, σε συνεργασία με τις τράπεζες της, ενισχύει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον των χωρών του Νότου, με στόχο τη λεηλασία τους. Ειδικότερα, η πολιτική λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία στους «εταίρους» της, δημιουργεί μεγάλα πλεονεκτήματα στην ίδια, επειδή τη βοηθάει να περιορίσει τα τεράστια ελλείμματα της - γεγονός που επιτυγχάνεται με την «υπόγεια» ενίσχυση της κερδοσκοπίας εκ μέρους της, όσον αφορά τα δημόσια χρέη των χωρών του Νότου, με αποτέλεσμα τα δικά της επιτόκια δανεισμού να είναι μηδενικά. Οι συγγραφείς του άρθρου, αφού αναφέρονται στον καπιταλισμό-καζίνο, ο οποίος θεωρούν πως δημιουργήθηκε από την «απορρύθμιση» και την πλήρη απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού κλάδου, «τεκμηριώνουν» την ύπαρξη ενός ιδιωτικού χρηματιστηρίου, με έδρα τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο - ενός χρηματιστηρίου, το οποίο ευρίσκεται στα χέρια του «χρηματοπιστωτικού καρτέλ», αποτελούμενου από έξι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες και έξι ευρωπαϊκές (τράπεζες που αφού χρεοκόπησαν, υπεξαιρώντας τεράστια ποσά, διασώθηκαν από τις κυβερνήσεις των χωρών τους, εις βάρος των φορολογουμένων πολιτών). Η Γερμανία κατηγορείται ότι, «ενισχύει τα στοιχήματα των κερδοσκόπων εναντίον των χωρών του Νότου». Παράλληλα, υπενθυμίζεται ο ρόλος της Goldman Sachs στην απόκρυφη χρεών της Ελλάδας, πριν την είσοδο της στην Ευρωζώνη - όπου ενοχοποιείται ότι, μαζί με τη Deutsche Bank, χρησιμοποίησε την εσωτερική της πληροφόρηση για να στοιχηματίσει στην έκτοτε προγραμματισμένη, μελλοντική κατάρρευση της Ελλάδας. Σύμφωνα τώρα με τη γερμανική εποπτική αρχή (BAFIN), το 2009 ευρίσκονταν στην κατοχή γερμανικών τραπεζών «τοξικά» χρεόγραφα αξίας 800 δις . Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να τιμωρήσει τους ενόχους-τραπεζίτες για τις κερδοσκοπικές τους «ατασθαλίες» (Hypo Real Estate, IKB, WLB, Commerzbank κλπ.), προτίμησε, σε συνεργασία με τις χρεοκοπημένες ουσιαστικά τράπεζες της, να στρέψει έντεχνα την προσοχή των αγορών μακριά από την ίδια, στις χώρες του Νότου - με απώτερο στόχο τον εξευτελισμό, τη λεηλασία και την κατάληψη του. Περαιτέρω, πάντοτε κατά την El Pais, η Γερμανία τοποθετείται εναντίον της ενίσχυσης των ισπανικών τραπεζών - αποκρύπτει όμως το ότι, η Deutsche Bank έλαβε το 2008 περί τα 20 δις $ από την Fed, με επιτόκιο μόλις 0,01%! Την ίδια στιγμή η Γερμανία κερδίζει από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της Ισπανίας, ως εξής: (α) «Παράγει» αρνητικές ειδήσεις, όταν η Ισπανία απευθύνεται στις αγορές για το δανεισμό της, με αποτέλεσμα να αυξάνονται δυσανάλογα τα επιτόκια και να προβληματίζεται/εκβιάζεται η ισπανική κυβέρνηση. (β) Απαιτεί την ιδιωτικοποίηση των κερδοφόρων ισπανικών εταιρειών του δημοσίου (αεροδρόμια, τυχερά παιχνίδια κλπ.), έτσι ώστε αυτές οι εταιρείες να οδηγηθούν στα χέρια των χωρών του Βορά, σε εξευτελιστικές τιμές. (γ) Δημιουργεί προϋποθέσεις «πιστωτικής ασφυξίας» στην αγορά, οπότε καταρρέουν οι μετοχές των πολυεθνικών ισπανικών επιχειρήσεων (Telefonica, Iberdrola, Repsol, Gas natural κλπ.) - με στόχο την πάμφθηνη εξαγορά τους από τις γερμανικές και άλλες πολυεθνικές. (δ) Ενισχύει τον «χρηματοπιστωτικό πανικό» στην Ισπανία, ο οποίος οδηγεί στη μαζική εκροή καταθέσεων από τις τράπεζες και στη γενικότερη έξοδο κεφαλαίων από τη χώρα, με προορισμό το Βορά. Μόνο τους πρώτους 8 μήνες του 2012 έφυγαν από τη χώρα 330 δις  τα οποία, μαζί με αυτά που εγκατέλειψαν την Ιταλία και την Ελλάδα, κατευθύνθηκαν σε τράπεζες της Ελβετίας, του Λουξεμβούργου, της Ολλανδίας και της Γερμανίας. Οι συγγραφείς αναφέρονται στο σκάνδαλο Libor και επικρίνουν την παθητικότητα της Κομισιόν, ειδικά όσον αφορά τις ενορχηστρωμένες κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας από το τραπεζικό καρτέλ - το οποίο συνεχίζει να δρα από το χρηματιστηριακό καζίνο του Λονδίνου, με την ενίσχυση του αμερικανικού «λόμπι» (εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ κλπ.). Επικρίνουν επίσης το σκοτεινό ρόλο της γερμανικής κεντρικής τράπεζας στην όλη διαδικασία - η οποία, σε συνεργασία με τις εμπορικές υπερτράπεζες (με την ΕΚΤ επίσης), λεηλατεί το Νότο, μεταφέροντας πολλά δις  στο Βορά. Τέλος ισχυρίζονται ότι ο στόχος της Γερμανίας είναι, μέχρι τις εκλογές του 2013, να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερα κεφάλαια του Νότου στην επικράτεια της - με τη βοήθεια της «βρώμικης» πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει στις δειλές κυβερνήσεις εκείνων των κρατών, τα οποία έχουν συνθηκολογήσει, αποδεχόμενα την ηγεμονία της. http://silver.pblogs.gr/2012/12/h-klimakwsh-toy-polemoy.html

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Οι πολιτικοί αντιπρόσωποι ως ενεργούμενα των πραγματικών εξουσιαστών.

Σήμερα ζούμε μια εποχή που δεν μοιάζει με άλλες προηγούμενες. Έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και θέλει τα δικά της αντίδοτα. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις νέες προκλήσεις με γιατροσόφια του χθες. Τι συμβαίνει όμως ακριβώς σήμερα και τι πρέπει να γίνει; Όπως είναι γνωστό, όποιος έχει την εξουσία έχει.... το πάνω χέρι. Είναι αυτός που ρυθμίζει τα πράγματα και τις ζωές των ανθρώπων. Η εξουσία στις διάφορες εποχές πηγάζει κυρίως από τις κυρίαρχες οικονομικές διαδικασίες. Προτιμούμε αυτόν τον όρο για να μην χαθεί η ουσία σε δογματικές αντιπαραθέσεις. Όσοι είναι ιδιοκτήτες αυτών των κυρίαρχων οικονομικών διαδικασιών είναι και οι πραγματικοί εξουσιαστές. Στην εποχή της Φεουδαρχίας κυρίαρχη οικονομική διαδικασία ήταν η γεωργική παραγωγή, δηλαδή η βασική οικονομική ενασχόληση ήταν αυτή του πρωτογενούς οικονομικού τομέα. Επομένως οι ιδιοκτήτες μεγάλων εκτάσεων γης, οι φεουδάρχες, ήταν αυτόματα οι πραγματικοί εξουσιαστές και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα ήταν η μοναρχία. Η δε εξουσία του μονάρχη δεν πήγαζε από την βούληση των δουλοπάροικων, αλλά από τη στήριξη που του παρείχαν οι φεουδάρχες. Διάφορες εξεγέρσεις των δουλοπάροικων, ως αντίδοτο στην κρατούσα οικονομική διαδικασία, δεν αναιρούσαν την κυρίαρχη οικονομική διαδικασία και επομένως απέτυχαν. Η κατάσταση άλλαξε όταν κυρίαρχη οικονομική διαδικασία έγινε πλέον η βιομηχανική παραγωγή. Πραγματικοί εξουσιαστές έγιναν οι μεγαλοβιομήχανοι μεγαλοαστοί του δευτερογενούς οικονομικού τομέα, οι οποίοι είχαν αντιπρόταση που αναιρούσε την μέχρι τότε κυρίαρχη οικονομική διαδικασία και φυσικά νίκησαν με τον τεράστιο πλούτο και τα μέσα που διέθεταν το παλιό καθεστώς και το υπέταξαν. Ως κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έκανε την εμφάνισή του η ολιγαρχία των προυχόντων μεγαλοαστών οι οποίοι διεκδίκησαν από τον μονάρχη τη δυνατότητα να αποφασίζουν μόνοι τους σε κοινοβούλιο. Η μορφή αυτή εξελίχθηκε σε αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική «δημοκρατία», στην αρχή με περιορισμένο δικαίωμα ψήφου για την εκλογή των αντιπροσώπων, μόνο μεταξύ των μεγαλοαστών και αργότερα διευρύνθηκε. Η ανάγκες για πρώτες ύλες και φθηνότερο εργατικό δυναμικό για τις βιομηχανίες, οδήγησαν τα διοικούμενα από τους μεγαλοβιομήχανους νέα αστικά κράτη, σε αποικιοκρατίες και έλεγχο του διεθνούς εμπορίου. Οι διάφορες εξεγέρσεις των εργαζόμενων στα εργοστάσια και αργότερα η δημιουργία οργανωμένου εργατικού κινήματος δεν μπόρεσαν να αμφισβητήσουν την κυρίαρχη οικονομική διαδικασία και να αποτελέσουν αντιπρόταση, παρά μόνο να την εξανθρωπίσουν μέχρι ένα ορισμένο μέτρο. Σήμερα έχουμε φύγει από την βιομηχανική εποχή. Η κατάσταση άλλαξε πάλι και ήδη βρισκόμαστε σε μια μεταβιομηχανική περίοδο η οποία δεν έχει πάρει ακόμα την επίσημη ονομασία της. Ποια όμως είναι η κυρίαρχη οικονομική διαδικασία σήμερα; Ποιοι ασκούν πραγματική εξουσία; Και τι πολιτικό σύστημα έχουμε ή πρέπει να έχουμε; Είναι γενική παραδοχή ότι κυρίαρχη πλέον οικονομική διαδικασία είναι η χρηματοπιστωτική διαδικασία. Μια διαδικασία του τριτογενούς πλέον οικονομικού τομέα. Οι πραγματικοί εξουσιαστές είναι οι ιδιοκτήτες του χρήματος και κυρίως οι παραγωγοί χρήματος μέσω του δανεισμού και διαφόρων άλλων μεθόδων πλασματικής αύξησης του χρήματος. Σύμφωνα με υπολογισμούς το διεθνές πλασματικό χρηματιστηριακό κεφάλαιο είναι 100 φορές μεγαλύτερο από τον όγκο του χρήματος που διακινείται παγκοσμίως στο πραγματικό εμπόριο. Μια τεράστια χρηματιστηριακή φούσκα που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική παραγωγή. Οι παραδοσιακοί μεγαλοβιομήχανοι έχουν χάσει την παλιά δύναμή τους και είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τους δανειστές. Η παραδοσιακή εθνική μεγαλοαστική τάξη υποτάχθηκε σε μια ευρύτερη χωρίς σύνορα χρηματιστηριακή τάξη. Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν είναι πλέον εθνικές, είναι κυρίως πολυεθνικές χωρίς συγκεκριμένους μεγαλοϊδιοκτήτες. Η πιο πλουσιοπάροχα αμειβόμενη τάξη είναι σήμερα αυτή των golden boys, δηλαδή των εφευρετών νέων διαδικασιών μεγιστοποίησης της ποσότητας του πλασματικού χρήματος. Οι απλοί πολίτες, αλλά και ολόκληρα κράτη έχουν καταστεί δούλοι των τόκων, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο σε επιπλέον παραγωγή χρήματος υπέρ των ιδιοκτητών του. Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας έχει πάψει πλέον να υφίσταται, έστω και ως ολιγαρχία μεγαλοαστών. Στην πράξη το πολιτικό προσωπικό των σύγχρονων αντιπροσωπευτικών κοινοβουλευτικών «δημοκρατιών» είναι εντολοδόχοι και αχυράνθρωποι των (πάνω πλέον από αυτό) πραγματικών εξουσιαστών, δηλαδή των ιδιοκτητών του χρήματος. Δεν πρέπει επομένως να μας παραξενεύουν καθόλου οι απότομες πολιτικές κυβιστήσεις των πολιτικών μας εκπροσώπων, οι οποίες υπαγορεύονται από άγνωστες και κοινωνικά ανέλεγκτες άνωθεν εντολές. Το αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, ως πολιτειακή μορφή, είναι φυσικά σύστημα μιας άλλης περασμένης εποχής, της βιομηχανικής εποχής και επομένως δεν θα μπορέσει να συνεχίσει στην νέα εποχή. Έτσι κι αλλιώς θα αλλάξει. Είτε θα γίνει ο "Μεγάλος Αδελφός" είτε θα ακολουθηθεί ο αρχαιοελληνικός κύκλος. Πάντως, αναγκαστικά θα αλλάξει. Αν πιστέψουμε τον αρχαιοελληνικό κύκλο των πολιτευμάτων και αφού ολοκληρώθηκαν ήδη οι φάσεις της μοναρχίας και της ολιγαρχίας, νομοτελειακά οδηγούμαστε προς την τρίτη φάση, αυτή της δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άλλη λύση. Ο "Μεγάλος Αδελφός" προφανώς δεν είναι η λύση. Οι σύγχρονοι πραγματικοί εξουσιαστές θα ήθελαν τη λύση του «Μεγάλου Αδελφού» και έχουν πλέον μεγάλη δύναμη για να το επιτύχουν. Όμως έχουν και μια μεγάλη αδυναμία. Λειτουργούν σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και με αυτή την έννοια είναι πανίσχυροι και πιο δυνατοί από τα επιμέρους κράτη, τις οικονομίες των οποίων ελέγχουν και μπορούν να καταστρέψουν ανά πάσα στιγμή, όμως δεν μπορούν να επέμβουν άμεσα σε επίπεδο πολιτών. Τους πολίτες τους ελέγχουν έμμεσα, ελέγχοντας τους πολιτικούς αντιπροσώπους τους, που όπως είδαμε είναι μαριονέτες των πραγματικών εξουσιαστών. Δεν διαθέτουν δηλαδή την αμεσότητα επιβολής που είχε παλιά ένας μονάρχης ή μια εθνική αστική ολιγαρχία. Κινούνται σε διεθνές επίπεδο και χρησιμοποιούν αναγκαστικά πολιτικούς επιστάτες, πολιτικούς κοτζαμπάσηδες, σε όλα τα κράτη. Αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη αδυναμία τους και αργά ή γρήγορα οι λαοί θα το αντιληφθούν και θα αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να αυτοοργανωθούν και να δράσουν συλλογικά άμεσα, συμμετέχοντας οι ίδιοι πλέον στη λήψη σημαντικών αποφάσεων. Αναγκαστικά οι λαοί θα περιορίσουν τις εξουσίες των ευάλωτων αντιπροσώπων τους, προκειμένου να αμυνθούν με τον τρόπο αυτό, απέναντι στις επιθέσεις των διεθνών εξουσιαστών. Αυτή η αυτοοργάνωση και συλλογική δράση προϋποθέτει την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας ως τρίτης φάσης στον κύκλο των πολιτευμάτων. Εντελώς τυχαία και από σπόντα, το πρώτο παράδειγμα της Νέας Εποχής το έδωσε η Ισλανδία. Εκεί δεν δόθηκε η απαραίτητη προσοχή από το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα και η κατάσταση ξέφυγε εντελώς. Οι πραγματικοί διεθνείς εξουσιαστές, προτίμησαν στη συνέχεια να αφήσουν για την ώρα κάπως ήσυχη την Ισλανδία για να μην τραβήξουν εκεί την διεθνή προσοχή. Προς το παρόν απλά επέβαλαν εμπάργκο στα ελεγχόμενα ΜΜΕ, ακόμα και στα Ισλανδικά και έτσι η περίπτωση της Ισλανδίας πέρασε μέχρι στιγμής στα ψιλά. Συντηρείται σε ένα βαθμό μόνο μέσα από το διαδίκτυο. Κάποια στιγμή όμως, αν το παράδειγμα της Ισλανδίας αρχίσει να συζητιέται πολύ μεταξύ των λαών, τότε θα επανέλθουν για να διορθώσουν αυτή τη μικρή ρωγμή στο σύστημα matrix που έχουν επιβάλει παγκοσμίως, παραδειγματίζοντας με την τιμωρία που θα επιβάλουν στην Ισλανδία και τα υπόλοιπα έθνη. Προς το παρόν ασχολούνται με τον παραδειγματισμό των λαών και κυρίως των ευρωπαϊκών μέσω Ελλάδας. Με λίγα λόγια, το υπερόπλο με το οποίο το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο ελέγχει τους λαούς, τις ζωές και τις περιουσίες των απλών πολιτών, είναι ο έλεγχος που ασκούν πάνω στις κυβερνήσεις και το πολιτικό προσωπικό, των απαρχαιωμένων ήδη αντιπροσωπευτικών «δημοκρατιών». Είναι τα ενεργούμενα υποχείριά τους. Από τη στιγμή που οι λαοί θα περιορίσουν τις εξουσίες των πολιτικών τους αντιπροσώπων και θα αναλάβουν οι ίδιοι τη λήψη σημαντικών αποφάσεων, ο ενδιάμεσος σύνδεσμος μεταξύ πραγματικών εξουσιαστών και λαών θα σπάσει και αυτόματα η κυρίαρχη οικονομική διαδικασία θα μεταλλαχθεί. Επομένως, για να απαντήσουμε στο αρχικό ερώτημα, το μόνο αντίδοτο στη σύγχρονη εποχή ενάντια στην καταπίεση των πραγματικών εξουσιαστών, δεν είναι κάποιο τοπικό εργατικό κίνημα ή κάτι τέτοιο ελεγχόμενο από τα εντολοδόχα των πραγματικών εξουσιαστών πολιτικά κόμματα, ούτε κάποια τοπική εξέγερση κατά του διεθνούς συστήματος, αλλά οι δημοκρατικά αυτοοργανωμένες και συλλογικά δρώσες κοινωνίες. Είτε το θέλουμε είτε όχι, προς τα εκεί θα πάμε αναγκαστικά και όσο πιο γρήγορα το αρχίσουμε εμείς, που τώρα είμαστε στο επίκεντρο του πειραματισμού της παγκοσμιοποίησης, αλλάζοντας ριζικά το πολιτειακό μας σύστημα προς την πιο πάνω δημοκρατική κατεύθυνση, τόσο πιο γρήγορα θα εξέλθουμε από την κρίση και ταυτόχρονα θα μπούμε στην πρωτοπορία των διεθνών αλλαγών. Αν κάνουμε απλά τα καλά και υπάκουα "παιδιά" και χάσουμε αυτή την ευκαιρία, τότε θα πεταχτούμε στο καλάθι των αχρήστων της ιστορίας ευτελίζοντας ακόμα και την ίδια την μέχρι τώρα ιστορική μας διαδρομή. http://hassapis-peter.blogspot.gr/2012/12/blog-post_3059.html

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Αποικία χρέους με κυβερνητικά ψεύδη

Γράφει ο Νίκος Κοτζιάς* Η Ελλάδα της κρίσης κυβερνάται με συνειδητά ψέματα. Πιο συγκεκριμένα: Πρώτο ψέμα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα πρέπει να τελειώνει το κοινοβούλιο την έγκριση του νέου Μεσοπρόθεσμου μέσα σε μία μέρα, διότι θα έπρεπε να πάει στο Eurogroup προκειμένου να πάρει άμεσα τις επόμενες δόσεις δανεισμού. Διαφορετικά, διαβεβαίωνε, στις 16.11. θα τέλειωναν τα ρευστά της χώρας και θα κατέρρεε η οικονομία. Ακόμα και αυτός ο «μονόδρομος» στο όνομα του οποίου η κυβέρνηση προχώρησε στην παραπέρα υποβάθμιση του κοινοβουλίου αποδείχτηκε πολύ γρήγορα ψεύτικος. Και αυτό διότι προκειμένου να έρθουν οι δόσεις, το Βερολίνο απαιτεί τα κλειδιά της χώρας. Ο «από τα πάνω» έλεγχος δεν του φτάνει πια. Η Ελληνική κυβέρνηση, δεύτερο ψέμα, εγγυήθηκε ότι δεν θα υπάρξουν καινούργια μέτρα. Πριν καν στεγνώσουν τα μελάνια στα πρακτικά της Βουλής, αποκαλύφτηκε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι θα χρειαστούν επιπλέον μέτρα ύψους 6,4 δισεκατομμυρίων Ευρώ. Η κυβέρνηση είπε, ψευδώς, ότι τα μέτρα που ψήφιζε η Βουλή είναι τα τελευταία. Στην πραγματικότητα, με βάση το όσα έχει εγκρίνει η παρούσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μέτρα θα λαμβάνονται αλλά δεν θα περνάνε από τη Βουλή. Πρόκειται για... τα μέτρα που θα λαμβάνονται κατά την λεγόμενη «τρίμηνη επικαιροποίηση». Στα μνημόνια προβλέπεται ότι η Βουλή δεν εγκρίνει αυτές τις επικαιροποιήσεις. Απλά «ενημερώνεται» για αυτές «από τον υπουργό οικονομικών». Επιπλέον, πρόκειται για τα μέτρα που θα προκύψουν από τη λεγόμενη ρήτρα «ισοδυνάμων» που την ονομάζω ως «ρήτρα ενέχυρων». Τέλος, τα πιο σκληρά μέτρα δεν θα τα πηγαίνει εξαρχής στη βουλή διότι θα τα περνά ως «πράξεις νομοθετικού περιεχομένου» Η κυβέρνηση διατείνεται, τρίτο ψέμα, ότι «κατάφερε» τάχα, χάρη στις σκληρές -γράψτε ανύπαρκτες- διαπραγματεύσεις, να εισάγει στο «μεσοπρόθεσμο νομοσχέδιο» πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία αν τα πράγματα πάνε καλύτερα, τότε θα υποκαθίστανται τα έσοδα από μέτρα λιτότητας με τα έσοδα «της καλής πορείας» της οικονομίας. Στην πραγματικότητα στο νομοσχέδιο αυτό ψηφίστηκε μια «ρήτρα ενέχυρο». Με αυτή προβλέπεται ότι αν δεν πάει καλά το πρόγραμμα, που σίγουρο δεν θα πάει, ήδη η ύφεση είναι κατά πολύ μεγαλύτερη της προβλεπομένης στον προϋπολογισμό, τότε αυτόματα θα λαμβάνονται νέα εισπρακτικά μέτρα. Αυτό το «αυτόματα» σημαίνει ότι δεν θα περνάνε τα μέτρα από τη Βουλή. Η κοινοβουλευτική, δηλαδή, πλειοψηφία παραιτήθηκε των δικαιωμάτων της Βουλής, προκειμένου να περιφέρεται με το τέταρτο ψέμα άλλοθι ότι «δεν θα ψηφίσει νέα μέτρα». Και αυτό, διότι απλούστατα, έχει ήδη ψηφίσει εκ των προτέρων κάθε νέο μέτρο «επικαιροποίησης» της πολιτικής λιτότητας. Ενώ αν χρειαστούν επιπλέον, μέτρα, λόγο της χειροτέρευσης της κατάστασης, έχει αναθέσει εν λευκώ στον υπουργό οικονομίας να τα συμφωνήσει με την τρόικα χωρίς την διαβούλευση με τη βουλή, τον έλεγχο ή την έγκρισή της. Με άλλα λόγια η οικονομική κρίση συνοδεύεται με την υποβάθμιση της Βουλής, κρίση δημοκρατίας και πολιτικής λειτουργίας. Και όλα αυτά εμφανίζονται ως άλλοθι υποκρισίας και ψεμάτων βουλευτών που το Σύνταγμα τους έχει τάξει να πράττουν υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας. Η κυβέρνηση, πέμπτον, ψεύδεται συνειδητά, όταν στην τεκμηριωμένη κριτική ότι συμβάλλει στη μετατροπή της χώρας σε Αποικία χρέους απαντά λέγοντας ότι δεν θα υπάρξει διεθνή εποπτεία ούτε ειδικός λογαριασμός στο εξωτερικό. Λέγοντας ψέματα κάνει και ομολογίες: διεθνής έλεγχος υπάρχει ήδη. Μόνο που τώρα θα γίνει πιο ολοκληρωτικός, με ανοικτό Βέτο και μυστικές συμφωνίες. Όσον αφορά δε τον λογαριασμό πράγματι θα είναι εδώ, και όχι έξω. Και αυτό διότι η διεθνής εποπτεία που θα τον ελέγχει θα εγκατασταθεί στην Αθήνα. Ανάλογα γινόντουσαν και στις αποικίες που ονομάστηκαν στον 19ο αιώνα ως αποικίες «εμπορικών ελλειμμάτων». Οι μνημονιακοί με ψέματα, εκβιασμούς και λεηλασίες ψυχών και περιουσιών των ελλήνων στήνουν την Αποικία Χρέους, έννοια που αναλύσαμε στην παρούσα στήλη στις 27.9.12 και υιοθετούν όλο και περισσότερες αντιμνημονιακές δυνάμεις. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα ΠΗΓΗ: http://www.onalert.gr/stories/xreos-xreokopia-kotzias

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Μόνο με αλλαγή του Συντάγματος θα τιμωρηθούν οι πολιτικοί.

Σύμφωνα με την με αρ. 683/1975 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, με την οποία καταδικάστηκαν αμετάκλητα οι πρωταίτιοι της εφτάχρονης δικτατορίας, η πρώτη μετά την δικτατορία Βουλή είχε πρωτογενή συντακτική εξουσία, παρότι η τότε πολιτική εξουσία την ονόμασε αναθεωρητική. Ταυτόχρονα ο ΑΠ δέχτηκε ότι δεν υπήρξε λαϊκή προσχώρηση στο πραξικόπημα των Απριλιανών και επομένως αυτό ποτέ δεν νομιμοποιήθηκε από τη λαϊκή βούληση. Αφού λοιπόν δέχτηκε ότι η νέα κυβέρνηση και η νέα Βουλή είχαν πρωτογενή συντακτική εξουσία, αποφάνθηκε ότι δεν δεσμεύονταν από…. τη σχετική αρχή περί της αναδρομικότητας των ποινικών νόμων που θέσπιζε το Σύνταγμα του 1952. Επιπλέον δέχτηκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει δικαστικός έλεγχος ως προς τον εναρμονισμό των πράξεων της νέας κυβέρνησης και της νέας Βουλής με το Σύνταγμα του 1952, εφόσον είχαν πρωτογενή συντακτική εξουσία δημιουργίας νέου Συντάγματος. Με βάση αυτό το σκεπτικό ο ΑΠ καταδίκασε τους πρωταίτιους για εσχάτη προδοσία και στάση, απορρίπτοντας όλες τις προβληθείσες σχετικές ενστάσεις. Μάλιστα θεώρησε ότι δεν δεσμεύεται ούτε από αντίθετες αποφάσεις που εξέδωσε ο ίδιος ο ΑΠ κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Σύμφωνα με το άρθρο 86 του ισχύοντος Συντάγματος, όπως αυτό ισχύει μετά την αναθεώρηση το 2001, μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη, κατά των μελών της κυβέρνησης και όσων διετέλεσαν μέλη κυβερνήσεων και καμία δίωξη ούτε ανάκριση κ.λ.π. δεν γίνεται εναντίον των πιο πάνω προσώπων, χωρίς την άδεια της Βουλής. Μάλιστα το αξιόποινο των πράξεων των ανωτέρω προσώπων υπόκειται σε προκλητικά μικρή παραγραφή. Απαγορεύει δε στον κοινό νομοθέτη ακόμα και τη δυνατότητα θέσπισης ιδιώνυμων αδικημάτων για τα μέλη των κυβερνήσεων. Η διάταξη αυτή είναι καταχρηστική, δεν νοείται σε κράτος δικαίου και είναι προδήλως αντίθετη με τη θεμελιώδη δημοκρατική αρχή της ισότητας και ισονομίας όλων των πολιτών. Επομένως είναι άκυρη και δεν παράγει αποτελέσματα. Ταυτόχρονα, η όποια παραγραφή που έχει στο μεταξύ τρέξει, θεωρείται ότι είναι σε αναγκαστική αναστολή και ότι η παραγραφή του αξιόποινου του αντίστοιχου εγκλήματος θα αρχίσει να τρέχει κανονικά μετά την αποκατάσταση της πιο πάνω δημοκρατικής αρχής στην πράξη. Όλοι οι πολιτικοί μιλάνε δήθεν για αλλαγή αυτής της διάταξης, αλλά την ίδια στιγμή οχυρώνονται πίσω από την αιτιολογία ότι είναι συνταγματική διάταξη και μέχρι να γίνει αναθεώρηση του Συντάγματος δεν μπορεί να αλλάξει. Ταυτόχρονα όμως και για να καταφανεί η υποκρισία του πράγματος, δεν παρέχουν καμία άδεια δίωξης των πιο πάνω προσώπων. Εννοείται φυσικά, ότι δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει τιμωρία των πολιτικών εκείνων (όποιοι κι αν είναι αυτοί) που είναι υπεύθυνοι για το σημερινό κατάντημα της Ελλάδας. Αν τελικά υπάρξει αναθεώρηση του Συντάγματος (πολλά χρόνια αργότερα, λόγω της πολύπλοκης διαδικασίας που προβλέπεται), αφενός οι ίδιοι οι πολιτικοί θα το αλλάξουν έτσι ώστε και πάλι να μην πειραχτούν οι υπεύθυνοι, αφετέρου, ακόμα και αν κάποια στιγμή καταργηθεί πλήρως το άρθρο 86 με αναθεώρηση, τότε και πάλι δεν πρόκειται κανείς να τιμωρηθεί αφού οποιοδήποτε έγκλημα τελέστηκε θα καλύπτεται αναδρομικά από το σημερινό άρθρο 86 και το σχετικό αξιόποινο θα έχει παραγραφεί. Μόνη λύση είναι να δημιουργηθεί εξ υπαρχής Νέο Σύνταγμα από τον ίδιο το λαό μέσω Λαϊκής Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, οπότε και δημιουργείται πρωτογενές συνταγματικό δίκαιο το οποίο δεν δεσμεύεται από το προηγούμενο, όπως ακριβώς και στην περίπτωση του μεταπολιτευτικού συνταγματικού δικαίου σε σχέση με το Σύνταγμα του 1952. Μόνο τότε τα δικαστήρια δεν θα δεσμεύονται από τις παραγραφές του σημερινού άρθρου 86 του ισχύοντος Συντάγματος και θα προχωρήσουν σε τιμωρία των ενόχων. Διαφορετικά καμία τιμωρία δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει. Ας το έχουν αυτό υπόψη εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν πρέπει να αλλάξει το σημερινό Σύνταγμα. Πέτρος Χασάπης. . http://olympia.gr/2012/11/20/%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CF%89/#comment-969697

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Η αναχρονιστική και αντιδραστική "Δημοκρατία" μας...

Του Γιώργου Κοντογιώργη Δηλώνω εξαρχής ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι αναχρονιστικό και συνάμα αντιδραστικό. Είναι αναχρονιστικό, διότι ανάγεται στις διανοητικές επεξεργασίες και ανάγκες του 18ου αιώνα, όταν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αγωνιούσαν να αποτινάξουν τη φεουδαρχία. Επομένως, δεν απαντά στα σημερινά προβλήματα, ούτε ανταποκρίνεται στις.... πραγματικές συνθήκες. Είναι αντιδραστικό, διότι χρησιμοποιείται ως όχημα για να εμποδιστεί η κοινωνία να χειραφετηθεί, να πάρει τη μοίρα της στα χέρια της, και κυρίως για να ποδηγετηθεί από τη διεθνή των αγορών. Από την άλλη, η νεοτερικότητα, από άγνοια αλλά και από βαθιά ολιγαρχική αφετηρία, επιχειρεί να το νομιμοποιήσει, διατεινόμενη ότι πέτυχε το θαύμα: ότι το σημερινό σύστημα είναι και αντιπροσωπευτικό και δημοκρατικό, τη στιγμή που δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, και πάντως τα δύο αυτά συστήματα είναι ασύμβατα μεταξύ τους. Τι είναι δημοκρατία; Στη δημοκρατία το πολιτικό σύστημα ανήκει στην κοινωνία των πολιτών, η οποία έτσι γίνεται συστατικός θεσμός της πολιτείας, δήμος. Συγχρόνως, η κοινωνία των πολιτών κατέχει όλη την πολιτική αρμοδιότητα, αυτοκυβερνάται. Στον αντίποδα, στις μέρες μας, το πολιτικό σύστημα το κατέχει το κράτος, στο σύνολο του, και μαζί την πολιτική κυριαρχία. Η κοινωνία στη δημοκρατία είναι δήμος, σήμερα είναι ένας απλός (εξω-πολιτειακός) ιδιώτης. Η δημοκρατία διαφέρει, επίσης, από την αντιπροσώπευση. Και τις δύο αυτές πολιτείες η κοινωνία των πολιτών είναι δήμος, θεσμός/μέτοχος της πολιτείας. Όμως, στην αντιπροσώπευση κατέχει μόνο την ιδιότητα/τις αρμοδιότητες του εντολέα, ενώ οι αρμοδιότητες του εντολοδόχου ανήκουν στον φορέα της πολιτικής εξουσίας. Εξού και δεν γίνεται στην ίδια χώρα να συνυπάρξουν αντιπροσώπευση και δημοκρατία. Γιατί επικαλούμαστε τη δημοκρατία; Γιατί τόση εμμονή της εποχής μας να δηλώνει αυτάρεσκα ότι το σύστημά της είναι δημοκρατία, ενώ δεν είναι; Τι ανώτερο έχει η δημοκρατία από τα άλλα πολιτεύματα, ώστε θέλουμε να αισθανθούμε ή έστω να δείξουμε ότι το κατέχουμε; Θα αναφέρω δύο από τους κύριους λόγους. Ο ένας αφορά σ' αυτό που έρχεται να εμπραγματώσει η δημοκρατία. Την καθολική (ατομική, κοινωνική και πολιτική) ελευθερία. Ο σκοπός αυτός της δημοκρατίας σήμερα περνάει απαρατήρητος, διότι οι αξίες της εποχής μας περιορίζονται μόνο στην ατομική ελευθερία. Είμαστε έτοιμοι να ξεσηκωθούμε εάν μας περιορίσουν την ατομική μας διαθεσιμότητα, στην ιδιωτική μας ζωή, και ορισμένα κοινωνικοπολιτικά δικαιώματα. Όμως, κανείς δεν αισθάνεται μη ελεύθερος στο κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό πεδίο, όπου αποφασίζουν άλλοι, οι ιδιοκτήτες των αντίστοιχων συστημάτων (του οικονομικού και του πολιτικού), για τη ζωή του. Ο άλλος λόγος, έχει να κάνει με τους συσχετισμούς δυνάμεων που διαμορφώνουν το περιβάλλον της ζωής μας. Εάν η κοινωνία σήμερα έχει περιέλθει σε μειονεκτική θέση, με αποτέλεσμα να χάνει και τα ολίγα που κατέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες με πολλούς αγώνες, οφείλεται στο γεγονός ότι η μεν ίδια βρίσκεται εκτός πολιτείας, η δε οικονομία (με τη μορφή της αγοράς) έχει κερδίσει μια συντριπτική υπεροχή ισχύος. Έτσι, η αγορά έθεσε σε ομηρία την πολιτική τάξη και δι' αυτής το κράτος και τις αποφάσεις του. Η σχετική ισορροπία μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγοράς, που είχε διαμορφωθεί στο παρελθόν, έχει ολοκληρωτικά ανατραπεί. Πώς θα αποκατασταθεί η ισορροπία; Προφανώς όχι με όχημα το παρόν πολιτικό σύστημα, ούτε με τους παραδοσιακούς τρόπους πολιτικής δράσης. Διαπιστώνουμε καθημερινά την αναποτελεσματικότητα της «πολιτικής του δρόμου», όπως και την ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση των φορέων του πολιτικού συστήματος από το «διακύβευμα» των αγορών. Άλλωστε, οι πολιτικές ηγεσίες δεν κρύβουν ότι έχουν τάξει ως σκοπό της πολιτικής του κράτους το συμφέρον των αγορών και όχι το κοινωνικό συμφέρον. Για να είμαι ακριβής, οι ίδιοι οι θεμελιώδεις χάρτες εντέλλονται όπως οι πολιτικοί πολιτεύονται με γνώμονα τη «συνείδηση» τους και όχι το κοινό συμφέρον. Να υποθέσουμε άτι η λύση εντοπίζεται στην εγκαθίδρυση της δημοκρατίας; Προφανώς όχι. Για τον πολύ απλό λόγο ότι η δημοκρατία δεν είναι εφικτή στις μέρες μας. Αποτελεί την πολιτεία της κοινωνικής ωριμότητας και όχι της βρεφικής φάσης που διέρχεται ο κόσμος της εποχής μας. Όπως ο ατομικός άνθρωπος δεν μπορεί εξ αποφάσεως να μεταβεί από την ηλικία των δέκα ετών σε εκείνη των εξήντα ή των εβδομήντα, έτσι και οι κοινωνίες. Η βιολογία των συγχρόνων κοινωνιών μάς καλεί να σκεφθούμε πάνω στο ζήτημα της μετάβασης τους από το μη αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, που βιώνουμε, στην αντιπροσώπευση . Από τη στιγμή που η κοινωνία θα εγκατασταθεί στο εσωτερικό της πολιτείας και θα λειτουργήσει ως εντολέας, οι κοινωνικοί συσχετισμοί, που υπαγορεύουν τις πολιτικές αποφάσεις, θα ανατραπούν δραματικά υπέρ της. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι αρκεί γι' αυτό μια προσομοίωση αντιπροσώπευσης, που θα έδινε στην κοινωνία των πολιτών τη δυνατότητα του «ελέγχειν» και του «ευθύνεσθαι» της πολιτικής τάξης. Η αρμοδιότητα αυτή, σε συνδυασμό με την εκλογική νομιμοποίηση του πολιτικού προσωπικού, θα της επέτρεπε, αντί να χτυπάει έξωθεν την πόρτα της εξουσίας, να ανοίξει, έστω κατά μικρόν, μια χαραμάδα παρουσίας στο εσωτερικό της, με ασύμμετρες επιπτώσεις. Οι αγορές, και μαζί τους πια η πολιτική τάξη, γνωρίζουν ότι η αντιπροσωπευτική μετάλλαξη της πολιτείας αποτελεί τη μείζονα απειλή για τα συμφέροντα τους. Εξού και η κοινωνία των πολιτών έχει εξελιχθεί στον πρωταρχικό τους αντίπαλο. Κατά τούτο, εκτιμώ ότι ο πόλεμος των εννοιών -και όχι των ιδεών- θα είναι αδυσώπητος στο προσεχές διάστημα. Διότι από αυτόν θα κριθεί, σε σημαντικό βαθμό, ο χρόνος ανασυγκρότησης του πολιτικού προτάγματος της κοινωνίας, η απελευθέρωσή της από τα στερεότυπα που την θέλουν εγκιβωτισμένη στον ιδιωτικό χώρο, μακράν του πολιτειακού κέντρου, όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις για τη μοίρα της. http://hassapis-peter.blogspot.gr/2012/ ... _3011.html